Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia WSA (del.) Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 17 września 2020 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 552/19 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do badań technicznych pojazdu oddala skargę kasacyjną.

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 552/19, przy udziale Prokuratora T. W. – Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę Jacka Kałuży (dalej jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do badań technicznych pojazdu.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

Starosta Brzeski decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.; dalej jako: "u.p.r.d.") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1967 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") cofnął skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów wydane w dniu [...] kwietnia 2004 r. (nr uprawnień diagnosty nadany w dniu [...] grudnia 2004 r.) w związku z wydaniem przez diagnostę zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdów po zmianach konstrukcyjnych prowadzących do zmiany rodzaju pojazdu, niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami obowiązującymi w tym zakresie.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami dokonanymi przez organ pierwszej instancji, że skarżący dopuścił się wydania zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, w związku z tym wypełniona została dyspozycja art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d., co w konsekwencji doprowadziło do cofnięcia diagnoście - skarżącemu uprawnień.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Sąd pierwszej instancji oddalił skargę.

W uzasadnieniu wskazał, że wbrew zarzutom skargi organy dokonały właściwej wykładni art. 84 ust. 3 pkt 2 u. p.r.d. Przepis ten sanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Nie do zaakceptowania jest w ocenie sądu pierwszej instancji, wskazana przez skarżącego wykładnia pojęcia "stan faktyczny", rozumianego, jako stan faktyczny ustalony przez diagnostę, abstrahujący od stanu rzeczywistego. Konsekwencją przyjęcia powyższego rozumienia tego terminu byłaby przekreślenie celu, dla którego przepis ten wprowadzono. Celem omawianej regulacji było wszak wymuszenie jak najwyższych standardów pracy diagnosty, oznaczające zachowywanie przez nich szczególnie wysokiej staranności w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy w wystarczającym stopniu zebrały materiał dowodowy i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia kolejnych dowodów. Nie doszło zatem do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Celem prowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania było ustalenie, czy diagnosta prawidłowo określał rok produkcji pojazdów. W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności administracyjnej określone w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d., ponieważ w wydanych przez skarżącego zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych były wpisywane daty produkcji pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym, co było skutkiem złamania obowiązujących wskazanych wyżej przepisów. Stwierdzenie tej okoliczności obligowało organ do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia diagnosty.

Zdaniem sądu pierwszej instancji skarżący wykonując czynności zawodowe jako diagnosta powinien zachowywać najwyższą możliwą staranność. Sąd potwierdził, że ma świadomość, że jakkolwiek cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych stanowi dolegliwą sankcję, niemniej w jego ocenie należy pamiętać, że celem przedmiotowej regulacji jest odsunięcie od czynności diagnostycznych tych osób, które swoje obowiązki wykonują w sposób nierzetelny. Ustawodawca dla cofnięcia uprawnień wymaga jedynie ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym lub przepisami. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła. Wbrew zarzutom skargi, sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy w ramach przeprowadzonego postępowania podjęły wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały wyczerpujący materiał dowodowy oraz dokonały jego prawidłowej oceny. Na tle poczynionych przez organy ustaleń zachodziły zatem przesłanki do zastosowania sankcji, o której mowa w art. 84 ust. 3 u.p.r.d.

II

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy na podstawie przepisu art. 188 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do badań technicznych pojazdu do czasu rozpoznania niniejszej skargi:

Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. z uwagi na niezgodność tego uregulowania z wyrażoną w art. Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, bowiem przepis ten o charakterze sanacyjnym nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy i skutki czynu, czyn prowadzi do pozbawienia diagnosty uprawnień na okres pięciu lat od uprawomocnienia się decyzji o cofnięciu uprawnień.

2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. w związku z ust. 4 u.p.r.d., poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie czynu diagnosty jako wypełniającego te normy co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz w następstwie wydania zaświadczenia z badania technicznego i dokonania wpisu w dowodzie rejestracyjnym nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres pięciu lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 przywoływanej już wyżej ustawy "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponownie uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna) co skutkowało utrzymaniem w mocny uprzednio zapadłych decyzji.

3. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. w związku z ust. 4 u.p.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako umiarkowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięcia uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 u.p.r.d.)

4. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku nie na podstawie całokształtu akt sprawy lecz w wyniku niedokładnego jej zadania i braku oceny zachowania diagnosty oraz niepełnego i błędnego ustalenia stanu faktycznego, tj. z pominięciem dokonania oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, skutków i przyczyn naruszenia przepisów prawa przez diagnostę a tym samym braku rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotnym, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres pięciu lat, a także z pominięciem konieczności tłumaczenia istniejących wątpliwości na korzyść skarżącego.

III

Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący odwołuje się do obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a to oznacza, że stawia sądowi pierwszej instancji zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że istotą niniejszego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I GSK 1377/13, LEX nr 1773008). Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania, a przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2506/14, LEX nr 2100628). Wynikający z art. 133 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach danej sprawy. Do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy sąd pierwszej instancji oparłby swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który został zgromadzony w aktach sprawy. Podstawą oceny, przez sąd administracyjny zaskarżonego wyroku, jest bowiem materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku postępowania toczącego się przed organem pierwszej i drugiej instancji (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I GSK 1745/14, LEX nr 2032575). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych aktów lub czynności. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby więc zostać naruszony, gdyby sąd pierwszej instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2929/14, LEX nr 2119367, a także wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1422/14, LEX nr 2035971).

W myśl zaś art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłym na tle omawianego przepisu przyjmuje się, że zgodnie z jego brzmieniem treść uzasadnienia zawierać ma opis stanu sprawy, z którego wynikać będzie dokładnie o co przed sądem toczył się spór, obszernie przedstawiać stanowisko podatnika, zwłaszcza wyartykułowane w skardze oraz bardzo jasno przedstawiać treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz ich wyjaśnienie. Unormowanie art. 141 § 4 p.p.s.a ma przede wszystkim stwarzać gwarancje takiego podania przez sąd motywów swego rozstrzygnięcia, które umożliwiałoby stronie stosowanie dalszych środków zaskarżenia. Przepis ten nie służy do zaskarżania ewentualnych błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 307/07, LEX nr 471230). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1156/07, LEX nr 575447, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1652/11, LEX nr 1291759). Okoliczność, że stanowisko zajęte przez wojewódzki sąd administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez stronę skarżącą nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 867/05, LEX nr 488083).

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również, by sąd pierwszej instancji orzekał na innej podstawie aniżeli akta sprawy.

Tym samym zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zaistniałych okolicznościach sprawy należało uznać za nieusprawiedliwione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są także zasadne zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego zawarte w pkt 1, 2, 3 petitum skargi kasacyjnej. Sposób wyartykułowania i uargumentowania tych zarzutów powoduje, iż należy je rozpatrzeć łącznie.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. oraz zaakceptował jego właściwe zastosowanie przez organy administracji w rozpatrywanej sprawie. Błędna wykładnia oznacza mylne zrozumienie przepisu. Z kolei niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym, podziela przy tym wyrażany już w orzecznictwie pogląd, że uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię wymaga wywodu prawnego na temat naruszonego przepisu ze wskazaniem dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna i jak prawidłowo przepis ten przepis rozumieć.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona również na tej podstawie.

W szczególności należy stwierdzić, że podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Należy podkreślić, że odpowiedzialność wynikająca z przepisu art. 84 ust. 3 u.p.r.d. ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost treść tego przepisu: uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d.

Z treści wskazanego wyżej przepisu prawa wynika więc jednoznacznie, że wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę, nie mogą być brane pod uwagę (por. wyroki NSA: z dnia 12.09. 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11; z dnia 27.06. 2012 r., sygn. akt II GSK 619/11, z dnia 12.01. 2012 r., sygn. akt II GSK 1395, z dnia 25.02. 2015 r., sygn. akt II GSK 46/14; z dnia 12.04. 2013 r., sygn. akt II GSK 60/12- niepublikowane).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela pogląd zaprezentowany m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 60/12, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. nie daje organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień.

Zauważyć przy tym należy, iż przepis ten spełnia funkcję zapobiegawczą i sankcyjną jednocześnie. Jego celem jest więc odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, jak i przeprowadzenie wadliwego badania może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Ważkość obowiązków i odpowiedzialność spoczywające na diagnoście pozostaje zatem w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie. Surowość prawa w tym zakresie, odnoszona właśnie do wskazanych obowiązków i skutków ich zaniedbania przez diagnostę, a przez to możliwych następstw takiego działania, na tle niniejszej sprawy nie przemawia za prezentowanym przez stronę skarżącą stanowiskiem. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. nie pozostawia wątpliwości co do obligatoryjnego charakteru cofnięcia uprawnień, w sytuacji stwierdzenia opisanych w nim uchybień (vide wyrok NSA z 24.01. 2017 r., sygn. akt II GSK 2988/15 oraz wyrok NSA z 24.01.2017 r., sygn. akt II GSK 2832/15 niepublikowane).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić o nieproporcjonalności skutków przewidzianych przez art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w związku z art. 84 ust. 4 u.p.r.d, albowiem ustawodawca ustalając wymieniony skutek stwierdzenia deliktu diagnosty wyraził pogląd - co do zasady - o doniosłości prawidłowości kontroli technicznej dla bezpieczeństwa drogowego. Brak przeglądu (nieprawidłowe wykonanie) lub poświadczenie nieprawdy stoi w oczywistej sprzeczności z założonym celem ustawodawcy — tj. eliminacji z ruchu pojazdów niespełniających wymaganych norm. Rozwiązanie ustawowe chroni dobro społeczne rozumiane jako bezpieczeństwo i eliminacja zagrożeń. W żadnej mierze nie można uznać, że dobro jednostki — diagnosty dopuszczającego do ruchu drogowego pojazd nie spełniający norm - jest wyżej cenione niż dobro wszystkich uczestników ruchu.

Trudno w tej sytuacji twierdzić, że powyższe przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym pozostają w sprzeczności z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności.

Dodatkowo należy zauważyć, iż postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1167/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją RP art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 u.p.r.d. Natomiast Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt P16/16 umorzył postępowanie w tej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia, Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. na jednolite orzecznictwo w tym zakresie, a także, że art. 84 ust. 3 u.p.r.d. musi być stosowany w sposób ścisły, po wnikliwym zbadaniu stanu faktycznego konkretnej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.