drukuj    zapisz    Powrót do listy

6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie, Administracyjne postępowanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Uchylono zaskarżoną decyzję, III SA/Po 356/07 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2008-02-26, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Po 356/07 - Wyrok WSA w Poznaniu

Data orzeczenia
2008-02-26 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marzenna Kosewska
Szymon Widłak
Walentyna Długaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 52, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art. 15, art. 17, art. 24 par. 1 pkt 5, art. 27 par. 1, art. 127 par. 3, art. 140, art. 144, art. 145 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483 art.2, art. 78
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja

Dnia 26 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska As. sąd. Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi M. J., T. J., J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia opłaty adiacenckiej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/Sz. Widłak /-/W. Długaszewska /-/M. Kosewska

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] nazwanym "skargą" (k. 51-60 akt administracyjnych SKO-2052/06) M. J., T. J. i J. W. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] nr [...] wymierzającej M. J. opłatę adicencką w kwocie [...] zł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałego na skutek podziału geodezyjnego działki o nr [...] zapisanej w KW [...].

W uzasadnieniu pisma w pierwszej kolejności strony zwróciły uwagę na toczące się z ich wniosku postępowanie wznowieniowe dotyczące postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]. Wskazano również na kwestię rozliczenia wzajemnych zobowiązań – stron z tytułu obowiązku uiszczenia opłaty adiacenckiej i gminy z tytułu uiszczenia odszkodowania za przejęte oznaczone działki oraz ceny nabycia z tytułu kupna innych działek. Strony podniosły, że dowiedziały się z "trzeciej ręki", iż zwrócone im nieruchomości, które wcześniej wywłaszczono, są nadal przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cel publiczny. Ich zdaniem w tej sytuacji zastosowanie powinien znaleźć art. 112 i 115 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto wnioskodawcy w 12 punktach przedstawili zarzuty mające świadczyć, o tym, że "dokonane czynności przez gminę odbyły się według opracowanego planu, dla osiągnięcia określonego celu".

Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie w celu zbadania czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...].

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] nr [...].

Uzasadniając swoje stanowisko organ administracji wskazał, iż na wniosek M. J., decyzją z dnia [...] dokonano podziału działki nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] podzielono działkę nr [...]. Jako podstawę prawna swojego rozstrzygnięcia Kolegium podało przepis art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, który przewiduje zastosowanie opłat adiacneckich w sytuacji, gdy na skutek podziału wzrośnie wartość nieruchomości. Zaznaczyło, iż Rada Miejska uchwałą nr [...] z dnia [...] wprowadziła opłaty adiacenckie w wysokości 50% wzrostu wartości nieruchomości. Podkreśliło również, iż strony zostały zawiadomione przez organ I instancji o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się ze sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego operatem szacunkowym. W konkluzji decyzji organ administracji stwierdził, iż analiza zakwestionowanej decyzji nie wskazuje na naruszenie zastosowanego w niniejszej sprawie prawa materialnego, stąd nie ma przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji.

W piśmie z dnia [...] (k. 68-75 wspólnych akt administracyjnych SKO-2050/06 załączonych do akt sprawy III SA/Po 358/07) strony wniosły o uzupełnienie ich "skargi" z [...] podnosząc twierdzenia i zarzuty tożsame z już powołanymi.

Pismem dnia [...] (k. 9-25 wspólnych akt administracyjnych SKO-2052/06) strony wniosły o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].

W uzasadnieniu pisma strony ponownie wskazały, iż ich nieruchomości mieszczą się zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na obszarach przeznaczonych na zlokalizowaną inwestycję celu publicznego, stąd w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podniosły, że niezastosowanie do wskazanych działek art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami narusza ich prawo materialne i stanowi ominięcie przepisów prawa w celu uzyskania wysokiej opłaty adiacenckiej. Ponadto w niniejszym piśmie opisano kwestie związane ze zwrotem stronom wywłaszczonych nieruchomości, zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jaka miała miejsce w 2002r. oraz okolicznościami dotyczącymi podziału nieruchomości. Wnioskodawcy podnieśli, że w ich sprawie miały miejsce dwa podziały jednej nieruchomości dokonane w oparciu o dwa plany miejscowe o różnym charakterze przeznaczenia nieruchomości z przywołaniem w decyzjach zatwierdzających podział nieruchomości tych samych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku stron o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] nr [...] - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji ponownie powołano się na art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz na uchwałę Rady Miasta. Wskazano, iż przedmiotowa decyzja ustalająca wysokość opłaty adiacenckiej została wydana we właściwym terminie – 3 lata od dnia, w którym decyzje zatwierdzające podział stały się ostateczne. Samorządowe Kolegium podniosło, iż skarżący w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie kwestionowali ustaleń zawartych w operacie szacunkowym. Ponadto wskazano na marginesie, że strony zawarły porozumienie z przedstawicielem Burmistrza J., w którym wyrazili zgodę na potrącenie z przysługującej im od gminy wierzytelności, wyliczonej opłaty adiacenckiej. Podsumowując organ administracji stwierdził, iż analiza zakwestionowanej decyzji nie wskazuje na naruszenie prawa materialnego będącego jej podstawą, stąd nie ma przesłanek do stwierdzenia nieważności niniejszej decyzji i uwzględnienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strony wniosły o unieważnienie decyzji Burmistrza z dnia [...] nr [...] ustalającej wysokość opłaty adiacneckiej.

W uzasadnieniu skargi ponownie poruszono przedstawione już przez skarżących kwestie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], zwrotu w 2002r. wywłaszczonych nieruchomości, zmiany planu zagospodarowania przestrzennego jakie miały miejsce w 2002r. Zdaniem skarżących na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ich nieruchomości powróciły do planów szczegółowych i zaistniały co do nich przesłanki stosowania art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kwestionując ważność decyzji z dnia [...] skarżący wskazali, iż wartość opłaty była prawidłowa dla rozliczenia z podziału i wzrostu wartości nieruchomości według przyjętych przez Gminę przepisów prawa. Stwierdzili, że oni nic więcej nie chcą co się im należy. Ich zdaniem jedynymi wiarygodnymi osobami w temacie podziału i wzrostu wartości nieruchomości byli rzeczoznawcy, ale oni ryzykują utratą uprawnień. Podnieśli również, że nie chcieli zawierać porozumienia do potrącenia z wierzytelnościami gminy z tytułu opłaty adiacenckiej ich wierzytelności. Podali, że namawiał ich do tego radca prawny gminy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W pismach z dnia [...]., [...] i w piśmie złożonym na rozprawie w dniu [...] skarżący podtrzymali swoje wnioski i zarzuty zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części zwanej p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi, dokonując legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale ma obowiązek uwzględnić z urzędu wadliwości kontrolowanego aktu.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniosek skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaną przez siebie decyzją z dnia [...] naruszyło przepisy postępowania administracyjnego art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej w dalszej części k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze - zgodnie z regułą wynikającą z art. 157 § 1 k.p.a. - orzekało jako organ pierwszej instancji właściwy do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] nr [...]. Zgodnie z przepisem art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzję z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało po rozpoznaniu wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy czym w składzie Kolegium orzekającym wskutek złożenia przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy znajdowały się te same osoby, co w składzie Kolegium rozpoznającym niniejszą sprawę po raz pierwszy - rozpoznającym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] nr [...]. Dodatkowo sprawozdawcą w obu wskazanych powyżej sprawach – z wniosku o stwierdzenie nieważności i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – był ten sam członek Kolegium.

Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z kolei art. 27 § 1 k.p.a. stanowi, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a.

Kwestia wyłączenia pracownika organu administracji publicznej lub członka organu kolegialnego orzekającego w postępowaniu wszczętym wskutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. była przedmiotem szeregu wypowiedzi w orzecznictwie i doktrynie postępowania administracyjnego. Początkowo dominował pogląd, w myśl którego w tego rodzaju postępowaniu nie znajduje zastosowania przepis art. 24 § 1 k.p.a. z uwagi na to, że postępowanie oparte na przepisie art. 127 § 3 k.p.a. pozbawione jest cechy dewolutywności - a zatem sprawa nie podlega rozpoznaniu przez organ wyższej instancji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 1999 roku, sygn. akt II SA 699/99, LEX nr 46260 oraz z 15 kwietnia 1999 roku, sygn. akt II SA 291/99, LEX nr 46798).

Obecnie przeważające wydaje się stanowisko, które podziela także i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, prowadzonym na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., wyłączeniu podlega także pracownik organu administracji (lub członek organu kolegialnego) biorący udział w wydaniu decyzji po raz pierwszy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2002 roku, sygn. akt V SA 2535/01, LEX nr 149513, z dnia 10 stycznia 2003 roku, sygn. akt V SA 1230/02, LEX nr 158833). Przy czym należy podkreślić, iż powyższe stanowisko potwierdził ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007r. (sygn. akt II GPS 2/2006, ONSAiWSA 2007/3/61) – ogłoszonej zatem już po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu zaskarżonej decyzji, a więc nie wiążącej w przedmiotowej sprawie - wskazując, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a.

Na uwagę zasługuje fakt, iż za przyjęciem stosowania art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. do wniosku z art. 127 § 3 k.p.a. przemawia istota ponownego rozpatrzenia sprawy i przyczyna wyłączenia wskazana w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

W literaturze przedmiotu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy traktuje się jako szczególny środek odwoławczy surogat odwołania, nadzwyczajny środek prawny, specyficzny środek odwoławczy. Jednak, wniosek ten nie jest odwołaniem skierowanym do organu drugiej instancji, będącego jednocześnie organem wyższego stopnia w tradycyjnym rozumieniu art. 15 i art. 17 k.p.a. Choć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczy decyzji ostatecznych, to jednak uruchamia on nowy etap postępowania administracyjnego. Przy czym organ, do którego złożono wniosek ma obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co wynika z odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań.

Podkreślenia wymaga również fakt, że choć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie w pełni odpowiada tradycyjnie rozumianej zasadzie dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., to jednak stanowi on środek ochrony praw obywateli sformułowany w art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Zgodnie z art. 78 Konstytucji każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji; wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W wyroku z dnia 16 listopada 1999r. sygn. akt SK 11/99 (OTK ZU 1999, nr 7, poz. 158) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że kształtując konstytucyjne prawo każdej ze stron do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, posłużono się w nim ogólnym sformułowaniem "zaskarżenie", pozwalającym na objęcie jego zakresem różnych, specyficznych dla danej procedury środków prawnych, których wspólną cechą jest umożliwienie stronie uruchomienia weryfikacji wydanego w pierwszej instancji orzeczenia lub decyzji. Są to zatem takie środki prawne, które są wystarczające do realizacji omawianego prawa i nie ma tu decydującego znaczenia przyjmowany w doktrynie podział na środki odwoławcze i inne środki zaskarżenia. Trybunał Konstytucyjny podkreślił ponadto, że trzeba uwzględnić całokształt unormowań determinujących przebieg określonego postępowania, bo nie zawsze jest możliwe takie ukształtowanie procedury, aby w sprawie orzekał organ wyższej instancji, takim przykładem jest między innymi art. 127 § 3 k.p.a. Dokonując zatem interpretacji przepisu art. 127 § 3 k.p.a. przy uwzględnieniu treści wskazanego przepisu konstytucyjnego, należy dojść do wniosku, że punkt ciężkości spoczywa na prawnej możliwości ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Należy zatem stwierdzić, że wniosek przewidziany w art. 123 § 3 k.p.a. uruchamia tok instancji w znaczeniu procesowym, a nie ustrojowym (uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 9 grudnia 1996r., sygn. akt OPS 4/1996, ONSA 1997/2/44). Zatem kwestią drugorzędna jest to, czy do kolejnego rozstrzygnięcia sprawy właściwy jest organ wyższego stopnia, czy też ten sam organ, który rozstrzygnął sprawę w I instancji. W tym drugim przypadku sprawa jest również, jak w postępowaniu odwoławczym, rozpoznawana drugi raz z odpowiednim stosowaniem przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Należy przy tym zaznaczyć, że dopiero po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. zostaje wydana nowa decyzja i powstaje stan wyczerpania środków zaskarżenia przewidziany w art. 52 p.p.s.a., jako obligatoryjna przesłanka wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem środek ten w istocie rzeczy ma wszelkie cechy odwołania, poza dewolutywnością, nie przenosi jedynie rozpoznania sprawy do organu wyższej instancji.

Przepisy procedury administracyjnej dotyczące wyłączenia od rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym pracownika lub z mocy art. 27 § 1 k.p.a. członka organu kolegialnego wydającego decyzję w I instancji, odgrywają istotną rolę i mają na celu zapewnienie stronom gwarancji obiektywizmu i bezstronności przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy. W przedmiotowej kwestii należy odnieść się do art. 2 Konstytucji, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Prawo obywatela do wniesienia odwołania oznacza według tej zasady jego prawo do ponownego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Z kolei "sprawiedliwość" nakłada na organy administracji publicznej działanie zgodnie z zasadą obiektywizmu i bezstronności osób wydających decyzje. W klasycznym modelu postępowania administracyjnego odwołanie rozpatruje inny organ, oczywiście w innym składzie osobowym. Na tym polega zasada i jednocześnie gwarancja procesowa, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie. Powyższe konstytucyjne gwarancje powinny być zapewnione w najwyższym możliwym do osiągnięcia stopniu także i stronom postępowania prowadzonego ponownie przez ten sam organ wskutek złożenia wniosku opartego na art. 127 § 3 k.p.a. Instrumentem pozwalającym na zapewnienie stronom tego rodzaju gwarancji jest zawarte w art. 127 § 3 k.p.a. unormowanie, zgodnie z którym do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Przy czym przyjmuje się, że do rozpoznania sprawy wszczętej na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań w ten sposób, że z wyjątkiem art. 129 § 1, art. 132, 133 i 136 zdanie ostatnie oraz art. 138 § 2 i 3 k.p.a. inne jego przepisy dotyczące odwołań stosuje się wprost (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 594). Wprost należy zatem stosować przepis art. 140 k.p.a. Stanowi on, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Do nich niewątpliwie należy przepis art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania odwoławczego, stąd nie można dokonywać jego rozszerzającej wykładni, a tym bardziej nie można przenosić go na inne instytucje postępowania jak np. wyłączenie pracownika. Zawsze więc tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez samorządowe kolegium odwoławcze (art. 127 § 3 k.p.a.) istnieje obowiązek bezwzględnego przestrzegania zasady wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. Jedynie wówczas bowiem zostanie zagwarantowane, aby ta sama osoba nie orzekała ponownie w sprawie, w której już raz zajęła stanowisko.

Skoro zatem w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponownie rozpoznającym niniejszą sprawę brały udział osoby, które wydawały w tej sprawie pierwszą decyzję - przy czym nawet sprawozdawcą była ta sama osoba - to postępowanie prowadzące do wydania zaskarżonej decyzji dotknięte było wadą w postaci naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a., stanowiącą podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego należy zaznaczyć, że rozstrzyganie o zasadności decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] byłoby przedwczesne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uwzględniając wyłączenie od ponownego rozpoznania sprawy członków składu, którzy wydali decyzję z dnia [...], winno najpierw ponownie rozpatrzyć w trybie art. 127 § 3 k.p.a. niniejszą sprawę i w tym celu przeprowadzić postępowanie administracyjne w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a następnie dokonać oceny, czy w świetle poczynionych ustaleń zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

/-/ Sz. Widłak /-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska

D.W.d



Powered by SoftProdukt