Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2025 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na bezczynność E. Sp. z o.o. w udostępnieniu informacji publicznej I. stwierdza, że E. Sp. z o.o. dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia [...] w zakresie pkt 1; 2 i 4; II. zobowiązuje E. Sp. z o.o. do rozpoznania wniosku z dnia [...] w zakresie pkt 1; 2 i 4 – w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w zakresie pkt 3 wniosku z dnia [...]; V. zasądza od E. Sp. z o.o. na rzecz H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 2 czerwca 2025 r., złożony drogą mailową 14 lipca 2025 r., H. sp. z o.o. (dalej jako: "skarżąca") wystąpiła do Elbląskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. (dalej jako: "organ", "EPEC") o udostepnienie informacji publicznej poprzez przesłanie:

1. protokołu z otwarcia ofert,

2. protokołu z przeprowadzonego postepowania,

3. złożonych ofert wraz ze wszystkimi załącznikami,

4. umowy wraz ze wszystkimi załącznikami z wybranym wykonawcą.

Skarżąca wskazała, że wniosek dotyczy postępowania: "Dostawa materiałów preizolowanych - rury i akcesoria".

Pismem z 13 czerwca 2025 r. organ poinformował skarżącą, że postępowanie prowadzone było zgodnie z Regulaminem udzielania zamówień o wartości przewyższającej kwotę 100.000 złotych, zamieszczonego na stronie internetowej Zamawiającego pod podanym linkiem. W związku z powyższym, jak również zgodnie z § 3 ust. 3 Regulaminu: "W przypadku przeprowadzenia Postępowania w trybie Przetargu (nieograniczonego lub ograniczonego) przy użyciu Platformy Zakupowej, dokumenty zamieszczone przez Zamawiającego na Platformie Zakupowej są jawne. Jawne są też wyniki Postępowania, w których Zamawiający poda nazwę albo imię

i nazwisko, siedzibę albo miejsce zamieszkania, jeżeli jest miejscem wykonywania działalności Wykonawcy, którego ofertę wybrano, oraz nazwy albo imiona i nazwiska, siedziby albo miejsca zamieszkania, jeżeli są miejscami wykonywania działalności Wykonawców, którzy złożyli oferty, a także punktację przyznaną ofertom w każdym kryterium oceny ofert i łączną punktację. Pozostałe dokumenty są niejawne."

W związku z powyższym w załączeniu organ przesłał informację, zgodnie

z postanowieniami Regulaminu, tj. wydruk przedstawiający ocenę oferty jednego oferenta. Organ poinformował, że pozostałe dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, z tych też powodów brak podstaw prawnych do ich udostępnienia. Wyjaśnił, że protokoły

z otwarcia ofert, jak i protokół z przeprowadzonego postępowania, są dokumentami wewnętrznymi, które nie stanowią informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych: "Nie są informacją publiczną dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk". W zakresie wnioskowanych ofert organ wskazał na wyrok NSA z 25 lutego 2025 r. sygn. akt OSK 2056/24, LEX nr 3838376, zgodnie z którym oferty zachowują walor dokumentów prywatnych i jako takie nie posiadają charakteru informacji publicznej. Odnosząc się do żądania udostępnienia umowy, organ stwierdził, że na realizacje umowy nie otrzymał żadnego dofinansowania, a tym samym nie korzysta ze środków publicznych na realizację umowy.

W dniu 7 lipca 2025 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność EPEC w rozpatrzeniu wniosku. Zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez przyjęcie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej,

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez odmowe udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym pozbawienia obywatela prawa konstytucyjnie gwarantowanego,

- art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez zaniechanie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, zwrot kosztów i przeprowadzenie dowodów na okoliczności powołane w skardze.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ ustosunkował się do wniosku zwykłym pismem, a nie wydał decyzji. Zdaniem skarżącej wnioskowanym informacjom z całą pewnością przysługuje przymiot informacji publicznej. Chodzi mianowicie o wykonywanie zadań o charakterze publicznym (zaopatrywanie mieszkańców Elbląga w energię cieplną). Informacje o przebiegu i wykonywaniu takich zadań, w tym na etapie przetargu, stanowią informację publiczną, dotyczą bowiem szerokiego grona osób i to w kontekście zaspokajania zbiorowych potrzeb społeczeństwa. Informacje takie interesują ogół obywateli. Fakt, iż wniosek dotyczył umów cywilnoprawnych czy też dokumentów świadczących o realizacji umów cywilnoprawnych, nie zmienia konstatacji, że dokumenty te dotyczą spraw publicznych. Cywilnoprawny charakter danej czynności nie wpływa w żaden sposób na ocenę tego, czy dana informacja ma charakter publiczny. Wnioskowane informacje dotyczą sposobu realizacji zadań publicznych, stąd też informacja dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 analizowanej ustawy. Elbląskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, albowiem wykonuje zadania publiczne (zaopatrywanie ludności w energię cieplną), w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakres informacji objętej wnioskiem skarżącej dotyczył informacji publicznej, ponieważ związany był ściśle z wykonaniem zadania realizowanego z wykorzystaniem środków publicznych. Skarżąca podniosła, że w doktrynie za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. W związku z tym nie może być wątpliwości, że oferty złożone zamawiającemu podmiotowi w celu realizacji zadań o charakterze publicznym są dokumentem sporządzonym w związku z wykonywaniem władzy publicznej. Oferta taka bowiem zawiera informację o cenie ofertowej za jaką dany wykonawca może zrealizować zadanie o charakterze publicznym. Skarżąca przytoczyła wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 813/15, w którym przyjęto, że informację publiczna stanowią "dokumenty wytworzone w związku z realizacją ustawy prawo zamówień publicznych, a dotyczące mienia publicznego i sporządzone w celu realizacji zadań go dotyczących". Skarżąca powołała się również na wyrok WSA we Wrocławiu z 12 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 568/06, w którym uznano, że wszystkie informacje dotyczące umów o realizację zamówień publicznych, a więc takich w oparciu o które wydatkowane są środki publiczne i osiągane cele o znaczeniu publicznym są informacjami publicznymi. Skarżąca wskazała, że zgodnie z wyrokiem NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Jawność umów w sprawach zamówień publicznych na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza możliwość odmowy ich udostępnienia z powołaniem się na którąkolwiek z tajemnic ustawowo chronionych. W ocenie NSA tego rodzaju regulacja prawna zawarta w ustawie - Prawo zamówień publicznych nie oznacza, że inne niż umowy dokumenty dotyczące postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień nie zawierają informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Ustawa ta zawiera uregulowania szczególne, które należy uwzględniać przy stosowaniu trybu dostępu do informacji publicznej. Reasumując, skarżąca wskazała, że EPEC winien udzielić wnioskowanej informacji publicznej bezzwłocznie w zakresie wszystkich wnioskowanych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 13 czerwca 2025 r. Podkreślił, że zarówno protokoły z otwarcia ofert, jak i protokół z przeprowadzonego postępowania są dokumentami wewnętrznymi - zwłaszcza jeśli postępowanie nie było prowadzone w trybie zamówień publicznych. Oferty złożone przez uczestników otwartego konkursu na realizację zadania publicznego nie są dokumentami urzędowymi. Oferty zachowują walor dokumentów prywatnych (wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2056/24). Według organu, z uwagi na fakt, iż do realizacji przedmiotowego zadania nie były wykorzystywane środki publiczne, to brak jest podstaw do uznania, że informacje o przebiegu jego realizacji i wykonaniu są informacjami o charakterze publicznym w rozumieniu u.d.i.p. Dlatego też przywołane przez stronę skarżącą stanowisko, w tym wyrok WSA w Poznaniu z 24 marca 2022 r., w sprawie IV SA/ Po 1043/21, nie ma zastosowania. Nadto wobec faktu, że przedmiotowa umowa i przetarg nie były realizowane w oparciu o zamówienia publiczne, stąd też oferty, protokoły, umowa nie posiadają waloru dokumentacji urzędowej, która stanowi informację publiczną. Strona skarżąca niezasadnie powołuje się na koncepcję jawności umów w sprawach zamówień publicznych na gruncie u.d.i.p. - gdyż przepisy zamówień publicznych nie były stosowane w postępowaniu, z którego strona skarżąca domaga się protokołów, ofert i umowy. Organ podniósł, że w przypadku gdy zgłoszone w podaniu żądanie udzielenia określonych informacji nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., nie powinien wydawać decyzji administracyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w drodze decyzji administracyjnej następuje odmowa udostępnienia informacji publicznej. W sytuacji natomiast gdy informacja nie stanowi informacji o sprawach publicznych, załatwienie zgłoszonego we wniosku żądania następuje w drodze pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej w skrócie: "u.d.i.p". Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z informacji zamieszczonych na wskazywanej przez organ stronie internetowej wynika, że EPEC jest jednoosobową sp. z o.o. Gminy Miasta Elbląg. Tym samym wchodzi w skład szeroko pojmowanej sfery mienia komunalnego i w jej ramach gospodaruje majątkiem publicznym. W wyroku z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 420/24 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że nawet jeżeli miejskie przedsiębiorstwo energetyki cieplnej, jako spółka prawa handlowego, nie wchodzi w skład sektora publicznego, a uzyskiwane przez nią przychody nie stanowią środków publicznych zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, w skrócie; "u.f.p."), to nie oznacza to, że nie gospodaruje ona majątkiem publicznym w rozumieniu u.d.i.p., a informacje tego dotyczące pozbawione są waloru publicznego. W tym zakresie regulacje u.f.p. oraz u.d.i.p. stanowią dwie odrębne płaszczyzny prawne, które nie mogą być ze sobą zestawiane. Co do zasady więc EPEC jest zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej i walor taki mają informacje odnoszące się do gospodarowania majątkiem spółki. W przytoczonym wyroku NSA wyjaśnił, że przedsiębiorstwo energetyki cieplnej jako podmiot realizujący zadania publiczne w postaci zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy w zakresie zaopatrzenia w energię cieplną nie powinien i nie może - w świetle regulacji u.d.i.p. - zawężać publicznego katalogu posiadanych przez siebie danych wyłącznie do tych informacji, które wiążą się bezpośrednio i dosłownie z wykonywanym przez ten podmiot zadaniem publicznym. Każde bowiem podejmowane przez spółkę działanie, czy to w sferze technologicznej, czy też organizacyjnej, przyczynia się do realizacji zadania publicznego. Stąd też publiczny walor będą miały nie tylko informacje związane z zaopatrzeniem w energię cieplną mieszkańców gminy, ale także informacje odnoszące się do kwestii związanych z funkcjonowaniem spółki jako podmiotu obrotu prawnego, pracodawcy, czy też spółki prawa handlowego. Stanowisko to skład orzekający w pełni podziela. Nie budzi wątpliwości Sądu, że umowy zawarte przez EPEC w trybie otwartych konkursów na dostawę materiałów dotyczą sposobu wydatkowania środków publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) i e) u.d.i.p.). NSA w wyroku z 26 września 2024 r., sygn. akt III OSK 10/23, publ. w CBOSA, trafnie zauważył, że informacje o umowach pozwalają ocenić czy dokonywane zakupy są racjonalne i służą zaspokajaniu realnych potrzeb społecznych lub wykonywaniu zadań społecznych, czy też mają inne cele. Wbrew przekonaniu EPEC nie można uznać, że dysponowanie majątkiem w sytuacji, gdy nie miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych, a postępowanie odbyło się jedynie w oparciu o wewnętrzne regulacje, podobne w swym przebiegu do zamówień publicznych, to postępowanie to ma charakter niejawny i nie podlega regulacjom u.d.i.p. Przeciwnie do postępowań takich także mają zastosowanie przepisy u.d.i.p., ponieważ dotyczą one dysponowania majątkiem publicznym (por. wyrok WSA w Poznaniu z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 31/21, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym informacją publiczną jest treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1258/21, publ. w CBOSA).

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że EPEC niezasadnie poinformował skarżącą, że wnioskowana umowa nie stanowi informacji publicznej. Powinna ona podlegać udostępnieniu z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Oznacza to, że jeżeli umowa zawiera dane, których ujawnienia domaga się wnioskodawca, a które podlegają ochronie, to w tym zakresie organ powinien wydać decyzję odmowną, na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

Zauważyć trzeba, że w wyroku z 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2056/24, na który organ powoływał się w toku postępowania i w odpowiedzi na skargę, NSA akcentował, że w postępowaniu dotyczącym konkursu ofert, który nie był realizowany na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych, charakter informacji publicznej mają wszelkie dokumenty dotyczące samego uzasadnienia wyboru, jak i sama umowa zawarta z wybranym podmiotem. Idąc tym tokiem myślowym nie można się zgodzić z organem, że wnioskowane protokoły nie stanowią informacji publicznej. Jeżeli zostały sporządzone i zawarta została w nich ocena ofert, to nie mają charakteru wewnętrznego, gdyż przedstawiają podstawy dokonanego wyboru. Pojęcie "dokumentu wewnętrznego" należy odnosić do dokumentów roboczych, które nie są wiążące, nie wyrażają stanowiska organu, jak sam wyjaśnił organ. Takiego charakteru nie można przypisać protokołom sporządzonym w otwartym konkursie ofert, gdyż z nich powinno wynikać uzasadnienie dokonanego wyboru. Z udostępnionego przez EPEC wydruku dotyczącego oceny jednej oferty w ogóle nie wynika, czy byli inni oferenci i jak zostali ocenieni.

Zasadne jest natomiast stanowisko organu w zakresie żądanych ofert wraz ze wszystkimi załącznikami (pkt 3 wniosku). W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowane zostało stanowisko, które skład orzekający podziela, zgodnie z którym oferty złożone przez uczestników otwartego konkursu na realizację zadania publicznego nie są dokumentami urzędowymi. Są to dokumenty prywatne i jako takie nie posiadają charakteru informacji publicznej (por. wyroki NSA z 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2056/24 i z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2967/23, CBOSA). Zgodzić należy się z Naczelnym Sadem Administracyjnym, który w powołanych wyrokach wyjaśnił, że w odróżnieniu od samej umowy, jak i dokumentów wytworzonych przez komisję konkursową, oferta nie świadczy o sposobie wykonania zadania. Jest ona niezbędna do uruchomienia procedury konkursowej, w ramach której następuje weryfikacja, w tym ocena oferty oraz zawarcie umowy. Oferta zawiera wyłącznie dane indywidualne, które nie przekładają się automatycznie na treść umowy. To umowa definiuje bowiem sposób wykonania zadania oraz jego koszty finansowe. Z uwagi na zapatrywanie, że dokument oferty odnosi się do realizacji usługi publicznej, nie można a limine uznać, że należy go korelować ze sprawą publiczną w takiej formule jak tego wymaga dyspozycja art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Powyższy przepis - co należy podkreślić - nie pozwala traktować jako danych publicznych informacji zawartych w dokumencie nie wytworzonym przez organ i nie stanowiącym w sposób definitywny o istotnych elementach sprawy publicznej.

Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w CBOSA).

Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA). W sytuacji gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie dotyczy informacji publicznej, leży w dyspozycji innego podmiotu, to właściwą formą udzielonej odpowiedzi jest forma pisemna bez konieczności zachowania szczególnej formy decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2055/16; z 24 października 2019 r., sygn. akt I OSK 910/18, CBOSA).

W konsekwencji, Sąd uznał za zasadą skargę na bezczynność organu i w zakresie rozpoznaniu wniosku spółki dotyczącym pkt 1, 2 oraz 4 wniosku

z dnia 2 czerwca 2025 r. orzekł, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o zobowiązaniu EPEC do rozpoznania wniosku, o czym orzeczono w pkt I i II wyroku.

W zakresie dotyczącym pkt 3 wniosku z 2 czerwca 2025 r. skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt IV wyroku.

W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt III. wyroku. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Należy uznać, że zaniechanie prawidłowej realizacji wniosku wynikało z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p., nie było więc celowym działaniem.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącej: uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).