Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi L. M. na bezczynność Rady Miejskiej w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

L. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Miejskiej w B., dotyczącą niedostarczenie przez wymieniony organ żądanej przez skarżącego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r., kopii nagrania (zapisu dźwiękowego) całości obrad [...] sesji Rady Miejskiej w B. z dnia [...] listopada 2013 r. W związku z powyższym skarżący domagał się zobowiązanie Rady Miejskiej w B. do udzielenia informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem, orzeczenia, że bezczynność Rady miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu [...] grudnia 2013 r. zwrócił się do Rady Miejskiej w B. o dostarczenie kopii nagrania (zapisu dźwiękowego) całości obrad [...] Sesji Rady Miejskiej w B. z dnia [...] listopada 2013 r. oraz zobowiązał się uiścić ewentualne koszty z tego tytułu przy odbiorze nagrania.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Przewodniczący Rady Miejskiej w B. w piśmie z dnia z dnia 11 grudnia 2013 r. przytoczył przepisy Statutu Miasta i Gminy B. dotyczące rejestracji posiedzeń Rady Miejskiej w B. za pomocą wizji i fonii oraz pisemnego protokołu, ponadto poinformował o możliwości zapoznania się z ww. protokołem jak i odsłuchania zapisu fonii.

Skarżący pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. ponownie zażądał dostarczenia kopii nagrania (zapisu dźwiękowego) z obrad Sesji.

Przewodniczący Rady w odpowiedzi z dnia 30 grudnia 2013 r., poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie posiada cech informacji publicznej w związku z powyższym brak jest podstaw do wydania decyzji zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej.

W ocenie skarżącego, informacja żądana we wniosku, czyli nagranie z Sesji Rady stanowi informację publiczną i dlatego należało je udostępnić, w formie i trybie wskazanym we wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w piśmie z dnia 11 grudnia 2013 r. poinformował skarżącego, iż zgodnie z § 43 Statutu Miasta i Gminy B. nagranie (zapis dźwiękowy) z obrad sesji Rady jest podstawą do sporządzenia protokołu i ulega zniszczeniu po przyjęciu protokołu przez Radę. Powyższe stanowiło wystarczającą formę powiadomienia o braku wnioskowanej informacji. Ponadto poinformowano L. M. o możliwości zapoznania się z protokołem z sesji a także o możliwości odsłuchania nagrania przed przyjęciem protokołu przez Radę. Dodano także, że wnioskowany zapis dźwiękowy Sesji nie istnieje, gdyż taśma urządzenia nagrywającego jest wykorzystywana ponowienie po sporządzeniu protokołu i jego zatwierdzeniu do dokonania kolejnych nagrań następnych sesji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., póz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnieniu, ponieważ w działaniu skarżonego organu nie ma znamion pozostawania w bezczynności w udzielaniu informacji publicznej.

Zgodnie bowiem z treścią art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm.) udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2 art. 13).

Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 ww. ustawy, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (art. 16 ust. 1).

Należy przy tym mieć na uwadze, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana jedynie dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy. W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnoszącego, że żądane dane podlegają udostępnieniu w odrębnym trybie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 103/12). Również nie ma podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ winien jedynie powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując - jeśli posiada taką wiedzę - gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać.

W przedmiotowej sprawie skarżący żądał od Rady Miejskiej w B. udostępnienia informacji publicznej w postaci udostępnienia kopii nagrania całości obrad [...] Sesji Rady Miejskiej w B. z dnia [...] listopada 2013 r. Poza sporem jest, że skarżony organ w odpowiedzi na wniosek, poinformował skarżącego pismem z dnia 11 grudnia 2013 r., iż zgodnie z § 43 Statutu Miasta i Gminy B. nagranie (zapis dźwiękowy) z obrad Sesji Rady jest podstawą do sporządzenia protokołu i ulega zniszczeniu po przyjęciu protokołu przez Radę. Jednocześnie poinformowano L. M. o możliwości zapoznania się z protokołem z Sesji a także o możliwości odsłuchania nagrania przed przyjęciem protokołu przez Radę. Natomiast w odpowiedzi na skargę wskazano, że zapis dźwiękowy Sesji nie istnieje, gdyż taśma urządzenia nagrywającego jest wykorzystywana ponowienie po sporządzeniu protokołu i po jego zatwierdzeniu, do dokonania kolejnych nagrań następnych sesji.

Również z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. (vide: protokół rozprawy - k. 33) wynika, iż protokół [...] Sesji Rady został zatwierdzony na kolejnej, [...] Sesji w dniu [...] grudnia 2013 r., i według stanu na dzień dzisiejszy nagranie takie nie istnieje.

Skarżący przyznał natomiast, że zapoznał się z treścią nagrania i miało to miejsce przed [...] grudnia 2013 r.

W ocenie Sądu, skoro organ nie posiada faktycznie wnioskowanej kopii nagrania z sesji Rady, poinformował o tym skarżącego, to nie można uznawać, że pozostawał w bezczynności i naruszył przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wyżej wskazano w takiej sytuacji wystarczy powiadomić wnioskodawcę pisemnie, że wnioskowanej informacji nie posiada.

Stosownie do § 43 Statutu Miasta i Gminy B. wynika, że z każdej sesji Rady sporządza się zapis fonii lub wizji i fonii, który jest podstawą do sporządzenia protokołu i ulega niszczeniu po przyjęciu protokołu przez Radę.

Zgodzić należy się z organem, iż zapisy magnetofonowe stanowią jedynie środek pomocniczy do sporządzenia protokołu pisemnego, który to dopiero stanowi informację publiczną. Natomiast wyżej opisany zapis magnetofonowy nie został dopuszczony jako format dokumentacji pracy rady i komisji w systemie kancelaryjnym urzędu i w związku z tym brak jest podstaw do możliwości jego udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Powyższe w ocenie Sądu oznacza, iż skarżonemu organowi nie można zarzucić pozostawania w bezczynności i naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.