drukuj    zapisz    Powrót do listy

6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, Prawo pomocy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Odmówiono przyznania prawa pomocy w części, II SA/Gl 79/08 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2008-07-10, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Gl 79/08 - Postanowienie WSA w Gliwicach

Data orzeczenia
2008-07-10  
Data wpływu
2008-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Maria Taniewska-Banacka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
II OZ 484/09 - Postanowienie NSA z 2009-06-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 245, art. 246 par. 1, art. 254 par. 1 w zw. z art. 260
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. i S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie na skutek sprzeciwu skarżących K.P. i S.P. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2008 r. p o s t a n a w i a 1. ustanowić dla skarżących K.P. i S.P. adwokata z urzędu; 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie

W dniu (...) r. (data wpływu do Sądu) K.P. i S.P. wnieśli na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu.

Jak wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dołączonych do niego dokumentów, skarżący są właścicielami części (...).W skład ich majątku wchodzi również (...), (...) ze względu na niską opłacalność produkcji, a także (...). Źródłem utrzymania się skarżących jest dochód uzyskiwany z tytułu (...) w wysokości (...) zł netto miesięcznie. Skarżący jest osobą zaliczoną do (...), korzystającą z (...). Stałe wydatki skarżących kształtują się w granicy około(...) zł, w tym rachunek za (...) (...) zł, rachunek za (...) zł, (...) zł, opłata (...)zł, opłata (...) zł. Nadto skarżący wskazali, iż są osobami (...)i, część dochodu przeznaczają na zakup lekarstw, udokumentowane wydatki na lekarstwa w miesiącu maju wyniosły (...)zł.

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008 r. referendarz sądowy po rozpoznaniu wniosku K.P. i S.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, oddalił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy.

Od powyższego postanowienia w ustawowym terminie skarżący wnieśli sprzeciw. W jego uzasadnieniu wskazali przede wszystkim, iż miesięczne wydatki związane z utrzymaniem domu znacznie przekraczają kwotę (...)zł. Nie zostały bowiem wliczone wydatki związane z zakupem (...), tj. kwota (...) zł rocznie, a także (...) zł rocznie, (...) zł. Powyższe opłaty szacują się w granicach (...)zł rocznie. Nadto skarżący podnoszą, iż wydatki związane z leczeniem są znacznie większe, koszt jednego (...), który nosi skarżący wynosi (...) zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach , zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wskazać należy w tym miejscu, iż w myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, strona może się ubiegać o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Podnieść należy, iż zasadą wynikającą z art. 199 ustawy p.p.s.a. jest, iż każda ze stron ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w wypadkach uzasadniających szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 588/2006, LEX nr 191863). Opłaty sądowe stanowią bowiem rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju świadczeń są zaś odstępstwem od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z ich środków pochodzą bowiem dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły (zob. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04, niepublik.).

Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do realiów niniejszej sprawy brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, iż skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek

kosztów postępowania sądowego. Ocena ich stanu majątkowego, dochodu i sytuacji życiowej dokonana w oparciu o treść złożonego przez skarżących formularza, pozwala bowiem na ustalenie, iż wbrew stanowisku skarżących są oni w stanie ponieść koszty sądowe, które w chwili obecnej obejmowałyby jedynie ewentualny wpis od skargi kasacyjnej.

Należy bowiem zauważyć, iż skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, w skład ich majątku wchodzi (...) (...), a także (...). Źródłem utrzymania się skarżących jest dochód uzyskiwany z tytułu (...) w wysokości (...) zł netto miesięcznie. Jest to dochód na tyle wysoki, że przy uwzględnieniu kosztów utrzymania się skarżących, są oni zdaniem Sądu w stanie odłożyć wystarczające środki na poniesienie kosztów sądowych i to biorąc nawet pod uwagę, że ponoszą oni pewne wydatki na swoje leczenie. Przy posiadanym dochodzie skarżący licząc się z koniecznością wydatków w postaci kosztów sądowych, powinni odłożyć na ten cel niezbędne środki.

Jednakowoż, przy uwzględnieniu dodatkowo wskazanych przez skarżących we wniesionym sprzeciwie wydatków na (...) oraz niezbędne skarżącemu (...), zdaniem Sądu uznać należy, że skarżący w dostateczny sposób wykazali, iż nie dysponują wystarczającą ilością środków pieniężnych na zapewnienie sobie pomocy fachowego pełnomocnika bez uszczerbku dla koniecznych kosztów utrzymania.

Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 245, art. 246 § 1, art. 254 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 260 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.



Powered by SoftProdukt