Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 15 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Beata Czyżewska, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. na bezczynność P. Spółka Akcyjna z siedzibą w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje P. Spółkę Akcyjną z siedzibą w B. do załatwienia wniosku P. B. z 27 sierpnia 2024 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że P. Spółka Akcyjna z siedzibą w B. dopuściła się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od P. Spółka Akcyjna z siedzibą w B. na rzecz skarżącego P. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc

Pismem z dnia 7 sierpnia 2024 r. P.B. (dalej także: wnioskodawca, skarżący, strona skarżąca) wystąpił do P. Spółka Akcyjna z siedzibą w B. (dalej także: P., organ), o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udzielenie informacji czy P. zweryfikował (zbadał) zgodność rur ciśnieniowych i tulei dostarczonych w ramach umowy zawartej w wyniku przeprowadzenia przetargu nieograniczonego na realizację zamówienia pod nazwą "Zakup rur ciśnieniowych i tulei do systemów E. na bloki [...], [...], [...], [...] dla P. SA Oddział Elektrownia B." (dalej także: Zamówienie) o numerze [...] ze specyfikacją warunków zamówienia. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, skarżący wniósł o przesłanie kopii (skanu) wyników wszelkich przeprowadzonych badań, testów lub pomiarów rur ciśnieniowych i tulei dostarczonych w ramach tego postępowania.

Wnioskodawca wskazał, że informację publiczną należy udostępnić na podany adres poczty elektronicznej.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2024 r. skarżący otrzymał od P. pismo z odpowiedzią na wniosek. Organ wskazał, że postępowanie zakupowe Zamówienia przeprowadzone zostało w oparciu o Procedurę Zakupową obowiązującą w P. S.A. – [...], z pominięciem przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2023r., poz. 1605 tj.). Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią udostępnionej publicznie Specyfikacji Warunków Zamówienia, której integralną część stanowił projekt umowy wraz z Opisem Przedmiotu Zamówienia, Wykonawca wraz z dostawą zobowiązany został do dostarczenia Zamawiającemu określonej dokumentacji jakościowej na potwierdzenie spełnienia stawianych wymagań. Dokumentacja jakościowa obejmowała:

Certyfikat wykonania 3.1

Certyfikat zgodności (karta produktu) na materiał PFA

Dokumentacja jakościowa z procesu produkcji:

a) Pomiar geometrii produkowanej rurki (ISO 3126) w sposób ciągły za pomocą czujników ultradźwiękowych z zapisem na nośniku. Tolerancja średnicy rurki max + 0,5 mm, tolerancja grubości ścianki + 0,1 mm. Badania wytrzymałościowe (ISO 527-1, -2) z częstotliwością min. 1x8 h. Badania będą prowadzone na kształtkach typu 5A z prędkością rozciągania 50mm/min, w temperaturze 22+2OC. W każdym badaniu (1x8h) próbie poddanych będzie 5 kształtek. Minimalne naprężenie na granicy plastyczności - 15 MPa. Minimalne naprężenie przy zerwaniu - 16-18 MPa. Minimalne wydłużenie względne przy zerwaniu - 250%.

b) Badanie wytrzymałości na działanie ciśnienia wewnętrznego (ISO 1167-1 i -2) z częstotliwością min 1 x 24 h. Badania każdorazowo na 3 próbkach o długości 1 m każda, przez 48h, w temperaturze 160°C, przy ciśnieniu 0,3 MPa. Zakończenie badania próbą na rozerwanie próbki (ciśnienie niszczące) dla stwierdzenia braku uszkodzeń o charakterze kruchym i propagacji pęknięcia.

c) Sprawdzenie gęstości materiału (ISO 1183-1) wykonywane jednorazowo na daną partię surowca (granulatu) na 5 próbkach rurki. Minimalna gęstość 2,1 g/cm3.

d) Wyznaczenie masowego wskaźnika szybkości płynięcia MFR materiału rurki i granulatu (ISO 1133) w temperaturze 372°C, obciążeniem 5 kg. Maksymalne MFRze dla granulatu 2,5g/10 min. Maksymalne MFRze dla rurki 2,8 g/10 min.

Normy dotyczące wykonania i kontroli;

Certyfikat akredytowanej jednostki badawczej potwierdzający spełnienie dyrektywy [...].

Ponadto, organ wskazał, że zamawiający dokonał weryfikacji zgodności dostarczonych produktów ze specyfikacją warunków zamówienia w oparciu o treść przedłożonej przez Wykonawcę dokumentacji (nie zachodziła uzasadniona potrzeba przeprowadzenia dodatkowych badań/testów/pomiarów).

Do pisma nie dołączono żadnych dokumentów.

Następnie pismem z 27 sierpnia 2024 r. skarżący złożył do P. kolejny, nawiązujący do udzielonej wcześniej informacji, wniosek o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie kopii (skanu) dokumentacji jakościowej dostarczonej przez wykonawcę na podstawie umowy z P. S.A. na Zamówienie, zawartej w wyniku przeprowadzenia Procedury Zakupowej nr [...], w postaci wymaganych zgodnie ze Specyfikacją Warunków Zamówienia:

Certyfikatu wykonania 3.1;

Certyfikatu zgodności (karta produktu) na materiał PFA;

Dokumentacji jakościowej z procesu produkcji uwzględniającej:

a) Pomiar geometrii produkowanej rurki (ISO 3126) w sposób ciągły za pomocą czujników ultradźwiękowych z zapisem na nośniku; Badania wytrzymałościowe (ISO 527-1, -2) z częstotliwością min. 1x8 h (prowadzone na kształtkach typu 5A z prędkością rozciągania 50mm/min, w temperaturze 22+20C);

b) Badanie wytrzymałości na działanie ciśnienia wewnętrznego (ISO 1167-1 i -2) z częstotliwością min 1 x 24 h, zakończone próbą na rozerwanie próbki (ciśnienie niszczące) dla stwierdzenia braku uszkodzeń o charakterze kruchym i propagacji pęknięcia;

c) Sprawdzenie gęstości materiału (ISO 1183-1) wykonywane jednorazowo na daną partię surowca (granulatu) na 5 próbkach rurki;

d) Wyznaczenie masowego wskaźnika szybkości płynięcia MFR materiału rurki i granulatu (ISO 1133) w temperaturze 372°C;

Norm dotyczących wykonania i kontroli;

Certyfikatu akredytowanej jednostki badawczej potwierdzającego spełnienie dyrektywy [...].

Skarżący wskazał, że informację publiczną należy udostępnić na podany adres poczty elektronicznej, bądź listownie, na podany przez wnioskodawcę adres - gdyby przesłanie dokumentów elektronicznie było niemożliwe, z uwagi na ich rozmiar.

W odpowiedzi, pismem z dnia 12 września 2024 r. poinformowano skarżącego, że żądane przez niego dokumenty (dokumentacja jakościowa dostarczona przez wykonawcę na podstawie umowy z organem na Zamówienie), będące dokumentami prywatnymi, pochodzącymi od wykonawcy biorącego udział w wymienionym postępowaniu, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902) (dalej: u.d.i.p.). i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p.

Organ argumentował, że udostępnieniu z dokumentu prywatnego może podlegać natomiast informacja, którą dysponuje organ, mająca cechy informacji publicznej, ale nie sam dokument prywatny będący nośnikiem tej informacji. Organ wskazał, że w odpowiedzi na wcześniejszy wniosek z dnia 8 sierpnia 2024 r. wnioskodawca otrzymał informację, iż Wykonawca w dostarczonej w postępowaniu przetargowym dokumentacji wskazanej przez Zamawiającego potwierdził spełnienie stawianych w specyfikacji warunków zamówienia wymagań jakościowych odnośnie dostarczonego przedmiotu zamówienia. Zamawiający dokonał weryfikacji zgodności dostarczonych produktów ze specyfikacją warunków zamówienia w oparciu o treść przedłożonej przez Wykonawcę dokumentacji i nie zachodziła uzasadniona potrzeba przeprowadzenia dodatkowych badań, testów czy pomiarów. W przekonaniu organu wnioskodawca otrzymał więc żądaną informację. Wskazana we wniosku dokumentacja, zawierająca wyniki badań produktów dostarczonych przez Wykonawcę, nie pochodzi od P.. W ocenie organu dokumenty te należy zaliczyć do ekspertyz zewnętrznych obejmujących swym zakresem analizy, poglądy czy wnioski ich twórców, stanowiące pewien proces/etap przydatny do przyjęcia przez organ stanowiska w sprawie i nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Ponadto wskazano, że organ udostępnił żądane we wniosku informacje, w odpowiedzi na wcześniejszy wniosek z dnia 8 sierpnia 2024 r. na zasadzie dobrej woli - nie będąc jednak do tego zobowiązany przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. P. przypomniał, że obowiązek udostępnienia informacji dotyczy "sprawy publicznej" i że celem ustawy nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb wnioskodawcy, a informowanie o stanie spraw publicznych mających znaczenie dla ogółu społeczeństwa. Pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Nie można bowiem przy pomocy ustawy starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie.

W ocenie organu okoliczności sprawy, jak m.in. to, że wnioskodawca jest pełnomocnikiem Wykonawcy - W., biorącego udział w postępowaniu przetargowym organizowanym przez P. na Zamówienie oraz zakres i szczegółowość żądanych informacji, ściśle powiązanych z interesem wskazanego Wykonawcy, uzasadniają twierdzenie, że wnioskodawca nie występuje o udostępnienie informacji w interesie publicznym dla dobra ogółu społeczeństwa czy szerszej grupy obywateli, a w interesie prywatnym wskazanego Wykonawcy.

Skarżący pismem z dnia 26 września 2024 r. wystąpił do P. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując szeroką argumentacje na to, że żądana dokumentacja podlega udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 11 października 2024 r., P. podtrzymała w całości stanowisko zawarte w piśmie z dnia 12 września 2024 r., iż żądane dokumenty stanowią dokumenty prywatne pochodzące od wykonawcy, biorącego udział w postępowaniu dotyczącym Zamówienia, które jako niestanowiące informacji publicznej, nie podlegają udostępnieniu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dodatkowo organ odpowiadając na wątpliwości skarżącego dotyczące niezastosowania przez organ do przedmiotowego postępowania ustawy prawo zamówień publicznych (pzp), wyjaśnił, że organ jako zamawiający sektorowy podlega przepisom ustawy pzp, w przypadku gdy wartość udzielanego zamówienia przekracza określone w ustawie progi unijne. Przedmiotowe postępowanie, z uwagi na jego wartość, nie przekraczało tych progów, stąd nie podlegało ustawie pzp i w związku z tym nie miały doń zastosowania przepisy ustawy pzp. Nie jest też prawdą, że P. jest spółką Skarbu Państwa. Obowiązek stosowania przez organ przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika z realizowanych przez nią zadań publicznych związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej i tylko w zakresie tych zadań, a nie z faktu stosunków właścicielskich. Podmiot podlegający ustawie o dostępie do informacji publicznej ma obowiązek udostępniania tylko tych informacji i dokumentów, o których stanowi ustawa, a nie wszelkich przez niego posiadanych. Dlatego przed ich publicznym udostępnieniem winien dokonywać kwalifikacji informacji i dokumentów pod kątem obowiązku ich udostępniania. P. przekazała informacje, iż dokonywała weryfikacji spełniania przez Wykonawców warunków udziału w powyższym postępowaniu oraz wskazała na podstawie jakich dokumentów dokonywała tej weryfikacji. Natomiast same dokumenty, które nie pochodzą od organu i stanowią w głównej mierze wyniki badań podmiotów trzecich produktów dostarczonych przez Wykonawcę, jako będące dokumentami prywatnymi, nie stanowią informacji publicznej i w związku z tym nie mogą zostać udostępnione. Organ podtrzymał stanowisko, iż rodzaj oraz szczegółowość żądanych dokumentów nie służy realizacji interesu publicznego, a interesowi reprezentowanego przez wnioskodawcę Wykonawcy pozostającego w sporze z organem, które miałyby posłużyć mu do prowadzonego postępowania sądowego, a więc realizacji interesu prywatnego. Nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie.

Skarżący, pismem z dnia 27 lutego 2025 r., wniósł skargę na bezczynność P. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 7 sierpnia 2024 r. oraz z dnia 27 sierpnia 2024 r.

Skarżący zarzucił P. naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 16 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji publicznej żądanej wnioskami w terminie przewidzianym przez u.d.i.p. w związku z błędnym ustaleniem, że informacje te nie mają waloru informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu, podczas gdy prawidłowe ustalenia prowadzą do wniosku, że informacje te mają charakter informacji publicznej i podlegają udostępnieniu.

Wobec powyższego skarżący wniósł o:

- stwierdzenie, że P. dopuścił się bezczynności;

- zobowiązanie P. do uznania uprawnienia skarżącego do otrzymania wnioskowanych informacji zgodnie z treścią Wniosku nr 2 i obowiązku po stronie P. do udostępnienia mu wnioskowanych informacji zgodnie z treścią Wniosku nr 2 oraz o zobowiązanie P. do dokonania czynności w postaci udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią Wniosku nr 2 - w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, tj.: kopii (skanu) dokumentacji jakościowej dostarczonej przez wykonawcę na podstawie umowy z organem na Zamówienie, zawartej w wyniku przeprowadzenia Procedury Zakupowej nr [...], w postaci wymaganych zgodnie ze Specyfikacją Warunków Zamówienia:

Certyfikatu wykonania 3.1;

Certyfikatu zgodności (karta produktu) na materiał PFA;

Dokumentacji jakościowej z procesu produkcji uwzględniającej:

a) Pomiar geometrii produkowanej rurki (ISO 3126) w sposób ciągły za pomocą czujników ultradźwiękowych z zapisem na nośniku; Badania wytrzymałościowe (ISO 527-1, -2) z częstotliwością min. 1x8 h (prowadzone na kształtkach typu 5A z prędkością rozciągania 50mm/min, w temperaturze 22+20C);

b) Badanie wytrzymałości na działanie ciśnienia wewnętrznego (ISO 1167-1i -2) z częstotliwością min 1 x 24 h, zakończone próbą na rozerwanie próbki (ciśnienie niszczące) dla stwierdzenia braku uszkodzeń o charakterze kruchym i propagacji pęknięcia;

c) Sprawdzenie gęstości materiału (ISO 1183-1) wykonywane jednorazowo na daną partię surowca (granulatu) na 5 próbkach rurki;

d) Wyznaczenie masowego wskaźnika szybkości płynięcia MFR materiału rurki i granulatu (ISO 1133) w temperaturze 372°C;

Norm dotyczących wykonania i kontroli;

Certyfikatu akredytowanej jednostki badawczej potwierdzającego spełnienie dyrektywy [...] (dalej: Dokumentacja Jakościowa);

- orzeczenie istnienia uprawnienia skarżącego do otrzymania wskazanej Dokumentacji Jakościowej oraz istnienia obowiązku po stronie P. co do udostępnienia mu Dokumentacji Jakościowej zgodnie z treścią Wniosku nr 2;

- zasądzenie od P. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący wyraził przekonanie, że informacja powinna być udostępniona we wnioskowanym przez niego trybie. Ponadto skarżący dodał, że o udostępnienie informacji wystąpił we własnym imieniu, nie zaś w imieniu W. Zdaniem wnioskodawcy nie może zaś budzić wątpliwości, że uzyskanie informacji objętych wnioskiem (dotyczącej jakości dostawy zrealizowanej na rzecz podmiotu publicznego, jakim jest P.) leży w interesie publicznym. Pozwoli bowiem na ocenę rzetelności realizacji zadań przez P. Ta konkluzja nie może być różna w zależności od tego, kto występuje z wnioskiem. Przepisy u.d.i.p. nie dają podstaw do tego, by oceniać, czy informacja stanowi informację publiczną, w zależności od tego, kto występuje o jej udostępnienie. W przekonaniu strony, bez wątpienia w interesie publicznym jest zachowanie transparentności procesów przetargowych/zakupowych oraz dbałość o niedyskryminujące traktowanie wykonawców przez zamawiających publicznych. Do tego zaś zmierza wniosek o udostępnienie Dokumentacji Jakościowej. Powyższe wskazuje, że skarżący działał w istocie w interesie publicznym, a nie prywatnym.

W odpowiedzi na skargę P. wniosła o jej oddalenie, powielając swe argumenty z odpowiedzi na wniosek skarżącego.

Organ przypomniał, że wnioskodawca jest pełnomocnikiem firmy W. - niemieckiej spółki, która brała udział w postępowaniu przetargowym na zakup rur ciśnieniowych i tulei, która zwracała się do P. jako Zamawiającego w tym postępowaniu ze szczegółowymi pytaniami dotyczącymi jego przedmiotu i warunków jakie winny spełniać oferowane przedmioty zamówienia. Zgłaszała m.in. propozycje zamiany dokumentacji jakościowej wymaganej przez Zamawiającego na dokumentację według jej własnych propozycji i standardów. Wobec braku zgody Zamawiającego w rezultacie firma nie złożyła oferty -najprawdopodobniej z uwagi na niespełnianie przez nią wymaganych norm i stawianych wymogów. W rezultacie Zamawiający udzielił zamówienia innej spółce również z siedzibą na terenie Niemiec, konkurującej na rynku z W. i dostarczającej podobne produkty. Dodatkowo Skarżący jest również pełnomocnikiem procesowym wskazanej spółki, którą reprezentuje w sporze prowadzonym z udziałem P. o nienależyte wykonanie innej realizowanej na rzecz organu umowy i pozyskane informacje będą mu służyć do prowadzonego sporu.

Wskazane okoliczności oraz zakres żądanych informacji, w postaci szczegółowych danych dotyczących parametrów produktów dostarczanych przez konkurencyjnego Wykonawcę będącego mocodawcą skarżącego, świadczą niewątpliwie o celu pozyskania żądanych informacji w postaci indywidualnego interesu mocodawcy pełnomocnika, a nie interesu publicznego w sprawie publicznej. Trudno zgodzić się ze skarżącym, iż pozyskanie żądanych przez niego tak szczegółowych i specjalistycznych informacji w postaci określonych certyfikatów, wyników badań oraz testów dostarczonych przez firmę konkurencyjną z firmą jego mocodawcy, ma służyć szeroko pojętemu dobru publicznemu, czy interesom większych grup obywateli, bądź też nadzorowi nad transparentnością procesów przetargowych. Dla tego rodzaju celów, w przekonaniu organu, wystarczyłaby informacja, którą skarżący uzyskał od organu, którą zaświadczono złożonym na piśmie oświadczeniem wskazującym jaka firma została wybrana do realizacji zamówienia, za jaką kwotę oraz w oparciu o jakie dokumenty zbadana została jakość dostarczanych przez nią produktów oraz czy spełniały one wymogi stawiane przez organ.

W piśmie z 7 maja 2025 r. zatytułowanym "Replika" skarżący podtrzymał wnioski i zarzuty zawarte w skardze, a także odniósł się do odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym

w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia

w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała

w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa

w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie

z art. 151 p.p.s.a.

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r.,

I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Należy zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA).

Przedmiot rozpoznawanej w sprawie skargi stanowi bezczynność P. Spółka Akcyjna z siedzibą w B. w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej złożonego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (dalej: u.d.i.p.). Wobec treści skargi i żądań zawartych w jej uzasadnieniu Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu w sprawie wniosku skarżącego z 27 sierpnia 2024 r.

W przedmiotowej sprawie podstawową kwestią jest ustalenie czy organ należy do podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Przy pozytywnej odpowiedzi na to zagadnienie należy kolejno zbadać, czy żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.ip.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w trybie u.d.i.p. Informacją powszechnie znaną jest, że jedynym akcjonariuszem P. jest spółka, w której Skarb Państwa jest głównym akcjonariuszem. Natomiast, jak sam organ wskazuje, podmiot realizuje zadania publiczne związane z wytwarzaniem energii elektrycznej. Spółka jest zatem podmiotem, który realizuje zadania publiczne, a zatem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 kwietnia 2014 r., II SAB/Wa 760/13, NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2013 r., I OSK 1939/13, CBOSA). Należy wskazać, że ze względu na znaczenie zadań organu dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, należą one do zadań publicznych.

Organ rozpoznając wniosek strony skarżącej z 27 sierpnia 2024 r. w piśmie z dnia 12 września 2024 wskazał, że żądana informacja dotycząca udostępnienia Dokumentacji Jakościowej nie stanowi informacji publicznej, gdyż zakres żądanych informacji dotyczy dokumentów prywatnych wykonawcy, biorącego udział w postępowaniu przetargowym. Ponadto organ wskazał, że wniosek nie dotyczy sprawy publicznej a sprawy indywidualnej (wnioskodawca jest pełnomocnikiem wykonawcy, który nie został wybrany w postępowaniu w przedmiocie Zamówienia).

Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);

2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;

4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA).

Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia.

Z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 27 sierpnia 2024 r. wyraźnie wynika, że w istocie odnosi się on do realizacji wskazanego wyżej Zamówienia, a konkretnie do oceny przez organ (zamawiający) spełnienia przez materiały dostarczone przez wykonawcę wymagań określonych w specyfikacji warunków zamówienia sporządzonej w ramach przetargu nieograniczonego.

W realizację Zamówienia zaangażowane zostały środki publiczne. Nie budzi zatem wątpliwości, że informacje o gospodarowaniu środkami publicznymi stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., dostępną w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Żądane przez stronę skarżącą informacje dotyczą gospodarowania mieniem publicznym oraz stanowią informację o działalności podmiotu realizującego zadania publiczne oraz dotyczą sfery faktów. W sytuacji, gdy dane dotyczą wydatkowania środków publicznych to w zasadzie w każdym przypadku i tylko już z tego względu podpadają pod pojęcie informacji publicznej. Skoro żądane w sprawie informacje dotyczą realizacji Zamówienia finansowanego ze środków publicznych, to można postawić tezę, że wszystkie informacje z Zamówieniem związane i do niego się odnoszące stanowią informację publiczną, nie tylko sama umowa i ewentualne aneksy, ale również - wszelka dokumentacja - mająca związek z jej wykonaniem bez względu na to, że pochodzi od podmiotów prywatnych lub jest do nich skierowana. Przedmiotem informacji publicznej w wielu przypadkach jest właśnie kontrola przepływu środków publicznych do podmiotów prywatnych oparta na różnego rodzaju umowach (por. wyrok NSA z 13 marca 2024 r., III OSK 475/23, CBOSA). Z powyższych względów wnioskowanej informacji nie sposób, wbrew argumentacji organu, zakwalifikować jako "prywatnej".

Nadto trudno też zgodzić się z twierdzeniem organu zawartym w odpowiedzi na wniosek zawartej w piśmie z 12 września 2024 r., iż wnioskowana informacja nie może być udostępniona, gdyż skarżący jest "pełnomocnikiem Wykonawcy - W. biorącego udział w postępowaniu przetargowym organizowanym przez P. S.A. na: "Zakup rur ciśnieniowych i tulei do systemów E. na bloki [...],[...],[...],[...] dla P. SA Oddział Elektrownia B." oraz zakres i szczegółowość żądanych informacji, ściśle powiązanych z interesem wskazanego Wykonawcy, uzasadniają twierdzenie, że nie występuje Pan o udostępnienie informacji w interesie publicznym dla dobra ogółu społeczeństwa czy szerszej grupy obywateli, a w interesie prywatnym Wykonawcy.". Po pierwsze podnieść należy, że strona skarżąca, formułując wniosek, nie podała przyczyny, dla której wystąpiła z żądaniem udostępnienia informacji publicznej, do czego nie jest zresztą zobowiązana na kanwie u.d.i.p. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 2 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest upoważniony do badania interesu prawnego, ani nawet faktycznego wnioskodawcy. A po wtóre, podkreślić należy, że dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, ani cel i motywy, które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania jej udostępnienia. Jeżeli konkretna informacja ma charakter informacji publicznej, to nie może być tej cechy pozbawiona wówczas, gdy jej udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć celowi prywatnemu (por. wyrok NSA z 16 lipca 2024 r., III OSK 2702/23, CBOSA). Jedynie udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2025 r., III OSK 325/24, CBOSA). Tym samym nie sposób przyjąć, że "cel prywatny" stanowi przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej, a tym bardziej, że powoduje utratę jej publicznego charakteru. Nie wynika to w szczególności ani z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p określających zakres przedmiotowy pojęcia informacja publiczna, ani tym bardziej z treści art. 2 u.d.i.p. definiującego podmiot uprawniony do otrzymania informacji publicznej. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, że zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe.

Z tych wszystkich powodów, wystosowanie przez organ do strony skarżącej w istocie odmownego pisma informującego z dnia 12 września 2024 r. – w okolicznościach kontrolowanej sprawy – nie może zostać uznane za prawidłową formę załatwienia wniosku skarżącego z 27 sierpnia 2024 r. w trybie u.d.i.p. Organ, zważywszy na uregulowania u.d.i.p., powinien bowiem (w terminie 14 dni od otrzymania wniosku) albo w formie czynności materialno – technicznej udostępnić wnioskowaną informację publiczną, albo w formie decyzji (art. 16 u.d.i.p.) odmówić jej udostępnienia. Dlatego też Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 27 sierpnia 2024 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 sentencji wyroku).

W związku z powyższym Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, ale bezczynność ta miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (punkt 2 sentencji wyroku). O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, gdyż nierozpoznanie wniosku przez organ w prawidłowej formie wynikającej z u.d.i.p. nie nastąpiło z powodu złej woli tego podmiotu, lecz z błędnej interpretacji przepisów tej ustawy.

O należnych skarżącemu kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt. 3 sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).

dc