drukuj    zapisz    Powrót do listy

6037 Transport drogowy i przewozy, Drogi publiczne, Inspektor Transportu Drogowego, Oddalono skargę, VI SA/Wa 1150/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-08-20, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

VI SA/Wa 1150/08 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2008-08-20 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska...
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2007 nr 125 poz 874 art. 92, art. 42
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 15
Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi M. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] nakładającą na M. Spółka jawna [...] z siedzibą w N. (dalej także jako skarżąca) karę pieniężną w wysokości 3500 złotych za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, póz. 874 ze zm.).

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 1 października 2007 r. w miejscowości B., na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] z naczepą o nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że pojazdem wykonywany był transport rzeczy. Pojazdem kierował R. M., który okazał do kontroli siedmiodniową kartę opłaty drogowej Seria i Nr [...], z zaznaczoną datą ważności od 29 września 2007 r. Natomiast winieta samoprzylepna nie została umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu (w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu). Na podstawie poczynionych ustaleń, organ stwierdził naruszenie przepisu wynikającego z art. 42 ust. 7 i art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089 z 2006 r.) tj. wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jednocześnie organ stwierdził wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Jak ustalono w trakcie tej kontroli kierowca nie okazał do kontroli wykresówek za dni: 26 września 2007 r., 27 września 2007 r., 28 września 2007 r., 29 września 2007 r., 30 września 2007 r. W ocenie organu, działanie to wypełniało naruszenie art. 87 ustawy o transporcie drogowym. Z tych względów organ nałożył na skarżącą spółkę kwotę 3500 złotych (za oba przewinienia).

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącej organ błędnie zastosował § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 151 poz. 1089 z późn. zm.) stwierdzając, że strona prowadziła przewóz bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skarżąca wskazała, że z protokołu kontroli i decyzji wynika, że kierujący pojazdem pracownik posiadał przy sobie siedmiodniową kartę opłaty drogowej (winietę) z datą ważności od dnia 29 września 2007 r. Winieta ta była prawidłowo wypełniona i stanowiła dowód nabycia karty opłaty. Tym samym opłata za przejazd po drogach krajowych została uiszczona i brak jest jakikolwiek podstaw do karania strony za to naruszenie. W ocenie skarżącej brak naklejenia winiety samoprzylepnej nie może stanowić podstawy do uznania, że opłata nie została uiszczona. Stanowisko takie nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach i jest nielogiczne. Strona uiszczając opłatę zgodnie z przepisami nie może być jednocześnie karana za jej nieuiszczenie. Jednocześnie skarżąca wskazała, że do obowiązków kierowcy należy prawidłowe włączanie i obsługa przyrządu kontrolnego w tym zabezpieczania wykresówek. W związku z tym nie można karać skarżącej za naruszenia, za które nie ponosi bezpośredniej odpowiedzialności.

W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., nr [...].

Organ stwierdził, że podczas kontroli kierowca nie okazał wykresówek za dni 26 września 2007 r., 27 września 2007 r., 28 września 2007 r., 30 września 2007 r. lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych dniach. W ocenie organu powyższa okoliczność stanowi naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się natomiast do stwierdzonego naruszenia wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, organ wskazał na brzmienie art. 87 ust. 1 i 42 ust. 1, ust. 3a, ust. 3b ustawy o transporcie drogowym oraz na § 3 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że w dniu kontroli kierowca, okazał do kontroli siedmiodniową kartę opłaty drogowej Seria Nr [...], z zaznaczoną datą ważności od 29 września 2007 r. Natomiast winieta samoprzylepna nie została umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu (w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu). Kontrola drogowa miała miejsce dnia 1 października 2007 r., w związku z tym okazana karta drogowa była na ten dzień nieważna, bowiem zgodnie z powoływanymi przepisami winieta nie umieszczona trwale na przedniej szybie pojazdu nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Jednocześnie organ stwierdził, że za działalność przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punktu widzenia przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.

Następnie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podtrzymała swoje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej za brak wymaganych dokumentów, bowiem w jej ocenie nie może ponosić odpowiedzialności za naruszenia, za których powstanie nie ponosi winy.

Jednocześnie wskazała, że organ w sposób błędny zastosował przepisy dotyczące obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W jej ocenie w czasie kontroli kierowca, będący pracownikiem skarżącej posiadał siedmiodniową kartę opłaty drogowej (winietę), która była prawidłowo wypełniona i ważna na dzień kontroli. Tym samym na podstawie obowiązujących przepisów nie było żadnych podstaw do nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia tej opłaty. Kwestią sporną w tej sprawie jest jednak to, że kierowca nie przylepił winiety na szybie pojazdu co było błędem, jednak nie może to skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Ustawodawca nie przewiduje bowiem takiej sankcji za brak przylepienia winiety. W jej ocenie skarżąca uiszczając opłatę zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może być jednocześnie karana za jej nieuiszczenie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwany dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Stan faktyczny w sprawie organ ustalił w oparciu o protokół kontroli, który został podpisany bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem. Bezsporne jest w sprawie, że w czasie kontroli w dniu 1 października 2007 r. ustalono, że na szybie czołowej ani na żadnej z szyb bocznych nie była naklejona winieta samoprzylepna, którą wraz z odcinkiem kontrolnym (seria [...] nr [...]) kierowca okazał podczas kontroli. Spór między stroną a organem dotyczył natomiast interpretacji niespornej okoliczności tj. skutków, jakie wywołuje nieprzyklejenie winiety samoprzylepnej wewnątrz pojazdu, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Zdaniem organu, nieumieszczenie winiety w wyżej opisany sposób powoduje, że nie stanowi ona dowodu uiszczenia opłaty, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej za przejazd po drogach krajowych bez uiszczenia opłaty. Zdaniem zaś skarżącej, samo wykupienie winiety stanowi dowód na uiszczenie stosownej opłaty. Zatem nie może ona być karana za brak opłaty za przejazd po drogach krajowych, w sytuacji, gdy tę opłatę uiściła.

Według oceny Sądu, stanowisko skarżącej jest niezasadne z przyczyn następujących:

W myśl art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie z wyłączeniem pojazdów w tym przepisie przewidzianych. Wobec tego, że skarżącego wyłączenie nie obejmowało, obowiązany był do uiszczenia opłaty według zasad przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 roku w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1089), wydanym na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Mając na uwadze wersję zapisów rozporządzenia na datę wykonywania przejazdu należy stwierdzić, że uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia następowało poprzez nabycie karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składała się z dwóch części: winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz z odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty (§ 3 ust. 2 rozporządzenia), przy czym dowód uiszczenia opłaty stanowiły obie części karty opłaty łącznie (§ 3 ust. 3 rozporządzenia) ale pod warunkiem, że nie zachodziła żadna z okoliczności przewidzianych w ust. 4 § 3 tegoż rozporządzenia i że karta opłaty została wypełniona w myśl § 4 rozporządzenia. Jednym z koniecznych warunków do uznania winiety za dowód uiszczenia opłaty było to, że winieta powinna być przedziurkowana i umieszczona trwale wewnątrz samochodu, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Bowiem w myśl § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1. Jak wynika ze sformułowania tego przepisu (wykładnia literalna) nie wystarczy przedziurkować winietę, ale należy ją również nakleić w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, a poza tym wpisać numer rejestracyjny pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).

Bezsporne jest w sprawie, że skarżący nie dopełnił wszystkich wymogów przewidzianych w § 3 i § 4 rozporządzenia tj. nie dopełnił warunku przyklejenia winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, dlatego też organ prawidłowo nałożył na niego karę pieniężną w wysokości 3000 złotych zgodnie z art. 92 ust. 1 i 4 oraz na podstawie załącznika lp. 4.1 do ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżonymi do Sądu decyzjami na skarżącego została nałożona również kara 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

W czasie kontroli w dniu 1 października 2007 roku organ ustalił, że kierowca nie okazał w trakcie kontroli wykresówek za dni 26 września 2007 r., 27 września 2007 r., 28 września 2007 r., 29 września 2007 r. i 30 września 2007 r. lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych dniach. Natomiast w ocenie skarżącej w czasie kontroli kierowca został wyposażony we wszystkie niezbędne dokumenty, które są określone przepisami w tym odpowiednią ilość wykresówek. Skarżąca na tę okoliczność wskazała na Umowę Europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), (Dz. U. 1999 Nr 94 poz. 1086), zgodnie z którą do obowiązków kierowcy należy prawidłowe włączanie i obsługa przyrządu kontrolnego w tym zabezpieczania wykresówek. W związku z tym nie można karać przedsiębiorcy za naruszenia, za które nie ponosi bezpośredniej odpowiedzialności.

Według oceny Sądu, stanowisko skarżącej jest niezasadne z przyczyn następujących:

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Natomiast art. 15 ust. 7 a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 nakłada na kierowcę prowadzącego pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, obowiązek okazania, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych między innymi wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni. Stosownie zaś do art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Przepisy ust. 1-2a stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy drogowe przedkłada stosowne oświadczenie. W przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14 kwietnia 2007 r., str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

Bezsporne jest zatem w sprawie niniejszej, że kierowca będący pracownikiem skarżącej w dniu kontroli, która miała miejsce 1 października 2007 r. nie okazał wykresówek za dni 26 września 2007 r., 27 września 2007 r., 28 września 2007 r., 29 września 2007 r. i 30 września 2007 r. lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych dniach. Takie działanie skarżącej jest niezgodne z art. 87 ustawy o transporcie drogowym i stanowi przesłankę do nałożenia przez organ kary pieniężnej w oparciu o art. 92 ust. 1 tej ustawy.

Jednocześnie skarżąca w skardze podniosła, że nie może ona jako przedsiębiorca ponosić winy za działania kierowcy, tym samym nie może odpowiadać za naruszenia, które powstały bez jej winy.

Podkreślić należy, iż ustawodawca jednoznacznie odniósł sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym do podmiotów wykonujących przewóz drogowy, wskazując iż karze pieniężnej podlega: "kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem", przy czym przewóz drogowy obejmuje swoim zakresem również transport drogowy, na wykonywanie którego skarżący uzyskał licencję. Z definicji krajowego transportu drogowego, zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy wynika natomiast, że jest to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy bądź naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcie lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Bezsporne w sprawie niniejszej jest okoliczność zatrudniania kontrolowanego kierowcy przez skarżącą. Dlatego też kierowca pojazdu, będąc zatrudnionym u skarżącej na podstawie umowy o pracę, nie wykonywał więc transportu drogowego w rozumieniu ustawy, a jedynie jedną z czynności składających się w następstwie na szereg działań, których suma dopiero jest transportem drogowym z znaczeniu zdefiniowanym w art. 4 pkt 1 cyt. ustawy (tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1259/06). Tym samym w niniejszej sprawie nie można podzielić poglądu co do odpowiedzialności administracyjnej kierowcy, wykonującego wyłącznie swoje obowiązki wynikające ze stosunku pracy, łączącego go ze skarżącym, posiadającym stosowne uprawnienie administracyjne do wykonywania transportu drogowego. Za działalność przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy odpowiedzialność administracyjną ponosi bowiem tenże przedsiębiorca, przy czym obejmuje ona również ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1258/06). Nie ma przy tym znaczenia podnoszona w skardze kwestia braku winy w zachowaniu się przedsiębiorcy, bowiem przepisy ustawy o transporcie drogowym, nie przewidywały możliwości relatywizacji stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania przedsiębiorcy. Stwierdzenie przez organ naruszeń, o których mowa w art. 92 ust. 1 ustawy, rodziło obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej, od którego to obowiązku organ, na gruncie obowiązujących wówczas przepisów, nie mógł odstąpić. Za przyjęciem koncepcji odpowiedzialności administracyjnoprawnej kierowcy nie może również przemawiać użycie w art. 92 ustawy o transporcie drogowym zaimka "kto". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 688/06 konstrukcja przepisu ma na celu objęcie odpowiedzialnością nie tylko przedsiębiorcy uprawnionego do wykonywania przewozu drogowego, lecz także podmiotu, który podejmuje te czynności nie mając ku temu odpowiednich uprawnień. Zawsze jednakże chodzi tu o odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy a nie osoby wykonującej czynności techniczne kierowania pojazdem samochodowym.

W konsekwencji, sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem czy to na zasadzie stosunku pracy, czy umowy zlecenia. Przedsiębiorca korzysta bowiem z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków.

Podkreślenia wymaga, iż na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym zarówno w dniu kontroli, jak też wydania obydwu decyzji, kierowcy mogą co prawda ponieść odpowiedzialność za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia, jednakże odpowiedzialność ta na podstawie art. 92 a ustawy ograniczona jest jedynie do enumeratywnie wyliczonych przypadków, po których stwierdzeniu kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny. Co więcej postępowanie względem takiego pracownika prowadzone jest w odrębnym trybie określonym w przepisach Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a więc postępowaniu całkowicie odmiennym od postępowania administracyjnego, w jakim jest karany przedsiębiorca za naruszenia określone art. 92 ust. 1 ustawy transportowej. Wszczęcie postępowania wobec kierowcy, który dopuścił się naruszeń i jego prowadzenie, na zasadach przewidzianych powyżej przywołanymi przepisami nie wyklucza przy tym w żaden sposób wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy realizującego przewóz drogowy. Ukaranie pracownika dopuszczającego się naruszeń określonych w przepisie art. 92 a ust. 1, bądź też zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób, nie prowadzi do sytuacji, w której przedsiębiorca zostaje zwolniony z odpowiedzialności prawno-administracyjnej. Ustęp 3 powołanego artykułu wskazuje, iż organ nie jest ograniczony w takim przypadku co do wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy, na rzecz którego działał kierowca, jeżeli stwierdzono jednocześnie naruszenie przepisów opisanych w art. 92 ust. 1 ustawy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż karanie kierowców za naruszenia określone w przepisach art. 92 a i w trybie określonym w tym przepisie, ma charakter niejako postępowania dyscyplinującego realizującego cele prewencji ogólnej w stosunku do kierowców, pozwalającego określić zakres ich odpowiedzialności odnośnie popełnionych naruszeń, przy czym ich przebieg nie ma wpływu na ewentualne wszczęcie i przebieg postępowania administracyjnego względem przedsiębiorcy na rzecz którego wykonywali oni czynności prowadzenia pojazdu.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że podjęta przez organ decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.



Powered by SoftProdukt