Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. J. – redaktora naczelnego [...] na bezczynność Burmistrza Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji prasowej oddala skargę.

Skarżący M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej tj. udzielenia informacji publicznej, o którą wystąpił w trybie art. 3a i 4 Ustawy Prawo Prasowe, jako Redaktor Naczelny czasopisma [...].

W skardze domagał się :

1. stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa,

2. wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

3. zasądzenie odszkodowania w trybie art. 154 § 7 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia,

4. zasądzenie od organu rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Stan faktyczny sprawy jest następujący.

30 sierpnia 2024 r., drogą elektroniczną, skarżący zwrócił się do Urzędu Miasta L. w trybie ustawy Prawo prasowe o podanie informacji o ilości uczniów w poszczególnych klasach i rocznikach w szkołach na terenie miasta - w formie zestawienia ilości wg roczników. Podał przy tym swój adres e-mailowy.

Skarżący w uzasadnieniu skargi i piśmie z 5 listopada 2024 r. zaprzeczył faktowi udzielenia przez organ odpowiedzi w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wskazał, że w odpowiedzi na zapytanie z 11 września 2024 r., Burmistrz Miasta L. udzielił skarżącemu informacji, w wymaganej formie. Informacja zawierająca pismo przewodnie i odpowiedź na zapytanie prasowe została wysłana pocztą elektroniczną na wskazany przez skarżącego adres e-mail. Potwierdzenie sporządzenia i wysłania informacji skarżącemu znajduje się w przedłożonych przez organ aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Z kolei, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony skarżącej 30 sierpnia 2024 r. o udostępnienie w trybie art. 3a i 4 ustawy Prawo prasowe informacji, a w szczególności podanie informacji o ilości uczniów w poszczególnych klasach i rocznikach w szkołach na terenie miasta - w formie zestawienia ilości wg roczników.

Przepis art. 3a ustawy z 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1914) stanowi, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669).

A zatem osoba, która w celach dziennikarskich chce otrzymać informację publiczną ma takie same uprawnienia, jak osoba działająca na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku takiej osoby stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Prawo prasowe wyróżnia dwa tryby udzielania informacji prasie wnioskowanych informacji. Pierwszy wynika z art. 3a Prawa prasowego, w którym przyjęto, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p. Oznacza to, że jeżeli wnioskowana przez prasę informacja ma charakter informacji publicznej, to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia winna nastąpić w trybie u.d.i.p., a tym samym prasa w powyższym zakresie nie korzysta z regulacji prawnych innych niż te, które dotyczą ogółu społeczeństwa. Odrębny tryb udzielania prasie informacji uregulowany został w art. 4 Prawa prasowego i w tym zakresie prasa korzysta z regulacji specjalnie dla niej przewidzianej, która poszerza katalog podmiotów obowiązanych do udzielania informacji o podmioty niewymienione w u.d.i.p., ustanawiając autonomiczny tryb weryfikacji wywiązania się z obowiązku udzielenia prasie informacji w oparciu o tę regulację. W powyższym trybie obowiązani do udzielenia prasie informacji o swej działalności są: przedsiębiorcy, podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku (art. 4 ust. 1 Prawa prasowego). W razie odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie 3 dni. ( por. wyrok NSA z 2 marca 2023 r., sygn.. III OSK 2286/21) Tryb przewidziany w art. 4 ustawy Prawo Prasowe nie ma więc w sprawie zastosowania.

Jeżeli wnioskowana przez prasę informacja ma charakter informacji publicznej, to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia winna nastąpić w trybie u.d.i.p., a tym samym prasa w powyższym zakresie nie korzysta z regulacji prawnych innych niż te, które dotyczą ogółu społeczeństwa.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej: u.d.i.p.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta jako organ zobowiązany do udzielenia informacji mającej charakter informacji publicznej przygotował i wysłał na wskazany we wniosku adres e-mailowy skarżącego, w ww. ustawowym terminie odpowiedź. Dowodzą temu przedłożone Sądowi dokumenty. Z jakich przyczyn skarżący nie otrzymał lub nie odebrał wysłanej w tej sprawie korespondencji nie jest przedmiotem sprawy. Korespondencja obu stron była przekazywana zwykłą pocztą elektroniczną. Nieuprawnione jest założenie, że Burmistrz Miasta L. jako organ administracji publicznej, poświadczył nieprawdę w niniejszej sprawie co do sporządzenia i wysłania z zachowaniem terminu informacji objętej wnioskiem.

Z uwagi na powyższe, podniesione w skardze zarzuty pozostawania organu w bezczynności okazały się całkowicie niezasadne.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.