drukuj    zapisz    Powrót do listy

6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania, Podatek dochodowy od osób fizycznych, Dyrektor Izby Skarbowej, Uchylono zaskarżoną decyzję, III SA/Wa 1235/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-11-09, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Wa 1235/07 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2007-11-09 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Dziełak
Hieronim Sęk
Małgorzata Długosz-Szyjko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 324/08 - Wyrok NSA z 2009-06-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176 art. 52 pkt 1 lit. d
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 118 poz 754 art. 3 ust. 3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60 art. 122, art. 187 par. 1, art. 188, art. 123, art. 216, art. 210 par. 4, art. 190 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2007 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz G.G. kwotę 12175 zł (słownie: dwanaście tysięcy sto siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją, wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 161/05, Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-B. z dnia [...] grudnia 2006r. odmawiającą G. G. – Skarżącej w rozpatrywanej sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne:

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2003 r. Skarżąca zwróciła się do Urzędu Skarbowego W. – B. o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. w kwocie 497.471,20 zł wskazując, iż zwrot ten dotyczy podatku od przychodu z tytułu kapitałów pieniężnych i praw majątkowych. Podniosła, że w jej ocenie część osiągniętego dochodu podlega zwolnieniu przedmiotowemu przewidzianemu w art. 52 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.d.o.f.", jako że pochodzi ze sprzedaży praw majątkowych określonych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. Nr 118, poz. 754, z późn. zm. zwanej dalej: "p.p.o.p.w.") tj. praw pochodnych.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. z tytułu sprzedaży papierów dłużnych wyemitowanych zgodnie z prawem angielskim, dopuszczonych do obrotu publicznego w Szwajcarii. W uzasadnieniu decyzji zauważył, iż zasadność wniosku Skarżącej należało rozstrzygnąć w oparciu o przepisy Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Wymienił następnie przedstawione przez nią dowody, które poddał analizie w toku postępowania podatkowego, a mianowicie:

- opinie prawne J. K. dotyczące możliwości dopuszczenia do obrotu na polskim rynku publicznym oferty CDRAN jako papieru wartościowego. Oceniając te opinie organ stwierdził, że aczkolwiek kwestia ta nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia, to z opinii tych można przyjąć pewne założenia do dalszej analizy sprawy. Powołał się na stwierdzenie, iż zarówno w polskim orzecznictwie, jak i w literaturze, przyjmowana jest teoria numerus clausus papierów wartościowych oznaczająca, że papierem wartościowym jest tylko instrument expressis verbis dopuszczony przez ustawę. J.K. konkluduje, że dopuszczenie podobnej konstrukcji na polskim rynku byłoby możliwe poprzez zastosowanie rozwiązań umownych lub opartych na podstawach prawnych innych niż prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Jeżeli zatem nie byłoby możliwe dopuszczenie CDRAN do obrotu publicznego na polskim rynku na podstawie przepisów tej ustawy, to nie można również uznać, że instrumenty te są papierami wartościowymi, o których mowa w jej art. 3 ust. 3.

- prof. dr hab. W. M., których przedmiotem była ocena, czy dochody z realizacji papierów wartościowych o charakterze praw pochodnych emitowanych i oferowanych przez podmioty zagraniczne notowanych na obcych rynkach podlegają zwolnieniu przedmiotowemu przewidzianemu w art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. Zdaniem opiniodawcy definicja papierów wartościowych obejmuje również zagraniczne prawa pochodne pod warunkiem dopuszczenia ich do obrotu publicznego w Polsce. Organ podkreślił, że Skarżący oświadczył, iż CDRAN dopuszczone zostały do obrotu publicznego w Szwajcarii, a nie w Polsce;

- opinię dr A. W. K. z Kancelarii Prawnej "[...]", zawierającą analizę statusu CDRAN, wstępnie kwalifikującą je jako prawa pochodne w rozumieniu art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w. Zdaniem autora opinii w sytuacji, gdy na wniosek Skarżącego o kwalifikację CDRAN, Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (KPWiG) wypowiedziała się negatywnie o możliwości ich zakwalifikowania do praw pochodnych, jedynym sposobem usunięcia wątpliwości interpretacyjnych jest ponowne wystąpienie o opinię do KPWiG - nadrzędnej instytucji regulującej publiczny obrót papierami wartościowymi, której stanowisko mogłoby być silnym argumentem przekonującym dla agencji rządowych;

- opinię prof. dr hab. A.C., który stwierdził, że CDRAN, wyemitowane na podstawie prawa angielskiego, mogą być uznane za prawa pochodne w rozumieniu art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w. Autor za podstawę analizy przyjął wynikające ze sporządzonej na wniosek Skarżącego opinii angielskiej firmy prawniczej W., G. & M., założenie, że CDRAN są instrumentami pochodnymi zgodnie z przepisami prawa angielskiego. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał na zawarte w opinii tej kancelarii zastrzeżenie, iż dotyczy ona analizy terminu "instrumenty pochodne" zgodnie z jego ogólnym użyciem w języku i prawie angielskim, natomiast nie dotyczy ani nie powinna być interpretowana jako zawierająca jakiekolwiek wnioski co do jego użycia w prawie polskim czy przepisach podatkowych, a także informację, iż to Skarżący w swoim wniosku o interpretację stwierdził, że CDRAN regulowane są prawem angielskim, chociaż same dokumenty nie zawierają takiego stwierdzenia. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego opinia prof. dr hab. A.C. nie może być przyjęta jako dowód, ponieważ wydano ją w oparciu przepisy Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi w brzmieniu opublikowanym w Dzienniku Ustaw, który nie jest wymieniony w art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f., a zatem jej analiza jest zbędna;

- pismo H. P. B. A.G. z [...] kwietnia 2004 r. dotyczące statusu CDRAN w świetle polskiego prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi stwierdzające, że CDRAN może być traktowany jako prawo majątkowe inne niż akcje, obligacje, certyfikaty inwestycyjne, itp. zgodnie z definicją art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w. W kolejnym piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r. B. ten wyjaśnia, że wymienione w nim CDRAN wyemitowano w oparciu o prawo angielskie.

Organ pierwszej instancji przywołał ponadto trzy opinie wydane na jego wniosek przez Komisję Papierów Wartościowych. W pierwszej z nich Komisja stwierdziła, że przedłożone jej do analizy dokumenty emisyjne "accrual note" są papierami dłużnymi, których oprocentowanie narasta wyłącznie w tych dniach, w których stopy procentowe indeksu rynku pieniężnego są zgodne z zakresem oprocentowania zawartym w warunkach ich emisji. Wysokość uzyskiwanego świadczenia zależna jest od instrumentu bazowego, czyli indeksu LIBOR. Według tej opinii oferowanych papierów dłużnych "accrual note" nie można uznać za prawa pochodne w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi, gdyż ich oprocentowanie nie jest związane z papierami wartościowymi, lecz z indeksem rynku pieniężnego LIBOR. Stanowisko to Komisja Papierów Wartościowych i Giełd podtrzymała w kolejnej swojej opinii. Występując do Komisji po raz trzeci organ pierwszej instancji zwrócił się o określenie, czy na gruncie prawa polskiego ostateczne warunki emisji papierów CDRAN oferowane przez podmioty zagraniczne spełniają wymogi wskazane w cytowanym wyżej art. 3 ust. 3. W odpowiedzi Komisja w piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. wyraziła opinię, zgodnie z którą CDRAN nie można zakwalifikować jako papierów wartościowych w rozumieniu tego przepisu w jego brzmieniu obowiązującym w latach 1997-2001. Stwierdziła, że należy odrzucić istnienie bezpośredniego związku ceny CDRAN z ceną jakichkolwiek papierów wartościowych. Komisja wykluczyła również współzależność ceny CDRAN od stopy LIBOR, kształtowanej pośrednio za pomocą wskaźnika opisującego poziom cen danych papierów wartościowych. W omawianym przypadku ceny amerykańskich skarbowych instrumentów dłużnych, nie są jedynym, a ponadto fundamentalnym czynnikiem kształtującym poziom stawki LIBOR. Brak jest zatem zależności, o której mowa w art. 3 ust. 3 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi. W załączeniu Komisja przesłała także kopie dwóch opinii brytyjskiego organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym F. S. A., zgodnie z którymi CDRAN można uznać za papiery wartościowe wyemitowane na podstawie przepisów prawa angielskiego. Komisja za zbędne jednak uznała badanie omawianych instrumentów finansowych w rozumieniu prawa angielskiego, tzn. prawa ich emitenta. Poza tym stwierdziła, że nawet w przypadku zakwalifikowania CDRAN jako papierów wartościowych prawa obcego, niewłaściwa byłaby konkluzja, według której przedmiotowe instrumenty stanowiłyby prawa pochodne w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi.

Podsumowując organ pierwszej instancji wyjaśnił, że z uwagi na ustawowe kompetencje i zadania Komisji Papierów Wartościowych i Giełd jako centralnego organu administracji rządowej w zakresie publicznego obrotu, uznał opinie tego organu za rozstrzygające kwestię oceny CDRAN w świetle art. 3 ust. 3 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Na tej podstawie stwierdził, że dochody z realizacji praw wynikających z CDRAN nie podlegają zwolnieniu przedmiotowemu, o którym mowa w art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f., gdyż zgodnie z interpretacją Komisji instrumenty finansowe CDRAN nie stanowią praw pochodnych w rozumieniu cytowanego wyżej art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 187 § 1 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) poprzez: nieustalenie obiektywnego stanu faktycznego sprawy oraz niedokonanie wyczerpującej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie;

- art. 188 w związku z art. 123 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego z dnia [...] listopada 2006 r. o przekazanie przez organ pierwszej instancji do Komisji Papierów Wartościowych i Giełd kopii dokumentów emisyjnych CDRAN oraz o wystąpienie przez Komisję do organu nadzoru nad rynkiem usług finansowych w Wielkiej Brytanii;

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie na podstawie opinii wydanej przez Komisję w dniu [...] stycznia 2006 r. oraz przyjęcie, iż stanowisko wyrażone w tej opinii jest w sprawie rozstrzygające;

- art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niezamieszczenie w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego;

- art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. w związku z art. 3 ust. 3 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 stycznia 2001 r.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na odmowie uznania, iż dochód Skarżącej z realizacji praw wynikających z CDRAN podlegał w 2002 r. zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania podatkowego stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest słuszne.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdził, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, ponieważ w decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji ustosunkowano się do każdego dowodu i dokonano ich oceny. Podjęto także wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia statusu CDRAN. Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał także zarzut naruszenia art. 188 w związku z art. 123 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej w związku z nieuwzględnieniem wniosku dowodowego z dnia [...] listopada 2006 r. Zaznaczył, iż wniosek ten stanowił w istocie ponowienie wcześniejszego wniosku dowodowego Skarżącej, który organ pierwszej instancji przesłał Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. W odpowiedzi Komisja wydała opinię z dnia [...] stycznia 2006 r., w której odniosła się do pism organu nadzoru nad rynkiem usług finansowych w Wielkiej Brytanii – F. S. A. oraz uzasadniła dlaczego przepisy prawa angielskiego nie mogą mieć zastosowania do rozstrzygnięcia głównego zagadnienia. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił ponownego przeprowadzenia tego samego dowodu (postanowienie z dnia [...] grudnia 2006 r.).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z wydaniem rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o opinię Komisji z dnia [...] stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, iż podstawą tego rozstrzygnięcia były wszystkie trzy opinie Komisji, a nie tylko opinia z dnia [...] stycznia 2006 r. W świetle tych opinii bezzasadny jest także, zdaniem organu odwoławczego, zarzut naruszenia art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca ponowiła zasadniczo zarzuty zawarte w odwołaniu, tj. zarzuciła naruszenie:

- art. 187 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie obiektywnego stanu faktycznego sprawy oraz niedokonanie wyczerpującej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie;

- art. 188 w związku z art. 123 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie że nieuwzględnienie wniosku dowodowego z dnia [...] listopada 2006 r. było działaniem prawidłowym;

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie na podstawie opinii wydanych przez Komisję;

- art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego;

- art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu;

- art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. w związku z art. 3 ust. 3 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 stycznia 2001 r.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na odmowie uznania, iż dochód Skarżącej z realizacji praw wynikających z CDRAN podlegał w 2002 r. zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych.

W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, iż w wydanych przez siebie decyzjach organy podatkowe nie dokonały merytorycznej oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów. Stanowisko swoje wyraziły jedynie w odniesieniu do opinii prof. dr hab. A.C. oraz opinii Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z 2006 r. co stanowi rażące naruszenie przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej statuującego obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Działanie takie narusza zdaniem strony także zasadę prawdy obiektywnej zawartą w art. 122 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając zarzut nieuwzględnienia wniosku dowodowego z 2006 r. Skarżąca podkreśliła, iż co prawda organ podatkowy formalnie uwzględnił jej wcześniejszy wniosek z 2005 r., niemniej kierując w tym zakresie pismo do Komisji jej rozstrzygnięciu pozostawił kwestię zasadności wniosku dowodowego oraz wnioskował o potwierdzenie stanowiska zajętego uprzednio przez Komisję. Takie działanie organu podatkowego doprowadziło do faktycznego nieuwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącej. Tym samym odmawiając uwzględnienia wniosku z 2006 r. stanowiącego w istocie ponowienie wcześniejszego wniosku Skarżącej, organ podatkowy po raz kolejny nie dopuścił istotnego w sprawie dowodu który mógłby wskazać, iż przyjęta przez organy teza o nieistnieniu nadpłaty jest błędna.

Skarżąca zarzuciła ponadto, iż organy podatkowe obu instancji nie przeprowadziły samodzielnej analizy przepisów opierając swoje rozstrzygnięcia jedynie na pismach Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, czym naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej. Zwróciła ponadto uwagę na brak w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, w tym brak jakiejkolwiek analizy przepisu art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. Podniosła także, że analogicznie sformułowany zarzut zawarty w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nie został przez organ odwoławczy rozpatrzony.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. Skarżąca wyraziła pogląd, że w sytuacji gdy prawo obce uznaje dane papiery wartościowe za prawa pochodne (w tym przypadku CDRAN), to prawo takie uzyskuje automatycznie taki status na terytorium Polski. Na potwierdzenie słuszności zaprezentowanego poglądu Skarżąca przywołała przedstawione przez nią w toku postępowania opinie prawne oraz wyrok WSA w W. z dnia [...] marca 2005 r. (III SA 2501/02). Powyższe oznacza, zdaniem strony, że CDRAN-y, z których Skarżąca uzyskała dochód w 2002 r. mają status praw pochodnych w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi na terytorium Polski.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podejmując rozstrzygnięcie Sąd stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej w skrócie “p.p.s.a.") oparł się również na powodach innych niż w niej wskazane. Albowiem Sąd, który "rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną", dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić okoliczności niepodniesione w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena legalności rozstrzygnięcia odmawiającego stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. Stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości organów podatkowych, gdyż twierdzenia Skarżącej oraz przedłożone przez nią dowody nie były kwestionowane. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy wymaga uzyskania wszelkich informacji istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie był wystarczający do rozstrzygnięcia o zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W sprawie niniejszej Skarżąca złożyła szereg opinii prawnych. Także organy podatkowe na wniosek strony i z własnej inicjatywy wystąpiły o zajęcie stanowiska do KPWiG – organu kompetentnego w przedmiocie papierów wartościowych i obrotu nimi. Wszystkie te działania służyły jednakże ocenie prawno – podatkowych skutków przedstawionych okoliczności faktycznych, tj. czy wskazany przez Skarżącą art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. miał w sprawie zastosowanie. Natomiast stan faktyczny sprawy w znaczeniu zespołu rzeczywiście zaistniałych zdarzeń i okoliczności, nie został dostatecznie ustalony. Świadczą o tym uzasadnienia decyzji organów obu instancji, w których brak opisu tak rozumianego stanu faktycznego. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał jedynie, że Skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty, wymienił dołączone do niego dokumenty i przedstawił dane wykazane przez Skarżącą w zeznaniu a następnie w jego korekcie. Dyrektor Izby Skarbowej opisał dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego i ograniczył się do stwierdzenia, iż bezsporne jest, że w 2002 r. Skarżąca "uzyskała dochód z realizacji praw pochodnych C. D. R. A. N. (CDRAN)". Na marginesie zauważyć należy, że tego rodzaju konstatacja prowadzić winna do uwzględnienia wniosku Skarżącej, gdyż właśnie uzyskanie dochodów z realizacji praw pochodnych uprawniało do zwolnienia podatkowego. Z treści rozstrzygnięcia i dalszej części uzasadnienia decyzji wynika, że cytowanego wyżej stwierdzenia użyto dla wskazania, że Skarżąca uzyskała dochody z tytułu realizacji CDRAN, bez intencji uznania tego dochodu za dochód z realizacji praw pochodnych. Sąd za zasadne uznał jednak zwrócenie uwagi na konieczność precyzyjnego formułowania wypowiedzi.

Skarżąca powoływała się na art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. jako uzasadnienie prawne wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r. stanowił, że zwalnia się od podatku dochodowego, w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. dochody uzyskane z realizacji praw wynikających z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 702 i 703, Nr 94, poz. 1037 i Nr 103, poz. 1099).

Zgodnie z art. 3 p.p.o.p.w. papierami wartościowymi w rozumieniu ustawy są:

akcje, prawa do akcji, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, jak również inne papiery wartościowe wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego (ust. 1);

zbywalne prawa majątkowe wynikające z papierów wartościowych, o których mowa w ust. 1 (ust. 2);

prawa pochodne, tj. inne, niż wymienione w ust. 2, prawa majątkowe, których cena zależy bezpośrednio lub pośrednio od ceny papierów wartościowych wymienionych w ust. 1 i 2 (ust. 3).

Z uwagi na przedmiot sprawy oraz treść cytowanych przepisów przede wszystkim ustalić należało, czy w 2002 r. Skarżąca uzyskała dochód, do którego zwolnienie to mogłoby mieć zastosowanie oraz czy dochód ten wykazany został w zeznaniu podatkowym. Innymi słowy – czy Skarżąca kwoty dochodów wskazywane jako podlegające zwolnieniu rzeczywiście uzyskała jako dochód z realizacji określonych papierów wartościowych stanowiących prawa pochodne.

Ustaleń takich organy podatkowe nie poczyniły. Zdaniem Sądu nie były w tym względzie wystarczające dokumenty źródłowe przedłożone przez Skarżącą. Skarżąca twierdzi, że uzyskała dochód z realizacji praw pochodnych – CDRAN. Tymczasem z dostarczonych przez nią dokumentów bankowych (wyciągów w języku angielskim), pochodzących z dwóch banków (H. P. B. L.t.d. w Z. oraz H. B.) wynika, że posiadała ona rachunki bankowe wspólnie z T.G. Zawarte w tych dokumentach informacje dotyczą stanu rachunków i wpływu na nie określonych kwot, bez wyodrębnienia danych odnoszących się do poszczególnych ich współposiadaczy. Za bezsporne może więc być uznane jedynie, że na te wspólne rachunki wpływały określone kwoty związane z CDRAN. Brak jest natomiast jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, czyimi dochodami są te kwoty. Skoro zaś rachunki były wspólne, mogły nań wpływać odrębne dochody obu jego posiadaczy, bądź też ich dochody wspólne, albo też jedne i drugie. Żaden z dokumentów bankowych nie wskazuje kto był właścicielem CDRAN, a dokładnie - który ze współposiadaczy rachunków realizował dochody z tytułu tych papierów oraz (o ile czynili to oboje) - jakie były kwoty dochodów każdego z nich.

Stwierdzenie nadpłaty dokonywane jest wobec konkretnego podatnika, a zatem ustalić należało dane dotyczące zadeklarowanych dochodów tego właśnie podatnika. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w omawianym zakresie składający się wyłącznie z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą, nie sposób nawet ustalić, czy była ona właścicielem (osobą uprawnioną do realizacji) każdego z rodzajów papierów, których "ostateczne warunki" przedłożyła, czy tylko niektórych z nich. W sytuacji zaś, gdy jako dowód uzyskania określonego rodzaju dochodów Skarżąca przedłożyła wyłącznie wyciągi bankowe, nie pozwalające na zidentyfikowanie wpłacanych na rachunki kwot jako jej dochodów, niedopuszczalne było dokonanie przez organy podatkowe, bez żadnej choćby próby weryfikacji, równego (po 50%) podziału wynikających z tych wyciągów kwot z tytułu przedmiotowych papierów pomiędzy obu posiadaczy rachunku. Byłoby to możliwe jedynie, gdyby wykazano, że kwoty te są dochodami, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. stanowił, że przychody z udziału w spółce nie będącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, przy czym w przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.

W aktach sprawy znajduje się pismo H.P. B. L.t.d. z [..] sierpnia 2003 r., skierowane do Skarżącej oraz T.G. i A. G., informujące o dopuszczeniu do obrotu publicznego na terenie Szwajcarii praw pochodnych, jakie znajdowały się na ich rachunkach inwestycyjnych. Jakkolwiek wymienia ono CDRAN-y, to także nie precyzuje, które z nich posiadały poszczególne osoby. Z tłumaczenia pisma wynika ponadto, że bank stwierdził w nim, iż ww. osoby uzyskały w 2002 r. dochód ze "sprzedaży" praw pochodnych.

Okoliczność ta jest istotna z uwagi na treść art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f., w którym mowa o realizacji praw pochodnych, a nie obrocie nimi. Rzeczą organów podatkowych było wyjaśnienie rozbieżności w wyjaśnieniach Skarżącej i zaświadczeniach banku. Skarżąca przedłożyła wprawdzie szereg opinii i wyjaśnień dotyczących charakteru CDRAN, ale żadnego dowodu ich zakupu lub nabycia w inny sposób. Nie tylko nie wykazała, że realizowała dochody z tych papierów, ale choćby, że miała prawo (tytuł prawny), aby dochody te realizować. Na podstawie przedstawionego materiału dowodowego nie można stwierdzić, czy Skarżąca osiągnęła dochody z tytułu realizacji CDRAN. Zważyć jednak należało i to, że organy podatkowe nie żądały od Skarżącej przedłożenia tego rodzaju dowodów. Od woli strony postępowania podatkowego zależy, czy i jak zareaguje na żądanie organu podatkowego dotyczące przedłożenia dowodu na określoną okoliczność, w szczególności zaś, czy i w jakim zakresie uczyni zadość temu żądaniu. Jednakże z punktu widzenia prawidłowości realizacji przez organ podatkowy obowiązku ustalenia prawdy materialnej inaczej należy ocenić sytuację, gdy strona odmawia przedłożenia dowodów na poparcie swoich żądań, a inaczej sytuację, gdy organ ustaleń w określonym zakresie w ogóle nie czyni. Zaniechanie dokonania ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia musi być ocenione negatywnie, a mianowicie jako naruszenie ustanowionej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej, której realizacji służy nałożony na organy podatkowe w art. 187 § 1 tej ustawy obowiązek zebrania materiału dowodowego. Okoliczność, że postępowanie w sprawie niniejszej wszczęte zostało na wniosek Skarżącej nie zwalniała organów podatkowych z tego obowiązku.

Zdaniem Sądu dopuszczalna jest sytuacja, gdy organy podatkowe uznając co do zasady brak zasadności określonego (jednoznaczne sprecyzowanego) żądania podatnika, odmawiają stwierdzenia nadpłaty bez czynienia szczegółowych ustaleń faktycznych. Rezygnacja z dokonywania ustaleń obejmować jednak może wyłącznie elementy dotyczące wysokości kwoty wskazanej przez podatnika jako nadpłata w sytuacji gdy żądanie jest bezzasadne . Skoro bowiem żądanie stwierdzenia nadpłaty nie jest w ogóle zasadne – nie ma istotnego znaczenia, jaka byłaby już sama kwota tej nadpłaty. Dotyczyć to będzie z reguły przypadków oczywistych. Oczywistość tego rodzaju w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Odejście od dokonywania ustaleń faktycznych w żadnym przypadku nie może natomiast dotyczyć okoliczności (dowodów) stanowiących podstawę dokonywania ocen prawnych służących stwierdzeniu merytorycznej zasadności wniosku. W tym zakresie ustalenia muszą być jednoznaczne i znajdować oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności zaś nie wolno pozostawić niewyjaśnionych rozbieżności wynikających z poszczególnych dowodów.

Podstawowym dokumentem, stanowiącym podstawę ocen prawnych dokonanych niniejszej sprawie były przedłożone przez Skarżącą "ostateczne warunki" sporządzone dla poszczególnych CDRAN-ów zawierające ich opisy. Zdaniem Sądu w toku postępowania nie zostało wykazane, że dokumenty te odzwierciedlają warunki, na jakich rzeczywiście mogły być zawarte transakcje nabycia przez Skarżącą opisanych w nich "papierów dłużnych". Skoro Skarżąca domagała się stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym należnym za 2002 r. oczywistym jest założenie, iż w roku tym musiała już dysponować CDRAN przynoszącymi jej dochód. Oczywistym jest też, że dla oceny, czy dochód ten podlegał zwolnieniu miarodajne będą dane aktualne dla papierów rzeczywiście nabytych przez Skarżącą, czyli według warunków obowiązujących najpóźniej w 2002 r. Tymczasem "ostateczne warunki" dotyczące CDRAN oferowanych przez A. S. L., tj. wyemitowanych przez B. et C. d'E. de l'E. w L. oraz C., pochodziły z [...] czerwca 2003 r. Nie mogły być zatem tymi, które stanowiły podstawę transakcji dokonanych przez Skarżącą. Nie jest wykluczone, iż w 2003 i 2002 r. warunki te były takie same, tym niemniej należało tożsamość tę wykazać. Tylko bowiem w przypadku jej istnienia dokumenty z 2003 r. mogłyby być brane pod uwagę przy ocenie charakteru przynoszących Skarżącej dochód CDRAN-ów jako praw pochodnych.

Kolejna rozbieżność dotyczy kwestii dopuszczenia przedmiotowych CDRAN do publicznego obrotu. Cytowane już pismo H. P. B. L.t.d. z [...] sierpnia 2003 r. zawiera informację o dopuszczeniu do obrotu publicznego na terenie Szwajcarii wszystkich praw pochodnych, których "ostateczne warunki" przedłożyła Skarżąca. Natomiast w "ostatecznych warunkach" dla CDRAN wyemitowanych przez B. et C. d'E. de 1'E. w L., C. oraz UBS W. (6-letnie papiery dłużne) w rubryce "notowania giełdowe" napisano - "brak"; w przypadku zaś CDRAN wyemitowanych przez C. S. F. B. Oddział w Londynie – "nie zostanie złożony wniosek do żadnej giełdy papierów wartościowych". Rozbieżność ta również nie została wyjaśniona, a jej istnienie wskazywać może, iż warunki określone dla ww. CDRAN ulegały zmianie.

Elementem stanu faktycznego, istotnym w świetle przepisów, których zastosowania domagała się Skarżąca jest konstrukcja CDRAN. Także w tym zakresie brak jest jednoznacznych ustaleń faktycznych. Sąd za błędny uznał pogląd Skarżącej (oparty na opinii prof. dr hab. A.C.), że prawa majątkowe uznane w prawie obcym za prawa pochodne uzyskują analogiczny status papierów wartościowych na terytorium Polski. Definicja praw pochodnych zawarta w art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w. w sposób nie budzący wątpliwości do kategorii tych praw zalicza bowiem tylko te prawa majątkowe, których cena zależy bezpośrednio lub pośrednio od ceny papierów wartościowych wymienionych w ust. 1 i 2. Jeżeli zatem w prawie określonego państwa obcego dopuszcza się istnienie praw pochodnych opartych na bazie innej niż papiery wartościowe, to tego rodzaju prawa pochodne, bez względu na status przysługujący im w państwie obcym, nie będą papierami wartościowymi w rozumieniu prawa polskiego. Dla przykładu jedynie wskazać należy, iż – jak wynika z opinii W., G. & M. – w świetle prawa angielskiego dopuszczalne jest kreowanie praw pochodnych opartych także na walucie lub towarze. Tego zaś rodzaju instrumentów pochodnych art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w. nie uznaje za papiery wartościowe. Należy odróżnić wynikającą z art. 3 ust. 1 p.p.o.p.w. zasadę uznania papierów wartościowych wyemitowanych na podstawie przepisów prawa obcego za papiery wartościowe w rozumieniu tej ustawy od kryterium uznania za papiery wartościowe praw majątkowych wymienionych w ust. 3 Tylko do tych ostatnich odnosi się zwolnienie podatkowe od podatku dochodowego.

W omawianym zakresie źródłem informacji o konstrukcji CDRAN były "ostateczne warunki", w oparciu o które przyjęto istnienie zależności między ceną CDRAN a stopami LIBOR. W "ostatecznych warunkach" poszczególnych CDRAN znajduje się rubryka "oprocentowanie", określająca sposób jego wyliczenia, np. dla papierów emitowanych przez C. jest to "7,5% x dni naliczenia odsetek/rzeczywista liczba dni". "Dni naliczenia odsetek" jest to liczba dni kalendarzowych w ciągu całego okresu odsetkowego, gdy 6-miesięczna stopa procentowa oferowana na londyńskim rynku międzybankowym LIBOR BBA w USD jest równa 7% lub niższa. Natomiast "rzeczywista liczba dni" jest to liczba dni w okresie odsetkowym. Zdaniem Sądu z powyższego wynika więc, że stopy LIBOR stosowane są wyłącznie do wyznaczenia dni, za które naliczane jest należne posiadaczowi CDRAN oprocentowanie, stanowiące jego dochód. Stopy te mają zatem wpływ na dochód uzyskany z odsetek nie dlatego, że są wykorzystywane do ich wyliczenia, a dlatego, że decydują o rzeczywistej liczbie dni, za które odsetki są wypłacane.

Tymczasem w art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w. mowa jest o zależności między ceną prawa pochodnego a ceną papierów wartościowych w rozumieniu ust. 1 i 2. Bez względu na to, czy skorzystamy z definicji słownikowej, czy też zamieszczonej w ustawie z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz.U. Nr 97, poz. 1050 z późn. zm.), istota pojęcia "cena" sprowadza się do tego, że wyraża ona wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych jako środkach zamiennych. Za oczywiste należy przy tym uznać, iż jest to wartość jaką nabywca obowiązany jest (zgadza się) zapłacić za określoną rzecz (prawo, usługę).

W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do utożsamiania ceny CDRAN z dochodem, jaki przynoszą, w sytuacji, gdy "ostateczne warunki" wprost wskazują na istnienie odrębnych od nich cenników CDRAN. Ponadto, w ww. piśmie H. P. B. L.t.d. z [...] sierpnia 2003 r., do każdego z wymienionych w nim CDRAN przypisano informację o podmiocie, na którego obligacjach został on "oparty". Danych tego rodzaju nie zawierają "ostateczne warunki", aczkolwiek podmioty wymienione w piśmie banku są tymi, które wskazane w nich zostały jako emitenci CDRAN. Z kolei J.K. w opinii z [....] czerwca 2003 r., dotyczącej CDRAN wyemitowanych przez UBS W. powołała się na fax na blankiecie "H." z [...] czerwca 2003 r., informujący o oparciu "CDRAN" na instrumentach pochodnych, których wartość wynika ze zmiennej wartości obligacji wyemitowanej przez R. w H.

Istnienie rozbieżności w istotnych informacjach wynikających z poszczególnych dowodów, których to rozbieżności nie sposób wyjaśnić w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, świadczy o brakach w tym materiale i w rezultacie o braku niezbędnych ustaleń faktycznych. Organy podatkowe zaakceptowały przedłożenie przez Skarżącą jedynie "ostatecznych warunków" jako dowodów opisujących CDRAN, określających ich istotne cechy. Zdaniem Sądu nie były to dowody dostateczne dla podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie tylko z uwagi na zakres zamieszczonych w nich danych. Przede wszystkim "ostateczne warunki" zawierają zastrzeżenia, czyniące je niewystarczającym źródłem informacji o warunkach nabycia opisanych w nich papierów przez Skarżącą. I tak, A.S. L. stwierdza m.in., iż nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności za prawidłowość lub kompletność podanych informacji oraz za ewentualne pominięcie istotnych faktów. UBS A.G. zaznacza, że zakup ich papierów dłużnych podlega warunkom, jakie rządzą tymi papierami, okólnika z ofertą programu MTN [realizowanego przez emitenta – rubryka "dokumentacja") oraz załącznika z cennikiem dotyczącym tej oferty. I dalej: "dokument służy wyłącznie celom informacyjnym i nie należy go traktować jako oferty...". Wszelkie transakcje regulują "szczegółowe postanowienia dotyczące potwierdzeń dotyczących transakcji". Podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje wiarygodności danych dotyczących konstrukcji CDRAN, podanych w "ostatecznych warunkach". Skoro jednak wystawcy tych dokumentów podkreślają ich informacyjny charakter, dopuszczając odmienność poszczególnych transakcji nabycia CDRAN, to - uwzględniając przedmiot sprawy podatkowej oraz okoliczność, iż dotyczy ona opodatkowania konkretnej osoby – należało ustalić, czy transakcje zawarte przez Skarżącą odpowiadały tym warunkom. Zdaniem Sądu możliwość taką stworzy analiza dokumentów związanych z nabyciem CDRAN przez Skarżącą.

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że w sprawie niniejszej postępowanie podatkowe przeprowadzone zostało z naruszeniem cytowanych wyżej art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegającym na niedostatecznym zgromadzeniu materiału dowodowego i w efekcie nieustaleniu stanu faktycznego w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Braki w ustaleniach faktycznych skutkowały z kolei naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej, stanowiącego że fakt udowodnienia danej okoliczności organ stwierdza na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd za zasadny uznał więc zarzut naruszenia ww. przepisów. Skarżącą naruszenia tego upatrywała w przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia wyłącznie opinii KPWiG i pominięciu opinii przedłożonych przez nią. Jakkolwiek wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego jest elementem ustalania stanu faktycznego, to zgromadzone w niniejszej sprawie opinie (także KPWiG) dotyczyły charakteru CDRAN w świetle art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w. i prawa angielskiego oraz zakresu zastosowania zwolnienia z art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. Nie były zatem dowodami służącymi ustaleniu okoliczności faktycznych, a dopiero ocenie tych okoliczności z punktu widzenia przepisów prawa materialnego.

Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art. 188 powiązany przez Skarżącą z art. 123 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej. Wypowiadając się w piśmie z [...] listopada 2005 r. co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Skarżąca złożyła wniosek dowodowy o wystąpienie do KPWiG o uzyskanie opinii FSA na podstawie "ostatecznych warunków" wszystkich CDRAN, czy są one prawami pochodnymi w rozumieniu prawa angielskiego oraz jakimi cechami charakteryzują się prawa pochodne na gruncie prawa angielskiego, a po uzyskaniu tej opinii o udzielenie wyczerpującej odpowiedzi na pytania z pisma Dyrektora Izby Skarbowej z [...] czerwca 2004 r. (tj. wniosku o ponowną opinię KPWiG), zgodnie z Prawem o publicznym obrocie papierami wartościowymi w brzmieniu obowiązującym przed 15 stycznia 2001r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał wniosek za zasadny. Pismem z [...] stycznia 2006 r. KPWiG udzieliła odpowiedzi na jego wystąpienie, wypowiadając się co do uzupełnionego materiału dowodowego. Skarżąca ponowiła wniosek dowodowy (pismo z [...] lutego 2006 r.). Po raz kolejny uczyniła to w piśmie z [...]listopada 2006 r. Postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przeprowadzenia dowodu.

Skarżąca zarzuca, iż jej wniosek został uwzględniony jedynie formalnie, ponieważ organ pozostawił uznanie jego zasadności do rozstrzygnięcia KPWiG oraz poprosił o kolejne "potwierdzenie opinii w zakresie stosowania przepisów o publicznym obrocie papierami wartościowymi". Zdaniem Sądu Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględnił żądanie Skarżącej, występując do KPWiG o opinię. W sytuacji zaś, gdy Komisja ta dwukrotnie zajmowała już takie samo stanowisko co do możliwości uznania CDRAN za prawa pochodne w rozumieniu art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w., nie było błędem użycie sformułowania o "potwierdzeniu" tych opinii. Nie odbierało ono KPWiG swobody ponownego wyrażenia stanowiska. Natomiast zarzucane przez Skarżącą pozostawienie rozstrzygnięcia wniosku do uznania przez KPWiG nie miało miejsca. Do uznania KPWiG Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostawił kwestię wystąpienia do FSA, aczkolwiek jego zdaniem stanowisko tego organu nie ma znaczenia, ponieważ Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi nie reguluje obrotu poza granicami kraju. Podkreślić należy, że KPWiG zwróciła się do FSA o wyjaśnienia dotyczące praw pochodnych tworzonych zgodnie z prawem angielskim. Wniosek Skarżącej w tym zakresie został zatem uwzględniony. Wypowiedź Naczelnika Urzędu Skarbowego co do znaczenia wystąpienia do FSA, nie miała więc wpływu na postępowanie KPWiG.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej KPWiG dysponowała kompletem zgromadzonych w postępowaniu dokumentów dotyczących emisji CDRAN. W omawianym wystąpieniu do Komisji Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że dołączono je do wniosku z [...] sierpnia 2003 r. i obecnie ponownie przesyła ich kopie. Ponadto Skarżąca w skardze podkreśla, iż kolejne wnioski dowodowe miały identyczną treść. W tym stanie rzeczy odmowa ponownego przeprowadzenia dowodu była zasadna. Nie narusza ona wskazanych przez Skarżącą przepisów. W ocenie Sądu chybione jest powoływanie się w tym względzie na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, Skarżąca zarzutu tego w istocie nie uzasadnia.

Zdaniem Sądu co do zasady organy podatkowe mogły oprzeć swoje stanowisko na opiniach KPWiG, uznając je za właściwe. Skarżący również dążył do uzyskania opinii tego organu. KPWiG bez wątpienia jest organem kompetentnym w sprawach obrotu papierami wartościowymi. Rację ma jednak Skarżący, że nie zwalnia to organów z obowiązku oceny tych opinii oraz rozważenia ich w kontekście opinii przeciwnych i wyrażenia tej oceny w uzasadnieniu decyzji.

Zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej nie zostały uzasadnione w sposób odpowiadający wymogom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Jest to również oczywistym skutkiem braku wiedzy o okolicznościach faktycznych, których nie ustalono.

Konsekwencją stwierdzenia braku wystarczających ustaleń faktycznych jest niemożność wypowiedzenia się Sądu co do meritum sprawy, tj. kwestii, czy dochody z realizacji praw wynikających z CDRAN podlegały zwolnieniu od podatku dochodowego i w rezultacie – czy zasadny był wniosek Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty.

Odnosząc się jedynie do zarzutu naruszenia art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. w zakresie nie wymagającym odwołania się do konstrukcji CDRAN, Sąd stwierdza, że błędna jest argumentacja Skarżącej dotycząca brzmienia art. 3 ust. 3 p.p.o.p.w., jakie należało przyjąć dla oceny CDRAN. Skoro bowiem sprawa niniejsza dotyczyła opodatkowania dochodu osiągniętego w 2002 r., właściwym było uwzględnienie brzemienia obu ww. przepisów obowiązującego w tym właśnie roku. Zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej powołał się przy tym na § 159 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908), stanowiący, że odesłania, o których mowa w § 156 – 158, są odesłaniami do obowiązujących przepisów prawnych w brzmieniu, jakie będą one miały każdorazowo w czasie obowiązywania przepisu odsyłającego (odesłanie dynamiczne). Dodatkowo wskazać należy unormowanie § 160 tego rozporządzenia, stosownie do którego jeżeli wyjątkowo przepis prawny ma odsyłać do innych przepisów jedynie w ich określonej wersji (odesłanie statyczne), zaznacza się to w przepisie odsyłającym przez nadanie mu określonego brzmienia oraz podanie poza datą wejścia w życie przepisów, do których się odsyła, także oznaczenie dziennika urzędowego, w którym zostały ogłoszone te przepisy. Z treści art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. nie wynika, aby zawarte w nim odesłanie było odesłaniem statycznym.

W ponownym postępowaniu organy podatkowe uzupełnią materiał dowodowy o dowody dotyczące wskazanych wyżej okoliczności faktycznych istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia. W zakresie, w jakim było to możliwe Sąd wskazał dowody których uzyskanie pozwoli na ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz ocenę charakteru poszczególnych CDRAN. Punktem wyjścia dla oceny uzyskanie jakich konkretnych dokumentów i od jakich instytucji będzie niezbędne, winny być informacje dotyczące CDRAN zawarte w dokumentach ich nabycia. W szczególności wskazanych w "ostatecznych warunkach". Podkreślić należy, że w interesie Skarżącej leży współdziałanie z organami podatkowymi w gromadzeniu tych dokumentów.

Ocena, czy CDRAN-y z których Skarżąca uzyskiwała dochody są prawami pochodnymi objętymi zwolnieniem z art. 52 pkt 1 lit. d) u.p.d.o.f. należy do organów podatkowych. Oceny tej należy dokonać właściwie kwalifikując papiery wartościowe Skarżącej tj. uwzględniając brzmienie art. 3 p.p.o.p.w. w całości. Z brzmienia tego przepisu obowiązującego w 2002 r., wynika bowiem, że określał on trzy kategorie papierów wartościowych (wymienione w poszczególnych jego ustępach), przy czym zakwalifikowanie określonego papieru do jednej z tych kategorii wyklucza możliwość uznania go za papier wartościowy innego rodzaju. Innymi słowy, jeżeli zostanie ustalone, że CDRAN-y Skarżącej spełniają warunki uznania ich za papiery wartościowe, o jakich mowa w ust. 1 omawianego przepisu (akcje, prawa do akcji, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne oraz inne papiery wartościowe wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego), lub w ust. 2 (zbywalne prawa majątkowe wynikające z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 ust. 1 p.p.o.p.w.), to nie mogą być one prawami pochodnymi określonymi w ust. 3 tego przepisu. W przypadku takiego zakwalifikowania papierów wartościowych Skarżącej, dochód z nich nie byłby objęty zwolnieniem z opodatkowania. Z tego punktu widzenia istotne jest ustalenie, prawo jakiego kraju stanowiło podstawę emisji CDRAN-ów i czy według tego prawa miały one status papierów wartościowych. Zdaniem Sądu, aczkolwiek nie zostało to wyrażone wprost, przepis art. 3 ust. 1 p.p.o.p.w. wymaga jednoznacznego wskazania tego prawa, jako podstawy umożliwiającej uznanie zagranicznego papieru wartościowego za papier wartościowy także w rozumieniu prawa polskiego. Sąd zauważa przy tym, że zarówno w opiniach prawnych przedłożonych przez Skarżącą, jak i w pismach KPWiG przyjęto, że wszystkie CDRAN wyemitowane zostały w oparciu o prawo angielskie. Informacja taka znajduje się w piśmie H. P. B. L.t.d. z [...] kwietnia 2004 r. Nie wynika to natomiast z "ostatecznych warunków", na co zwracał uwagę autor opinii pochodzącej z kancelarii W., G. & M. Przyjęcie prawa angielskiego jako tego, z którego wynikał status CDRAN jako papierów wartościowych miało wpływ na kierunek postępowania dowodowego. Skarżąca domagała się w związku z tym wystąpienia do FSA, a KPWiG wystąpienie takie wystosowała. Skoro zaś założenie to stało się także podstawą wyrażanych w sprawie ocen prawnych, należało je zweryfikować w oparciu o dokumenty.

Dopiero wykluczenie możliwości zaliczenia przedmiotowych papierów wartościowych CDRAN do grupy wymienionej w art. 3 ust. 1 lub 2 wymagać będzie zbadania ich konstrukcji, a w szczególności ustalenia od czego zależy ich cena. Wymagać to może wiedzy specjalistycznej z zakresu papierów wartościowych, jaką nie dysponują organy podatkowe. Zdaniem Sądu dopuszczalne i celowe będzie więc przeprowadzenie w tym zakresie dowodu z opinii biegłego z zagwarantowaniem Skarżącej uprawnień wynikających z art.190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zasadnie możliwość taką wskazano w skardze.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącej koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 7) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).



Powered by SoftProdukt