drukuj    zapisz    Powrót do listy

6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego 644 Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu, Zagospodarowanie przestrzenne Wymierzenie grzywny, Rada Gminy, Oddalono skargę, II SA/Gd 269/08 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2008-06-25, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Gd 269/08 - Wyrok WSA w Gdańsku

Data orzeczenia
2008-06-25 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Andrzej Przybielski
Krzysztof Ziółkowski
Mariola Jaroszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
644 Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Wymierzenie grzywny
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 154 par. 1, art. 3 par. 2 pkt 1-7
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717 art. 4 ust. 2j, art. 14 ust. 7
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. G. i A. G. na Radę Gminy w przedmiocie wymierzenia grzywny z powodu niewykonania wyroku sądu w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpatrzeniu skargi M. i A. G. na uchwałę Rady Gminy z dnia 25 listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawomocnym wyrokiem z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 297/06 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w częściach, które dotyczą działki skarżących o numerze [...] w obrębie G., a w pozostałym zakresie skargę oddalił.

W uzasadnieniu powyższego wyroku WSA wskazał między innymi, iż Rada Gminy zobowiązana będzie w pierwszej kolejności do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących położenia działki [...] w stosunku do zakreślonego na projekcie studium obszaru [...], obejmującego tereny rekreacji indywidualnej. W celu wyjaśnienia tych wątpliwości organ powinien rozważyć konieczność skorzystania z opinii biegłego z zakresu kartografii lub innego specjalisty. W przypadku, gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wykaże, że przedmiotowa działka znajduje się w zasięgu strefy [...], bezcelowe stanie się ponawianie procedury planistycznej w części w której obejmuje ona uzgodnienia dokonane na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ projekt planu przesłany do właściwych podmiotów celem dokonania uzgodnień właśnie w ten sposób kwalifikował wspomnianą działkę. Powtórzenia wymagać będzie jedynie podjęcie zaskarżonej uchwały w części, w której została ona uznana za nieważną. Natomiast w przypadku, gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wykaże, że działka nr [...] znajduje się poza obrębem strefy [...], konieczne będzie ponowienia procedury planistycznej także w części objętej przepisem art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.).

Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 sierpnia 2007 r. M. i A. G. wezwali Radę Gminy do wykonania wskazanego powyżej wyroku.

Następnie skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę (skarga z dnia 7 listopada 2007 r.) na niewykonanie przez Radę Gminy przedmiotowego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 297/06. W uzasadnieniu powołali się na wezwanie z dnia 29 sierpnia 2007 r., twierdząc, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymali żadnej informacji w przedmiotowej sprawie. W ocenie skarżących, Rada Gminy wykazała się opieszałością i z tych względów domagają się jej grzywną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, pismem z dnia 9 listopada 2007 r., przekazał według właściwości skargę M. i A. G., mylnie nadesłaną do Sądu, zamiast bezpośrednio do Rady Gminy.

Rada Gminy pismem z dnia 21 marca 2008 r., nadanym 25 marca 2008 r., wyjaśniła, iż skarga M. i A. G. z dnia 7 listopada 2007 r. została rozpatrzona na sesji Rady Gminy i w dniu 28 grudnia 2007 r., wraz z aktami administracyjnymi oraz stanowiskiem Rady Gminy (pismem przewodnim), została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, listem zwykłym, zamiast poleconym.

Do pisma Rady Gminy z dnia 21 marca 2008 r. dołączona została skarga oraz akta administracyjne, w tym uchwała z dnia 28 grudnia 2007 r. Nr [...] Rady Gminy, podjęta po rozpatrzeniu skargi M. i A. G. na bezczynność organu, którą uznano przedmiotową skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że wykonane zostały zalecenia Sądu w zakresie zlecenia prac biegłemu tematyce opisanym wyżej zakresie. Po zapoznaniu się z opinią biegłego, Rada Gminy podejmie dalsze prace dotyczące przeznaczenia działki nr [...], a skarżący o powyższych działaniach zostali poinformowani.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skargę jako bezzasadną należało oddalić.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W związku z uprawnieniami sądu administracyjnego do kontroli legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji pozostają uprawnienia o charakterze dyscyplinującym i represyjnym, mające z kolei na celu wymuszanie wykonania przez konkretny organ wyroku sądowego.

Treść wniosku, w którym strona domaga się wymierzenia Radzie Gminy grzywny za niewykonanie opisanego wyżej wyroku WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 r. wskazuje, że żądanie to znajduje podstawę w przepisie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W rozumieniu powyższego przepisu, z bezczynnością organu administracji publicznej (po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności) mamy do czynienia wówczas, gdy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku, uwzględniającego skargę na akt lub czynność w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. i uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności, nie wydał właściwego aktu (lub nie dokonał stosownej czynności) w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu, w terminach prawem określonych. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zatem pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, niepubl.). Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy niewątpliwie warunek powyższy został spełniony.

Jednocześnie, w związku z treścią przytoczonego wyżej przepisu należy wskazać, że jeżeli ustawodawca nie przewidział terminów do wydania stosownego aktu, nie można zarzucić organowi, że pozostaje w bezczynności po wyroku sądu administracyjnego, uzasadniającej skargę z żądaniem wymierzenia grzywy na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga bowiem, że nie można rozciągać mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie określającym terminy załatwiania spraw, na wszystkie akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. Postępowanie planistyczne, którego skutkiem było podjęcie przez Radę Gminy uchwały z dnia 25 listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kontrolowane przez WSA w Gdańsku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 297/06, uregulowane zostało w sposób szczególny w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) i przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają w nim zastosowania. Tym samym rada gminy przy podjęciu uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 w/w ustawy), nie jest związana terminami określonymi w procedurze administracyjnej, przewidzianymi dla załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Wyeliminowanie z obrotu prawnego opisanym wyżej wyrokiem sądu administracyjnego części przedmiotowej uchwały Rady Gminy, rodzi jedynie obowiązek ponownego podjęcia uchwały w zakresie dotyczącym działki skarżących o numerze [...] w G., po ponowieniu lub bez ponawiania procedury planistycznej. Jednocześnie z uwagi na treść art. 14 ust. 7 w/w ustawy, według którego plan miejscowy sporządza się obowiązkowo tylko wówczas, gdy wymagają tego przepisy odrębne, co jak wynika z treści wyroku WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 297/06, nie miało miejsca w sprawie opisanej wyżej uchwały Rady Gminy, dopuścić można sytuację, że organ gminy odstępuje od sporządzenia planu w zakresie, w którym stwierdzona została nieważność podjętej uchwały. Sąd podziela poglądy wyrażone w doktrynie prawniczej, że z treści art. 4 ust. 2j ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym można wyprowadzić wniosek, iż organy gminy mają swobodę w zakresie prawotwórstwa planistycznego, a także mogą zastąpić akt normatywny o powszechnej mocy obowiązującej jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, aktem indywidualnym i konkretnym - decyzją administracyjną (o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, do art. 14, Zakamycze, 2004). W toku prac planistycznych rada gminy, poprzez podjęcie uchwały zmieniającej uchwalę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu, może w miarę potrzeby dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet, jeżeli uzna to za konieczne, przerwać procedurę planistyczną i wycofać się z inicjatywy planistycznej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C,H.Beck Warszawa 2004, str. 147).

W tym kontekście należy stwierdzić, że nie można przypisać Radzie Gminy "bezczynności" w wykonaniu opisanego wyżej wyroku WSA w Gdańsku stwierdzającego w części nieważność uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym żądanie zgłoszone przez skarżących wymierzenia grzywny Radzie Gminy w okolicznościach niniejszej sprawy nie mieści się w dyspozycji art. 154 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w myśl przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.



Powered by SoftProdukt