Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Agencję Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w [...] do rozpoznania punktu 3 i 5 wniosku J. P. z [...] sierpnia 2024r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w [...] na rzecz J. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. J. P. (zwany dalej "Skarżącym") pismem z [...] sierpnia 2024r. (wpływ 9 sierpnia 2024r.), na podstawie ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902 ze zm., zwana dalej "u.d.i.p."), zwrócił się do Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. z siedzibą w [...] (zwana dalej "Agencją") o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

1) kopii umowy z [...] grudnia 2021r. nr [...] zawartej pomiędzy Agencją (KRS [...]) w przedmiocie udzielenia X Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (zwana dalej "Spółką") pożyczki w wysokości 23.000.000 zł;

2) informacji czy ww. pożyczka została spłacona w całości;

3) daty spłaty ww. pożyczki;

4) informacji na temat aktualnego statusu spłaty, jeżeli pożyczka nie została spłacona w całości;

5) informacji na temat innych wniosków w przedmiocie udzielenia pomocy publicznej złożonych przez Spółkę do Agencji z aktualnym statusem ich procedowania.

Skarżący wskazał, że odpowiedź na ww. wniosek należy przesłać w formie papierowej na adres podany we wniosku.

2. Agencja pismem z 22 sierpnia 2024r., odpowiadając na ww. wniosek w zakresie punktu 1 wskazała, że pomoc publiczna jest udzielana na podstawie decyzji administracyjnej, w wykonaniu której nie jest zawierana umowa, a zatem dokument, o który wnioskuje Skarżący nie istnieje. W odniesieniu do punktu 2 i 4 wniosku wyjaśniła, że spłata pomocy publicznej nie jest dokonywana na rzecz Agencji, lecz na rzecz Skarbu Państwa – Ministra Rozwoju i Technologii (ministra właściwego ds. gospodarki), tym samym Agencja nie jest właściwa do udzielania odpowiedzi w tym zakresie. Odnośnie punktu 3 i 5 wskazano, że treść żądania obejmuje uzyskanie informacji z akt indywidualnych administracyjnego postępowania. Tym samym informacje o dacie spłaty pożyczki oraz na temat innych wniosków o udzielenie pomocy publicznej złożonych przez Spółkę wraz z aktualnym statusem ich procedowania nie stanowią informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione w trybie u.d.i.p. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na postawie u.d.i.p. (wyrok NSA z 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 769/12 i podane w nim orzecznictwo). Tym samym brak jest podstaw do udzielenia odpowiedzi na pytania nr 3 i 5 ww. wniosku Skarżącego.

3. Skarżący pismem z 2 września 2024r. wezwał Agencję do udzielenia odpowiedzi zgodnej z prawem, gdyż odmowa udostępnienia informacji publicznej zawarta w piśmie z 22 sierpnia 2024r. pomija obowiązujące przepisy prawa. Na poparcie argumentacji przytoczył przepisy u.d.i.p. i orzecznictwo.

4. Agencja pismem z 6 września 2024r. poinformowała Skarżącego, że w piśmie z 23 sierpnia 2024r. udzieliła już odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej i podtrzymała stanowisko.

5. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o: zobowiązanie Prezesa Agencji do rozpatrzenia ww. wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że bezczynność Prezesa Agencji nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od Prezesa Agencji na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; zasądzenie od Prezesa Agencji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący w uzasadnieniu skargi podkreślił, że żądane informacje stanowiły informację publiczną i w tym zakresie powołał się na art. 1 i art. 6 u.d.i.p., art. 61 Konstytucji RP oraz wypracowane na gruncie tych przepisów orzecznictwo NSA oraz poglądy judykatury. Zdaniem Skarżącego niewłaściwe było udzielenie odpowiedzi pismem na ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej. Skarżący podkreślił też, w jakich sytuacjach w orzecznictwie Sądów administracyjnych przyjmuje się, kiedy zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej i wskazał, że sytuacja zaistniała w sprawie prowadzi do wniosku, że organ dopuścił się bezczynności i zasadne są wnioski zawarte w skardze.

6. Prezes Agencji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w pismach kierowanych do Skarżącego.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej punkt 3 i 5 wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W pozostałym zakresie skargę należało oddalić.

2. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie bowiem do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).

Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 P.p.s.a. zaszła w sprawie, gdyż przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej – ww. Agencji.

3. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r., poz. 2492 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak z kolei stanowi art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.

Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Sąd wskazuje ponadto, że zgadza się ze Skarżącym, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p.

Art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Powyższe reguły doznają pewnej modyfikacji w przypadku, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie jego adresata, dotyczy "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wiąże się to z doniosłym na gruncie u.d.i.p. rozróżnieniem na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". Tym niemniej wyjaśnić należy, że na gruncie u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, jeżeli w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku (jako podmiot zobowiązany do udostepnienia informacji publicznej):

- nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.),

- nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo

- nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Oznacza to, że w wypadku, gdy dany podmiot, będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie i w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., wbrew tym przepisom, ani nie udostępni w nakazanym terminie – w drodze czynności materialno-technicznej w sposób i formie zgodnych z wnioskiem – żądanej informacji, ani nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania, ani też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o ww. okolicznościach, to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili wniesienia skargi. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi w terminach wskazanych w art. 13 u.d.i.p.

4. Zdaniem Sądu w świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości i nie jest sporne w sprawie, że Skarżący był, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Również nie budzi wątpliwości, że Prezes Agencji był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Agencja jest w świetle art. 1 pkt 2 ustawy z 9 listopada 2000r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. z 2024r., poz. 419, ze zm., zwana dalej "u.u.PAP") państwową osobą prawną. Agencja, zgodnie z art. 2. u.u.PAP, podlega ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego.

5. Zdaniem Sądu Prezes Agencji prawidłowo wskazał w odpowiedzi z 22 sierpnia 2024r. na ww. wniosek Skarżącego w zakresie punktu 1, że skoro pomoc publiczna jest udzielana na podstawie decyzji administracyjnej, w wykonaniu której nie jest zawierana umowa i dokument, o który wnioskuje Skarżący nie istnieje, to nie jest możliwe udostępnienie żądanej informacji publicznej. Skarżący ma możliwość wystąpienia do Agencji z właściwym wnioskiem.

Zadaniem Sądu prawidłowe było również wskazanie przez Prezesa Agencji w odpowiedzi z 22 sierpnia 2024r. na ww. wniosek Skarżącego w zakresie punktów 2 i 4, że skoro spłata pomocy publicznej nie jest dokonywana na rzecz Agencji, lecz na rzecz Skarbu Państwa – Ministra Rozwoju i Technologii (ministra właściwego ds. gospodarki), tym samym Agencja nie jest właściwa do udzielania odpowiedzi w tym zakresie.

Sąd wskazuje bowiem, że w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Tym samym jeśli Prezes Agencji nie dysponował informacjami żądanym w punktach 1, 2 i 4 ww. wniosku Skarżącego oraz w terminie przewidzianym w art. 13 u.d.i.p. udzielił Skarżącemu odpowiedzi w tym zakresie, to nie można uznać, że pozostawał w tym zakresie w bezczynności.

Sąd w związku z tym uznał, że skarga dotycząca bezczynności Prezesa Agencji w zakresie punktu 1, 2 i 4 ww. wniosku z [...] sierpnia 2024r. (wniesiony 9.08.2024r.) podlegała oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a. (punkt trzeci sentencji wyroku).

6. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska Prezesa Agencji zawartego w odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącego w zakresie informacji żądanych w punkcie 3 i 5 ww. wniosku z [...] sierpnia 2024r.

Punkt 5 ww. wniosku Skarżącego z 6 kwietnia 2024r. dotyczył informacji na temat wniosków o udzielenie pomocy publicznej przez konkretny podmiot – ww. Spółkę, zaś punkt 3 ww. wniosku Skarżącego dotyczył daty spłaty pożyczki, która zawarta jest w decyzji wydawanej przez Agencję, a więc wskazuje na wydatkowanie środków publicznych, co wiąże się z działalnością publiczną Agencji.

Zdaniem Sądu odpowiedź Prezesa Agencji jest co najmniej przedwczesna i w sposób należyty nie wyjaśnia, dlaczego uznano, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. w odniesieniu do informacji o dacie spłaty pożyczki oraz na temat innych wniosków o udzielenie pomocy publicznej złożonych przez Spółkę wraz z aktualnym statusem ich procedowania.

Warto podkreślić, że rację ma Skarżący wskazując, że u.d.i.p. ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z 11 marca 2015r. sygn. akt I OSK 918/14).

W ocenie Sądu należy ponadto wyjaśnić, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Należy też podnieść, że informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania.

Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wyeksponowano też element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSK 851/10, LEX nr 737513).

Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 u.d.i.p. - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. wyrok NSA z sygn. akt I OSK 1163/15, LEX nr 2260512). Analogiczne stanowisko wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z 27 marca 2024r. sygn. akt I SAB/Sz 15/24 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd, mając powyższe na względzie przyjmuje, że skoro informacje na temat innych wniosków złożonych przez konkretny podmiot (Spółkę) w przedmiocie udzielenia pomocy publicznej, których żądano w punkcie 5 ww. wniosku Skarżącego z [...] sierpnia 2024r. – wbrew stanowisku prezentowanemu w odpowiedzi Prezesa Agencji z 22 sierpnia 2024r. - posiadały walor informacji publicznej, niezasadne było udzielenie Skarżącemu odpowiedzi odmownej w tym zakresie jedynie w piśmie.

Sąd podkreśla bowiem, że w świetle art. 13 ust. 2 ustawy z 16 lipca 2020r. o udzieleniu pomocy publicznej w celu ratowania lub restrukturyzacji przedsiębiorców (Dz.U. poz. 1298, zwana dalej "u.u.p.p.") Minister właściwy do spraw gospodarki może powierzyć udzielanie pomocy Agencji. Z art. 13 ust. 4 u.u.p.p. wynika, że w przypadku powierzenia udzielenia pomocy, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki udziela ARP dotacji celowej z przeznaczeniem na udzielanie pomocy oraz zawiera z nią umowę, która określa w szczególności: 1) termin wykorzystania dotacji celowej; 2) termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji celowej; 3) termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej; 4) tryb kontroli wykorzystania dotacji celowej. Agencja, zgodnie z art. 13 ust. 6 u.u.p.p. udziela pomocy, o której mowa w ust. 1, w imieniu i na rzecz ministra właściwego do spraw gospodarki.

Warto też wskazać, że a art. 1 u.u.p.p. wskazano warunki, tryb i formy udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom na ich: 1) ratowanie, 2) tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, 3) restrukturyzację.

Na mocy art. 16 ust. 1 u.u.p.p. pomoc na ratowanie jest udzielana w formie pożyczki. Również zgodnie z art. 28 u.u.p.p. tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne udzielane jest w formie pożyczki. Przepisy art. 16 ust. 2-4 i art. 17 u.u.p.p. stosuje się odpowiednio. Jedną z form pomocy na restrukturyzację, na mocy art. 39 ust. 1 pkt 1 u.u.p.p. może być pożyczka.

Przepis art. 18 u.u.p.p. wskazuje to co powinien zawierać wniosek o ww. pomoc na ratowanie, zaś przepis art. 19 u.u.p.p. odnosi się do załączników do ww. wniosku. Warto też podnieść, że zgodnie z art. 20 ust. 7 u.u.p.p. Minister właściwy do spraw gospodarki albo Agencja uwzględnia, w drodze decyzji, w całości albo w części, wniosek o pomoc na ratowanie, jeżeli uzasadnia to analiza sytuacji ekonomiczno-finansowej przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, a wysokość wnioskowanej pomocy na ratowanie pozwala na osiągnięcie celu tej pomocy. Stosownie natomiast do art. 22 ust. 4 u.u.p.p. termin spłaty otrzymanej pomocy na ratowanie określa się w decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 7 u.u.p.p.

Do wniosku o tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne odnosi się art. 29 u.u.p.p., zaś do wniosku o pomoc na restrukturyzację odwołuje się art. 42 u.u.p.p. W art. 30 u.u.p.p. odwołano się do decyzji o udzieleniu tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego. Również w art. 46 ust. 1 u.u.p.p. - dotyczącym rozpatrzenia wniosku o pomoc na restrukturyzację, okresu, na jaki udzielana jest pomoc, spłaty pożyczki wskazano, że przepisy art. 19-23 i art. 25 (dotyczące o pomocy na ratowanie) stosuje się odpowiednio.

Sąd, mając powyższe przepisy na względzie przyjmuje, że skoro data spłaty pożyczki, do której odwołuje się Skarżący w punkcie 3 ww. wniosku z [...] sierpnia 2024r., stanowi immanentną część decyzji wydawanej w odniesieniu do konkretnego podmiotu, to ten rodzaj informacji – wbrew stanowisku prezentowanemu w odpowiedzi Prezesa Agencji - posiadał walor informacji publicznej. Niewystarczające i nieprawidłowe było więc udzielenie odpowiedzi odmownej w tym zakresie jedynie w piśmie z 22 sierpnia 2024r.

7. Tym samym zasadne było wydanie przez Sąd punktu pierwszego sentencji wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Konsekwencją tego było zobowiązanie organu do rozpatrzenia punktu 3 i 5 ww. wniosku, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi. Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji publicznej, jeśli ją wytworzył bądź jest w jego posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą.

Zdaniem Sądu w okolicznościach wynikających z akt administracyjnych sprawy na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast postulat Skarżącego, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa. Należy bowiem podkreślić, że wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do Agencji 9 sierpnia 2024r., a odpowiedź Agencji nosi datę 22 sierpnia 2024r. Nie doszło zatem do naruszenia art. 13 u.d.i.p. Zaniechanie realizacji części ww. wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej (pkt 3 i 5) nie było bowiem skutkiem celowego działania, czy lekceważenia osoby wnioskującej, a spowodowane było przekonaniem organu, że nie ma do czynienia z informacją publiczną.

Sąd wskazuje ponadto, że Sąd - na mocy art. 149 § 2 P.p.s.a. - w przypadku stwierdzenia bezczynności, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Suma pieniężna ma charakter prewencyjny i kompensacyjny, przy czym ustawodawca pozostawił Sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie za oczekiwanie na załatwienie sprawy, czy też zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności.

Sąd w sprawie rozpoznawanej nie znalazł podstaw do zastosowania art. 149 § 2 P.p.s.a. i to również było przyczyną do wydania rozstrzygnięcia z punktu trzeciego sentencji wyroku (art. 151 P.p.s.a.). Sąd podziela bowiem pogląd NSA wyrażony w wyroku z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II OSK 490/17, że decyzja Sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej bądź też zastosowania obu tych środków, powinna być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście widzieć także należy dyscyplinowanie organu. Dopiero gdy Sąd uzna, że dla realizacji powyższego celu nie wystarczy wymierzenie organowi grzywny, może przyznać skarżącemu sumę pieniężną. W okolicznościach sprawy Sąd uznał, że przesłanki zastosowania tego przepisu nie zachodzą. Organ w terminie przewidzianym w art. 13 u.d.i.p. udzielił Skarżącemu odpowiedzi na pkt 3 i 5 ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej, a ponadto udzielenie ww. odpowiedzi nie było wynikiem złej woli, lecz niewłaściwą wykładnią obowiązujących przepisów, które nie nosi charakteru kwalifikowanego.

Sąd o kosztach postępowania orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 209 P.p.s.a., a na zasądzoną kwotę - 100 zł - składa się uiszczony wpis od skargi.