Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi K. P. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publiczne 1. zobowiązuje Ministra Zdrowia do rozpoznania wniosku K. P. z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz K. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

K. P. (dalej jako "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") w piśmie

z [...] lutego 2024 r. kierowanym do Ministra Zdrowia (dalej jako "Minister" lub "organ") na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosła o przekazanie kopii następujących dokumentów urzędowych:

- metryki jej wniosku z [...] stycznia 2024 r. o odwołanie Pani E. K. i Pana M. D. z zajmowanych stanowisk w związku

z umyślnym i uporczywym, rażącym naruszaniem prawa, przekraczaniem uprawnień

i niedopełnianiem obowiązków skutkującym powstaniem zagrożenia dla zdrowia i życia pacjentów, poświadczaniem nieprawdy oraz możliwością popełnienia przestępstwa

i dopuszczenia się korupcji,

- metryki sprawy [...],

- metryki sprawy [...],

- metryki sprawy [...].

Wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotowe kopie prosi o przesłanie pocztą elektroniczną na jej skrzynkę ePUAP. Nadto poinformowała, że nie wyraża zgody na anonimizację dokumentów.

Minister, w piśmie z [...] marca 2024 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek, wskazał, że w zakresie danych, które podlegają udostępnieniu, w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U z 2022 r. poz. 902, dalej też jako "u.d.i.p.") są wymienione dokumenty urzędowe. W myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p. jest to treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie przyjęto, że "organy władzy publicznej powinny podejmować decyzje dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy odróżnić dokumenty wewnętrzne służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej" (por. np. wyrok NSA z 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1105/13, LEX nr 1556928). Jak wskazał NSA

w wyroku z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 666/12, LEX nr 1264898), dokumenty wewnętrzne to pisma, które nie decydują o kierunkach działania organu i nie są wyrazem jego oficjalnego stanowiska. Zdaniem NSA "procesowi podejmowania decyzji nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie. Zasadne jest wręcz twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi. Tymczasem podjęcie w procesie tworzenia projektu aktu prawnego decyzji właściwej co do jego treści wymaga wyeliminowania rozwiązań nietrafnych w atmosferze rozwagi

i spokoju."

W związku z powyższym, w ocenie organu wnioskowane przez wnioskodawczynię dokumenty nie stanowią informacji publicznej.

Pismem z [...] marca 2024 r. wnioskodawczyni wniosła skargę na bezczynność Ministra w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wskazała, że powyższe stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym wniosła o:

1. stwierdzenie bezczynności Ministra w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej (kopii wnioskowanych dokumentów)

2. zobowiązanie Ministra do wydania kopii wnioskowanych dokumentów w terminie 3 dni od terminu uprawomocnienia się wyroku,

3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy,

5. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem Ministra, iż metryki spraw nie stanowią informacji publicznej, a wewnętrzne dokumenty ministerstwa. Stanowisko Ministra stoi bowiem w całkowitej sprzeczności z utrwaloną od wielu lat linią orzeczniczą, zgodnie z którą, informacja w postaci treści metryki sprawy sporządzonej w ramach prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, stanowi informację publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 603/13 jasno wskazał: "iż metryka stanowi część akt sprawy administracyjnej i jako odnosząca się do działalności podmiotu publicznego mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prowadzenie metryki sprawy związane jest bowiem ściśle z realizacją przez organ administracji określonych zadań publicznych. Celem wprowadzenia metryki administracyjnej, jako obowiązkowej części akt administracyjnych, jest - według projektu rządowego (Sejm RP VI kadencji, nr druku: 3362) - zwiększenie transparentności udziału poszczególnych urzędników w procesie wydania rozstrzygnięć w sprawach obywateli (...) oraz transparentności uzasadnienia podjęcia takiego a nie innego rozstrzygnięcia w sprawie" oraz: "uznanie metryki akt sprawy za informację publiczną należy uznać za bezdyskusyjne".

Skarżąca wskazała, że odmowę udostępnienia metryk spraw urzędowych

w świetle orzeczenia NSA, które w treści uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości co do bezpośredniego rozumienia, należy uznać za "rażące". Dlatego też wnosi

o stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie Ministrowi grzywny. Brak jest jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla organu administracji publicznej, który wbrew wyrokom, kontestuje konstytucyjne prawa obywatela do uzyskania informacji, której publiczny charakter w świetle powyższego orzeczenia jest bezsporny,

i zmusza go i sąd, do angażowania czasu i środków publicznych w rozstrzyganie sprawy oczywistej. Szczególnie że, jak podnosi w cytowanym wyroku NSA, projektodawca uzasadniał projekt tym, że: "Dzięki prowadzeniu na bieżąco metryki sprawy w sprawach administracyjnych i podatkowych będzie można nawet po upływie długiego czasu precyzyjnie ustalić, jacy urzędnicy (oprócz osoby podpisanej pod decyzją) uczestniczyli w przygotowaniu decyzji, przygotowywali jej projekt, udzielali wskazówek co do sposobu załatwienia sprawy i opiniowali lub zatwierdzali decyzję oraz w jaki sposób konkretni urzędnicy wpływali na treść decyzji". Zdaniem projektodawcy: "Transparentność, co do tego kto, jak i dlaczego wydał daną decyzję zwiększy poczucie odpowiedzialności urzędników, a w razie wydania decyzji powodującej szkody dla Państwa lub obywateli, ułatwi ustalenie winnych wyrządzenia szkody przez wydanie błędnej decyzji. Zwiększenie transparentności będzie miało też pozytywny wpływ na ograniczenie zjawiska korupcji".

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł odrzucenie skargi jako przedwcześnie wywiedzionej, względnie o jej oddalenie w całości w sytuacji, gdyby Sąd nie podzielił stanowiska organu odnośnie odrzucenia skargi. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przywołał liczbę postępowań administracyjnych, które są następstwem zainicjonowanych przez skarżącą działań. Następnie wskazał, że pismem z [...] marca 2024 r. udzielił skarżącej pisemnej odpowiedzi na wniosek z [...] lutego 2024 r., w której wyjaśnił, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. W dniu [...] marca 2024 r. przedmiotowa odpowiedź została przekazana za pośrednictwem skrzynki ePUAP do skarżącej.

W ocenie organu zarzut skarżącej w zakresie bezczynności organu administracyjnego (nieudostępnienia informacji publicznej w postaci kopii dokumentów) jest zarzutem bezpodstawnym, a wywiedziona skarga jest przedwczesna i powinna ulec odrzuceniu. Skarżąca nie wzywała bowiem wcześniej Ministra do usunięcia bezczynności i nie wniosła do organu ponaglenia do dokonania żądanej czynności.

Z ww. powodu, skarga powinna zostać odrzucona w całości.

W przypadku, gdyby jednak Sąd doszedł do odmiennych konkluzji procesowych, Minister wskazał, że wnioskuje o oddalenie skargi w całości, jako bezzasadnej. Konsekwencją bowiem stwierdzenia, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Informacje o charakterze wewnętrznym bądź technicznym nie stanowią informacji publicznej. Z uwagi na powyższe, podniesione w skardze zarzuty pozostają bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się w części zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącej

z [...] lutego 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej polegająca na nie przekazaniu przez organ kopii metryk spraw wskazanych w przedmiotowym wniosku.

Na wstępie wskazać należy, że wbrew stanowisku organu skarga jest dopuszczalna i jako taka nie podlega odrzuceniu. W przypadku skargi na bezczynność adresata wniosku w przedmiocie dostępu do informacji publicznej stronie nie przysługuje na drodze administracyjnej żaden środek zaskarżenia. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że zakres podmiotowy ustawy obejmuje nie tylko organy administracji publicznej, ale także podmioty niebędące organami administracji publicznej, i to może tłumaczyć, dlaczego ustawa pomija kwestię bezczynności

i środków zaskarżenia przy bezczynności w przedmiocie dostępu do informacji publicznej na drodze postępowania administracyjnego. Nie bez znaczenia są tu również krótsze terminy załatwienia spraw. Skarga na bezczynność w istocie ma służyć zwalczaniu zwłoki w załatwianiu spraw. Gdy termin załatwiania spraw jest krótszy, wprowadzenie środków zaskarżenia byłoby odsuwaniem w czasie celu, czyli uzyskania informacji.

Przechodząc zaś do meritum sprawy, w pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne, w tym organy władzy publicznej, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że Minister jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Natomiast bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku

o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób

i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Pojęcie "informacji publicznej" na gruncie przepisów u.d.i.p. zostało określone

w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 tej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy

i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymieniono przykładowo kategorie danych, które są informacją publiczną. Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne, czy też gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy

i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

W świetle powołanych przepisów Konstytucji RP oraz u.d.i.p. pojęcie "informacji publicznej" musi być rozumiane szeroko. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informację publiczną mogą zawierać nie tylko dokumenty urzędowe. Zgodnie bowiem z ugruntowaną praktyką orzeczniczą, informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11).

W związku z powyższym, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, przyjąć należy, że żądana przez skarżącą we wniosku informacja dotycząca wskazanych metryk spraw może stanowić informację publiczną. Metryka stanowi część akt sprawy administracyjnej i jako odnosząca się do działalności podmiotu publicznego mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prowadzenie metryki sprawy związane jest bowiem ściśle

z realizacją przez organ administracji określonych zadań publicznych.

Skoro zatem na dzień wniesienia skargi skarżąca nie otrzymała od organu kopii żądanych dokumentów w postaci wskazanych metryk spraw, a Minister nie poinformował również skarżącej, że nie jest w ich posiadaniu, stwierdzić należy, że organ nie załatwił wniosku z [...] lutego 2024 r. Z uwagi bowiem na to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej), organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia.

Ustalenie, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną powoduje, że powinna ona zostać udostępniona i to w ustawowym terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), chyba że zachodzą okoliczności, uzasadniające odmowę jej udostępnienia. W tej sytuacji, w realiach niniejszej sprawy nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, nie stosując się do wymogów przewidzianych w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, jakoby - udzielając skarżącej stosownej informacji w piśmie z [...] marca 2024 r. - wywiązał się on należycie z ustawowego obowiązku i tym samym skutecznie uwolnił się w ten sposób od zarzutu bezczynności.

W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że organ pozostaje

w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia

w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3656/18, CBOSA).

W tej sytuacji Sąd w pkt 1 na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej z [...] lutego 2024 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał w pkt 2, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego. W tej konkretnej sprawie na obecnym etapie postępowania wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

W związku z powyższym, Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Ukaranie grzywną, zastrzeżone jest bowiem do wyjątkowych przypadków, tj. drastycznego i zawinionego uchybienia zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Użycie w art. 149 § 2 p.p.s.a. sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie

w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej lub wymierzenia grzywny ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie z wnioskiem skarżącej i w tej części skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi wysokości 100 zł, Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.