Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2025 r. sprawa ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego do rozpoznania wniosków [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca, zwana dalej "Spółką", zarzuciła Prezesowi Głównego Urzędu Statystycznego, zwanemu dalej "organem", bezczynność przy rozpatrywaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, sformułowanego w trzech pismach datowanych [...] października 2024 r.

W skardze wniesiono o:

- zobowiązanie organu do załatwienia wniosku,

- stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zarzucono naruszenie przez organ:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej - poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

- art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 oraz 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej "ustawą o informacji" - polegające na odmowie udzielenia dostępu do informacji publicznej, poprzez brak przyznania wnioskowanej informacji waloru "publicznej" z naruszeniem formy przewidzianej przepisami prawa (decyzji administracyjnej).

Uzasadniając skargę rozwinięto powyższe zarzuty. Wskazano m.in.:

- [...] października 2024 r. Spółka wystąpiła z trzema wnioskami o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

- zakresu licencji na oprogramowanie [...] autorstwa firmy [...] sp. z o.o. (dalej jako "Firma"), jakim Główny Urząd Statystyczny (dalej jako "GUS") dysponuje - poprzez przekazanie warunków tych licencji (wniosek 1),

- informacji o oprogramowaniu i licencjach [...] autorstwa Firmy, jakim dysponuje GUS (np. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i inne) - poprzez podanie listy wspomnianego oprogramowania czy licencji (wniosek 2),

- odpowiedzi na pytanie o możliwość realizacji wszystkich uprawnień, wymienionych we wniosku za pośrednictwem licencji na oprogramowanie [...] autorstwa Firmy oraz licencji na oprogramowanie [...] firmy [...], które jest uzupełniane przez oprogramowanie [...] Firmy - odrębnie dla każdego z wymienionych oprogramowań (wniosek 3),

- w odpowiedzi na wnioski, organ - w odniesieniu do każdego z nich, pismem z [...] października 2024 r. - odmówił przyznania wnioskowanym informacjom waloru publicznej w rozumieniu ustawy o informacji,

- co do zasady - zgodnie z art. 1 ustawy o informacji - każda informacja o sprawach publicznych stanowi publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu - na zasadach i w trybie określonych w danym akcie; Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 13 marca 2019 r. (sygn. akt I OSK 667/17, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") wskazał: "informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Informacją publiczną są zatem informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej.",

- zakup licencji [...], odnośnie których Spółka złożyła wnioski o dostęp do informacji publicznej, sfinansowano ze środków publicznych; trudno odmówić zatem informacjom, związanym z zakupem przedmiotowych licencji, przymiotu informacji publicznej,

- nawet gdyby zaistniały wątpliwości, czy przedmiotowe informacje stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ustawy o informacji, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przepisy tego aktu należy wykładać z poszanowaniem zasady in dubio pro liberate tak, aby - w razie wątpliwości, co do charakteru informacji - dokonać wykładni zapewniającej maksymalną możliwą realizację konstytucyjnie gwarantowanego prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz pełniących funkcje publiczne osób (tak wyrok o sygn. akt III OSK 619/24 – dostępny w CBOSA).

- udzielone przez Firmę licencje na oprogramowanie [...] są wynikiem i elementem umowy, zawartej przez pomiot publiczny, która - co do zasady - jest jawna, zgodnie art. 18 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1320), zwanej dalej "ustawą o zamówieniach"; jawność ta odnosi się nie tylko dla pozostałych wykonawców ale również dla każdego zainteresowanego - w szczególności w zakresie, w jakim podlegają one ocenie, co do spełnienia warunków udziału w postępowaniu, zgodności oferowanego świadczenia z wymaganiami zamawiającego czy też analizie w kryteriach oceny ofert; zasada jawności postępowania ma dodatkowo służyć umożliwieniu samodzielnej kontroli przez wykonawców - pod kątem prawidłowości i zgodności z przepisami czynności, podejmowanych przez zamawiającego; możliwość kontroli przejawia się nie tylko w umożliwieniu wykonawcom weryfikacji prawidłowości procesu badania i oceny złożonych przez konkurencyjnych wykonawców ofert, lecz również innych czynności, podejmowanych przez zamawiającego – jak zgodność z przepisami czynności unieważnienia postępowania. (tak: Gawrońska-Baran Andrzela i in., Prawo zamówień publicznych. Komentarz); zgodnie z art. 73 ust 1 i art. 74 ust. 1 ustawy o zamówieniach, umowa w sprawie zamówienia publicznego jest załącznikiem do protokołu postępowania; sam protokół (zatem z załącznikami) jest natomiast jawny i udostępniany na wniosek; zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o informacji in principio przepisy tego aktu nie naruszają postanowień innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących publicznymi; już sama treść ustawy o zamówieniach przesądza, że wniosek Spółki dotyczył informacji publicznej i należało go rozpoznać pozytywnie,

- zakres licencji [...] i ich warunki, obowiązujące w instytucji publicznej, wpływają na rynek pod kątem prawa zamówień publicznych - w stosunku do kręgu podmiotów, które są zainteresowane ubieganiem się o możliwość realizacji zamówień na systemy informatyczne w instytucji; odmowa udzielenia dostępu do tych informacji stoi zatem również w sprzeczności z zasadą uczciwej konkurencji (art. 16 ustawy o zamówieniach); ogranicza bowiem liczbę potencjalnych wykonawców, uniemożliwia kontrolę zasadności wyboru przez zamawiającego wskazanego rozwiązania, a także może prowadzić do faworyzowania podmiotów, którym warunki i zakres licencji są znane,

- podobne wnioski (załączone do skargi) Spółka skierowała również do innych podmiotów publicznych, jak Urząd Marszałkowski Województwa [...], Urząd Marszałkowski Województwa [...] oraz Miasta [...]; nie miały one wątpliwości, co do publicznego charakteru wnioskowanych informacji i takowych udzieliły (załączono do skargi).

- mimo upływu terminu, określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji, organ nie udzielił do dnia wniesienia skargi (datowana 2 grudnia 2024 r.) wnioskowanej informacji, ani nie odmówił jej udzielenia w formie przewidzianej przepisami prawa - decyzją administracyjną, zgodnie z art. 16 przywołanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono:

- wnioski Spółki z [...] października 2024 r. nie zawierają żądania udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o informacji.; informacje niedotyczące spraw publicznych nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu danego aktu,

- informacją publiczną jest w szczególności treść dokumentów i innych materiałów, wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty, nie będące organami administracji publicznej, które - na gruncie tej ustawy - zobowiązano do udostępnienia informacji, które mają walor publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych - niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą; informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu, niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących; są więc nią też m.in. treści dokumentów i materiałów, bezpośrednio wytworzonych przez organy; dane techniczne, dotyczące sposobu funkcjonowania systemu komputerowego informacją publiczną natomiast nie są; stanowią jedynie techniczną sferę funkcjonowania narzędzia, jakim posługuje się organ, realizując zadania publiczne (tak: wyrok NSA o sygn. I OSK 7/14 – dostępny w CBOSA),

- wnioskowano o dane, dotyczące rodzaju licencji, warunków korzystania przez GUS z programu komputerowego konkretnego producenta, a także o odpowiedź na pytanie, czy posiadane przez GUS licencje, odpowiadają warunkom, ustanowionym w postępowaniu w sprawie zamówienia publicznego, które toczy się przed innym niż GUS podmiotem; łącznie dotyczy to cech posiadanego przez organ oprogramowania; program komputerowy nie stanowi informacji publicznej, lecz jest jedynie narzędziem do stworzenia takiej informacji; pozwala jedynie taką informację generować,

- ustawa o informacji nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji; zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkiej informacji (tak wyrok WSA o sygn. akt II SAB/Łd 19/16 – dostępny w CBOSA); gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2893/18 – dostępny w CBOSA),

- nie można w sprawie przyjąć za Spółkę, aby ewentualne wątpliwości, co do charakteru zażądanej informacji bądź jej zakresu, można było rozstrzygać na jej korzyść; przeciwnie - z całokształtu okoliczności tej konkretnej sprawy wynika, że jej wnioski nie dotyczą udzielenia informacji publicznej; zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, ustawa o informacji ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem instytucji publicznych; wnioski o udostępnienie informacji publicznej - składane przez podmioty, których interesów dotyczą - nie są żądaniami udzielenia informacji publicznej,

- dla oceny tego indywidulnego przypadku jest istotne, że GUS – jako zamawiający - prowadził postępowanie w sprawie zamówienia publicznego; Spółka składała wnioski o dostęp do informacji o realizacji tego zamówienia; organ, jako zobowiązany na gruncie przepisów ustawy o informacji, udzielał na nie odpowiedzi - w zakresie dotyczącym spraw publicznych,

- w przedmiotowej sprawie wymaga podkreślenia, że Spółka wskazała motywy złożenia wniosków z [...] października 2024 r. - "Powyższe zapytanie kierujemy w związku z faktem, iż:.."; organ nie musi prowadzić w tym zakresie szczególnych ustaleń; Spółka powołuje się na potrzebę wykorzystania wnioskowanych informacji w postępowaniu w sprawie zamówienia publicznego, które toczy się przed zamawiającym innym niż GUS; Spółka pozostaje zainteresowana wygraniem danego postępowania o zamówienie publiczne, które nie zostało zakończone i toczy się przed innym podmiotem; pozyskanie informacji ma służyć ich wykorzystaniu w odrębnych postępowaniach,

- stanowisko, wedle którego ustawa o informacji nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie, jest zgodne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych,

- nawet w wypadku uznania, że wnioski z [...] października 2024 r. dotyczyły w pewnym zakresie informacji publicznej, charakter zawnioskowanej informacji należy rozważać w tej spawie przez pryzmat nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej,

- co do argumentacji Spółki o sposobie realizacji jej wniosków przez inne niż organ podmioty zobowiązane do udostępniana informacji publicznej, wskazano: nie jest to wiążące; organy stosują prawo samodzielnie, a objęty niniejszym postępowaniem przypadek należy oceniać w kontekście całokształtu okoliczności, które przedstawiono w odpowiedzi na skargę.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji).

Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź podmiot obowiązany nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r.,

o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

W rozpatrywanym przypadku jest poza sporem stan faktyczny w jego istotnych elementach. Wnioskodawca zwrócił się mianowicie o udostępnienie określonych informacji - chodziło o dane dotyczące warunków korzystania przez GUS z określonych oprogramowań autorstwa Firmy - zaś organ nie udzielił jej w zakresie żądania - w terminie zakreślonym ustawą o informacji. Prezentował przy tym stanowisko - przedłożone w piśmie do Wnioskodawcy z zachowaniem terminu z art. 13 ust. 1 wskazanego aktu - że żądana informacja nie podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o informacji. W odpowiedzi na skargę wywodzono, że żądana informacja:

- dotyczy danych technicznych, co do sposobu funkcjonowania systemu komputerowego zaś równocześnie

- ma służyć celom własnym Spółki - chcę ją wykorzystać w postępowaniu przetargowym prowadzonym przez inny podmiot, gdzie Spółka ubiega się o zamówienie.

Nie jest sporne natomiast, że organ należy do obowiązanych udostępniać informacje publiczne (na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o informacji) i dysponowanie przezeń wnioskowaną.

Organ mylnie skonstatował, jakoby żądana informacja nie podlegała udostępnieniu w trybie ustawy o informacji.

Zasadne jest stanowisko skargi, gdzie powołano regułę szerokiego wykładania zakresu prawa dostępu do informacji publicznej, mającego zresztą podstawę w regułach rangi konstytucyjnej (tak powołany w skardze art. 61 ust. 1). Wobec uprzedniego przywołania tych wywodów ich ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne.

Na gruncie tych rozważań ogólnych, należy wskazać, że - co trafnie zauważa organ - zagadnienie danych technicznych, dotyczących sposobu funkcjonowania systemu komputerowego, nie stanowią informacji publicznej. W rozpoznanej sprawie jednak kwestia ta nie ma istotnego znaczenia, Przedmiotem zapytania były bowiem, wynikające z dostawy określonych usług (tu od sprzedawcy oprogramowania), warunki korzystania i zakres uprawnień, jakie przysługują podmiotowi publicznemu, wobec zawarcia określonej umowy. W danym zakresie nie sposób wywieść, aby dane zagadnienie nie stanowiło informacji publicznej, jako istotne informacje m.in. w kontekście racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że bezzasadne było w danej sprawie przywoływanie przez Spółkę stosownych regulacji ustawy o zamówieniach. Gdyby w danej sprawie szczególne reguły udostępnianie informacji ustanowiono tym aktem, nie znalazłyby zastosowania przepisy ustawy o informacji - wobec treści jej art. 1 ust. 2. Uwaga ta nie ma jednak istotnego znaczenia w kontekście zasadności argumentacji, że danego rodzaju informacja - dotycząca warunków korzystania z nabytego oprogramowania - stanowi publiczną.

Poza rozważaniami Sądu musi zostać na tym etapie kwestia, czy żądaną informację należy udostępnić - wobec reguł, dotyczących ochrony określonych informacji czy udostępnianie informacji przetworzonej. Gdyby w zakresie tym wystąpiły przeszkody, organ orzeka w tym przedmiocie przez wydanie decyzji – w myśl art. 16 ust. 1 ustawy o informacji. Co bezsporne, aktu takiego dotąd nie wydano. Po rozważeniu możliwości udostępnienia informacji wymienionej we wniosku 1 i 2 będzie wymagała analizy zasadność udzielenie odpowiedzi na pytania szczegółowe, zamieszczone we wniosku 3 - w szczególności w kontekście, czy informacje te nie są zawarte w materiałach, udostępnionych w ramach realizacji wniosku 1 lub 2 (a więc Wnioskodawca nią dysponuje) bądź nie stanowią żądania interpretacji warunków tam opisanych - co informacji publicznej nie stanowi. Organ obowiązany będzie rozważyć te kwestie w kontekście właściwych ram prawnych - uwzględniając, że informacja o warunkach korzystania z zakupionego ze środków publicznych oprogramowania stanowi publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o informacji.

W kontekście argumentacji Spółki, nie mogło mieć natomiast kluczowego znaczenia podnoszona okoliczność udostępniania informacji o warunkach korzystania z oprogramowania autorstwa Firmy przez inne podmioty publiczne. Nie czyni to informacji publicznej, jeżeli obiektywnie nie miałaby takiego charakteru. Bezzasadność wywodu skargi w danym zakresie nie ma jednak znaczenia dla wyniku tej sprawy.

Chybiona jest z kolei argumentacja organu, jakoby przeszkodą dla udostępnienia informacji, która ma charakter publicznej, mogła stanowić jej przydatność - użyteczność na potrzeby własne samego wnioskodawcy. Sąd w tym składzie podziela prezentowane obecnie w judykaturze stanowisko, gdzie wskazano, że sama konkretna użyteczność informacji dla celów prywatnych wnioskodawcy nie wyłącza możliwości żądania jej udostępnienia – gdy w istocie dotyczy ona generalnie spraw publicznych. Odmienne rozumienie - określających ramy udostępnienia informacji publicznej - przepisów prowadziłoby do absurdalnego skutku (intencji ustanowienia takich reguł nie sposób przypisać racjonalnemu prawodawcy), gdzie określoną informację - ze swego charakteru stanowiącą "publiczną", gdyż dotyczącą funkcjonowania państwa i jego instytucji - mogłaby pozyskać każda osoba, z wyjątkiem tej faktycznie nią aktualnie zainteresowanej – w kontekście swej sytuacji osobistej (własnych interesów). Przy takim rozumieniu regulacji, osoba taka musiałby w istocie korzystać z pomocy niejako "pośrednika", który nie byłby bezpośrednio zainteresowany pozyskaniem informacji dla własnych celów, a więc mógł o nią skutecznie wystąpić. Przyjęcie takiej koncepcji za właściwą nie realizowałoby celu - unikania sytuacji, gdy procedury dostępu do informacji publicznej byłyby wykorzystywane na realizację własnych interesów - lecz tworzyło w danym zakresie sztuczne acz równocześnie nieskuteczne bariery formalne (patrz: tak samo aktualne orzecznictwo: wyroki NSA o sygn. akt III OSK 447/22 i 1639/22 - dostępne w CBOSA).

W ocenie Sądu, sama przydatność określonej informacji dla celów własnych wnioskodawcy nie może też determinować oceny, jakoby żądanie stanowiło nadużycie prawa do informacji publicznej. Pojęcie to zdefiniowano trafnie w doktrynie i judykaturze jako działanie nakierowane na dezorganizację pracy organów administracji (kolejne oczywiście bezzasadne wnioski, informacje bezużyteczne itp.), nękanie określonych, sprawujących funkcję publiczne osób, czy inne działania nie nakierowane w istocie na pozyskanie przydatnych informacji. W rozpatrywanej sprawie nie wywodzono nawet, aby Spółka prowadziła tego rodzaju działania.

Ponieważ - wobec wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – nie uczyniono zadość żądaniu ani też nie wydano decyzji o odmowie udostępnienia informacji, zaś organ nie kwestionuje nią dysponowania, zasadną jest konkluzja, że pozostaje w bezczynności. Sąd był więc obowiązany nakazać rozpoznanie wniosków w stosownej formie. Chybiony jest przy tym wywód skargi, jakoby odmowa udostępnienia informacji z uwagi na brak jej publicznego charakteru, musiała mieć postać decyzji administracyjnej, co nie ma znaczenia dla wyniku tej sprawy.

Błędnie kwalifikując żądanie Wnioskodawcy, jako dotyczące wiadomości nie podlegających udostępnieniu wedle reguł ustalonych w ustawie o informacji, naruszono przepisy prawa materialnego, gdzie określono, co stanowi informację publiczną (tak odpowiednio wskazane w skardze art. 61 ust.1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 ustawy o informacji), zaś - w tego następstwie - uchybiono wynikającym z ustawy o informacji terminom udostępnianie informacji (art. 13).

W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała natomiast – wbrew stanowisku skargi - charakteru intencjonalnego. Spowodowało ją błędne przekonanie, że nie jest obowiązany załatwić sprawy wedle reguł udostępnienia informacji, przewidzianych ustawą o informacji. Okoliczność ta, jakkolwiek nie uwalnia go z zarzutu bezczynności, ma jednak znaczenie w kontekście oceny zakresu stwierdzonej bezczynności. Uzasadnia przyjęcie, że nie ma ona charakteru rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 3 sentencji, w myśl art. 200 powyższej ustawy. Poniesione koszty stanowił uiszczony wpis od skargi.