drukuj    zapisz    Powrót do listy

6153 Warunki zabudowy  terenu, Zagospodarowanie przestrzenne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Oddalono skargę, II SA/Gd 148/08 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2008-06-26, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Gd 148/08 - Wyrok WSA w Gdańsku

Data orzeczenia
2008-06-26 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Katarzyna Krzysztofowicz
Mariola Jaroszewska
Tamara Dziełakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art. 132 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska ( spr. ) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Referent Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie

Prokurator Okręgowy w Gdańsku wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2007 r., którą uchylono rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające J. S. ustalenia warunków zabudowy i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie sprawy administracyjnej:

Wnioskodawca – J. S. od 1993 roku prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A. Działalność ta – stosownie do danych zawartych w ewidencji działalności gospodarczej - polega m. in. na wydobywaniu i dystrybucji żwiru i piasku, usługach budowlanych i transportu budowlanego, sprzedaży materiałów budowlanych, wynajmie samochodów ciężarowych wraz z kierowcą, konserwacji i naprawie pojazdów, gospodarowaniu odpadami. Od chwili rozpoczęcia działalności siedziba przedsiębiorstwa A zlokalizowana jest na działce nr [...] położonej w G. przy ulicy [...]. Na działce tej znajduje się budynek mieszkalny wnioskodawcy i różne zabudowania gospodarcze wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności ( np. warsztat obsługi pojazdów ). Urządzony jest tam także parking dla pojazdów ciężarowych przedsiębiorstwa. Na wskazanej nieruchomości składowane jest w olbrzymich hałdach kruszywo tj. piasek, żwir, kamień i inne materiały pylące. Działalność przedsiębiorstwa z uwagi na hałas powodowany pracą sprzętu ( koparki, betoniarki, pojazdy ciężarowe ) oraz z uwagi na pylenie materiałów budowlanych (głównie żwiru ) jest bardzo uciążliwa dla mieszkańców niektórych działek sąsiednich na których znajduje się zabudowa mieszkaniowa. Okoliczni mieszkańcy wielokrotnie i w zasadzie bez przerwy interweniują w Urzędzie Miasta w celu ograniczenia, a najlepiej zlikwidowania działalności prowadzonej przez J. S. na terenie jego nieruchomości.

Obowiązujący do końca 2002 roku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego teren działki nr [...] przeznaczał w znacznej części pod funkcję komunikacji samochodowej ( projektowany kompleks pawilonów usług motoryzacyjnych, stację paliw i inne zaplecza komunikacji ), częściowo na granicy z terenami mieszkaniowymi pod funkcję zieleni parkowej oraz pod funkcję tzw. usług innych. Obecnie dla terenu działki brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie Rada Miasta w dniu 17 lutego 2005 r. podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania dla tego terenu, lecz do chwili obecnej plan nie został uchwalony. Według informacji Biura Rozwoju w projekcie planu działka nr [...] przewidziana jest pod funkcję mieszkaniowo – usługową z uznaniem istniejącej funkcji produkcyjno – usługowej za zgodną z planem, a zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia 20 grudnia 2001 r. teren działki znajduje się w obszarze z dominującym udziałem funkcji produkcyjno – składowej ( notatka służbowa z akt administracyjnych z dnia 31 stycznia 2007 r. ).

W dniu 4 lutego 2005 r. J. S. wystąpił do Prezydenta Miasta z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako modernizacja siedziby firmy A, a obejmującej rozbudowę, bądź zmianę funkcji istniejących na terenie działki obiektów i wybudowanie nowych. Z załącznika do wniosku wynikało, że zamiarem inwestora jest remont budynku mieszkalnego, zmiana funkcji jednego z budynków gospodarczych na garaż z poddaszem mieszkalnym, zaadoptowanie jednego obiektu na halę warsztatową, wybudowanie trzech nowych budynków z przeznaczeniem na: biuro, magazyn dla części samochodowych i noclegownię dla kierowców. Ponadto z wniosku wynikało, że zamiarem inwestora jest również rozbudowa dróg, placów i parkingów, modernizacja istniejącego ogrodzenia, a także budowa tzw. zasiek na materiały sypkie.

Z akt wynika, że organ prowadzący postępowanie opisaną inwestycję zakwalifikował jako przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ). W związku z powyższym na wnioskodawcę stosownie do obowiązujących wówczas przepisów Prawa ochrony środowiska nałożono wymóg sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i inwestor taki raport w toku niniejszego postępowania złożył.

Następnie w sprawie sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wymaganą rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ).

W dniu 16 lutego 2007 r. organ I instancji powołując art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ) odmówił ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że z przedłożonego raportu wynika, iż obecnie funkcjonujący zakład jest źródłem emisji niezorganizowanej zanieczyszczeń ( place magazynowania kruszywa ) oraz hałasu na granicy z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ( poziom hałasu instalacyjnego przekroczony w porze dnia o 3,5 dB ). Wyjaśnił także, że przed organem ochrony środowiska prowadzone jest z urzędu postępowanie administracyjne w zakresie ograniczenia emisji niezorganizowanej tj. pylenia z terenu zakładu. W zakresie emisji hałasu do środowiska zakład posiada decyzję z 26 stycznia 2005 r. na emitowanie hałasu z terenu firmy, którą zobowiązano wnioskodawcę między innymi do wdrożenia projektu minimalizacji hałasu poprzez budowę wału ziemnego wraz z ekranem akustycznym. Ponadto inwestor posiada decyzję z dnia 26 stycznia 2005 r. zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi ( stwierdzenie nieważności tej decyzji w orzeczeniu SKO z 17 października 2006 r. w pkt 2 dotyczącym zgody na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów ). Dalej organ wskazał, że funkcjonowanie zakładu wnioskodawcy opiera się wyłącznie na następujących dokumentach: 1995 r. – przyjęcie zgłoszenia remontu stodoły z przybudówką i ogrodzenia, 1996 r. – przyjęcie zgłoszenia robót ziemnych polegających na wyrównaniu terenu, 1997 r. – przyjęcie zgłoszenia rozbiórki drewnianego obiektu, remont budynku gospodarczego i ogrodzenia, 1998 r. – przyjęcie zgłoszenia utwardzenia płytami betonowymi wraz z wylewką betonową na części działki. Omawiając wyniki przeprowadzonej w sprawie analizy organ wyjaśnił, że w obszarze wyznaczonym wokół działki inwestora nieruchomości położone w północno – zachodniej jego części to tereny niezabudowane – tereny ogródków działkowych, w północno – wschodniej, południowo – zachodniej i zachodniej części to tereny zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i wielorodzinnymi. Jedyną funkcją usługową w granicach przyjętego tzw. "dobrego sąsiedztwa" dla planowanej inwestycji jest funkcja usługowa zlokalizowana przy ul. [...] ( pawilon handlowy ). Jednak zabudowa ta – w ocenie organu - nie mogła stanowić punktu odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy" z uwagi na to, iż w przeciwieństwie do planowanej inwestycji jest funkcją nieuciążliwą, skalą i charakterem znacznie odbiegającą od tej planowanej na terenie działki nr [...]. Planowana przez inwestora funkcja zaliczana jest do inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko. Organ stwierdził, że w sporządzonej analizie nie doszukał się wzorców dla ustalenia optymalnych warunków w zakresie ładu przestrzennego, szczególnie w odniesieniu do kontynuacji funkcji oraz sposobu zagospodarowania terenu i z tej przyczyny uznając brak spełnienia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podjął swoje rozstrzygnięcie odmawiające ustalenia warunków. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ wyjaśnił, że zasada "dobrego sąsiedztwa" wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 wpisuje się jako spójny element w system planowania i zagospodarowania przestrzennego tylko wtedy, gdy jest odczytywana przez pryzmat celu jakiemu ma służyć, celu jakim jest w tym przypadku ustalanie zagospodarowania i zabudowy terenu zgodnie z zasadą naczelną tego systemu – to jest z zasadą ładu przestrzennego, która wraz z zasadą zrównoważonego rozwoju stanowi podstawę działań planistycznych. W przedmiotowej sprawie, jak wyjaśnił organ, utrzymanie dotychczasowego, budzącego wątpliwości prawne, sposobu zagospodarowania terenu oraz jego zabudowa tj. modernizacja zakładu którego podstawowym procesem technologicznym jest magazynowanie i dystrybucja sypkich materiałów budowlanych ( piasek, żwir, pospółka ), usługi transportowe tych materiałów, garażowanie i obsługa środków transportu niewątpliwie stoi w sprzeczności z wymienioną zasadą naczelnego systemu planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S. Wnioskodawca akcentował fakt, iż przedmiotem jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest modernizacja prowadzonego przedsiębiorstwa polegająca na adaptacji budynku gospodarczego na halę warsztatową, adaptacji budynku mieszkalno – biurowego i gospodarczego na cele mieszkalne oraz budowa nowych obiektów tj. budynku socjalno – biurowego i noclegowni dla kierowców. Zatem planowane przez niego zmiany na terenie nieruchomości mają w przeważającej części charakter socjalno – mieszkaniowy i nie naruszają zasad dobrego sąsiedztwa. Odwołujący wskazał, że sąsiednie budynki mieszkalne zostały wybudowane w czasie gdy na terenie jego nieruchomości funkcjonowało już przedsiębiorstwo A. Wśród licznych zarzutów odwołania wnioskodawca podniósł, iż na sąsiednich nieruchomościach prowadzona jest działalność gospodarcza o charakterze zbliżonym do jego działalności tj. hurtownia żwiru i piasku, hurtownia drewna, punkt złomowania samochodów. Wyjaśnił, że na przeciwko jego działki przy ulicy [...] znajduje się przedsiębiorstwo B prowadzące hurtownię materiałów takich jak piasek, torf i żwir. Ponadto 50 metrów od jego działki zlokalizowana jest hurtownia drewna i punkt złomowania samochodów. Ponadto w bliskim sąsiedztwie podobną do niego działalność prowadzi firma C, która uzyskała pozytywną decyzję o warunkach zabudowy. Wnioskodawca podkreślił, iż przy ulicy [...] nie ma osiedli mieszkaniowych, prowadzona jest tam głównie działalność gospodarcza, a omawiany teren ma charakter głównie przemysłowy. Zdaniem odwołującego organ badając stan faktyczny dokonał jego oceny w oderwaniu od rzeczywistego charakteru sąsiedztwa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wykazuje i sugeruje jakoby w sąsiedztwie znajdowały się jedynie domy mieszkalne, co jest niezgodne ze stanem faktycznym. W odwołaniu zarzucono naruszenie przez organ art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 77 § 1 i § 4 kpa i wniesiono o uchylenie decyzji odmownej.

Organ I instancji przekazując Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu odwołanie wnioskodawcy w ustosunkowaniu do zawartych w nim zarzutów wyjaśnił m. in. że wskazany przez odwołującego punkt złomowania samochodów w rejonie ul. [...] ( dz. Nr [...] ) zgodnie z posiadanymi aktami archiwalnymi nie posiada żadnej decyzji wynikającej z przepisów prawa umożliwiającej przedmiotowe użytkowanie terenu. Wyjaśnił także, że w aktach archiwalnych brak jest również takiej decyzji dla nieruchomości przy ul. [...], na której według strony firma B prowadzi hurtownię piasku, żwiru i torfu. Z kolei firma C w rejonie ul. [...] / [...] dz. Nr [...] uzyskała decyzję o warunkach zabudowy, ale dla realizacji budynku mieszkalnego z częścią usługową ( biura ). Organ wyjaśnił, że dla kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym wzięto pod uwagę wyłącznie takie funkcje, których lokalizacja na danej nieruchomości wynika z przepisów prawa, a przyjęcie założenia odmiennego mogłoby spowodować w procesie wydawania decyzji o warunkach zabudowy utrwalanie "samowoli budowlanych".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia podjętego przez Kolegium rozstrzygnięcia wynika, że organ ten za niedopuszczalne uznał rozpatrzenie przedmiotowej sprawy w jednym postępowaniu administracyjnym. Wskazując na treść art. 104 kpa organ odwoławczy stwierdził, że skoro wniosek w sprawie dotyczył kilku inwestycji ( 1. adaptacji istniejących budynków gospodarczych na halę warsztatową, 2. remontu budynku mieszkalnego, 3. adaptacji budynku gospodarczego, 4. realizacji budynku biurowo – socjalnego, 5. realizacji budynku magazynowego, 6. budowy zasiek na materiały sypkie, 7. modernizacji ogrodzenia, 8. modernizacji sieci wody, kanalizacji i elektrycznej ) to "podstawowym zadaniem organu, do którego wniosek taki wpłynął było poinformowanie wnoszącego o konieczności rozdzielenia inwestycji, tak by możliwe było orzeczenie co do każdego zamierzenia inwestycyjnego odrębnie". Stwierdził, że nie jest możliwe orzekanie w jednej decyzji o ustaleniu ( odmowie ustalenia ) warunków zabudowy dla kilku inwestycji. Tego rodzaju uchybienie, jak wyjaśniło Kolegium, jest na tyle istotnym uchybieniem procesowym, że stanowić może samodzielną podstawę uchylenia decyzji administracyjnej. Dalej Kolegium wskazało, że niezależnie od powyższego o uchyleniu decyzji organu I instancji zadecydowały również inne okoliczności, przede wszystkim to, że odmowa ustalenia warunków zabudowy nie może być uzasadniona w taki sposób, w jaki dokonał tego organ I instancji. Z przedstawionych w tym zakresie wywodów organu odwoławczego wynika, że powodem uchylenia decyzji było uznanie zasadności zarzutu odwołania dotyczącego pominięcia przez organ I instancji wskazanej przez wnioskodawcę zabudowy usługowej działek sąsiednich. Kolegium stwierdziło, że nie ma w ustawie ( ani w aktach wykonawczych do niej ) żadnej podstawy do odmowy uwzględniania zabudowy sąsiedniej z jakichkolwiek względów czy arbitralnego rozstrzygania organu o tym, jaki rodzaj zabudowy może uwzględnić, a jaki nie. Kolegium krytycznie odniosło się do wyrażonych przez organ I instancji wątpliwości prawnych w przedmiocie dotychczasowego sposobu zagospodarowania działki wnioskodawcy. W podsumowaniu uzasadnienia decyzji wskazano, iż organ I instancji ponownie rozpatrując wniosek powinien przede wszystkim ustalić dla których zamierzeń inwestycyjnych wymagane są decyzje o warunkach zabudowy, pouczyć odpowiednio o tym stronę i przeprowadzić ponowne postępowanie wyjaśniające w zakresie analizy spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 – 5 ustawy, z uwzględnieniem zaprezentowanej przez organ odwoławczy wykładni pojęcia "określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji". Zdaniem organu odwoławczego, dopiero kompletna analiza zabudowy sąsiednich nieruchomości ( bez pomijania jakichkolwiek ) umożliwi ocenę dopuszczalności projektowanej inwestycji.

W skardze na powyższą decyzję Prokurator wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 77 § 1 i art. 61 § 1 kpa. Za niezasadny skarżący uznał pogląd Kolegium dotyczący konieczności prowadzenia odrębnych postępowań administracyjnych "oddzielnie dla każdej budowli" wskazanej we wniosku. Wyjaśnił, iż "wynikająca z art. 7 – 12 kpa zasada służebności organów administracji publicznej zakłada zresztą w art. 63 nawet taką możliwość, która pozwala jedną decyzją objąć kilka spraw zwykle rozstrzyganych wielotorowo". Dalej w skardze krytycznie odniesiono się do wywodów Kolegium dotyczących pojęcia "kontynuacji funkcji". Zarzucono, że organ odwoławczy nie wyjaśnił prawidłowo zarzutu odwołania w przedmiocie nierzetelności sporządzonej analizy. Zdaniem Prokuratora Kolegium winno w pierwszej kolejności wezwać inwestora do wskazania gdzie działają powołane hurtownie żwiru, piasku, drewna i punkt złomowania odpadów, a następnie przyporządkować je obszarowi analizowanemu wyznaczonemu na mapie i dopiero po potwierdzeniu powyższego zarzutu nakazać organowi I instancji wykonanie powtórnej analizy urbanistycznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie Kolegium podjęte na podstawie art. 138 § 2 kpa nie narusza wskazanego przepisu. W rozpoznawanej sprawie administracyjnej istniały powody do wydania decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpatrzenia. Wprawdzie argumentacja Kolegium dotycząca konieczności "rozdzielenia" wniosku inwestora i rozpoznania go w odniesieniu do poszczególnych zamierzeń inwestycyjnych w odrębnych postępowaniach administracyjnych nie jest prawidłowa i nie mogła stanowić podstawy podjętego rozstrzygnięcia ( zwłaszcza w odniesieniu do decyzji odmownej ) to jednak inne powody uniemożliwiały organowi odwoławczemu utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Organ I instancji nie wyjaśnił bowiem należycie sprawy. Przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na tzw. obszarze analizowanym pominął częściowo zabudowę usługową na którą wskazał w odwołaniu wnioskodawca ( punkt złomowania samochodów, hurtownie żwiru i piasku, hurtownię drewna ). Fakt, iż taka działalność jest prowadzona w sąsiedztwie działki objętej wnioskiem wynika jednoznacznie z pisma organu I instancji przekazującego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zatem organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom skargi, nie miał powodów do wzywania inwestora do sprecyzowania lokalizacji wskazanej w odwołaniu działalności usługowej, zwłaszcza że okoliczność ta wynika z samej treści odwołania. Twierdzenia organu I instancji, iż wskazany punkt złomowania pojazdów ( działka nr [...] ) oraz hurtownia piasku, żwiru i torfu ( przy ul. [...] ) "zgodnie z posiadanymi aktami archiwalnymi nie posiadają żadnej decyzji wynikającej z przepisów prawa umożliwiającej przedmiotowe użytkowanie terenu" niewiele wyjaśnia i nie uzasadnia sugestii organu, że zabudowa tych nieruchomości stanowi samowolę budowlaną. Z pisma tego wynika także, że organ I instancji pominął również zabudowę działki nr [...] na której według twierdzeń odwołania firma C prowadzi działalność gospodarczą zbliżoną do działalności przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Twierdzenie organu, że wydana dla terenu tej działki decyzja o warunkach zabudowy dotyczy budynku mieszkalnego z częścią usługową ( biura ) nie może podważać argumentacji wnioskodawcy w sytuacji gdy jego wniosek także w części dotyczył realizacji budynku biurowo – socjalnego. Zatem z pisma organu I instancji istotnie wynika, że w sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy analizie działek sąsiednich częściowo pominięto zabudowę usługową. Okoliczność ta w pełni uprawniała organ odwoławczy do przyjęcia, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia ponownej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym że zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadniało wydanie decyzji z art. 138 § 2 kpa.

Zdaniem Sądu dodatkowo należy zauważyć, że organ I instancji odmawiając wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku jako "modernizacja siedziby firmy A" potraktował tą inwestycję całościowo bez odniesienia jej do konkretnych zamierzeń inwestora polegających na budowie nowych obiektów, remoncie istniejących budynków i zmianie sposobu ich użytkowania ( por. art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ). Tymczasem, jak słusznie wskazywał wnioskodawca, jego wniosek dotyczył nie tylko budowy nowych obiektów usługowych na potrzeby prowadzonej działalności ( budowy budynku socjalno – biurowego, noclegowni dla kierowców ) ale również zmiany funkcji istniejącego budynku mieszkalno – biurowego i gospodarczego na cele mieszkalne. Okoliczność ta w ogóle nie została dostrzeżona przez organ I instancji. Fakt, iż organ ten rozpoznawał wniosek inwestora w jednym postępowaniu administracyjnym nie zwalniał go z obowiązku rozważenia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy ( m. in. kontynuacji funkcji ) w odniesieniu do każdego planowanego przedsięwzięcia odrębnie. Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektów gospodarczych na cele mieszkalne nie znajduje żadnego uzasadnienia w decyzji organu I instancji.

Uznając zatem, iż w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy miał pełne podstawy do wydania decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa Sąd oddalił skargę Prokuratora na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).



Powered by SoftProdukt