drukuj    zapisz    Powrót do listy

6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz, Administracyjne postępowanie, Wojewoda, oddalono skargę, II SA/Kr 765/07 - Wyrok WSA w Krakowie z 2008-01-16, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Kr 765/07 - Wyrok WSA w Krakowie

Data orzeczenia
2008-01-16 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /przewodniczący/
Krystyna Daniel /sprawozdawca/
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA: Renata Czeluśniak WSA: Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

UZASADNIENIA

Starosta [...] decyzją z [...] 2007 r. znak: [...] na podstawie art. 155 w związku z art. 104 kpa odmówił zmiany decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] znak: [...] z [...] 1994 r. o pozwoleniu na budowę jednego segmentu oznaczonego numerem [...] wchodzącego w skład zespołu kiosków handlowych o charakterze tymczasowym tj. na okres 10 lat zgodnie z umową dzierżawy, zlokalizowanego na działce Nr [...] w [...], którego inwestorem byli A. G. i A. G. zarn. [...], polegającej na wyeliminowaniu z tej decyzji tymczasowości kiosku na okres 10 lat.

Starosta [...] w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek J. K. z [...] 2007 r..

Organ l instancji stwierdził, że wniosek o dokonanie zmiany ostatecznej decyzji może być rozpatrywany i uwzględniony jedynie wówczas gdy decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, natomiast decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] 1994 r. przestała obowiązywać. Ponadto wskazał, że zawarta klauzula tymczasowości obliguje inwestora, właściciela lub zarządcę do rozebrania wzniesionego obiektu przed upływem 10 lat. Zmiana decyzji po upływie okresu jej obowiązywania prowadziłaby do niedopuszczalnego naruszenia prawa.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i jej zmiany poprzez przyjęcie, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] dot. m.in. tymczasowości obiektu, przestała obowiązywać, a obiekty na nieruchomości nr ewidencyjny [...], zostały wybudowane na czas nieokreślony, bądź też uchylenie decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania. Uzasadniając powyższe skarżący stwierdził, że zakupił przedmiotowy kiosk od A. G. i A. G. na podstawie aktu notarialnego Rep. A. Nr [...] z [...] 2003 r. a następnie w tym samym dniu spisał z Wójtem Gminy [...] umowę dzierżawy działki nr [...] (w części na której znajduje się przedmiotowy kiosk) na okres do dnia [...] 2014 r. określając w niej prawa i obowiązki stron w tym możliwość pozostawienia kiosku na następne 10 lat. Ponadto skarżący stwierdził, że uzyskał zgodę na zmianę sposobu użytkowania części poddasza kiosku na zakład fryzjersko - kosmetyczny.

Wojewoda [...] decyzją z [...] 2007 r. znak: [...] na podstawie art. 81 ust. 1, pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, póz. 1118 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem l instancji.

Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że z przedłożonych przez J. K. dokumentów, w tym decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] znak: [...] z [...] 1994 r. wynika, że zatwierdzony został A. G. i A. G. plan realizacyjny i udzielone zostało pozwolenie na budowę inwestycji obejmującej budowę jednego segmentu oznaczonego nr [...] wchodzącego w skład zespołu kiosków handlowych o charakterze czasowym tj. na okres 10 lat, zgodnie z umową dzierżawy z [...] 1994 r. znak: [...] na działce Nr [...] w [...]. Na mocy aktu notarialnego z [...] 2003 r. Rep. A Nr [...] małżonkowie A. G. i A. G. sprzedali A. i J. K. wszelkie prawa i roszczenia z tytułu poniesionych nakładów na budowę kiosku handlowego usytuowanego na części wydzierżawionej działki nr [...] w [...]. Powyższe dokumenty wskazują, że kiosk przeznaczony był do czasowego użytkowania przez okres 10 lat tj. do roku 2004 i po upływie tego terminu obiekt należało rozebrać.

Postępowanie dotyczące zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa jest bezprzedmiotowe gdyż wniosek o dokonanie zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej może być rozpoznany i ewentualnie uwzględniony jedynie wówczas, gdy decyzja pozostaje w obrocie prawnym, a więc do upływu ostatniego dnia terminu określającego jej obowiązywanie. Po wygaśnięciu decyzji czyli po upływie terminu jej ważności zmiana decyzji jest niedopuszczalna ( wyrok NSA l SA 531/02 nr 156834 z 13 września 2002 r.) Prowadzenie postępowania w sprawie jest więc bezprzedmiotowe z wykazanych wyżej przyczyn przedmiotowych.

Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że podpisanie z Wójtem Gminy [...][...] 2003 r. umowy dzierżawnej terenu pod kioskiem na okres do [...] 2014 r. jak również uzyskanie [...] 2003 r. decyzji Wójta Gminy w [...] Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na zmianę sposobu użytkowania części poddasza istniejącego budynku usługowego z przeznaczeniem na zakład fryzjersko kosmetyczny

nie mają wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] 1994 r. w zakresie tymczasowości obiektu budowlanego.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] 2007 r. wniósł J. K. podnosząc, iż przedmiotem sporu jest kiosk handlowy wybudowany w latach 1993-1994, na działce nr [...], stanowiącej własność Gminy [...], a położony w centrum [...] - w [...] Kiosk ten i inne zostały wybudowane na fundamentach trwałych. Podstawę wybudowania kiosku wg skarżącego stanowiła decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana przez Urząd Rejonowy w [...] z dnia [...]1992 r. znak: [...] dla A. G. i A. G. Wg tej prawomocnej i zdaniem skarżącego, nadal obowiązującej decyzji Urząd Rejonowy wydał pozwolenie na budowę kiosku handlowego o lokalizacji czasowej, przy czym czasowość tej decyzji uzależnił od czasu długości trwania umowy dzierżawnej zawartej z Gminą [...] i Pełnomocnikiem Zarządu [...] 1992 r. Oznacza to wg skarżącego, że charakter czasowy lokalizacji kiosku jest nierozerwalnie związany z okresem trwania umowy. Po wybudowaniu obiektu, Urząd Rejonowy w [...], wydał następną decyzję z dnia [...] 1994 r. znak: [...], nie uchylając poprzedniej, wydając pozwolenie na budowę kiosku, określając w niej charakter czasowy - 10 lat, a to dlatego, że umowa dzierżawy zawarta została na okres 10 lat. W dniu [...] 2003 r. na podstawie aktu notarialnego skarżący zakupił sporny kiosk handlowy. Wójt Gminy zobowiązał się do zawarcia umowy na działkę na okres dalszych 10 lat. Zdaniem zatem skarżącego nie było podstaw do wydania przez Wojewodę zaskarżonej decyzji.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z [...] 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ II instancji naruszył przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania administracyjnego.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] znak: [...] decyzją z [...] 1994 r. udzielił pozwolenia na budowę jednego segmentu oznaczonego numerem [...], wchodzącego w skład zespołu kiosków handlowych o charakterze tymczasowym tj, na okres 10 lat zgodnie z umową dzierżawy, zlokalizowanego na działce nr [...] w [...]. Decyzja ta została wydana na rzecz inwestorów: A. G. i A. G. Umową z [...] 2003 r. akt notarialny rep. A nr [...] A. G. i A. G. sprzedali A. K. i J. K. wszelkie prawa i roszczenia z tytułu poniesionych nakładów na budowę opisanego powyżej obiektu usytuowanego na części wydzierżawionej działki nr [...] położonej w [...] Należy zatem stwierdzić, że skarżący zakupił przedmiotowy kiosk jeszcze w czasie kiedy obowiązywała czasowa decyzja o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 40 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, póz. 1118 ze zm.) skarżącemu przysługiwało prawo od przeniesienia na siebie decyzji z [...] 1994 r. o pozwoleniu na budowę. Następnie skarżący, jako osoba, na rzecz której byłaby wydana decyzja o pozwoleniu na budowę mógł wystąpić o jej zmianę poprzez przedłużenie czasu jej obowiązywania w trybie art. 154 kpa i 155 kpa.

Niemniej jednak skarżący ani nie wystąpił o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na siebie ani w konsekwencji o jej zmianę. Wystąpił natomiast [...] 2007 r. z wnioskiem o zamianę decyzji już nie obowiązującej w obrocie prawnym.

Określenie w przedmiotowej decyzji terminu ważności powoduje, że decyzja wygasa z upływem terminu, na który została wydana. W taki wypadku nie wydaje się

decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji określającej termin ważności zezwolenia. Jest to zbędne, ponieważ z upływem określonego w decyzji czasu dochodzi do usunięcia jej z obrotu prawnego z mocy samego prawa. Skarżący mógł zapobiec wystąpieniu tego rodzaju skutku jeśliby wystąpił o zmianę decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym, określonym w art. 155 kpa. Niemniej jednak zamiana taka mogła nastąpić tylko i wyłącznie przed upływem terminu ważności, na który decyzja została wydana. Po wygaśnięciu decyzji, czyli po upływie terminu jej ważności, zmiana jest niedopuszczalna (por. wyrok NSA z 13.09.2002. r., l SA 531/027).

Skarżący w skardze do Sądu podał, że podstawę wybudowania przedmiotowego kiosku stanowiła decyzja wydana przez Urząd Rejonowy w [...][...] 1992 r. znak: [...] na rzecz A. G. i A. G. Według tej zdaniem skarżącego decyzji Urząd Rejonowy w [...] wydał decyzje o pozwoleniu na budowę kiosku również o charakterze czasowym uzależniając jednak jej długość od zawartej z Gminą [...] umowy dzierżawy terenu znajdującego się pod kioskiem. W ocenie skarżącego czasowy charakter lokalizacji kiosku jest nierozerwalnie związany z okresem trwania umowy dzierżawy. Skarżący podpisał z Wójtem Gminy [...] nową umowę na dzierżawę, ważną do 2014 r.

Należy stwierdzić, że powyższe twierdzenia skarżącego są całkowicie bezpodstawne w świetle obowiązujących przepisów prawa. Decyzja z [...] 1994 r. została rzeczywiście wydana na określony okres czasu tj. 10 lat w powiązaniu z zawartą wówczas umową dzierżawy z [...] 1994 r., a zatem zgodnie z konkretnie oznaczoną wówczas w decyzji umową dzierżawy. Tymczasem skarżący zawarł z Wójtem Gminy [...] nową umowę, która nie była wymieniona w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd pragnie również zaznaczyć, że z przedłożonej przez skarżącego decyzji z [...] 1992 r. Urzędu Rejonowego w [...] wynika, że udzielono pozwolenia na budowę kiosku handlowego inwestorom A. G. i A. G. Natomiast umowa z [...] 1994 r. udzielała pozwolenia na budowę jednego segmentu oznaczonego nr [...] wchodzącego w zespół kiosków handlowych. Tak więc zakresowe są to całkowicie dwie różne decyzje. Dodatkowo decyzja z [...]1992 r. również już nie obowiązuje, gdyż miała ona charakter czasowy.

Sąd nie znalazł zatem podstaw, aby uchylić decyzję Wojewody [...] z [...] 2007 r. bowiem prowadzenie postępowania w przedmiocie nie istniejącej w obrocie prawnym decyzji było całkowicie bezprzedmiotowe.

Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za nieuzasadnioną w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.



Powered by SoftProdukt