drukuj    zapisz    Powrót do listy

6050 Obowiązek meldunkowy, Ewidencja ludności, Wojewoda, Oddalono skargę, IV SA/Wa 379/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-07-23, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

IV SA/Wa 379/08 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2008-07-23 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik.
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Marian Wolanin /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 139 poz 993 art 15 ust 2
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. R. prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ul. [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia (...) października 2007 r. Wójt Gminy M., działając na wniosek J. K., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu A. K. i J. K. z pobytu stałego z posesji przy ul. (...) w R.

W uzasadnieniu wskazano, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że opuszczenie przez A. K. i J. K. nieruchomości przy ul. (...) miało miejsce w 1990 r., co potwierdza A. K. W ocenie organu opuszczenie miało charakter dobrowolny i trwały i wiązało się z wybudowaniem przez małżonków K. nowego domu. W chwili zamieszkania w nowym budynku był on w pełni wyposażony i spełniał wszelkie warunki do stworzenia w nim centrum spraw życiowych i majątkowych. W 1991 r. działka, na której znajdowały się dwa budynki mieszkalne została podzielona i ta część, na której mieszkała rodzina K. stanowiła już odrębną nieruchomość o nowym numerze porządkowym (...). Mimo tych zmian właściciele nie dokonali obowiązku przemeldowania się.

Organ podniósł również, że rozstrzygając sprawę oparł się na faktycznie zaistniałych okolicznościach, które miały miejsce w momencie opuszczenia posesji przy ul. (...), a więc okolicznościach sprzed 17 laty, nie są natomiast istotne w niniejszej sprawie okoliczności, które mają miejsce obecnie.

Wskutek odwołania wniesionego przez A. K. i J. K. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy M..

W uzasadnieniu, w ślad za organem I instancji Wojewoda stwierdził, że A. K. i J. K. około 17 lat temu opuściły budynek przy ul. (...) w R. i zamieszkały z pozostałymi członkami rodziny w nowowybudowanym domu, któremu z czasem nadano numer porządkowy (...) i w którym mieszkają do dnia dzisiejszego. Natomiast budynek, który opuściły został w 1999 r. rozebrany i w jego miejsce trwa obecnie budowa nowego. A. K. mimo tego, że działka na której powstaje obecnie nowy dom stanowi własność jej syna, nadal rości sobie do niej prawa i w tym względzie wystąpiła o cofnięcie darowizny na jego rzecz. Wystąpiła również z powództwem posesoryjnym o przywrócenie naruszonego

Sygn. akt IV SA/Wa 379/08

posiadania wskazując, że z budynku przy ul. (...) zostały wraz z córką wyrzucone. Zdaniem organu okoliczność ta nie ma jednak wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż nie dotyczy naruszenia, które pozbawiłoby A. K. i jej córkę posiadania nieruchomości. Dotyczy natomiast sytuacji, w której skarżąca wyprowadzając się, sama dobrowolnie pozbawiła się posiadania nieruchomości położonej przy ul. (...), a teraz ponownie chce to posiadanie odzyskać. W związku z powyższym Wojewoda (...) uznał, iż A. K. i J. K. dobrowolnie i trwale opuściły budynek przy ul. (...). Miejscem ich stałego pobytu jest posesja przy ul. (...), w której zamieszkują od kilkunastu lat.

Organ podniósł również, że w postępowaniu dotyczącym realizacji obowiązku meldunkowego chodzi przede wszystkim o zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania. Rejestracja danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób wymaga zatem daleko idącej zgodności pomiędzy zapisami, a stanem faktycznym. Skoro więc w niniejszej sprawie zapis w ewidencji ludności nie jest zgodny ze stanem faktycznym, należało orzec o wymeldowaniu A. K. i J. K. z pobytu stałego z posesji położonej przy ul. (...).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. powyższej decyzji Wojewody (...) zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w związku z czym wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w roku 1987 cała rodzina zamieszkała w nowym domu. Stary budynek został rozebrany i otrzymał numer (...). Nie zachodziła żadna potrzeba zmiany zameldowania. W 1999 r. skarżąca pod groźbą wyrzucenia z domu została zmuszona do odpisania działki o powierzchni 565 m2 na rzecz syna. U notariusza przy podpisywaniu aktu darowizny nie została poinformowana jakiej działki akt ten dotyczy. Skarżąca stwierdziła również, że mąż T. K. rozporządzał wspólną nieruchomością bez jej zgody i działał w złej wierze, dzieląc w 1991 r. cały grunt na działki. Podniosła również, że budynek, który obecnie powstaje po 17 latach jako drugi w kolejności, winien zostać oznaczony numerem (...), a nie numerem (...).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Sygn. akt IV SA/Wa 379/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie może zostać ona uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji polega przede wszystkim na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ zebrał materiał dowodowy uzasadniający takie rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał oceny okoliczności faktycznych istotnych dla podjętego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania administracyjnego i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego. W sprawie o wymeldowanie ustalenie stanu faktycznego zgodnie z regułami zawartymi w wyżej wymienionych przepisach ma zasadnicze znaczenie. Od treści bowiem tych ustaleń zależy dopuszczalność zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego. W niniejszej sprawie ze względu na ciąg zdarzeń zarówno faktycznych, jak i mających skutek w sferze prawnej, kwestia prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ustalenia faktów stanowiła istotny element całego postępowania.

Na wstępie należy jednak podkreślić, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006, Nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z jego treścią organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne ( vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. V S.A. 3169/00, LEX nr 50123).

Sygn. akt IV SA/Wa 379/08

Celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku meldunkowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach (art. 1 ust. 2 ustawy). Oznacza to, że zadanie organu polega m.in. na gromadzeniu informacji w zakresie danych o miejscu pobytu, a więc zbadaniu, czy dana osoba faktycznie mieszka pod wskazanym adresem. Temu zadaniu towarzyszy obowiązek meldunkowy wynikający wprost z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy, stanowiący, że osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.

Skoro zameldowanie i odpowiednio wymeldowanie stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, nie mogą mieć znaczenia okoliczności prawne, a w szczególności podnoszone w skardze nieprawidłowości przy sporządzaniu umowy darowizny na rzecz syna skarżącej, bądź przy podziale ewidencyjnym działki nr ewidencyjny (...) na działki o mniejszej powierzchni. Przede wszystkim Sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu nie ma uprawnień do dokonywania oceny ważności wspomnianej umowy darowizny, jak również prawidłowości decyzji zatwierdzającej projekt podziału działki nr ewidencyjny (...). Nadto okoliczności te nie mają żadnego znaczenia przy stosowaniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Świadczą jedynie o tym, że pomiędzy małżonkami A. i T. K., jak również ich dziećmi istnieje bardzo silny konflikt osobisty i majątkowy.

Bezspornym jest, że skarżąca opuściła z całą swoją rodziną trwale i dobrowolnie miejsce swojego dotychczasowego pobytu stałego pod adresem wówczas ul. (...). Opuszczenie dotyczyło starego budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości oznaczonej numerem porządkowym (...). Miało to miejsce pod koniec lat osiemdziesiątych i wiązało się z wybudowaniem na tej samej ewidencyjnej działce nowego budynku mieszkalnego. Fakt, że nowy budynek nie otrzymał odrębnej numeracji porządkowej nie ma tutaj znaczenia. Jednocześnie nie dokonała przemeldowania do tego nowego budynku. Dalej, jak prawidłowo ustalił organ administracji, doszło do podziału ewidencyjnego dotychczasowej działki nr ew. (...) na cztery odrębne działki. Działka, na której posadowiony jest budynek mieszkalny do którego przeprowadziła się skarżąca i nadal w nim przebywa, otrzymał adres ul. (...). Pod tym także adresem skarżąca winna być zameldowana na pobyt stały. Miejsce to bowiem stanowi centrum życiowe skarżącej od wielu lat.

Sygn. akt IV SA/Wa 379/08

Nie można natomiast odnieść takiego stwierdzenia do nowo wybudowanego budynku na działce oznaczonej numerem porządkowym (...) i stanowiącej własność syna skarżącej. Obecne działania skarżącej skierowane są na odzyskanie działki, na której poprzednio zamieszkiwała, a którą darowała synowi.

Podkreślić należy, iż istotą postępowania w niniejszej sprawie było zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu A. K.. Skoro od wielu lat nie zamieszkuje ona pod adresem ul. (...) konieczne było doprowadzenie do stanu, w którym zapis ewidencji będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Nie bez znaczenia oczywiście dla całej sprawy były zdarzenia prawne, które dotyczyły pierwotnej działki nr (...), czyli jej podział ewidencyjny i w konsekwencji nadanie numerów porządkowych powstałym w ten sposób nowym nieruchomościom oraz darowizna na rzecz syna. Niemniej jednak skoro one skutecznie nastąpiły, dokonały przekształcenia w sferze obowiązku meldunkowego. Skutkiem ich jest powstanie sytuacji, w której skarżąca zameldowana jest pod adresem, pod którym nie przebywa.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga jest bezzasadna, należało ją oddalić.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt