drukuj    zapisz    Powrót do listy

6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane, Ewidencja gruntów, Wojewoda, Uchylono decyzję I i II instancji, II SA/Ke 78/07 - Wyrok WSA w Kielcach z 2007-06-06, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Ke 78/07 - Wyrok WSA w Kielcach

Data orzeczenia
2007-06-06 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Sylwester Miziołek
Teresa Kobylecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2007r. sprawy ze skarg Gminy K. i M. Spółka z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz Gminy K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz M. Polska Spółka z o.o. w Warszawie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

II SA/Ke 78/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta K. oraz odwołania M. spółka z o.o. w Warszawie na podstawie art. 9a, art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 217 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] orzekającą o zwrocie części nieruchomości stanowiącej własność Gminy K., położonej w K., obręb 016, przy ul. Z., oznaczonej jako działka nr 632/9 o pow. 0,1167 ha, zabudowanej budynkiem gospodarczym na rzecz J.W. (5/8 części), J.W. (1/8 części), I.W. (1/8 części) oraz Z.W. (1/8 części) oraz o odmowie zwrotu części nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K., obręb 016, wchodzącej w skład ulicy Z., stanowiącej część działki nr 426/8, a także ustalającą wysokość zwaloryzowanej należności tytułem zwrotu odszkodowania, powiększoną o kwotę wzrostu wartości nieruchomości wskutek działań podjętych na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, na kwotę 439 806 zł, którą wnioskodawcy zobowiązani są zwrócić Gminie K. w określonych decyzją kwotach, rozłożonych na 10 rat.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] Nr [...] wywłaszczono za odszkodowaniem pieniężnym na rzecz Państwa na potrzeby Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki nieruchomość położoną w K. przy ul. W., stanowiącą własność J. W. i J.W. o powierzchni 0,1364 ha, oznaczoną nr 3 i 24, ujawnioną w księdze wieczystej nr 549 . Zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową wydaną przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Nr 27/61 wywłaszczana nieruchomość była przeznaczona pod budowę Hali Widowiskowo-Sportowej.

Stan prawny wywłaszczonej nieruchomości uregulowany jest w dwóch księgach wieczystych Nr 89709 i Nr 95583. Stosownie do zapisów zawartych w księdze wieczystej Nr 95583 prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3/1 (obecnie część działki ewidencyjnej nr 426/8), wpisane na podstawie orzeczenia o wywłaszczeniu z dnia 9 października 1961 r. w dniu 10 maja 1995 r. przysługuje Skarbowi Państwa. Natomiast zgodnie z wpisem w dziale II księgi wieczystej nr 89709 właścicielem działki nr 632/4 (w skład której wchodzi obecnie m.in. działka ewidencyjna nr 632/9), ujawnionym w dniu 27 maja 1999 r. na podstawie decyzji Wojewody z dnia [...]. jest Gmina K.

Postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej w dacie wywłaszczenia jako działki nr 3 i 24, które w dacie wszczęcia postępowania w ewidencji gruntów i budynków odpowiadały częściom działek ewidencyjnych nr 632/7 i 426/8 zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia 28 lipca 2003 r. na wniosek J.W. z dnia 19 lutego 2000 r. oraz na wniosek spadkobierców J.W. – J.W., I.W. oraz Z.W..

Uwzględniając treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/03 podjętej w sprawie o zwrot nieruchomości, która jest własnością miasta na prawach powiatu i orzekającej o wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 kpa prezydenta miasta jako organu wykonawczego i reprezentującego je na zewnątrz, a jednocześnie działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej Prezydent Miasta K. przesłał pismem z dnia 9 grudnia 2003 r. całość akt przedmiotowego postępowania do Wojewody, który działając jako organ wyższego stopnia na podstawie art. 26 § 2 kpa wyznaczył dnia 23 grudnia 2003 r. do załatwienia sprawy Starostę.

Przeprowadzone w dniu 15 kwietnia 2005 r. oględziny nieruchomości stanowiącej przedmiot zwrotu wykazały, że część nieruchomości o pow. 0,0197ha od strony północnej weszła w skład działki nr 426/8 o pow. 0,2239 ha, która stanowi ul. Z. Pozostała część działki w kierunku południowym zagospodarowana jest odpowiednio chodnikiem, zielenią, parkingiem wyłożonym kostką, ogródkiem wyłożonym kostką, ogródkiem do zabawy dla dzieci. W centralnej części wywłaszczonej nieruchomości znajduje się budynek restauracji M. W części wschodniej znajduje się droga wewnętrzna do obsługi restauracji oraz droga dojazdowa do hali widowiskowo-sportowej, w zachodniej części działki znajduje się parking wyłożony kostką brukową. Dowód z oględzin nieruchomości będącej przedmiotem zwrotu potwierdza, że część zwracanej nieruchomości, oznaczonej obecnie nr 632/9 stała się zbędna na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej.

Zdaniem organu odwoławczego obiekt hali widowiskowo-sportowej, ani związana z nim infrastruktura nie znajdują się na działce będącej przedmiotem zwrotu i bezzasadny jest wywód przedstawiony w odwołaniach, że podjęte od 1999 r. działania mające na celu uzupełnienie zabudowy poprzez wybudowanie obiektu gastronomicznego wraz ze związaną z nią funkcjonalnie infrastrukturą stanowi element inwestycji towarzyszący celowi wywłaszczenia.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1960 r. o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel lub jego spadkobiercy mogą żądać zwrotu nieruchomości wywłaszczonej lub jej części, jeśli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z definicji zbędności zawartej w art. 137 wynika, że dla postępowania o zwrot nieruchomości nie ma znaczenia obecne jej wykorzystanie, lecz jedynie fakt, czy cel wywłaszczenia został zrealizowany przed upływem 10 lat od momentu wywłaszczenia.

Nakłady na wywłaszczoną nieruchomość poniesione przez dzierżawcę M. w Warszawie mają charakter wyłącznie cywilnoprawny i w razie sporu mogą być w pełni dochodzone przez niego w postępowaniu przed sądem powszechnym, niezależnie od kwestii rozliczeń, o jakich mowa w art. 140 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Analizując sporządzony na zlecenie Starosty operat szacunkowy organ odwoławczy stwierdził, że zawiera on wszystkie niezbędne elementy do ustalenia zarówno wysokości zwaloryzowanego odszkodowania podlegającego, stosownie do art. 140 ustawy zwrotowi w przypadku zwrotu części nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jak też wysokość należności z uwzględnieniem kwoty o jaką wzrosła wartość nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości.

Wartość rynkowa części nieruchomości podlegającej zwrotowi według stanu na dzień wywłaszczenia została oszacowana na kwotę 272 000,00 zł, natomiast wartość rynkowa nieruchomości według stanu na dzień zwrotu wyniosła 700 000,00 zł. Stosownie do art. 140 ustawy wysokość zwaloryzowanego odszkodowania (11806,00 zł) powiększona o kwotę wzrostu nieruchomości na dzień zwrotu, tj. 428000,00 zł wynosi 439 806,00 zł.

Ustosunkowując się do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 decyzji Starosty organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo odmówiono zwrotu części nieruchomości położonej w K., wchodzącej w skład ul. Z., oznaczonej jako działka nr 426/8, gdyż znajdują się tam urządzenia infrastruktury technicznej związane z funkcją komunikacyjną, mieszczące się w definicji zawartej w art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). W niniejszym przypadku zastosowanie ma art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stwierdza że nieruchomość nie podlega zwrotowi, jeżeli mimo braku realizacji celu wywłaszczenia nieruchomość została zagospodarowana poprzez realizację innego celu publicznego, jednakże takiego, który w dacie wydania decyzji mógł stanowić podstawę wywłaszczenia. Na wywłaszczonej części działki o powierzchni 0,0197 ha znajduje się częściowo betonowy chodnik oraz częściowo jezdnia ulicy Z..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła M. Polska Spółka z o.o. w Warszawie, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut niewłaściwego uznania przez organ, iż nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Przed wybudowaniem obiektu restauracji (budynek, miejsca parkingowe, ciągi komunikacyjne) na terenie obecnie dzierżawionym przez M. Polska Spółka z o.o. w Warszawie na podstawie umowy dzierżawy z dnia 23 września 1999 r. znajdował się ogólnodostępny parking, przeznaczony na potrzeby użytkowników Hali Widowiskowo-Sportowej, który jest elementem niezbędnej infrastruktury tej hali. Wywłaszczenie nastąpiło w 1961 r., a nieruchomość została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia już w połowie lat 60-tych. Sposób zagospodarowania części działki wywłaszczonej uległ zmianie dopiero z chwilą wybudowania w 2000 r. obiektu restauracji M. na części parkingu. Fakt ten nie uzasadnia zwrotu tej części nieruchomości.

Kolejny zarzut podniesiony przeciwko zaskarżonej decyzji Wojewody dotyczy błędnego uznania za prawidłowy sporządzonego na zlecenie Starosty operatu szacunkowego oraz nieodniesienia się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących skutków, do jakich prowadziłoby utrzymanie decyzji o zwrocie w mocy.

W skardze Gminy K. reprezentowanej przez Prezydenta Miasta zarzucono naruszenie:

– art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ich zastosowanie, mimo braku podstaw do przyjęcia, że zwracana nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu,

– art. 140 ust. 4 tej ustawy poprzez nieprawidłowe ustalenie zwiększenia wartości zwracanej nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu i zaniżeniu przez to wysokości zwracanego odszkodowania,

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 81 kpa, wskutek czego organ dokonał błędnych

ustaleń w zakresie zbędności zwracanej nieruchomości na cel określony w

decyzji o wywłaszczeniu.

Mając powyższe na uwadze Gmina K. wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji w części objętej skargą, o uchylenie decyzji Starosty z dnia 31 października 2006 r. w części orzekającej o zwrocie w/w nieruchomości oraz o zwrocie zwaloryzowanego odszkodowania i jego wysokości, o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania".

W uzasadnieniu skargi zarzucono przede wszystkim, że organy obu instancji całkowicie pominęły okoliczność, że cel wywłaszczenia polegający na wybudowaniu hali widowiskowo-sportowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w tym parkingiem ogólnodostępnym został zrealizowany na całej powierzchni objętej wywłaszczeniem i zakończony w połowie lat 60-tych ubiegłego wieku. Zakres zrealizowanej inwestycji zgodnie z celem wywłaszczenia wynika, zdaniem skarżącego z "mapy sytuacyjno-wysokościowej znajdującej się w aktach sprawy". Zatem nie może być mowy o zbędności w rozumieniu art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami spornej nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu i ustalenia dokonane przez organ w tym zakresie są całkowicie błędne.

Skarżąca podkreślił, że inwestycja zrealizowana w latach 1999-2000 (obiekt restauracji zrealizowany na czas trwania umowy dzierżawy) na części dotychczasowego parkingu przy hali widowiskowo-sportowej stanowi jedynie uzupełnienie i rozwinięcie infrastruktury towarzyszącej temu obiektowi imprez masowych.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77, art. 107 § 3 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie w sprawie przeprowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Na wstępie zauważyć należy, iż badaniem legalności w sprawie niniejszej objęta jest decyzja dotycząca zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości z powodu uznania przez organ, iż stała się ona zbędna na cel określony w orzeczeniu o wywłaszczeniu. Poza kognicją pozostaje kwestia kontroli prawidłowości decyzji wywłaszczeniowej. Ustalenie celu wywłaszczenia, a następnie zbędności jako przesłanki orzeczenia o zwrocie nieruchomości jest podstawowym zadaniem postępowania administracyjnego przy rozpoznaniu żądania zwrotu. Cel ten musi być precyzyjnie określony. Pomocne przy ustaleniu tych okoliczności mogą być zgromadzone w postępowaniu wywłaszczeniowym materiały, w tym decyzja o lokalizacji inwestycji. Analiza przesłanki zbędności nieruchomości wymaga również oceny, czy realizacja przez inwestora infrastruktury związanej z inwestycją podstawową, określoną w decyzji wywłaszczeniowej jako cel wywłaszczenia, może być uznana za realizację tego celu i oznaczać, że nieruchomość nie może być uznana za zbędną. Ocena taka wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych sprawy.

Z Orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] wynika, że nieruchomość stanowiąca wówczas współwłasność J.W. i J.W. (obecnie spadkobierców J.W. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 5 sierpnia 1999 r. – J.W., Z.W., I.W. i J.W.) o powierzchni 1364 m², oznaczona nr 3 i 24 na planie stanowiącym część składową Orzeczenia została wywłaszczona za odszkodowaniem pieniężnym na rzecz Państwa na potrzeby Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że we wniosku o wywłaszczenie Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki wskazał jako cel wywłaszczenia budowę Hali Widowiskowo-Sportowej, zaś do wniosku dołączono zaświadczenie o zatwierdzeniu lokalizacji szczegółowej wydanej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Wydz. Architektury i Nadzoru Budowlanego i Budownictwa.

W aktach brak jest wskazanej decyzji o zatwierdzeniu lokalizacji, który zdaniem Sądu może stanowić istotny dowód w sprawie, z którego wynikać powinno nie tylko planowane położenie samego obiektu budowlanego – Hali Widowiskowo-Sportowej, lecz również planowana infrastruktura tego obiektu.

Bezspornym w sprawie niniejszej jest, że Hala Widowiskowo-Sportowa nie jest położona na części wywłaszczonej nieruchomości (działce nr 632/9), która została w zaskarżonej decyzji przeznaczona do zwrotu. Wykonanie planowanej infrastruktury związanej z inwestycją, np. parkingu na pozostałej części nieruchomości należałoby uznać za realizację celu, na który nieruchomość została wywłaszczona, co uniemożliwiałoby zwrot nieruchomości. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 23.XII.1999 r. (sygn. IV S.A. 2140/97), że nie można mówić o zbędności na cel wywłaszczenia, gdy nieruchomość po wywłaszczeniu została zagospodarowana i wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia określonym w decyzji, a dopiero później jej przeznaczenie zmieniono.

Do organów orzekających w sprawie należało zatem zbadanie tej istotnej w sprawie okoliczności i jednoznaczne określenie, czy nieruchomość wokół Hali Widowiskowo-Sportowej, objęta wnioskiem o zwrot była w decyzji lokalizacyjnej przeznaczona na parking, jak twierdzą skarżący, a następnie czy w terminie przewidzianym przepisem art. 137 ust. 1 ustawy parking został zrealizowany. Obie wskazane przesłanki zwrotu dotyczą bowiem faktycznej realizacji celu, a nie tylko opracowania dokumentacji inwestycji, a nawet uzyskania decyzji.

Zauważyć należy, że umowa dzierżawy ze skarżąca spółką została zawarta dopiero w 1999 r., budynek gospodarczy (restauracja M.) został zrealizowany przez spółkę w 2000 r., zatem w żadnym wypadku tego budynku nie można zaliczyć do infrastruktury inwestycji, związanej z realizacją celu wywłaszczenia. Przeprowadzony przez organ dowód z oględzin w dniu 15 kwietnia 2005 r., obrazuje zainwestowanie terenu w tym dniu, podczas gdy w sprawie ustalenia organu wymagała okoliczność zrealizowania infrastruktury inwestycji w okresie 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna. Przepis art. 137 ustawy określa bowiem, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany,

natomiast, jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w dniu złożenia wniosku o zwrot, a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot.

Według art. 137 ustawy o zbędności nieruchomości nie decyduje aktualny sposób wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości. Zakaz użycia wywłaszczonej nieruchomości na inny cel niż określony w ustawie o wywłaszczeniu obejmuje również zakaz rozporządzania nieruchomością w drodze czynności prawnej przed wykorzystaniem jej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Do tego zagadnienia oba organy orzekające w sprawie nie ustosunkowały się, zaś sąd administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń w sprawie. Sąd na skutek zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działalność tego organu. Z tego względu sąd co do zasady nie może zastępować organu administracji publicznej. Rolą sądu była zatem kontrola zaskarżonej decyzji i prawidłowość przeprowadzonego przez ten organ postępowania dowodowego. Podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), co oznacza, że organ uprawniony do oceny dowodów obowiązany jest swoją ocenę oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu, zaś sąd administracyjny ma obowiązek dokonać kontroli tej oceny dowodu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Kieleckiego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 152 ppsa Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona niezbędnych ustaleń i oceni, czy zachodzą przesłanki do zwrotu przedmiotowej nieruchomości w świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).



Powered by SoftProdukt