Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 marca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Agencji [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lutego 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 580/24 w sprawie ze skargi J. P. na bezczynność Agencji [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 6 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od J. P. na rzecz Agencji [...] z siedzibą w [...] kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 lutego 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 580/24, po rozpoznaniu skargi J. P. (dalej: "skarżący") na bezczynność Agencji [...] S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: "A.") w przedmiocie rozpoznania wniosku z 6 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej: w pkt 1 zobowiązał A. do rozpoznania punktu 3 i 5 wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w pkt 2 stwierdził, że bezczynność A. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie, w pkt 4 zasądził od A. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Skarżący pismem z 6 sierpnia 2024 r. działając na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p."), zwrócił się do A. o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

"1) kopii umowy z 8 grudnia 2021 r. nr 37/ARP/2021 zawartej pomiędzy A. (KRS 0000037957) w przedmiocie udzielenia [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") pożyczki w wysokości [...] zł;

2) informacji czy ww. pożyczka została spłacona w całości;

3) daty spłaty ww. pożyczki;

4) informacji na temat aktualnego statusu spłaty, jeżeli pożyczka nie została spłacona w całości;

5) informacji na temat innych wniosków w przedmiocie udzielenia pomocy publicznej złożonych przez Spółkę do Agencji z aktualnym statusem ich procedowania.".

Skarżący wskazał, że odpowiedź na ww. wniosek należy przesłać w formie papierowej na adres podany we wniosku.

A., pismem z 22 sierpnia 2024 r., odpowiadając na ww. wniosek w zakresie punktu 1 wskazała, że pomoc publiczna jest udzielana na podstawie decyzji administracyjnej, w wykonaniu której nie jest zawierana umowa. Zatem dokument, o który wnioskuje skarżący nie istnieje. W odniesieniu do punktu 2 i 4 wniosku wyjaśniła, że spłata pomocy publicznej nie jest dokonywana na rzecz A., lecz na rzecz Skarbu Państwa – Ministra Rozwoju i Technologii (ministra właściwego ds. gospodarki). Tym samym A. nie jest właściwa do udzielania odpowiedzi w tym zakresie. Odnośnie do punktu 3 i 5 wniosku wskazano, że treść żądania obejmuje uzyskanie informacji z akt indywidualnych administracyjnego postępowania. Tym samym informacje o dacie spłaty pożyczki oraz na temat innych wniosków o udzielenie pomocy publicznej złożonych przez Spółkę wraz z aktualnym statusem ich procedowania nie stanowią informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione w trybie przewidzianym przez u.d.i.p. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na postawie u.d.i.p. Tym samym brak jest podstaw do udzielenia odpowiedzi na pytania nr 3 i 5 ww. wniosku skarżącego.

Skarżący pismem z 2 września 2024 r. wezwał A. do udzielenia odpowiedzi zgodnej z prawem, gdyż odmowa udostępnienia informacji publicznej zawarta w piśmie z 22 sierpnia 2024 r. pomija obowiązujące przepisy prawa. Na poparcie argumentacji przytoczył przepisy u.d.i.p. i orzecznictwo.

ARP pismem z 6 września 2024 r. poinformowała skarżącego, że w piśmie z 23 sierpnia 2024 r. udzieliła już odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej i podtrzymała stanowisko.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący stwierdził, że żądane informacje stanowiły informację publiczną i w tym zakresie powołał się na art. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p., art. 61 Konstytucji oraz wypracowane na gruncie tych przepisów orzecznictwo NSA oraz poglądy judykatury. Zdaniem skarżącego, niewłaściwe było udzielenie odpowiedzi pismem na ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej. Skarżący podkreślił też, w jakich sytuacjach w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, kiedy zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej i wskazał, że sytuacja zaistniała w sprawie prowadzi do wniosku, że organ dopuścił się bezczynności i zasadne są wnioski zawarte w skardze.

Prezes A. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w pismach kierowanych do skarżącego.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie częściowo uwzględnił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że Prezes A. prawidłowo wskazał w odpowiedzi z 22 sierpnia 2024 r., że skoro pomoc publiczna jest udzielana na podstawie decyzji administracyjnej, w wykonaniu której nie jest zawierana umowa i dokument, o który wnioskuje skarżący nie istnieje, to nie jest możliwe udostępnienie żądanej informacji publicznej. Skarżący ma możliwość wystąpienia do A. z właściwym wnioskiem.

Zadaniem Sądu I instancji, prawidłowe było również wskazanie przez Prezesa A., że skoro spłata pomocy publicznej nie jest dokonywana na rzecz A., lecz na rzecz Skarbu Państwa – Ministra Rozwoju i Technologii (ministra właściwego ds. gospodarki), tym samym A. nie jest właściwa do udzielania odpowiedzi w tym zakresie.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska Prezesa A. w zakresie informacji żądanych w punkcie 3 i 5 ww. wniosku z 6 sierpnia 2024 r.

Sąd wskazał, że punkt 5 ww. wniosku dotyczył informacji na temat wniosków o udzielenie pomocy publicznej przez Spółkę, zaś punkt 3 ww. wniosku dotyczył daty spłaty pożyczki, która zawarta jest w decyzji wydawanej przez A., a więc wskazuje na wydatkowanie środków publicznych, co wiąże się z działalnością publiczną A.

Zdaniem Sądu I instancji, odpowiedź Prezesa A. jest co najmniej przedwczesna i w sposób należyty nie wyjaśnia, dlaczego uznano, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. w odniesieniu do informacji o dacie spłaty pożyczki oraz na temat innych wniosków o udzielenie pomocy publicznej złożonych przez Spółkę wraz z aktualnym statusem ich procedowania.

Sąd I instancji przyjął, że skoro data spłaty pożyczki, do której odwołuje się skarżący w punkcie 3 wniosku z 6 sierpnia 2024 r., stanowi immanentną część decyzji wydawanej w odniesieniu do konkretnego podmiotu, to ten rodzaj informacji, wbrew stanowisku prezentowanemu w odpowiedzi Prezesa A., posiadał walor informacji publicznej. Zdaniem Sądu I instancji, niewystarczające i nieprawidłowe było udzielenie odpowiedzi odmownej w tym zakresie jedynie w piśmie z 22 sierpnia 2024 r.

A. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie:

I. prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., poprzez brak odrzucenia skargi, pomimo braku zdolności sądowej Prezesa A.;

2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy poza jej granicami, czego przejawem jest orzeczenie o bezczynności Spółki, podczas gdy skarżący uczynił adresatem skargi Prezesa A., nie zaś Spółkę;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób budzący uzasadnione podejrzenie, że kontrola legalności działania ARP przeprowadzona została w sposób wybiórczy, nieuwzględniający w całości okoliczności sprawy oraz przedstawionej przez A. argumentacji, w stopniu uniemożliwiającym również kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku oraz przy uwzględnieniu przepisów, które nie mają zastosowania w sprawie, a przede wszystkim:

a) przyjęcie, że A. jest tym samym podmiotem, co Polska Agencja [...] i została powołana na mocy ustawy z 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji [...],

b) brak subsumpcji stanu faktycznego pod zrekonstruowane normy prawne, brak wyjaśnienia, z jakiej przyczyny i na jakiej podstawie WSA uznał, że informacja o złożonych przez stronę wnioskach o udzielenie pomocy publicznej oraz aktualnego statusu ich procedowania stanowi informację publiczną,

c) brak poddania ocenie stanowiska Spółki, zgodnie z którym treść żądania sformułowana w punkcie 3 i 5 wniosku obejmuje uzyskanie informacji wynikających z treści akt indywidualnych postępowań administracyjnych oraz dotyczy indywidualnej sprawy danego podmiotu;

- podczas gdy prawidłowa ocena ww. zagadnień oraz prawidłowa kontrola działalności A. przez Sąd I instancji skutkowałaby przyjęciem, że żądania sformułowane w punkcie 3 i 5 wniosku nie dotyczą informacji publicznej a A. nie pozostawała w bezczynności (w konsekwencji skarga powinna zostać oddalona w oparciu o art. 151 p.p.s.a.);

II. prawa materialnego:

1) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że informacja o dacie spłaty pożyczki oraz informacje na temat innych wniosków złożonych przez stronę postępowania administracyjnego z aktualnym statusem postępowania, są informacjami o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i podlegają w całości udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie, a poprzez ich Spółka pozostawała w stanie bezczynności, podczas gdy dokonanie prawidłowej wykładni wskazanych przepisów oraz ich prawidłowe zastosowanie powinno doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, że informacje o: dacie spłaty pożyczki oraz na temat innych wniosków w przedmiocie udzielenia pomocy publicznej z aktualnym statusem ich procedowania, jako dotyczące m.in. indywidualnej sprawy konkretnie oznaczonego podmiotu, nie są informacją publiczną o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i nie podlegają udostępnieniu;

2) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. - prawo o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 702 ze zm., dalej: "ustawa o pomocy publicznej") poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i pominięcie art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy publicznej, polegające na przyjęciu, że informacja o dacie spłaty pożyczki, oraz informacje na temat innych wniosków złożonych przez stronę postępowania administracyjnego z aktualnym statusem postępowania są informacją publiczną, podczas gdy prawidłowe zastosowanie przepisów art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust 1 u.d.i.p. i zastosowanie art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy publicznej, w szczególności ograniczonego charakteru danych, które można ujawnić, powinno doprowadzić Sąd do konstatacji, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu, toteż Spółka nie pozostaje w stanie bezczynności.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi oraz zasądzenie od kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi kasacyjnej oraz opłat skarbowych od pełnomocnictw, według norm przepisanych, w przypadku uznania że skarga nie podlegała odrzuceniu o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 1, 2 i 4 i oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 1, 2 i 4 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi kasacyjnej oraz opłat skarbowych od pełnomocnictw, według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skargach kasacyjnych na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie Spółka oparła skargę kasacyjną na obu podstawach - naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

2. W niniejszej sprawie Sąd I instancji rozpoznając wniosek skarżącego z 6 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej:

a) zobowiązał A. do rozpoznania punktu 3 i 5 wniosku (tj. w zakresie: daty spłaty pożyczki, informacji na temat innych wniosków w przedmiocie udzielenia pomocy publicznej złożonych przez Spółkę do A. wraz z aktualnym statusem ich procedowania) w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; jednocześnie stwierdził, że bezczynność A. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

b) oddalił skargę w pozostałym zakresie (tj. w zakresie: udostępnienia kopii umowy z 8 grudnia 2021 r. zawartej pomiędzy A. w przedmiocie udzielenia Spółce pożyczki w wysokości [...] mln zł; informacji czy pożyczka ta została spłacona w całości; informacji na temat aktualnego statusu spłaty, jeżeli pożyczka nie została spłacona w całości);

c) zasądził od A. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

3. W ocenie NSA, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazującej na naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem NSA, uwzględnienie zarzutów procesowych zawartych w skardze kasacyjnej powoduje to, że nie ma potrzeby odnoszenia się do pozostałych zarzutów. Zarzuty procesowe zawarte w skardze kasacyjnej są zasadne z kilku podstawowych przyczyn.

Po pierwsze – z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego 6 sierpnia 2024 r. skierowany został do "Agencji [...] S.A. z siedzibą w [...]". Z kolei w samej skardze na bezczynność z 23 września 2024 r. skarżący wskazuje "Prezesa Zarządu" Agencji [...] S.A. jako podmiot właściwy w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tymczasem Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że: "(...) nie budzi wątpliwości, że Prezes Agencji był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Agencja jest w świetle art. 1 pkt 2 ustawy z 9 listopada 2000r. o utworzeniu Polskiej Agencji [...] (Dz.U. z 2024 r., poz. 419, ze zm., zwana dalej "u.u.P.") państwową osobą prawną. Agencja, zgodnie z art. 2. u.u.P., podlega ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego: (s. 6 uzasadnienia). Już zatem z powyższego prostego zestawienia wynika, że Sąd I instancji uznał, że "Agencja [...] S.A. z siedzibą w [...]", "Prezes Agencji [...] S.A. z siedzibą w [...]" a także "Polska Agencja [...]" – to te same (inaczej: tożsame) podmioty zobowiązane do udostępnienie żądanej informacji publicznej. Dodatkowo Sąd I instancji wskazując w uzasadnieniu wyroku na "Prezesa Agencji" jako podmiotu właściwego do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej – w sentencji zobowiązuje już nie "Prezesa Agencji" ale właśnie "Agencję [...] S.A. z siedzibą w [...]" do rozpoznania punktu 3 i 5 wniosku dostępowego. Zatem rację ma skarżący kasacyjnie, że choć wniosek został skierowany do Spółki, to Skarżący uczynił adresatem skargi Prezesa A. S.A., nie zaś A. S.A. a dodatkowo Sąd I instancji błędnie uznał, iż PA[...] (Polska Agencja [...]) jest tym samym podmiotem, co A. (Agencja [...] S.A.).

Po drugie – podkreślić należy, że A. S.A. jest spółka prawa handlowego (spółka akcyjną) i nie powstała na mocy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji [...] (Dz.U. z 2025 r. poz. 98), jak też nie podlega ministrowi do spraw rozwoju regionalnego (tak jak to zostało wskazane w uzasadnieniu Sądu). Polska Agencja [...] nie jest spółką prawa handlowego, lecz państwową osobą prawną. Z kolei Agencja [...] S.A. jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa utworzoną 25 stycznia 1991 r. Powstała w wyniku przekształcenia Funduszu [...] z siedzibą w [...], na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1990 roku o zniesieniu i likwidacji niektórych funduszy (Dz.U. nr 89, poz. 517), przejmując cały majątek Funduszu. Ustrój Spółki, zasady działania Spółki i jej organów regulują przepisy: ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1302), ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2190, zm. Dz. U. z 2018 r. poz. 2215), ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 55) oraz postanowienia Statutu. Zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie określenia wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz.U. z 2017 r., poz. 95) Spółka jest spółką o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa. Zgodnie ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym Spółka jest spółką realizującą misję publiczną. Spółka należy do systemu instytucji rozwoju, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (Dz. U. poz. 1572). Podsumowując, jest to spółka akcyjna w nadzorze Ministra Aktywów Państwowych ze 100-procentowym udziałem Skarbu Państwa.

Po trzecie – w związku z powyższym, zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na to, że Sąd I instancji naruszył między innymi art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 p.p.s.a. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 1204/25). Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd I instancji rozpatrując skargę dokonał utożsamienia 3 różnych podmiotów: Agencję [...], Prezesa Zarządu Agencji [...] i Polską Agencję [...]. Rozbieżności w sentencji i uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji są na tyle istotne, że nie pozwalają na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Naruszenie to jest przy tym na tyle ważkie, że niewątpliwie ma wpływ na wynik sprawy. Nie jest bowiem wiadome, czy Sąd I instancji jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wskazał "Agencje [...]" (tak w sentencji zaskarżonego wyroku), czy "Prezesa Agencji" (tak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) czy też rozważał w tym zakresie właściwość "Polskiej Agencji [...]" (tak również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku).

Po czwarte – w orzecznictwie wskazuje się, że oczywista sprzeczność pomiędzy sentencją (rozstrzygnięciem) i oceną prawną sądu wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia powoduje niemożność wykonania wyroku. Wady tej nie da się usunąć w postępowaniu kasacyjnym w inny sposób niż poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II FSK 1262/24). W niniejszej sprawie już przedstawione wyżej proste zestawienie rozstrzygnięcia i uzasadnienia wyroku pokazuje istotną rozbieżność. Z jednej strony Sąd I instancji analizuje bowiem czy doszło do bezczynności "Prezesa A." i "Polskiej Agencji [...]" (w uzasadnieniu) a z drugiej strony zobowiązuje "Agencje [...]" (w sentencji) do rozpoznania niektórych punktów wniosku dostępowego. Zdaniem NSA, powyższe istotne rozbieżności stanowią o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. powodując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wymyka się w istocie spod kontroli instancyjnej.

4. Podsumowując, stwierdzona wadliwość zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego kontrolę instancyjną. Nie ma bowiem możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Wady tej nie da się usunąć w postępowaniu kasacyjnym w inny sposób niż poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ten powinien wydać orzeczenie, w którym sentencja (rozstrzygnięcie) będzie spójna z jego pisemnym uzasadnieniem. Zadaniem Sądu I instancji będzie zatem precyzyjne ustalenie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej i dopiero wtedy stwierdzenie, czy wnioskowane i jakie konkretnie informacje stanowią "informację publiczną" podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

5. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.