Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. J. - redaktora naczelnego czasopisma "[...]" na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. M. J. (zwany dalej "Skarżącym") we wniosku z [...] maja 2025r., skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich(zwany dalej "RPO") w trybie art. 3a i 4 ustawy z 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe (Dz.U. z 2018r., poz. 1914, zwany dalej "u.P.p."), w związku z przygotowaniem publikacji prasowej, zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji publicznej:

1) ile ogółem wpłynęło do RPO wniosków o podjęcie interwencji lub wniesienie środka zaskarżenia itd. w latach 2020-2024? Prosząc o udzielenie informacji w stosunku do każdego roku zbiorczo ogółem;

2) w ile ogółem ww. sprawach RPO podjął interwencje lub przystąpił do sprawy w latach 2020 - 2024? Prosząc o udzielenie informacji w stosunku do każdego roku zbiorczo ogółem;

3) w ile ogółem ww. sprawach RPO nie podjął interwencji lub nie przystąpił do sprawy w latach 2020 - 2024? Prosząc o udzielenie informacji w stosunku do każdego roku zbiorczo ogółem;

4) w ile ogółem ww. sprawach, w których RPO podjął interwencję lub przystąpił do sprawy uzyskano zmianę orzeczenia lub korzystny wyrok dla strony - w latach 2020-2024? Prosząc o udzielenie informacji w stosunku do każdego roku zbiorczo ogółem.

Skarżący skierował ww. zapytanie na adres mailowy biurorzecznika@brpo.gov.pl.

2. Skarżący wniósł [...] lipca 2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność RPO, nawiązując do ww. zapytania prasowego, wskazał, że RPO w żaden sposób nie zareagował i nie udzielił informacji publicznej.

W związku z tym Skarżący wniósł o: a) stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszenie prawa; b) wymierzenie grzywny w trybie w kwocie co najmniej dwukrotności przeciętnego wynagrodzenia; c) zasądzenie odszkodowania w trybie w trybie art. 145a § 3 P.p.s.a w związku art. 154 § 7 P.p.s.a w kwocie co najmniej dwukrotności przeciętnego wynagrodzenia, gdyż w okolicznościach sprawy jest oczywistym iż doszło do uniemożliwienia zebrania materiału niezbędnego do sporządzenia krytyki prasowej; d) zasądzenie od RPO na rzecz Skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę w przypadku jej wyznaczenia (350 km x 1,15 zł/km x 2 strony, co stanowi 805 zł) za każdą rozprawę stacjonarną; e) wyznaczenie rozprawy zdalnej, o ile wejdą w życie przepisy to dopuszczające.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że brak odpowiedzi na wniosek o udostępnienia informacji publicznej traktuje jako nieuzasadnioną bezczynność, albowiem podmiot zobowiązany pozostaje w rażącej, nieuzasadnionej zwłoce w zakresie udzielenia odpowiedzi na zapytanie o informacje publiczną, co uzasadnia wymierzenie grzywny. Skarżący powołał się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 1 września 2006r. sygn. akt SK 14/05, wyrok Sądu Najwyższego z 21 lutego 2020r. sygn. akt I CSK 565/18, wskazując, że kwota zadośćuczynienia ma przede wszystkich charakter prewencyjny i jest pochodną jednomiesięcznych dochodów w zarządzenie RPO.

3. RPO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że korespondencja elektroniczna od Skarżącego, wysłana [...] maja 2025r. o godzinie 12:21 nigdy nie wpłynęła do Kancelarii Biura RPO i tym samym nie została zarejestrowana.

Zgodnie z oficjalną informacją zamieszczoną w BIP [...] marca 2025r. adres mailowy biurorzecznika@brpo.gov.pl został wyłączony. W jego miejsce do kontaktu wprowadzono formularze internetowe. Obowiązują również pozostałe kanały kontaktu (ePUAP, eDoręczenia, poczta tradycyjna, kontakt telefoniczny, osobiste wizyty). Wszystkie osoby, które po [...] marca 2025r. próbują wysłać e-maila na zablokowany adres otrzymują automatyczną odpowiedź zwrotną o braku możliwości dostarczenia wiadomości m.in. komunikat: "Twoja wiadomość nie została dostarczona do Biura RPO. Zapraszamy do kontaktu przez formularze dostępne pod adresem https://formularze.brpo.gov.pl/". Taki też komunikat otrzymał Skarżący.

4. Skarżący w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2025r. podtrzymał ww. skargę na bezczynność RPO w związku z ww. wnioskiem o udzielenie informacji publicznej oraz wskazał, że RPO celowo wyłączył aktywność adresu doręczeń elektronicznych i zamiast tego stosuje formularze elektroniczne, mające zastąpić kontakt. Stosowna informacja miałaby pojawiać się w odpowiedzi na email. Oznacza to, że po pierwsze organ nie wyłączył adresu komunikacji elektronicznej a jedynie zaprzestał jego odczytywania. Gdyby bowiem adres komunikacji elektronicznej nie istniał (został zdezaktywowany), to komunikat systemowy wskazywałby, że adres nie istnieje. Natomiast w przypadku ustawienia adresu na auto odpowiedź (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie) może być generowana dowolna informacja zwrotna, ale aby to nastąpiło adres musi być aktywny. Prowadzi to do konstatacji, że wbrew twierdzeniom RPO, nie dezaktywował on adresu email, lecz jedynie zaprzestał odczytywania korespondencji. Stan takie nie zwalnia RPO z odpowiedzialności za brak reakcji na zapytanie o informacje publiczną.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie jest zasadna.

2. Sąd skargę na bezczynność rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od 15 sierpnia 2015r. obowiązuje bowiem art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

3. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć ponadto na względzie art. 1 – art. 2 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, zwana dalej "u.d.i.p."), które kształtują prawo do informacji publicznej, zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z ww. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo art. 21 u.d.i.p.

Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.).

Sąd może ponadto, zgodnie z art. 149 § 2 P,.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącą sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). W doktrynie podnosi się, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok NSA z 13 maja 2011r. sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym).

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci:

1) ww. organ w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08);

2) ww. organ przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p. - nie podejmuje w terminie wskazanym ww. przepisie stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2013r. sygn. akt II SAB/Wa 485/12);

3) ww. organ udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy wprawdzie zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku;

4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z 27 marca 2012r., sygn. akt I OSK 156/12).

Obowiązkiem Sądu w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest w pierwszej kolejności zbadanie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócono się, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

4. Zdaniem Sądu w sprawie nie budzi wątpliwości, że RPO był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), także wniesionej w trybie art. 3a i 4 u.P.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (por. wyroki NSA z: 30 października 2002r. sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062; 7 grudnia 2010r. sygn. akt II OSK 1774/10 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych).

Tym samym żądanie ww. wniosku Skarżącego z [...] maja 2025r. stanowiło żądanie o udostępnienia informacji publicznej, co w sprawie nie było sporne między stronami.

5. W tym miejscu należy jednak podnieść, że w judykaturze ugruntowany jest pogląd, że warunkiem udostępnienia informacji publicznej jest skuteczne doręczenie podmiotowi zobowiązanemu do udzielenia informacji publicznej, także w trybie art. 3a i 4 u.P.p., wniosku w tym przedmiocie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 15 maja 2025r. sygn. akt II SAB/Wa 89/25; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 marca 2020r. sygn. akt II SAB/Go 176/19 - dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ustawodawca nie sprecyzował formy, w jakiej wniosek powinien zostać złożony, lecz dopóki wniosek w sposób niebudzący wątpliwości nie zostanie doręczony organowi, to nie można mu zarzucać bezczynności. Wniosek o dostęp do informacji publicznej nie musi zostać wniesiony w formie papierowej, czy przez ePUAP, jednak wykorzystanie sformalizowanego sposobu doręczenia wniosku, zapewniającego stosowny dowód, pozwoli na usunięcie ewentualnych wątpliwości.

Ciężar wykazania doręczenia - złożenia wniosku - w razie zaistnienia sporu co do tego faktu - spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne.

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany był pogląd, zgodnie z którym złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej pocztą elektroniczną (e-mail) wywołuje obowiązek działania, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Sądy wskazywały bowiem m.in., że "rzeczą organu jest posiadanie takiego systemu poczty elektronicznej, który umożliwi odebranie każdej elektronicznej przesyłki, mogącej potencjalnie zawierać wniosek o udostępnienie informacji publicznej; jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to oznacza, że dotarła ona do adresata; potwierdzenie faktu wysłania wiadomości pozwala przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek (por. wyrok WSA w Krakowie z 4 grudnia 2024r. sygn. akt II SAB/Kr 183/24). Sądy wskazywały też, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, oznacza to, że dotarła ona do adresata; odmienne zapatrywanie sprawiałoby bowiem, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej byłoby pozostawione w gruncie rzeczy dowolnemu uznaniu pracowników organu a jego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu (por. wyroki NSA z: 13 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 1890/18; 31 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 708/17 – dostępne, jak wyżej).

Warto jednak podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie RPO wskazał, że zgodnie z oficjalną informacją zamieszczoną w BIP [...] marca 2025r. adres mailowy biurorzecznika@brpo.gov.pl został wyłączony. W jego miejsce do kontaktu wprowadzono formularze internetowe. Obowiązują również pozostałe kanały kontaktu (ePUAP, eDoręczenia, poczta tradycyjna, kontakt telefoniczny, osobiste wizyty). Wszystkie osoby, które po [...] marca 2025r. próbują wysłać e-maila na zablokowany adres, otrzymują automatyczną odpowiedź zwrotną o braku możliwości dostarczenia wiadomości m.in. komunikat: "Twoja wiadomość nie została dostarczona do Biura RPO. Zapraszamy do kontaktu przez formularze dostępne pod adresem https://formularze.brpo.gov.pl/". Taki też komunikat otrzymał Skarżący.

RPO posiada zatem system, który umożliwi odebranie przesyłki, mogącej potencjalnie zawierać wniosek o udostepnienie informacji publicznej, ale Skarżący z niewiadomych przyczyn nie zdecydował się na wskazany w BIP RPO sposób komunikacji z organem, co nie może obciążać RPO, ani powodować uznania, że RPO pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącego z [...] maja 2025r. Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną lub w systemie ePUAP".

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2025r. sygn. akt III OSK 878/24 wskazał, że "wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego jasno, co jest przedmiotem tego wniosku. U.d.i.p. nie precyzuje bowiem formy w jakiej wniosek powinien zostać złożony. Oznacza to, że dopuszczalne są w tym zakresie wszelkie formy komunikacji. Niemniej jednak warunkiem udzielenia informacji publicznej, jest skuteczne doręczenie organowi wniosku o udostępnienie określonej informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Go 176/19). Ponadto sam dowód wysłania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. pocztą elektroniczną nie może być uznawany za potwierdzenie, że wniosek taki dotarł do adresata w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim, jeśli przedstawione przez tego adresata dane z jego konta pocztowego okoliczności tej nie potwierdzają, a dane zawarte na oficjalnej stronie RPO – w BIP – wskazują, że [...] marca 2025r. adres mailowy biurorzecznika@brpo.gov.pl (pod który Skarżący skierował swój wniosek z [...] maja 2025r.) został wyłączony ok 2 miesięcy wcześniej.

Skoro w rozpoznawanej sprawie Skarżący nie wykazał, że przesłany przez Skarżącego do RPO wniosek z [...] maja 2025r. o udostępnienie informacji publicznej, dotarł do organu w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim, to nie można uznać, że RPO pozostawał w bezczynności co do udostępnienia Skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej.

6. Sąd, mając powyższe na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, uznając, że RPO nie pozostawał w bezczynności.