Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku J. J. z dnia [...] listopada 2024 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Rady Ministrów nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Rady Ministrów na rzecz J. J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wiadomością e-mail, skierowaną do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, z dnia 27 listopada 2024 r. Pan J. J. (dalej: "Skarżący") wniósł o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. aktu odwołania pani A. C. ze stanowiska Generalnego [...];

2. wniosku Ministra Finansów o odwołanie pani A. C. ze stanowiska Generalnego [...];

3. opinii Ministra-Koordynatora Służb Specjalnych w sprawie odwołania pani A. C. ze stanowiska Generalnego [...].

Wiadomością e-mail z dnia [...] grudnia 2024 r. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów przekazała Skarżącemu skany aktu odwołania z dnia [...] listopada 2024 r. pani A. C. ze stanowiska Generalnego [...] (dalej: "G[...]"), wniosku Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2024 r. o odwołanie pani A. C. ze stanowiska G[...] oraz opinii Ministra - Koordynatora Służb Specjalnych z dnia [...] listopada 2024 r.

Wszystkie wymienione dokumenty zostały zanonimizowane w zakresie uzasadnienia, w pozostałej części przekazano skarżącemu informacje. We wszystkich dokumentach pozostawiono, w szczególności, daty i podpisy. W akcie odwołania pozostawiono podstawę prawną oraz samo oświadczenie Prezesa Rady Ministrów o odwołaniu pani A. C. ze stanowiska G[...]. We wniosku Ministra Finansów - podstawę prawną oraz fragment zawierający żądanie wniosku. W opinii Ministra - Koordynatora Służb Specjalnych - pozostawiono stwierdzenie o pozytywnym zaopiniowaniu wniosku Ministra Finansów.

W treści wspomnianej wiadomości e-mail z dnia [...] grudnia 2024 r. poinformowano skarżącego, że "uzasadnienie zawarte w akcie odwołania ma charakter indywidualny, spersonalizowany oraz pracowniczy (sfera prawa pracy), a zatem informacje te nie posiadają cech «sprawy publicznej» w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2022 r. poz.902 ze zm.) dalej u.d.i.p i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy.

Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 27 listopada 2024 r.

W skardze zarzucił:

bezczynność Prezesa Rady Ministrów w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez brak udostępnienia pełnej treści żądanych dokumentów wydania decyzji administracyjnej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

nieuzasadnione ograniczenie dostępu do informacji publicznej poprzez uznanie, że fragmenty dokumentów /cyt./: «uzasadnienie zawarte w akcie odwołania ma charakter indywidualny, spersonalizowany oraz pracowniczy (sfera prawa pracy), a zatem informacje te nie posiadają cech «sprawy publicznej» w rozumieniu udip i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy», mimo że dotyczą powołania ustawowego organu władzy publicznej. Organ nie przedstawił żadnego uzasadnienia swojego stanowiska, a dodatkowo brak jest podstaw prawnych, aby uznać, że takie informacje nie stanowią informacji publicznej.

błędne zastosowanie przepisów prawa polegające na nieuwzględnieniu, że zgodnie z brzmieniem Konstytucji RP oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej każdy dokument urzędowy perse stanowi informację publiczną i dotyczy spraw publicznych, a jego wytworzenie oraz zawarta, w nim treść perse stanowią informację o sprawach publicznych, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz art. 6 ust. 2 u.d.i.p.

Wskazał, że doszło do naruszenia następujących przepisów :

1. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - brak wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

2. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. - błędne uznanie, wbrew przepisom ustawy, że treść dokumentu urzędowego nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępu do informacji publicznej.

3. art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. - naruszenie prawa do wglądu do dokumentów urzędowych, poprzez nieuzasadnione i niezgodne z procedurą ograniczenie tego prawa.

4. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP - naruszenie prawa obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, co ogranicza zasadę jawności i transparentności działania administracji publicznej.

5. art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka - naruszenie prawa do wolności pozyskiwania informacji, które jest kluczowe dla funkcjonowania demokratycznego społeczeństwa.

6. art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych - ograniczenie prawa do swobodnego pozyskiwania informacji publicznej, będącego fundamentalnym prawem człowieka."

Skarżący domagał się :

1. zobowiązania Prezesa Rady Ministrów do rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2024 r.;

2. stwierdzenia bezczynności organu w rozpoznaniu powyższego wniosku;

3. orzeczenia o charakterze bezczynności w kontekście rażącego naruszenia prawa;

4. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych;

W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że:

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., udostępnieniu w szczególności podlega informacja publiczna w zakresie treści i postaci dokumentów urzędowych. Ponadto art. 6 ust. 2 u.d.i.p. definiuje dokument urzędowy jako treść oświadczeń woli lub wiedzy utrwaloną i podpisaną przez uprawniony podmiot. Art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. gwarantuje prawo do wglądu do dokumentów urzędowych.

Dokument urzędowy, jako "produkt" działalności organów publicznych, perse stanowi informację publiczną i dotyczy spraw publicznych. Potwierdzeniem tego jest art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., który przewiduje, że treść i postać dokumentów urzędowych odnoszą się do spraw o charakterze publicznym i podlegają udostępnieniu. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokument urzędowy obejmuje treści oświadczeń woli lub wiedzy utrwalone i podpisane przez uprawniony podmiot, co z definicji odnosi się do działalności publicznej. Zarówno wytworzenie dokumentu, jak i każda zawarta w nim treść, dotyczą działalności publicznej, co wyklucza możliwość arbitralnego uznania części jego treści za niepubliczną. Dokumenty te mają kluczowe znaczenie dla transparentności działań administracji publicznej oraz umożliwiają obywatelom ocenę zgodności tych działań z zasadami praworządności.

Zatem cała treść dokumentu urzędowego stanowi informację publiczną, z racji tego, że stanowi część składową dokumentów urzędowych. Ograniczenie dostępu do informacji zawartych w tych dokumentach winno się odbyć w drodze odmownej decyzji administracyjnej.

Nadto nie sposób zgodzić się z tym, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej również na podstawie kryterium rzeczowego, tj. treści i charakteru tej informacji. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.: "Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej /.../". Polityka kadrowa administracji publicznej, w tym w szczególności administracji skarbowej i piastunów organów tejże, jest elementem polityki wewnętrznej państwa. Po drugie, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p.: "Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach." Informacja o powodach odwołania jest elementem informacji o osobach sprawujących funkcje w organach administracji publicznej. Niewątpliwie jest sprawą publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. to, w jaki sposób dobierane są kadry administracji publicznej, a więc także i to, z jakich przyczyn następują odwołania piastunów organów i ich zastępców. Jest istotną publicznie kwestią, czy odwołanie następuje na podstawie przewidzianych w prawie przesłanek, w wyniku rażącej niekompetencji czy też wyróżniającej się postawy. Równocześnie to właśnie te przyczyny - niekompetencja, przestępstwo, szczególne osiągnięcia itd. - znajdują się w sferze faktów. Skarżący wnosił o udostępnienie dokumentu urzędowego znajdującego się w posiadaniu organu, który zawiera z definicji informację publiczną. Fakt, że żądane dokumenty zawierały uzasadnienie również stanowi, że organ uznał za konieczne jego sporządzenie, aby wykazać zaistnienie przesłanki odwołania G[...]. Rację ma Skarżący, iż jego wniosek dotyczył informacji publicznej. Zatem cała treść tego dokumentu powinna być udostępniona, a w razie ograniczenia dostępu do całości lub części wydana zostać powinna decyzja odmawiająca udostępnienia informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że G[...] jest organem, którego powoływanie i funkcjonowanie reguluje ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2023 r. poz. 1124, z późn. zm.), a w szczególności art. 10 i nast. tej ustawy. Do zadań G[...] należy podejmowanie szeregu działań w celu przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (art. 12 ust. 1 ustawy). G[...] wykonuje swoje zadania w urzędzie obsługującym Ministra właściwego do spraw finansów publicznych przy pomocy komórki organizacyjnej wyodrębnionej w tym urzędzie w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań G[...] (art. 12 ust. 2 ustawy). Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia siedzibę, obsługę prawną i organizacyjno-techniczną Generalnego [...], a także ponosi wydatki finansowane z budżetu państwa związane z jego funkcjonowaniem i wypłatą wynagrodzenia (art. 12b ustawy). G[...] powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych po zasięgnięciu opinii ministra - członka Rady Ministrów właściwego do spraw koordynowania dżiałalności służb specjalnych, jeżeli został wyznaczony przez Prezesa Rady Ministrów (art. 10 ust. 2 ustawy). Osoba pełniąca funkcję G[...] musi spełniać szereg wymogów określonych w art. 11 ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p ", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informacją publiczną nie jest więc każda informacja posiadana przez organ, nawet utrwalona w formie dokumentu wytworzonego przez organ, ale jedynie informacja dotycząca spraw publicznych. Ponadto, zakres informacji publicznej udzielanej na wniosek wyznacza treść tego wniosku.

W ocenie organu zanonimizowane fragmenty opisywanych dokumentów nie dotyczą spraw publicznych, ale dotyczącą stosunku prawnego, którym pani A. C. była związana, jako osoba fizyczna, z tytułu zajmowanego stanowiska. Początek i koniec tego stosunku wyznaczają akty powołania i odwołania wydawane przez Prezesa Rady Ministrów. O ile sam fakt powołania albo odwołania ze stanowiska G[...] należy do sfery publicznej, ponieważ wiąże się powierzeniem określonej osobie możliwości wykonywania władzy publicznej, o tyle kwestie związane z przebiegiem i zakończeniem zatrudnienia, nie są, a przynajmniej nie są "automatycznie", informacjami o sprawach publicznych.

W wyroku z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt III OSK 123/23, który dotyczył wniosku o udostępnienie m.in. aktów powołania członków Kierownictwa Ministerstwa Finansów oraz umów o pracę radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Zatem z odpowiedzi organu na wniosek z [...] lipca 2022 r. wynika przede wszystkim, iż w odniesieniu do żądanych w punkcie 8 wniosku umów o pracę radców prawnych, organ uznał, że postać tych umów nie podlega udostępnieniu, ponieważ nie stanowi ona informacji publicznej, ale informację taką może stanowić w części treść tych umów. Zatem organ nie udostępnił tych umów, tylko częściowo ich treść w zakresie wskazanym w piśmie z [...] lipca 2022 r. Natomiast w zakresie żądanych w punkcie 7 wniosku dokumentów powołania, będących dokumentami urzędowymi, organ przekazał skany tych dokumentów z wyłączeniem części informacji (określonych w tym piśmie) niebędących, zdaniem organu, informacjami publicznymi. Natomiast co do żądanego wynagrodzenia radców prawnych wydał decyzję odmowną.

Tymczasem Sąd [tzn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - przyp.], nie biorąc pod uwagę okoliczności, że organ częściowo uwzględnił wniosek i tego, że nie postać dokumentów niebędących urzędowymi a ich treść, podlega udostępnieniu i tylko w zakresie jakim zawiera informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., odniósł się tylko ogólnie do kwalifikacji informacji jako publicznych (przywołując orzecznictwo), które to uwagi nie do końca są adekwatne do informacji żądanych w punktach 7 i 8 wniosku z [...] maja 2022 r. W szczególności dotyczy to żądanych umów o pracę z radcami prawnymi. Sąd I instancji pominął podane wyżej okoliczności wskazujące na konieczność kwalifikacji nie tylko całych żądanych dokumentów (aktów powołania i umów o prace) jako informacji publicznej ale i konieczność kwalifikacji poszczególnych informacji zawartych w tych dokumentach, które nie zostały udostępnione przez organ, ze względu na nieuznanie ich za informacje publiczne. Dotyczy to między innymi informacji o: treści stosunku pracy, trybie ustania poprzedniego stosunku pracy, poprzednim miejscu pracy, urlopach, adresie zamieszkania, oświadczeniu pracownika, informacjach dotyczących wewnętrznego obiegu dokumentów należących do sfery wewnętrznego funkcjonowania urzędu. Jedynie ogólnikowe stanowisko Sądu I instancji w zakresie kwalifikacji żądanych informacji, bez dokonania kwalifikacji poszczególnych informacji nie udostępnionych przez organ a zawartych w żądanych dokumentach skutkowało oczywiście błędnym zobowiązaniem Ministra Finansów do rozpatrzenia w całości punktu 7 i 8 wniosku z [...] maja 2022 r" bowiem wniosek co do punktów 7 i 8 niewątpliwie został już w części rozpatrzony i to pozytywnie."

Skarżący wnioskował o udostępnienie aktu odwołania pani A. C. ze stanowiska G[...] oraz związanych z nim wniosku Ministra Finansów i opinii Ministra - Koordynatora Służb Specjalnych. Z treści przekazanych skarżącemu dokumentów wynika, nawet po anonimizacji, jakie, odpowiednio, rozstrzygnięcie, wniosek oraz opinię sformułowały właściwe organy. Z wniosku Ministra Finansów i aktu odwołania wyraźnie wynika, na jaką podstawę prawną powołują się organy - art. 10 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Z ostrożności warto dodać, że sam wniosek skarżącego nie był, przynajmniej w sposób wyraźny, ukierunkowany na uzyskanie motywów działania poszczególnych organów. W konsekwencji, gdyby nawet uznać, że zanonimizowane fragmenty dokumentów mogą stanowić informację publiczną, organ, zamiast wydawać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, mógł poprzestać na anonimizacji dokumentów.

Stanowisko takie jest akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 760/23, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył: "dokonana przez organ anonimizacja nie wymagała wydania decyzji administracyjnej, gdyż usunięte dane nie stanowiły zasadniczego celu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skoro zaś anonimizacja nie pozbawiła udostępnionych dokumentów waloru informacyjnego, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie konieczne było wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p."

Dodatkowo warto wskazać, że z przepisów ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu nie wynika, że obligatoryjnym elementem wnioskowanych przez skarżącego dokumentów jest uzasadnienie. Argument ten służy nie tyle wykazaniu, że tego typu uzasadnienie, zwłaszcza w kontekście interesu odwoływanej osoby, nie jest w ogóle pożądane, co wskazaniu, że w sferze publicznej skutek wywołują wniosek (żądanie odwołania), opinia (pozytywna lub nie) oraz akt odwołania, a nie ich uzasadnienia. Tym bardziej więc wątpliwe jest kwalifikowanie uzasadnień zawartych we wnioskowanych dokumentach jako informacji publicznej oraz interpretowanie wniosku skarżącego jako wniosku o przedstawienie szczegółowych motywów działania trzech organów.

Biorąc powyższe pod uwagę, zarzucane przez Skarżącego naruszenia przepisów związanych z obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej nie wystąpiły. Zanonimizowane dane nie stanowią informacji publicznej, a gdyby nawet je tak zakwalifikować, organ, w świetle treści wniosku, nie był zobowiązany do wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Z ostrożności wskazano, że w przypadku uznania przez Sąd, że organ pozostaje w bezczynności, bezczynność ta nie powinna zostać uznana za rażącą, ponieważ organ częściowo udostępnił wnioskowane dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z § 1a art. 149 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b omawianego przepisu stanowi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

Skarga w niniejszej sprawie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych.

W sprawie niesporne było, że Prezes Rady Ministrów jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1u.d.i.p). Ponadto, nie budziło wątpliwości, że dokumenty dotyczące odwołania pani A. C. ze stanowiska Generalnego [...], jako dokumenty wytworzone przez organy władzy publicznej stanowią informacje publiczną

Spór istniał co do tego, czy Kancelaria Prezesa Rady Ministrów wywiązała się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej, przekazując Skarżącemu zanonimizowaną wersję żądanych dokumentów.

W tym miejscu Sad wskazuje, że anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane nie podlegające udostępnieniu. Anonimizacja nie może jednak prowadzić do udostępnienia tylko części wnioskowanych dokumentów.

W pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może bowiem sugerować, że mamy już do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Racjonalne jest przyjęcie, że zasłonięcie określonych danych składających się na treść dokumentu można uznać za uzasadnioną anonimizację, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy anonimizacja dokumentu nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 października 2013 r., IV SAB/Gl). W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach. Przedstawienie informacji innej niż ta, na której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Nie ulega wątpliwości, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanki ograniczającej dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na ochronę prywatności czy też ochronę tajemnic prawnie chronionych, organ zobowiązany jest odmówić udzielenia takich informacji w formie decyzji.

Zdaniem Sądu wydanie decyzji odmownej w takiej sytuacji jest nieodzowne, tylko bowiem w tej formie organ jest stanie przedstawić swoje stanowisko w sprawie, gwarantując wnioskodawcy możliwość odwołania się czy też, na dalszym etapie, zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Sąd wskazuje jednocześnie, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była bezczynność organu, tak więc rozważania w zakresie ograniczenia dostępu do informacji publicznej, czy też innego trybu dostępu do dokumentów byłyby przedwczesne.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że Skarżący domagał się udostępnienia dokumentów dotyczących odwołania pani A. C. ze stanowiska Generalnego [...]. Zakres żądanych danych nie pozostawia wątpliwości, albowiem wyraźnie we wniosku wyartykułowano, że przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy są całe dokumenty wymienione we wniosku.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanki ograniczającej dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na ochronę prywatności czy też ochronę tajemnic prawnie chronionych, organ zobowiązany jest odmówić udzielenia takich informacji w formie decyzji. Wydanie decyzji odmownej w takiej sytuacji jest nieodzowne, tylko bowiem w tej formie organ jest stanie przedstawić swoje stanowisko w sprawie, gwarantując wnioskodawcy możliwość odwołania się czy też, na dalszym etapie, zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Tymczasem w odpowiedzi organu na wniosek wskazano, że "uzasadnienie zawarte w akcie odwołania ma charakter indywidualny, spersonalizowany oraz pracowniczy (sfera prawa pracy), a zatem informacje te nie posiadają cech «sprawy publicznej" w zakresie pozostałej części anonimizacji organ nie zajął stanowiska. Kopie żądanych dokumentów na skutek dokonanej anonimizacji zostały pozbawione waloru informacji publicznej i tym samym nie doszło do realizacji wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2024 r. Udostępnione informacje stanowią jedynie szczątkowy i niespójny zakres żądanych przez skarżącego informacji i tym samym takie udostępnienie należy zakwalifikować jako niewłaściwą i niezgodną z prawem realizację wniosku o udzielenie informacji publicznej. Organ nie wydał przy tym decyzji, o której mowa w przepisach art. 16 u.d.i.p.

Powyższe uzasadniało uwzględnienie skargi - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r. poz. 935), czemu Sąd dał wyraz w punkcie I wyroku.

Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13 grudnia 2017r., sygn. IV SAB/Po 72/17). Tak w niniejszej sprawie nie było, gdyż organ odpowiedział na wniosek Skarżącego dokonując jednak zbyt głębokiej anonimizacji żądanych dokumentów(pkt 2 wyroku).

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.