drukuj    zapisz    Powrót do listy

6320 Zasiłki celowe i okresowe, Pomoc społeczna, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, *Oddalono skargę, IV SA/Wr 78/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2006-03-29, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

IV SA/Wr 78/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu

Data orzeczenia
2006-03-29 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Lidia Serwiniowska
Mirosława Rozbicka-Ostrowska /sprawozdawca/
Tadeusz Kuczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 64 poz 593 art. 39
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Sentencja

Dnia 29 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie : NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca) WSA Lidia Serwiniowska Protokolant: Dorota Hurman po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zasiłku celowego na żywność, ubranie i mieszkanie oddala skargę.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej przez L. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...]wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 107 ust. 1 i ust. 5 w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z poz. zm.), utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Zespołu ds. Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., z dnia [...]r. NR [...]odmawiającą przyznania L. F. zasiłku celowego na żywność, ubranie i mieszkanie.

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem L. F. do organu pomocy społecznej o udzielenie zasiłku celowego w kwocie [...] zł oraz o realizację indywidualnego programu wyjścia bezdomności z tym uzasadnieniem ,iż utracił pracy , wskazując jednocześnie , że podejmie pracę za wynagrodzenie w wysokości [...] zł netto.

Organ I instancji decyzją wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 11 ust. 1, 2 art. 107 ust. 1, 5 w związku z art. 39 ust. 1, 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z poz. zm.) odmówił stronie udzielenia wnioskowanego zasiłku. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskodawca rozwiązał umowę o pracę z ostatnim pracodawcą, na mocy której otrzymywał wynagrodzenie w wysokości [...]zł netto. Natomiast organ nie dysponuje żadnymi ofertami zatrudnienia, zwłaszcza z wynagrodzeniem, którego domaga się wnioskodawca. Powołując się na informacje uzyskane od Straży Ochrony Kolei oraz Komisariatu Kolejowego Policji organ stwierdził, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że miejscem stałego pobytu strony jest peron [...]Dworca Głównego PKP we W.. Jednocześnie strona odmówiła wskazania adresu pobytu, jak również adresu, gdzie przechowuje swe rzeczy osobiste i wykonuje czynności sanitarno – higieniczne. W ocenie organu fakty te świadczą o braku współpracy wnioskodawcy z pracownikiem socjalnym i uniemożliwiają podpisanie indywidualnego programu wyjścia z bezdomności. Ponadto organ stwierdził, że skoro L. F. nie wskazuje miejsca zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, zatem można domniemywać, że jest osobą bezdomną. Wobec tego zgodnie z przepisem art. 102 ust. 2, do udzielania świadczeń z pomocy społecznej właściwa jest gmina ostatniego zameldowania na pobyt stały, a w przypadku L. F. - Gmina S.. Natomiast ośrodek może zaproponować stronie tylko pobyt w formie schronienia w placówkach pomocowych oraz posiłki w stołówce Caritas i skierowanie po odzież do PCK lub PKPS.

W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej L. F. podniósł zarzut naruszenia przepisów art. 156 § 2 i art. 118 ust. 2 k.k, art. 67 ust. 1 Konstytucji, art. 11 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych oraz sprzeczności art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej z art. 21 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołujący wywodził , że - do czasu uzyskania samodzielnego mieszkania - miejscem jego pobytu lub zamieszkiwania jest peron [...] Dworca Głównego we W., a kierowanie do ośrodków pobytowo-noclegowych nie rozwiązuje problemu bezdomności i naraża go na szereg zagrożeń. Według strony od czterech lat realizuje ona swój indywidualny program wyjścia z bezdomności , czego dotąd nie dostrzegł pracownik socjalny . Natomiast nie widzi powodu podejmowania przez nią zatrudnienia za "zapomogę" dla pracujących, bowiem wynagrodzenie nie pozwala na kupno bądź wynajęcie normalnego mieszkania. Zdaniem odwołującego działanie pracownika socjalnego doprowadziło go do utraty zdrowia, a odmowa przyznania środków finansowych na [...]r., w kwocie ustalonej ustawą o pomocy społecznej, świadczy o dążeniu "do eksterminacji jego osoby poprzez doprowadzenie do rozstroju nerwowego przez znęcanie się psychiczne oraz do zagrożenia jego biologicznej egzystencji poprzez niezaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podzieliło ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i dokonaną przez niego ocenę prawną tych ustaleń , stwierdzając , że żądania L. F. wykraczają poza możliwości organu i cele określone w ustawie o pomocy społecznej. W szczególności wskazało na art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodziną przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Według organu II instancji L. F. nie wykorzystuje własnych możliwości, które mogłyby przyczynić się do poprawy jego sytuacji życiowej. Wskazał , że strona pracowała zarobkowo przez ostatnie [...]roku i sama złożyła prośbę o rozwiązanie umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Następnie zarejestrowała się jako osoba bezrobotna, a zasiłek dla osób pozostających bez pracy przysługuje stronie od [...]r. Wobec tego rezygnacja z pracy była zatem świadomym działaniem strony , która mogła przewidzieć jego konsekwencje. Natomiast L. F. w długotrwałym już kontakcie z Ośrodkiem Pomocy Społecznej wysuwa żądania i oczekiwania, których realizacja nie jest możliwa ze środków, jakimi dysponuje Ośrodek i których zakres nie odpowiada zadaniom określonym w ustawie o pomocy społecznej. Ponadto, odwołujący odmawia udzielenia wyczerpujących informacji o swej sytuacji życiowej, nie ujawnia miejsca faktycznego swojego pobytu, uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania i zawarcie ewentualnego kontraktu socjalnego, co można uznać za brak współdziałania z organem pomocy społecznej w pokonywaniu trudnej sytuacji życiowej (art. 11 ust. 2 ustawy). Z kolei brak właściwej współpracy z pracownikiem socjalnym może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej.

W skardze na decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. F. domagał się jej uchylenia , podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi podjął polemikę z ustaleniami organów wskazując, że jego miejscem pobytu i oficjalnym adresem jest ul. M. J. P. [...]we W., gdzie przebywa na terenie Dworca Głównego PKP na peronie [...], nie mniej niż [...] godziny i [...] sekundą dziennie. Skarżący podniósł, że ten adres zaakceptował Urząd Skarbowy W.-K., Wydział Spraw Obywatelskich - wpisując do rejestru wyborców, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, a ponadto od [...]r. opłaca on czynsz na rzecz Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami PKP za [...] m2 peronu [...]. Natomiast rezygnację z zatrudnienia skarżący uzasadnił niemożnością zaspokojenia z uzyskiwanego wynagrodzenia potrzeby posiadania samodzielnego, o odpowiednim standardzie lokalu mieszkalnego oraz długotrwałym stresem i stanami depresyjnymi, co pogorszyło jakość świadczonej pracy i doprowadziło do konfliktu z przełożonym. Wskazał też, że z powodu niskich dochodów nie mógł uzyskać kredytu hipotecznego na zakup lokalu mieszkalnego i jego wyposażenie. Ze względu na brak środków nie mógł ubiegać się o lokal mieszkalny w TBS. Również z tych względów nie mógł uzyskać lokalu do remontu, a koszt wynajmu pokoju lub mieszkania na wolnym rynku stanowił 30-83% jego dochodu netto. Zdaniem skarżącego Kolegium błędnie również zinterpretowało przepis , według którego brak współdziałania z pracownikiem socjalnym może stanowić podstawę odmowy przyznania środków z pomocy społecznej. Przepis ten nie stanowi, że taka odmowa musi nastąpić. Skarżący podniósł też, że Kolegium nie ustosunkowało się do wskazanych w odwołaniu aktów prawnych oraz błędnie powołało przepis art. 102 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zamiast art. 101 ust. 2.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności podniosło, że wskazany przez stronę adres jej zamieszkiwania na peronie [...] Dworca Głównego PKP we W. był wyjaśniany w prowadzonym postępowaniu przez organ pierwszej instancji i według informacji uzyskanych od Straży Ochrony Kolei oraz Komisariatu Kolejowego Policji nie przebywa ona na terenie Dworca Głównego PKP. Zatem informacja skarżącego o takim miejscu pobytu jest nieprawdziwa, a faktycznego miejsca pobytu i przechowywania rzeczy osobistych nie chce on ujawnić. Odnosząc się do zarzutu nie ustosunkowania się do wskazanego w odwołaniu naruszenia wymienionych aktów prawnych Kolegium wyjaśniło , że na stronie [...] zaskarżonej decyzji powołało podstawę prawną działalności Ośrodków Pomocy Społecznej, którą jest stosowna ustawa i do której odniesiono się również w art. 67 Konstytucji RP. Natomiast mająca zastosowanie w niniejszej sprawie ustawa o pomocy społecznej nie operuje pojęciami minimum socjalnego i minimum egzystencji. Strona przeciwna wyjaśniła jednocześnie, że przytoczenie w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji art. 102 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zamiast art. 101 ust. 1, nastąpiło wskutek błędu pisarskiego, który nie wpływa na treść uzasadnienia, gdyż właściwy przepis został powołany przez organ pierwszej instancji wraz z jego treścią.

W toku postępowania sądowo-administracyjnego skarżący pismem procesowym z dnia [...]r. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji , podnosząc zarzut naruszenia przepisu art.106 ust.4 ustawy o pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Analizując pod tym kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,iż wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy zgodnie z przedmiotem sprawy.

Podstawę materialno-prawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowią obowiązujące w czasie wydawania kwestionowanej decyzji przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 z poz. zm.) - zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej.

Ocena zasadności rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem osądu wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w ustawie o pomocy społecznej, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej zawartej w przepisie art. 2 ust. 1 ustawy, według którego pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, iż pomoc społeczna ma na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Wskazać w tym miejscu również należy , że pomoc społeczna spełnia jedynie subsydiarną funkcję, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta pomocy. Zgodnie z art. 36 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna może przybrać postać świadczenia pieniężnego jak i nie pieniężnego, a jednym z nich jest określony w art. 39 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy. Według tego przepisu zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jest to wyliczenie przykładowe, co oznacza, że nie ma ono charakteru zamkniętego. Kryteria uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały określone w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten ogranicza krąg potencjalnych odbiorców świadczeń pieniężnych tylko do osób spełniających ustawowe kryterium dochodowe, przy dodatkowym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej - w tym między innymi: bezdomności, ubóstwa, bezrobocia. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd zaprezentowany przez organ odwoławczy, według którego spełnienie powyższych przesłanek nie jest wystarczającą gwarancją dla wnioskodawcy do uzyskania świadczenia, albowiem dodatkowo w ustawie określono przesłankę obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Powyższy obowiązek został przez ustawodawcę wyrażony wprost w przepisie art. 4 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia pomocy społecznej. Wobec tego na organach obu instancji spoczywa obowiązek przeanalizowania również w tym aspekcie postępowania osoby domagającej się świadczenia na podstawie ustawy o pomocy społecznej . Temu obowiązkowi organy obu instancji w rozpatrywanej sprawie zadość uczyniły. Z poczynionych przez nich ustaleń wynika, że postępowanie osoby posiadającej wyuczony zawód i stałe zatrudnienie, która z własnej woli rezygnuje z zatrudnienia, domagając się do organów zagwarantowania pracy za wyższe wynagrodzenie jest działaniem noszącym znamiona nie wywiązywania z nałożonego ustawą obowiązku. Skoro strona świadomie zrezygnowała z pracy, to powinna również przewidzieć konsekwencje swojego postępowania , w tym również to, że działanie jej jest również świadomym pozbawieniem się środków do życia. Prawidłowo wywiódł organ, że przez własne zasoby i możliwości należy rozumieć oprócz sytuacji materialnej i dochodowej również dobra materialne oraz osobistą aktywność w rozwiązywaniu problemów życiowych. Należy pamiętać o tym ,że realizacja uprawnień świadczeniobiorcy na podstawie ustawy o pomocy społecznej wymaga spełnienia przez niego określonych warunków , które powinny być oceniane w kontekście zasad i celów pomocy społecznej . Przed wszystkim pomoc społeczna nie może stanowić stałego źródła utrzymania , zwłaszcza gdy dotyczy osób , które mają wszelkie warunki , aby podjąć pracę . Dotyczy to również osób , które dokonują dezaktywizacji zawodowej na własne żądanie. Wobec tego mają rację organy orzekające w sprawie , że postawa uprawnionego również nie wypełnia ustawowo określonej przesłanki współdziałania. Również odmowa podania przez skarżącego informacji na temat rzeczywistego miejsca pobytu, a także miejsca gdzie przechowuje swe rzeczy osobiste i dokonuje czynności sanitarno - higienicznych świadczy o spełnieniu przesłanki braku współdziałania z pracownikiem socjalnym, która obwarowana jest sankcją w postaci możliwości odmowy przyznania świadczenia (art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). Jednakże z uwagi na to ,że omawiany obowiązek współdziałania został w ustawie o pomocy społecznej określony ogólnie, bez sprecyzowania skutków jego niewykonania, wobec tego wywiązanie się z niego podlega ocenie organu, od której to oceny zależy udzielenie bądź nieudzielanie świadczenia. Wynika z tego, że decyzja o przyznaniu tego świadczenia ma charakter decyzji uznaniowej. Organ nie jest w przypadku wydania takiej decyzji związany normą prawa materialnego, z tym że argumentacja organu co do udzielenia bądź nie udzielenia pomocy musi odpowiadać regule art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stanowisko organu orzekającego w tym zakresie powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola takich decyzji jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA sygn. akt SA/Kr 1543/95, Biul. Skarb. 1997/29). Natomiast uprawnienie organu w zakresie wpływu dokonanej przez niego negatywnej oceny postawy strony ubiegającej się o pomoc w zakresie przyznania świadczenia określone zostały wprost w przepisach art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Według przywołanych przepisów w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego, a brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że skarżący uniemożliwiał przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu faktycznego zamieszkiwania. Liczne adnotacje urzędowe pracowników socjalnych, którzy wielokrotnie podejmowali próby zweryfikowania miejsca zamieszkania skarżącego przy asyście funkcjonariuszy Straży Ochrony Kolei, a także informacje uzyskane z Komisariatu Kolejowego Komendy Wojewódzkiej Policji we W. oraz liczna korespondencja z właściwymi organami przeczą twierdzeniu strony jakoby stałe zamieszkiwała ona na Dworcu Głównym PKP we W.. Wobec tego w tym zakresie uznać należało, iż organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, gdyż podjęto wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego - o czym świadczy również zawarte w aktach pismo przedłużające termin załatwienia sprawy do momentu uzyskania niezbędnych do tego informacji -, a decyzji wydanej w sprawie nie można określić jako nacechowanej dowolnością.

Nie może również odnieść zamierzonego skutku prawnego zarzut naruszenia przepisu art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Jak wynika z akt analizowanej sprawy po wpłynięciu do organu przedmiotowego wniosku inicjującego postępowanie administracyjne przeprowadzono w dniu [...]r. wywiad środowiskowy , o czym świadczy wypełniony formularz wywiadu środowiskowego. Nie ulega więc wątpliwości , iż jego przeprowadzenie poprzedziło wydanie w dniu [...]decyzji pierwszo-instancyjnej. W związku z tym nie ma racji strona kiedy twierdzi, iż podstawą faktyczną odmownej decyzji był fakt nie ustalenia jego miejsca zamieszkania, albowiem taką podstawą był stwierdzony brak współdziałania strony z organem, a jednym z przejawów braku współdziałania były podane przez stronę informacje, których organ nie zdołał potwierdzić mimo wielokrotnych działań podjętych w tym zakresie , co potwierdza materiał aktowy rozpatrywanej sprawy.

Z kolei odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi nie można stwierdzić , iż każdej osobie znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej przysługuje pomoc socjalna . W ustawie o pomocy społecznej ustawodawca unika wyraźnej kategoryzacji prawa do pomocy społecznej . Przepisu takiego nie zawiera ani ustawa o pomocy społecznej , ani Konstytucja RP . Ustawa zasadnicza stanowi jedynie o prawie do zabezpieczenia społecznego , a samo powołanie się na ten przepis nie jest wystarczającą podstawą do udzielenia świadczenia z pomocy społecznej . W kwestii bezpośredniego zastosowania Konstytucji wypowiedział się Sąd Najwyższy , orzekając ,że art.32 ust.2 ( dotyczący zasady równości) i art.67 Konstytucji nie mogą być samoistnym źródłem roszczeń o zasiłek stały z opieki społecznej ( por. wyrok z dnia 14 marca 2002r. III RN 141/01, OSNP 2002, nr 24 , poz.584) . Zakres uprawnień świadczeniobiorców wyznaczają głównie przepisy ustawy o pomocy społecznej , wydane na jej podstawie rozporządzenia oraz prawo miejscowe. Jedynie pośrednio wpływ na realizację uprawnień socjalnych jednostki maja ustawowo określone zadania administracji publicznej . Jednakże wyodrębnienie kategorii obowiązkowych zadań własnych gminy nie gwarantuje jednostce przyznania pomocy , ani nie stwarza podstaw prawnych dla niej do wnoszenia roszczeń w tym zakresie . Ostatecznie o zakresie uprawnień świadczeniobiorców przesądzają przepisy ustawy o pomocy społecznej.

Konkludując powyższe uznać należy, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) .



Powered by SoftProdukt