drukuj    zapisz    Powrót do listy

6079 Inne o symbolu podstawowym 607 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym), Inne, Rada Gminy, Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, I OSK 177/08 - Wyrok NSA z 2008-07-18, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I OSK 177/08 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2008-07-18 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Antosiewicz /przewodniczący/
Jolanta Rajewska
Marek Stojanowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Rz 149/07 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2007-09-04
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603 art. 11 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 68 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591 art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a, art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 141 § 4, art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie Jolanta Rajewska NSA Marek Stojanowski (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy w N. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 149/07 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na uchwałę Rady Gminy N. Ż. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż działki uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 149/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy N. Ż. z dnia [...] ,nr [...], w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż działki oraz udzielenie bonifikaty.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: Stowarzyszenie "[...] N. Ż." złożyło wniosek do Rady Gminy w N. Ż., natomiast "[...]" – do Wójta Gminy N. Ż., o sprzedaż działki o nr ewid. [...], położonej w N. Ż., zabudowanej budynkiem stanowiącej własność Gminy N. Ż., wpisanej do Księgi wieczystej nr KW [...].

Rada Gminy w N. Ż., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 13 ust. 1, art. 37 ust. 2 pkt 3 i art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), uchwałą z dnia [...], nr [...], wyraziła zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowęj na rzecz Stowarzyszenia "[...] N. Ż." w N. Ż., nieruchomości gruntowej o nr ewid. [...], położonej w N. Ż., zabudowanej budynkiem stanowiącej własność Gminy N. Ż., wpisanej do Księgi wieczystej nr KW [...], na cele statutowe – działalność kulturalną. Uchwałą tą upoważniono Wójta Gminy N. Ż. do udzielenia bonifikaty w wysokości 99,99 % wartości rynkowej nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę.

W dniu 3 października 2006r. Stowarzyszenie "[...]" skierowało do Przewodniczącego Rady Gminy wniosek o uchylenie tej uchwały zarzucając między innymi, że skierowany do Rady Gminy wniosek [...] N. Ż. zawiera uchybienia formalno-prawne, bowiem brakuje na nim podpisów dwóch członków Zarządu (w tym prezesa B. B.), wymaganych zgodnie z § 23 ust. 5 statutu tego Stowarzyszenia przy składaniu oświadczeń woli o charakterze majątkowym. Wskazano także, iż powyższy wniosek został podpisany przez B. N., tj. osobę nie mającą prawa do dokonania takiej czynności.

Przewodniczący Rady Gminy w N. Ż. poinformował Stowarzyszenie "[...]" o braku podstaw prawnych do uchylenia uchwały z dnia [...].

Stowarzyszenie "[...]" złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Gminy w N. Ż. z dnia [...], powielając argumentację zamieszczoną we wniosku o uchylenie uchwały z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. Ż. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że uchwała Rady Gminy w N. Ż. podjęta w dniu [...] nie może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem przepis ten odnosi się tylko do uchwał z zakresu administracji publicznej, do takich zaś z pewnością nie zalicza się powołana uchwała. Nie dotyczy bowiem nieruchomości służącej do powszechnego użytku lub do bezpośredniego zaspokajania potrzeb publicznych. W takiej zaś sytuacji skarga Stowarzyszenia [...]" jako niedopuszczalna powinna zostać odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wyrokiem z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 149/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy N. Ż. z dnia [...] ,nr [...], w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż działki.

Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała zapadła w wyniku rozpatrzenia wniosku [...] N. Ż., który to wniosek został podpisany przez prezesa stowarzyszenia – B. N.. Jednak z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, dołączonego do akt niniejszej sprawy, wynika że organem uprawnionym do reprezentowania stowarzyszenia jest zarząd. Zwrócono uwagę, że w dziale 2 rubryka 1 pkt 2 widnieje zapis: " oświadczenia woli o charakterze majątkowym, w tym zaciąganie zobowiązań majątkowych w imieniu zarządu składa dwóch członków zarządu, w tym prezes". Sąd podkreślił, że wniosek o wyrażenie zgody na zakup nieruchomości, stanowi niewątpliwie oświadczenie woli o charakterze majątkowym, dlatego złożenie takiej oferty wymagało podpisu prezesa stowarzyszenia wraz z innym członkiem zarządu. Podano, że odpis z KRS, o którym mowa, wymienia w dziale 2, podrubryka 1 dane osób wchodzących w skład organu. I tak, pod pozycją 1. figuruje H. N., Przewodniczący. Osoby o nazwisku "B. N." dokument nie wymienia.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek pochodził od osoby, która nie figuruje w odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego, a zatem Uchwała Rada Gminy N. Ż. z dnia [...], narusza prawo.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną (błędnie oznaczającą strony w nagłówku) wniosła Rada Gminy N. Ż., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi Stowarzyszenia "[...]" w N. Ż..

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 68 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261 poz. 2603.), przez przyjęcie, że uchwała Rady Gminy w N. Ż. z dnia [...] jest nieważna mimo iż spełnia wszystkie wymogi tego przepisu, ponieważ wniosek (oferta zakupu) musi pochodzić od uprawnionego podmiotu - mimo iż żaden przepis prawa nie uzależnia ważności uchwały Rady Gminy od złożenia wniosku (oferty) od przyszłego nabywcy;

2. art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że Stowarzyszeniu [...] przysługuje prawo zaskarżenia do Sądu powyższej uchwały w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym i odmowę jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, mimo, iż uchwała ta nie dotyczy administracji publicznej i skarga w powyższym trybie na tę uchwałę nie przysługuje;

3. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi przez niewskazanie i niewyjaśnienie podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności niewskazanie, jaki konkretny przepis prawa narusza przedmiotowa Uchwała Rady Gminy, skutkując nieważnością zaskarżonej uchwały, co utrudnia sformułowanie zarzutów kasacyjnych oraz kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z art. 101 ust 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym, do sądu może być zaskarżona uchwała organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, natomiast zbycie nieruchomości stanowiącej własność gminy jest czynnością cywilnoprawną i nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Zaskarżona uchwała nie dotyczy bowiem nieruchomości służącej do powszechnego użytku lub bezpośredniego zaspokajania potrzeb publicznych, zatem tym bardziej nie może być uznana za uchwałę z zakresu administracji publicznej.

Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Rada podjęła uchwałę, która jest zgodna z prawem materialnym, to jest art. 68 ust 1 powołanej ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami. Bez znaczenia jest natomiast samo zdarzenie inicjujące podjęcie inicjatywy uchwałodawczej w tej sprawie. Zdarzeniem takim, w ocenie skarżącego może być pismo radnego, wniosek organizacji społecznej, wniosek członka Stowarzyszenia i może to być inicjatywa własna Komisji Rady, bowiem zgodnie z § 54 ust 1 Statutu Gminy, inicjatywę uchwałodawczą posiada każdy radny, komisje oraz Wójt Gminy. W związku z tym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, uznać należy, że dla podjęcia ważnej uchwały inne wnioski nie są potrzebne, a zatem wniosek złożony w imieniu Stowarzyszenia przez osobę nieuprawnioną nie ma żadnego znaczenia prawnego i nie może powodować nieważności przedmiotowej uchwały Rady Gminy.

Podniesiono, że wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmienny pogląd nie ma żadnego oparcia w prawie, a Sąd nie przytacza żadnego przepisu prawa, który zaskarżona uchwała by naruszała.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Stowarzyszenie "[...]" podniosła okoliczność błędnego powołania w nagłówku skargi kasacyjnej oznaczania stron postępowania i wskazała, że adwokat J. P. z Kancelarii Adwokackiej w J. nie posiada pełnomocnictwa do występowania w sprawie w charakterze pełnomocnika Stowarzyszenia "[...]" w N. Ż., zatem powoływanie się na rzekome zastępowanie strony w sprawie jest niezrozumiałe i wskazuje na oczywisty brak formalny skargi.

W związku z powyższym strona wskazała na niedopuszczalność złożenia skargi rzekomo w jej imieniu przez rzekomego pełnomocnika, który jak wynika z dalszej treści skargi działa również w imieniu Rady Gminy w N. Ż. która zgodnie z dalszą treścią skargi kasacyjnej winna być oznaczona jako strona skarżąca.

Dalej wskazano, że pełnomocnik skarżącego (jak wynika z dalszej treści skargi kasacyjnej podmiotem składającym skargę kasacyjną jest Rada Gminy w N. Ż.), winien legitymować się stosownym pełnomocnictwem udzielonym w formie uchwały Rady Gminy w N. Ż. i to zarówno co do występowania w sprawie w charakterze pełnomocnika, jak również i stanowiskiem Rady Gminy - uchwałą Rady Gminy w N. Ż. wyrażającą pozytywne stanowisko w przedmiocie zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt II SA/Rz.

Tym samym, w ocenie Stowarzyszenia "[...]", złożona przez skarżącą Radę Gminy skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, a ponadto dotknięta jest istotnymi brakami formalnymi skutkującymi jej odrzuceniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 180 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Autor odpowiedzi na skargę kasacyjną podniósł, iż skarżący nie ma racji twierdząc, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 260).

Podzielono stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż wniosek o wyrażenie zgody na zakup w drodze bezprzetargowej nieruchomości stanowił oświadczenie woli o charakterze majątkowym, do którego ważności wymagane było spełnienie przez wnioskodawcę - jako stowarzyszenie określonych przesłanek formalnych. W związku z tym uznano, że przedmiotowa uchwała zapadła w wyniku rozpatrzenia tego wadliwego wniosku, który w sposób oczywisty i nie mogący budzić na tle sprawy wątpliwości stanowił podstawę do wydania zaskarżonej uchwały Rady Gminy N. Ż..

W ocenie Stowarzyszenia "[...]", Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż stronie przeciwnej, z uwagi na spełnienie wszelkich ustawowych przesłanek, przysługiwało prawo do zaskarżenia uchwały Rady Gminy w N. Ż..

Ponadto w uzupełnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Gminy N. Ż. wskazał na prawidłowość udzielonego mu pełnomocnictwa do reprezentowania wnoszącego skargę kasacyjną oraz odniósł się do kwestii stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Odnośnie wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego należy mieć na uwadze to, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny.

Wskazać należy, że w sytuacji postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

W niniejszej sprawie, zarzut prawa procesowego stanowi naruszenie art. 141 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podkreślić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 tej ustawy usprawiedliwiony będzie tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczyN.. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Będący przedmiotem kontroli instancyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zasadzie niczego nie wyjaśnia a nadto, co słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, nie wskazuje podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co czyni powyższy zarzut uzasadniony.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że naruszenie to może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, to jest podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 68 ust 1 pkt 2 w/w ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 101 ust 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym i art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 68 ust 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając przedmiotowe orzeczenie w ogóle nie oceniał tej kwestii, ponieważ stwierdzając nieważność podjętej uchwały, nie zajmował się innymi zagadnieniami.

Nie jest natomiast trafny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd art. 101 ust 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym i art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.

Przepis artykułu 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym do wyłącznej właściwości rady gminy zastrzega podejmowanie uchwal w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Do kompetencji rady gminy należy więc uchwalenie zasad zbywania nieruchomości, zaś gdy zasad tych nie uchwalono - czynności tych organ wykonawczy gminy może dokonywać tylko za zgodą rady.

Z pozycji rady gminy, jako organu stanowiącego wynika, iż nie podejmuje ona czynności prawnych w zakresie obrotu nieruchomościami, lecz stanowi zasady w tym przedmiocie lub wyraża zgodę. Zgodnie z art. 11 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami organem właściwym w sprawach gospodarowania nieruchomościami, stanowiącymi własność jednostki samorządu terytorialnego, jest jej organ wykonawczy, w tym przypadku - wójt. Ten wiec organ wykonuje zadania określone w art. 67 ust. 1 powołanej ustawy, ustalając w sposób określony przepisami prawa cenę nieruchomości. Organ wykonawczy udziela także na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy bonifikaty od ustalonej ceny, jeżeli zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie.

Zaskarżoną uchwalą, o czym była już wyżej mowa, Rada wyraziła zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowęj na rzecz Stowarzyszenia "[...] N. Ż." w N. Ż., nieruchomości gruntowej (nr ewidencyjny [...]), położonej w N. Ż., zabudowanej budynkiem stanowiącej własność Gminy N. Ż., wpisanej do Księgi wieczystej nr KW [...], na cele statutowe tj. działalność kulturalną. Uchwała ta upoważniała także Wójta Gminy N. Ż. do udzielenia bonifikaty w wysokości 99,99 % wartości rynkowej nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę.

Przedstawiona wyżej treść uchwały świadczy o tym, że dotyczyła ona ściśle określonego podmiotu (Stowarzyszenia "[...] N. Ż." w N. Ż.). Zakres podmiotowy jak również przedmiotowy uchwały mieści się w upoważnieniu ustawowym, o którym mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Rozpoznawana skarga została wniesiona do sądu w trybie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Warunkami skutecznego wniesienia skargi w oparciu o powołany przepis są: wydanie przez organ gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej, którym naruszono interes prawny lub uprawnienie skarżącego, uprzednie bezskuteczne wezwanie usunięcia naruszenia prawa (z uwagi na wyłączenie przez art. 102a u.s.g. przepisu art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wezwanie może być złożone w każdym czasie), zachowanie terminu do wniesienia skargi przewidzianego przepisami p.p.s.a.

Oceniając, czy zaskarżona uchwała z dnia [...] została wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej, należy – wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną - udzielić odpowiedzi twierdzącej. W tym miejscu wskazać należy, że w judykaturze istnieją rozbieżności pomiędzy SN a NSA dotyczące zakwalifikowania do kategorii "sprawa administracyjna", czy "sprawa cywilna", czynności gospodarowania mieniem komunalnym. O ile uchwalę u sprawie zasad gospodarki nieruchomościami uznaje się - zgodnie - za akt o charakterze generalnym, należący do aktów z zakresu administracji publicznej, to gdy chodzi o uchwały rozstrzygające o zbyciu (w drodze przetargu lub w trybie bezprzetargowym) lub obaleniu poszczególnych nieruchomości dochodzi do rozbieżności. W orzecznictwie SN dominuje pogląd, ze uchwały te podejmowane są w sprawach cywilnych, a tym samym nie mogą być przedmiotem skargi w trybie art. 101 u.s.g. W orzecznictwie NSA przeważa tendencja odwrotna - dominuje szerokie rozumienie "sprawy z zakresu administracji publicznej", łącznie z zaliczeniem do sfery administracji aktów gospodarowania mieniem komunalnym. W orzecznictwie decydujące rozstrzygniecie w tym sporze zapadło w formie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000r. W tezie uchwały Sąd stwierdził, że uchwała rady gminy o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej mienie komunalne w trybie przetargu, może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g. Późniejsze orzeczenia sądów w podobnych sprawach powołują się na argumentację przytoczoną w tej uchwale. Skład Sądu orzekający w sprawie niniejszej, podzielając stanowisko wyrażone przez NSA w w/w uchwale uznał, że zaskarżona uchwała została wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej i nie podzielił tym samym wyżej opisanego zarzutu skargi kasacyjnej.

Ponadto, odnosząc się do zarzutu możliwości zaskarżenia do Sądu administracyjnego przedmiotowej uchwały przez Stowarzyszenie "[...]", nie badając legitymacji skargowej tego Stowarzyszenia należy stwierdzić, że zgodnie z art. 173 § 2 ppsa skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot powoduje jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Od tej zasady przyjmuje się pewien istotny wyjątek. Sąd nie odrzuca skargi kasacyjnej z tego powodu, że została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, jeżeli podmiot ten został dopuszczony do udziału w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i brał udział w tym postępowaniu jako strona. Powyższe wynika z treści uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akl OPS 1/04 (ONSA i WSA 2005/4/62). Skoro uzyskało ono procesowy status strony w postępowaniu sądowym, to tym samym i legitymację procesową do wniesienia skargi kasacyjnej. Stąd też i ten zarzut skargi kasacyjnej nie jest skuteczny.

Z tego względu, iż skarga kasacyjna została oparta na częściowo usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 185 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt