drukuj    zapisz    Powrót do listy

6313 Cofnięcie zezwolenia na broń, Broń i materiały wybuchowe, Komendant Policji, Uchylono decyzję I i II instancji, VI SA/Wa 578/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-05-29, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

VI SA/Wa 578/08 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2008-05-29 orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak /zdanie odrebne/
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II OSK 1482/08 - Postanowienie NSA z 2009-12-21
II OSK 2014/09 - Wyrok NSA z 2010-03-25
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 52 poz 525 art. 15 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. F. kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Do orzeczenia zgłoszono zdanie odrębne

Uzasadnienie

Z akt sprawy wynika, że w styczniu 2005 r. Sąd Rejonowy w W. skazał pana J. F. za popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k na karę rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności (warunkowo zawieszając wykonanie orzeczonej kary na 4 lata próby), grzywnę, środek karny- 1 rok zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, świadczenie pieniężne. Wyrok stał się prawomocny w dniu [...] lutego 2005 r. sygn. akt [...] (k- 74). Pan J. F. kierował pojazdem po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości ( 1, 17 mg/l alkoholu wydychanym powietrzu, k.- 138).

Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. organ I instancji odmówił stronie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palna myśliwską.

Kontynuując postępowanie organ I instancji uznał, iż fakt popełnienia powyżej określonego przestępstwa pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i decyzją z dnia [...] maja 2007 r. cofnął Panu J. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W odwołaniu od tej decyzji pan J. F. wskazał, że sam fakt popełnienia przez niego przestępstwa komunikacyjnego nie ma żadnego związku logicznego i faktycznego z obawą posłużenia się tą bronią w innym celu niż polowanie na zwierzynę. Rozszerzona interpretacja przepisów prawa przez organ uprawniony do wydawania i cofania pozwoleń na broń nie może go tego prawa pozbawić. Tego prawa nie może pozbawić każde skazanie, - istotny jest bowiem rodzaj popełnionego przestępstwa. W uzasadnieniu decyzji organu brak jest odniesienia się do jego cech charakterologicznych, dotychczasowego zachowania, jako posiadacza broni.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, m. in. art. 7 i 77 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu niniejszej decyzji organ ten wskazał, że w przypadku popełnienia przez posiadacza broni czynu nie wymienionego w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ I instancji powinien dokładnie wyjaśnić okoliczności zdarzenia, celem ustalenia czy wobec sprawcy uzasadniona jest obawa użycia broni sprzecznie z prawem.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego przesłuchano stronę, dzielnicowego, który sporządził opinię z miejsca jej zamieszkania oraz policjanta, który przeprowadził kontrolę drogową. Na tej podstawie ustalono, iż strona po stwierdzeniu stanu jej nietrzeźwości zachowywała się spokojnie, nie stwarzała problemów przy wykonywaniu czynności służbowych przez funkcjonariuszy.

W miejscu zamieszkania i macierzystym kole łowieckim cieszy się dobrą opinią i nie nadużywa alkoholu.

Okoliczności tych organ I instancji nie uwzględnił jednak, ponieważ uznał, iż prawomocny wyrok sądu za popełnienie czynu z art. 178a § k.k wiąże organy Policji. Z tych względów na podstawie art. 18 ust. 1 pkt w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] października 2007 r. ponownie wydał decyzję cofającą panu J. F. pozwolenie na broń do celów myśliwskich.

Strona odwołała się od tej decyzji w terminie i wniosła o jej uchylenie, podnosząc, iż wszystkie ustalone w jej sprawie okoliczności - oprócz jednorazowego skazania jej przez sąd za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - przemawiają na jej korzyść.

Tymczasem organ wziął pod uwagę jedynie fakt skazania, która to okoliczność, zdaniem strony, nie uzasadnia zaliczenia jej do grupy osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu wskazał, że pan J. F. prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k został skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ( warunkowo zawieszonej 4 lata próby), grzywnę, środek karny w postaci 1 roku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, świadczenie pieniężne. Kierował bowiem pojazdem po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości ( 1,7 mg/l alkoholu wydychanym powietrzu). Popełniając to przestępstwo nie przewoził posiadanej broni. Nie popełnił więc przestępstwa bezpośrednio związanego z bronią, jak również przestępstwa bezpośrednio związanego z naruszeniem takich dóbr, jak życie, zdrowie lub mienie. Ustawa o broni i amunicji nie uzależnia jednak cofnięcia pozwolenia od popełnienia przestępstw bezpośrednio związanych z bronią lub naruszeniem wskazanych dóbr. Pozwolenie na broń w świetle przepisu art. 18 ust 1 pkt 6 może zostać cofnięte, gdy dana osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 6, tj. do takich osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Organ I instancji słusznie zauważył, że druga część przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą, w jakich w szczególności sytuacjach obawa taka zachodzi. Katalog wskazanych w nim okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę, nie jest zamknięty, co pozwala na rozszerzenie przez organy Policji przesłanek wzbudzających obawę także w przypadku skazania lub podejrzenia ( oskarżenia) o popełnienie innych rodzajów przestępstw. Ustawodawca nie zastrzegł przy tym, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 dotyczy czynów bezbarwnych popełnionych więcej niż jeden raz.

Organy Policji otrzymały więc kompetencje od ustawodawcy, który uznał, iż nałożony na nie ustawą obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego powinien być przez nie realizowany także przez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną) kształtowaną przez pryzmat interesu społecznego. Nadając bowiem art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 charakter obligatoryjny ustawodawca odrzucił bowiem możliwość uwzględnienia interesu strony ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej także w tych przypadkach, gdy organy właściwe w tych sprawach- uwzględniając swoją wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz korzystając z ustawowej kompetencji przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia okoliczność spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Można także zauważyć, iż organy te nie zostały zobowiązane tymi przepisami do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. Wystarczające jest więc domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody, tak jak w sprawie pana J. F., mogą korzystnie o nim świadczyć. W związku z powyższym organy Policji przyjęły, iż do przesłanek pozwalających odmówić prawa do broni, a przez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, m. in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy (takim jest czyn z art. 178 a § 1 k.p.a.) Organy Policji ustalając tę okoliczność jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (plagi społecznej), jego ewentualne następstwa (zagrożenie także dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu - sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenie mienia. Zdaniem organów Policji takie właśnie okoliczności powinny być brane pod uwagę w wyniku zmiany treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z dniem 1 stycznia 2004 r. Ustawodawca bowiem odszedł w ten sposób od konieczności ustalania cech charakteru i sposobu życia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej (do tej pory przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie określał rodzajowo przestępstw popełnionych lub zarzucanych w postępowaniu karnym, a jedynie odwoływał się do sposobu działania sprawcy - użycia siły lub groźby bezprawnej na rzecz wskazania przykładowego rodzaju dóbr chronionych prawem przed bezprawnymi zamachami).

Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, które mogą pośrednio zagrażać życiu i mieniu ludzi w ocenie organów Policji leżą w kręgu przesłanek budujących obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, zwłaszcza jeśli są to czyny, których jednym ze znamion ustawowych jest stan nietrzeźwości sprawcy. Taki czyn popełnił pan J. F. kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości.

Strona nie przestrzegając prawa, kierując pojazdem mechanicznym w stanie znacznie przekraczającym stan nietrzeźwości, wykazała się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób pośrednio także innym dobrom chronionym prawem, tj. życiu i zdrowiu. Takie zachowanie pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje ona wystarczającej rękojmi.

Zauważyć także należy, iż prawo do broni jest reglamentowane, jest swego rodzaju przywilejem. Ma ono bowiem ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego powinny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Stanowiska tego nie zmieniają argumenty strony odwołania. Posiadanie dobrej opinii w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim i zaangażowanie w sprawy łowiectwa nie eliminują bowiem faktu jej nieodpowiedzialnego zachowania i lekceważącego stosunku do przepisów prawa.

W takiej sytuacji ustawodawca przyznał prymat interesowi społecznemu, którego racją jest, aby broni nie mogły posiadać osoby, które wskutek swojego postępowania wzbudzają uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wobec istnienia wobec Pana J. F. uzasadnionej obawy (a więc niepewności, którą należy udowodnić) możliwości użycia broni sprzecznie z prawem- w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie niż cofnięcie pozwolenia na broń.

Cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską panu J. F. nie jest dożywotnie, bowiem po zatarciu skazania za popełnione przestępstwo, będzie on mógł - o ile będzie spełniał wymagania formalne - ponownie ubiegać się o pozwolenie na broń.

Odnosząc się do wniesionego przez panu J. F. wniosku o obciążenie kosztami postępowania administracyjnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] organ odwoławczy wyjaśnia, iż zgodnie z art. 263 § 1 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się koszt podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych.

Natomiast w myśl art. 262 § 1 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z winy strony lub zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Strona żadnych kosztów wskazanych w tych przepisach nie poniosła. W związku z tym wniosek strony o zwrot kosztów postępowania administracyjnego jest bezzasadny.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł pan J. F. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art.18 ust. 1 pkt 2 w związku z art.15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525).

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że kierując sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendant Główny Policji nakazał przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, w tym postępowania dowodowego na okoliczność stwierdzenia czy Strona zalicza się do osób objętych dyspozycją art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ odwoławczy wskazał czynności jakie winny być dokonane tj. m.in.:

• przeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej na okoliczność zachowania się strony w czasie zatrzymania i po popełnieniu przestępstwa,

• przeprowadzenie poszerzonego wywiadu środowiskowego na okoliczność stwierdzenia nadużywania przez Stronę alkoholu.

W toku postępowania organ, zgodnie z zaleceniami przeprowadził postępowanie dowodowe w oparciu o m.in.:

• opinię Prezesa Koła Łowieckiego [...] w W., z której wynika, że Strona jest rzetelnym, nagrodzonym Brązowym Medalem Zasługi Łowieckiej myśliwym, udzielającym się społecznie i nigdy nie karanym;

• przesłuchania policjanta Sekcji Ruchu Drogowego KPP w W., który przeprowadził kontrolę drogową, którego wynika, że w czasie zdarzenia zatrzymany nie stwarzał żadnych problemów przy wykonywaniu czynności służbowych;

• przesłuchanie dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych KPP w W., z którego wynika, że Strona cieszy się dobrą opinią w miejscu zamieszkania, nie przeprowadzono żadnych interwencji w związku z jej negatywnym zachowaniem, i że nie są znane przypadki nadużywania przez nią alkoholu czy innych używek.

Powyższe pozytywne opinie nie zostały wzięte przez organ pod uwagę.

Zdaniem skarżącego organy Policji w sposób błędny zastosowały art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem skarżącego popartym licznie cytowanym orzecznictwem NSA organ winien wskazać na związek faktu popełnienia przestępstwa z cechami charakterologicznymi posiadacza broni dla stwierdzenia obawy, o której mowa w zastosowanym przepisie.

Nie kwestionując obowiązku brania pod uwagę okoliczności skazania, trzeba podkreślić, że nie można ograniczyć się jedynie do tego faktu. Należy zauważyć też i inne okoliczności wynikające z wyroku sądu powszechnego, w szczególności ocenę osoby sprawcy przestępstwa, co m.in. znajduje swój wyraz w orzeczonej karze przez warunkowe jej zawieszenie.

Tym samym ocena postawy skarżącego dokonana przez organ administracji jest niewłaściwa, zaś wyprowadzenie wyłączenie z faktu wydania wyroku skazującego za czyn z art. 178a § 1 k.k. wniosku, że zasadne są obawy, iż skarżący użyje broń w niewłaściwy sposób, jest błędne i nastąpiło z obrazą art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji.

Tym samym zasadne są zarzuty skarżącego, iż niewłaściwie została postawiona prognoza co do przyszłego postępowania skarżącego, niewłaściwie też - bo wybiórczo - dokonano oceny materiału dowodowego określającego postawę skarżącego bez uwzględnienia NA JEGO KORZYŚĆ POZYTYWNYCH OPINII.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest to Sąd, który ocenia decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym nie kierując się kryteriami słusznościowymi (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153 poz. 1269).

Ponadto co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Zauważyć należy, iż zaskarżone decyzje podjęte zostały na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli ta osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 tej ustawy. Natomiast ze względu na skazanie skarżącego Pana J. F. wyrokiem karnym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.

Organ zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Z dyspozycji tej normy prawa wynika, iż pozwoleń na broń nie wydaje się (a także cofa się już wydane) osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską było uzyskanie informacji o prawomocnym wyroku skazującym pana J. F. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia przykładowo takie przestępstwa, których popełnienie najczęściej wskazuje, że ich sprawca zalicza się do kategorii osób wskazanych tym przepisem. Wśród przestępstw tych, ustawa nie wymieniła prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości ( art. 178a § 1 k.k.), które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Jednakże przede wszystkim zauważyć należy, iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust,. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu popełnianie czynów nagannych), czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne). Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Cofnięcie takiego pozwolenia powinna poprzedzać również wnikliwa procedura. Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia ( porównaj wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 128/05 niepublikowany).

W orzecznictwie administracyjnym był już wyrażany pogląd ( wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt III SA 866/02 niepublikowany), iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem. W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań wskazać należy, iż w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego samo prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego, więc przestępstwo z art. 178 § 1 k.k. nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji), choć sama jazda samochodem pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania zwłaszcza w stosunku do kierowcy zawodowego jakim jest skarżący. O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni ( wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/ 06 niepublikowany).

Popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (rozdział XXI Kodeksu karnego) w okolicznościach tej sprawy nie wystarcza do uznania, iż taka obawa o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadniona.

Organy nie mogą stosować takiej wykładni cytowanego przepisu, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Każdą sprawę należy indywidualizować. Istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Gdyby przyjąć za zasadne stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach, to należałoby uznać, że każde przestępstwo popełniane w stanie nietrzeźwości, powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń. Byłaby to kolejna kara dodatkowa, której jednak przepisy nie przewidują. Tym samym za usprawiedliwiony w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy uznać zarzut skargi dokonania przez organy Policji błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji uznał, że sam wyrok skazujący stronę za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stanowi wystarczającą podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń w tej sprawie.

W ocenie Sądu zaskarżone decyzje wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dlatego też na zasadzie art. 145 § 1 pkt lit. A i C ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 77 k.p.a., Sąd uchylił zaskarżone decyzje. Jak wskazano we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, samo popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, a nawet skazanie nie może automatycznie i wprost powodować pozbawienia prawa do broni. Uzasadnia je tylko sytuacja opisana w normie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj., jeżeli nie ma czynu popełnionego przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu to muszą zaistnieć takie cechy osobowe posiadacza broni, które mogą wskazywać, iż istnieje obawa, że może on użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ orzekający o pozbawieniu prawa do broni ma więc obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wykazania w motywach decyzji, że podmiot pozbawiony prawa do broni należy do tej właśnie kategorii osób, wymienionych w powołanym przepisie.

W niniejszej sprawie wymaga również podkreślenia fakt, że pierwsza decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2007 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na broń została uchylona przez Komendanta Głównego Policji z uwagi na brak oceny skarżącego w kontekście zaliczenia go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W aktach administracyjnych znajduje się opinia pozytywna o skarżącym, wydana przez koło łowieckie, pozytywna opinia z miejsca zamieszkania - wywiad środowiskowy - brak jest natomiast w decyzjach rozważań uzasadniających zaliczenie skarżącego do osób o których mowa w art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

O niewykonalności uchylonych decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.



Powered by SoftProdukt