drukuj    zapisz    Powrót do listy

6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę, Odrzucenie skargi, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Oddalono skargę kasacyjną, I OSK 982/08 - Postanowienie NSA z 2008-08-28, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I OSK 982/08 - Postanowienie NSA

Data orzeczenia
2008-08-28 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-07-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Wa 308/08 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2008-04-25
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 174 pkt 1 i 2 , art. 183 par.1, art. 184, art. 182 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta [...] W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 308/08 odrzucające skargę w sprawie ze skargi Prezydenta [...] W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 308/08 odrzucił skargę Prezydenta [...] W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w myśl art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd podniósł, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w ustawie. Jak wynika z akt sprawy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], doręczona została Prezydentowi [...] W. w dniu [...], zatem termin do złożenia skargi upłynął w dniu [...]. Skoro skarga została złożona przez stronę skarżącą bezpośrednio do organu w dniu [...] jako spóźniona podlegała odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Prezydent [...] W., zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 40 § 2 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucił, że Sąd błędnie przyjął za datę doręczenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dzień [...], gdyż w dacie tej doręczono decyzję do Kancelarii Urzędu Dzielnicy [...], a nie do rąk ustanowionego pełnomocnika – H. W., czy też do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami, w której pełnomocnik jest zatrudniony. Przyjęcie zatem przez Sąd, że w dniu [...] doszło do prawidłowego doręczenia decyzji narusza art. 40 § 2 K.p.a., który stanowi, iż jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Skoro decyzja wpłynęła do Urzędu [...] W. Biura Gospodarki Nieruchomościami Delegatury w Dzielnicy [...] w dniu [...], złożenie skargi w dniu [...] nastąpiło z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Na marginesie skarżący wskazał, że Biuro Gospodarki Nieruchomościami i jego Delegatura w Dzielnicy [...] są odrębnymi od Urzędu Dzielnicy [...] jednostkami organizacyjnymi w strukturze miasta.

W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Zakłady [...] S.A. z siedzibą w W. wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej, jako niespełniającej wymagań formalnych, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Istotną cechą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie Sądu drugiej instancji granicami tej skargi, które obejmuje związanie zarówno wnioskami skargi kasacyjnej, jak i jej podstawami. Nawet nieważność postępowania może być wzięta pod uwagę dopiero po stwierdzeniu przez Sąd, że skarga kasacyjna jest dopuszczalna. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia bowiem sądowi ocenę jej zasadności.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania. Formułując taki zarzut należało podać przepisy stosowanej przez sąd administracyjny ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którym miał uchybić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący zarzucił natomiast obrazę art. 40 § 2 K.p.a., a zatem przepisu, które nie był stosowany przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wskazanie przepisów K.p.a. nie może być uznane za samodzielną podstawę skargi kasacyjnej. Przyjmując, że zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania może też odnosić się do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, jako że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności tej administracji pod względem zgodności z prawem, co oznacza, ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego zarówno pod względem jego zgodności z prawem materialnym, jak i przepisami o postępowaniu administracyjnym, należy wskazać, iż powołanie się w skardze kasacyjnej wyłącznie na przepisy ustaw regulujących postępowanie przed organem administracji nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej winny być bowiem podniesione zarzuty przeciwko orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, który w toku postępowania sądowego stosuje przepisy P.p.s.a., nie zaś przeciwko decyzjom organów administracji publicznej. Autor skargi kasacyjnej, chcąc zatem skutecznie podnieść zarzut naruszenia przepisów postępowania, powinien nie tylko powołać naruszone w jego ocenie przepisy K.p.a., ale i przepisy postępowania sądowego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2007 r. o sygn. akt I FSK 1204/06 ).

W konsekwencji, odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że jego wadliwa konstrukcja, polegająca na braku powiązania zarzutu naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. z jakimkolwiek przepisem P.p.s.a., nie pozwala na ustosunkowanie się do niego z użyciem szczegółowej jurydycznej argumentacji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt