Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.), Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 145/14 w sprawie ze skargi L.M. na bezczynność Rady Miejskiej w Błoniu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 grudnia 2013r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 145/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.M. na bezczynność Rady Miejskiej w Błoniu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci nagrania posiedzenia Rady Miejskiej w Błoniu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że L.M. wniósł skargę na bezczynność Rady Miejskiej w Błoniu, dotyczącą niedostarczenia przez wymieniony organ żądanej wnioskiem z dnia 6 grudnia 2013 r., kopii nagrania (zapisu dźwiękowego) całości obrad XXXIX sesji Rady Miejskiej w Błoniu z dnia 18 listopada 2013 r. Skarżący zaznaczył, że zobowiązał się uiścić ewentualne koszty związane z udzieleniem żądanej informacji publicznej przy odbiorze nagrania. W odpowiedzi na wniosek organ przytoczył przepisy Statutu Miasta i Gminy Błonie dotyczące rejestracji posiedzeń Rady Miejskiej w Błoniu za pomocą wizji i fonii oraz pisemnego protokołu, ponadto poinformował o możliwości zapoznania się z protokołem z wymienionej wyżej sesji Rady, jak i odsłuchania zapisu fonii. Ponadto w piśmie z dnia 30 grudnia 2013 r. organ poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie posiada cech informacji publicznej w związku z powyższym brak jest podstaw do wydania decyzji zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p.). Skarżący nie zgodził się z taką oceną, według niego informacja żądana we wniosku, czyli nagranie z sesji Rady, stanowi informację publiczną i dlatego należało ją udostępnić, w formie i trybie wskazanym we wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zgodnie z § 43 Statutu Miasta i Gminy Błonie nagranie (zapis dźwiękowy) z obrad sesji Rady jest podstawą do sporządzenia protokołu i ulega zniszczeniu po przyjęciu protokołu przez Radę. Podkreślił także, że wnioskodawca został poinformowany o możliwości zapoznania się z protokołem z sesji, a także o możliwości odsłuchania nagrania przed przyjęciem protokołu przez Radę i z tego uprawnienia skorzystał. Przedmiotowy zapis dźwiękowy sesji już nie istnieje, gdyż taśma urządzenia nagrywającego jest wykorzystywana ponowienie po sporządzeniu protokołu i jego zatwierdzeniu do dokonania kolejnych nagrań następnych sesji.

Oddalając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.) skargę wymienionym na wstępie wyrokiem, Sąd I instancji uznał, że w działaniu organu nie ma znamion pozostawania w bezczynności w udzielaniu informacji publicznej. Sąd wyjaśnił, że pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 cytowanej ustawy, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji możliwa jest jednak jedynie w sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. Sąd podkreślił, że organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, jak również w sytuacji gdy organ żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ winien jedynie powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując - jeśli posiada taką wiedzę - gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. W niniejszej sprawie wnioskodawca zażądał udostępniania mu kopii nagrania całości obrad sesji Rady Miejskiej w Błoniu z dnia 18 listopada 2013 r. Stosownie zaś do § 43 Statutu Miasta i Gminy Błonie nagranie (zapis dźwiękowy) z obrad Sesji Rady jest podstawą do sporządzenia protokołu i ulega zniszczeniu po przyjęciu protokołu przez Radę. Protokół z sesji Rady z dnia 18 listopada 2013 r. został zatwierdzony na kolejnej sesji w dniu 16 grudnia 2013 r. i przedmiotowe nagranie przestało istnieć. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że skarżący został poinformowany o możliwości zapoznania się z protokołem z sesji, a także o możliwości odsłuchania nagrania przed przyjęciem protokołu przez Radę. Skarżący z możliwości tej skorzystał i zapoznał się z treścią nagrania. W ocenie Sądu, skoro organ nie posiada faktycznie wnioskowanej kopii nagrania z sesji Rady i poinformował o tym skarżącego, to nie można uznawać, że pozostawał w bezczynności i naruszył przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodatkowo Sąd uznał, że zapisy magnetofonowe stanowią jedynie środek pomocniczy do sporządzenia protokołu pisemnego, który to dopiero stanowi informację publiczną. Natomiast wyżej opisany zapis magnetofonowy nie został dopuszczony jako format dokumentacji pracy rady i komisji w systemie kancelaryjnym urzędu i w związku z tym brak jest podstaw do jego udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L.M., zaskarżając go w całości domagał się: jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, "rozpoznania postanowienia" Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2014 r. nieuwzględniającego wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci pisma jego pełnomocnika do Przewodniczącego Rady, o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu tj. oświadczenia J. B. w przedmiocie zobowiązania Przewodniczącego Rady do zachowania nagrania sesji, oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku odniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącego, w tym do argumentów przedstawionych w skardze oraz lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a także naruszenie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 227 i 233 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie żądania skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu pomimo że dowód ten mógł się przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i dotyczył okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika czy podstawą oddalenia skargi na bezczynność był, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, fakt nieistnienia wnioskowanej informacji, czy też okoliczność, że informacja ta nie ma charakteru informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, w momencie stwierdzenia tej drugiej okoliczności zbędnym było badanie faktu istnienia zapisu dźwiękowego, co jednak Sąd uczynił. Ponadto skarżący zaznaczył, że przeprowadzenie dowodu z dokumentu o które wnosił, pozwoliłoby na ustalenie że wnioskowane nagranie nie zostało zniszczone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skarg kasacyjnych.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że jedną z podstaw oddalenia skargi było stwierdzenie, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a po wtóre ustalenie przez Sąd, iż żądane przez skarżącego nagranie sesji Rady już nie istnieje. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek złożony przez L.M. który w piśmie z dnia 6 grudnia 2013 r. zwrócił się o przesłanie nagrania z sesji Rady Miejskiej w Błoniu. Organ przyjął, że nagrania z przebiegu posiedzenia rady służą jedynie jako środek techniczny ułatwiający sporządzenie protokółu a przepisy prawne nie zobowiązują do udostępniania nagrań. Zaakcentowano, że w świetle Statutu Miasta i Gminy Błonie zapis dźwiękowy z każdej sesji jest podstawą do sporządzenia protokołu, który następnie jest przyjmowany na następnej sesji przez Radę. Taśma z nagraniem sesji jest następnie zagrywana kolejnym nagraniem sesji.

Punktem wyjścia do dokonania oceny prawidłowości stanowiska organu i Sądu Wojewódzkiego co do tego, że żądana informacja nie jest publiczną, winny być uregulowania zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej, realizującej określone w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, obejmujące dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Odnotować należy, że w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca wskazał, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych i podlega ona udostępnieniu, natomiast w art. 6 wymienił przykładowo kategorie tej informacji podlegające udostępnieniu. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, obowiązek udostępniania informacji publicznej ciąży na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne. Do kręgu tych podmiotów niewątpliwie należą organy gminy, w tym rada gminy będąca organem gminy zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.), przy czym podkreślić w tym miejscu przyjdzie, że na zasadzie art. 11b ust. 1 tej ustawy działalność organów gminy jest jawna. Wracając do analizy unormowań wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej zauważyć należy, że definicja przyjęta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest bardzo ogólna, w związku z czym dokonując próby odkodowania zakresu tego pojęcia na tle przepisów tej ustawy, w szczególności w kontekście zapisu jej art. 3 ust. 2, stanowiącego, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych, można przyjąć, że informacja publiczna obejmuje stan wiedzy, zasób wiadomości, jakim dysponują podmioty wskazane przez ustawodawcę w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., związany bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania tych podmiotów. Ponadto, źródło informacji podlegającej udostępnieniu winno mieć formę zmaterializowaną, gdyż tylko taki sposób utrwalenia informacji umożliwia następnie weryfikację w dalszym postępowaniu, dotyczącym udostępnienia tej informacji. Katalog uprawnień przysługujących w zakresie dostępu do informacji publicznej precyzuje art. 3 ust. 1 omawianej ustawy, który wymienia m.in. dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z wyborów powszechnych (pkt 3). Z kolei przepis art. 7 ust. 1, wskazuje sposoby dostępu do informacji publicznej i określa z jednej strony - formy udostępniania tej informacji przez podmioty zobowiązane, a z drugiej - sposoby jej pozyskiwania przez podmioty uprawnione. Poza ogłaszaniem informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1) i udostępniania w sposób określony w art. 10 i 11 tej ustawy, tj. udostępniania na wniosek informacji publicznej nieudostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej, a także poprzez wyłożenie bądź wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych oraz przez zainstalowanie w miejscach dostępnych urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z tą informacją (pkt 2) - należy do nich również możliwość wstępu na posiedzenia organów kolegialnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych dokumentujących te posiedzenia (pkt 3). W ścisłym związku z tym ostatnim zapisem pozostaje przepis art. 19 tej ustawy, nakładający na organy kolegialne pochodzące z powszechnych wyborów obowiązek sporządzenia i udostępnienia protokołów lub stenogramów swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Przepis ten określa zasadę, że podstawowym źródłem informacji są protokoły bądź stenogramy, a z obowiązku ich sporządzenia i udostępnienia organ jest zwolniony w przypadku, gdy sporządza i udostępnia materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni obrady. W sytuacji odwrotnej - gdy przebieg posiedzenia został utrwalony w formie audiowizualnej - z przepisu tego nie można wyprowadzić normy zakazującej udostępnienia tego rodzaju materiałów w razie sporządzenia następnie protokołu.

Na tle powyższych uregulowań Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w literaturze przedmiotu, że prawo dostępu do posiedzeń organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., winno być rozumiane szeroko, zarówno jako prawo wstępu na te posiedzenia, jak i udostępnianie materiałów dokumentujących te posiedzenia, w tym materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, s. 30). Nawiązując do pojęcia informacji publicznej, wskazać ponadto należy, że ustawodawca nie określił zamkniętego katalogu nośników, na jakich zasób wiedzy stanowiącej informację publiczną może zostać utrwalony i następnie udostępniony. Z całą pewnością źródło informacji może posiadać nie tylko tradycyjną formę pisemną, ale jednocześnie ustawa wymienia inne nowoczesne środki, za pomocą których informacja może być gromadzona, dokumentowana i przekazywana, do jakich należą choćby wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. nośniki audiowizualne i teleinformatyczne. Ponadto w orzecznictwie słusznie wskazuje się, że konstytucyjne prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego mogą być interpretowane wyłącznie ściśle (por. wyrok NSA z 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, publ. LEX nr 144641). Z tych względów, jeśli organ obowiązany do udzielenia informacji publicznej znajduje się w posiadaniu informacji, niezależnie od formy, w jakiej została ona utrwalona, winien ją udostępnić na warunkach określonych w tej ustawie.

W przedmiotowej sprawie organ i Sąd, odpowiedziały negatywnie na pytanie czy nagranie z posiedzenia rady gminy, w oparciu o które sporządzono następnie protokół może zostać udostępnione osobie, która złożyła taki wniosek. Jednak zdaniem NSA na gruncie przedstawionych uregulowań prawnych, na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. Nagranie posiedzenia sesji rady jest niewątpliwie materiałem odzwierciedlającym przebieg sesji i dokonanych czynności rady, a zatem świadczy o działalności kolegialnego organu. Na zasadzie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. należy przyjąć, że materiały i dokumenty tworzone podczas posiedzenia kolegialnego organu władzy publicznej stanowią informację o sprawach publicznych. Nagranie posiedzenia sesji rady, utrwalone za pomocą sprzętu audiowizualnego i zapisane na nośniku w postaci taśmy, płyty CD bądź DVD, dotyczy sfery faktów, stanowi zatem informację publiczną. Dodać też trzeba, że z redakcji art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. wynika, iż ustawodawca traktuje dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy pochodzących z powszechnych wyborów w szczególny sposób, gwarantując w art. 7 ust. 1 pkt 3 tej ustawy bezpośredni dostęp w postaci wstępu na nie. W przepisie tym, ujętym w odrębną jednostkę redakcyjną, wskazuje również wprost na obowiązek udostępniania materiałów dokumentujących te posiedzenia. Jeśli zatem posiedzenie rady zostało utrwalone w jednej z form wymienionych w tym przepisie, albo zmaterializowane w innej formie, to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw, aby materiałów dokumentujących te posiedzenia, w tym w postaci dokonanych nagrań, nie udostępniać niezwłocznie. Dodać ponadto należy, że w świetle art. 7 ust. 1 pkt 3 czy też art. 19 u.d.i.p. ustawodawca nie ogranicza dostępu do materiałów, o jakich mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, dodatkowymi uwarunkowaniami, jak czyni to w przypadku informacji publicznej, o której mowa we wcześniejszym zapisie, tj. w art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 i 11 u.d.i.p., czyli odnośnie pochodzących od organów władzy informacji, ale innego rodzaju niż materiały dokumentujące posiedzenia organów.

Powyższej oceny nie zmienia wskazywana przez organy treść zapisów Statutu Miasta i Gminy. Należy mieć na względzie, że kwestie dostępu do informacji i jawność posiedzeń organów gminy zostały rozstrzygnięte w ustawie o samorządzie gminnym, natomiast definicję informacji publicznej zawiera ustawa o dostępie do informacji publicznej. Statut gminy nie stanowi zatem o zakresie przedmiotowym informacji publicznej, lecz zgodnie z art. 11b ust. 3 u.s.g. określa zasady dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2002 r. (sygn. akt K 38/01, opubl. OTK-A 2002 Nr 5, poz. 59), przepis ten stanowi umocowanie wyłącznie do określenia w statucie aspektów organizacyjno-technicznych udzielania informacji publicznej, wskazujących ogólne reguły czy techniczne możliwości zapoznania się z treścią dokumentów, w szczególności odnośnie miejsca i czasu ich uzyskania oraz sposobów zapoznawania się z ich treścią, kopiowania i odwzorowywania, przy czym zasady te winny być określone w sposób zapewniający obywatelskie prawo do informacji publicznej. Zapisy statutu nie mogą prowadzić do wyłączenia unormowań ustawowych, a w szczególności Konstytucji. Z tego względu zapis § 43 Statutu Rady określający, że z każdej sesji Rady sporządza zapis fonii lub wizji i fonii, który jest podstawą sporządzenia protokołu i ulega zniszczeniu po przyjęciu protokołu przez Radę, nie może być interpretowany w sposób wyłączający wskazane wyżej przepisy art. 61 Konstytucji i art. 7 ust. 1 pkt 3 oraz art. 19 u.d.i.p. ani obejmować materialnych aspektów obywatelskiego prawa do informacji publicznej. Przyjęcie za organami, że dokumentem urzędowym potwierdzającym przebieg sesji jest protokół posiedzenia, zaś nagranie z sesji Rady służy jedynie jako środek techniczny mający ułatwić sporządzenie protokołu, prowadziłoby do sytuacji, w której do czasu zatwierdzenia protokołu obywatele pozbawieni zostaliby prawa do uzyskania informacji o działalności organu władzy publicznej. Nie ulega też kwestii, że nagranie wiernie odzwierciedla przebieg obrad i z całą pewnością czyni to w sposób bardziej wiarygodny oraz bardziej precyzyjny niż sporządzony na jego podstawie protokół. Obowiązek udostępnienia nagrań jest podyktowany nie tylko koniecznością szerokiego pojmowania prawa dostępu do informacji publicznej, ale tym bardziej uzasadniony jest faktem zagwarantowania przez ustawodawcę dostępu do posiedzeń organów kolegialnych w postaci wstępu na te posiedzenia.

W tych warunkach należało zgodzić się z zarzutami skarżącego i uznać, że brak było podstaw prawnych do odmowy udostępnienia nagrania sesji skoro nagrania takie - co nie ulega wątpliwości - zostały wykonane i istniały w dacie wniesienia żądania oraz były w posiadaniu organu, od którego wnioskodawca żądał ich udostępnienia. Organ był zatem obowiązany do udostępnienia kopii nagrania bez względu na cel, w jakim zostało ono sporządzone. Poprzez odmowę udostępnienia skarżącemu nagrań z posiedzenia sesji Rady doszło do naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.

Jednak, pomimo przedstawionego wyżej błędnego stanowiska organu, i akceptującego je stanowiska sądu zaskarżony wyrok jest słuszny a skarga kasacyjne nie mogła odnieść zamierzonego skutku w postaci jego uchylenia, bowiem jak już wskazano, Sąd pierwszej instancji oddalił skargę także z tego powodu, że na dzień wyrokowania żądana informacja już nie istniała a to stanowisko należy uznać za trafne.

Udostępnienie informacji publicznej następuje poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. O skuteczności skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy właściwy podmiot nie wykonuje w terminie nałożonego nań prawem obowiązku. Przy czym bezczynność ma miejsce zarówno w razie braku działania, jak też w razie odmowy podjęcia czynności czy wydania aktu. Ponadto aby Sąd uwzględnił skargę i zastosował przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. żądana informacja musi być w posiadaniu organu a przede wszystkim musi ona istnieć. W przeciwnym razie wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu byłby niewykonalny.

Sąd pierwszej instancji ustalił w oparciu o oświadczenie organu potwierdzone przez jego pełnomocnika na rozprawie, że na dzień wniesienia odpowiedzi na skargę i dzień wyrokowania w sprawie przez Sąd Wojewódzki, żądany zapis foniczny sesji nie istniał, bowiem taśma na której się znajdował, została zagrana zapisem kolejnej sesji. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, tej okoliczności nie podważa zapis w protokole rozprawy przed Sądem pierwszej instancji z dnia 13 maja 2014 r. na której pełnomocnik organu radca prawny J. N. wprost stwierdził, że w dniu rozprawy nagranie już nie istniało. Wątpliwości miał on jedynie do tego, czy nagranie sesji z dnia 18 listopada 2013 r. zostało zagrane na sesji grudniowej czy na następnej. Organ taki stan uzasadnił wskazanym już wyżej uregulowaniem zawartym w § 43 Statutu Miasta i Gminy Błonie. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do podważania tego stanowiska, skarżący twierdzi, że Sąd powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe w oparciu o wskazane przez skarżącego dowody, które doprowadziłoby do wykazania, że żądana informacja nie została zniszczona. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane przez skarżącego dowody w postaci pisma J. B. skierowanego do Przewodniczącego Rady z dnia 16 grudnia 2013 r. oraz oświadczenia J. B., które dotyczy wydarzeń z dnia 16 grudnia 2013 r., nie miały znaczenia dla wyjaśnienia kwestii istnienia żądanej informacji na dzień wyrokowania. Z tego pisma i oświadczenia wynika jedynie, że jeszcze w dniu 16 grudnia 2013 r. nagranie sesji istniało. To nie znaczy jednak, że istniało w dniu wyrokowania tj. 13 maja 2014 r. Także zapewnienie Przewodniczącego Rady w dniu 16 grudnia 2013 r., że nagranie nie zostanie zniszczone nie wyklucza, że zostało ono ostatecznie zagrane. Zatem Sąd nie naruszył przepisu art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 i 233 k.p.c. Należy tu dodać, że specyfika postępowania sądowoadministracyjnego nie pozwalała Sądowi na poszukiwanie innych dowodów niż dokumenty które zmierzałyby do podważenia twierdzenia organu o zniszczeniu nagrania, a to ze względu na ograniczoną do dowodów z dokumentów możliwość prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Natomiast ewentualne wprowadzenie żądającego informacji publicznej w błąd przez udzielenie niezgodnej z rzeczywistością odpowiedzi co do faktu posiadania informacji jest przesłanką powodującą powstanie możliwości poniesienia odpowiedzialności karnej w trybie art. 23 u.d.i.p. i ewentualnego wznowienia postępowania w niniejszej sprawie w przyszłości.

Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd co do zasady powinien odnieść się do całej argumentacji zawartej w skardze. Jednak w niniejszej sprawie ze względu na to, że żądana informacja nie istniała w chwili wyrokowania, zbytecznym było szczegółowe odnoszenie się przez Sąd pierwszej instancji do kwestii poruszanych w skardze a dotyczących przebiegu zdarzeń z których nie wynikało, że żądana informacja nie została zniszczona. Zatem ten brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy a co stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jest wymogiem koniecznym do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.