Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Asesor WSA Adam Pawlyta, Sędzia NSA Krzysztof Wujek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję T S.A. w C. z dnia 17 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 17 lutego 2023 r., nr [...], T S.A. z siedzibą w C. (dalej jako Spółka, Organ) odmówiły A. K. (dalej jako Strona, Skarżący) udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskiem z 4 lutego 2023 r. Strona wystąpiła o udostępnienie informacji w postaci obowiązujących w okresie od 1 stycznia 2022 r. do nadal umów na obsługę prawną zawartych przez Spółkę; wraz z ewentualnymi aneksami i załącznikami; informację, czy we wskazanym okresie Spółka zatrudniała lub zatrudnia radcę prawnego na podstawie umowy o pracę; a jeżeli tak, to ile osób jest w ten sposób zatrudnionych.

Żądanie to Spółka zakwalifikowała jako nadużycie prawa. Podkreśliła, że w krótkim odstępie czasu od 31 października 2022 r. do 4 lutego 2023 r. Strona składa już trzeci wniosek o dostęp do informacji publicznej; wszystkie wnioski złożyła już po rozwiązaniu umowy o pracę w trybie natychmiastowym z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych. Obecnie toczą się dwa postępowania sądowe z powództwa Strony przeciwko Spółce o sprostowanie świadectwa pracy oraz odszkodowanie. Poprzednie dwa wnioski dotyczyły: wykazu umów cywilno-prawnych zawartych przez Spółkę w latach 2012-2022 oraz zawartych przez Spółkę umów wraz z ewentualnymi załącznikami i aneksami o numerach (32 umowy wybrane przez wnioskodawcę). Ponadto Skarżący usiłował reprezentować jednego z pracowników Organu w sporze przeciwko Spółce. W tych sprawach miała Strona do czynienia z prawnikami, wykonującymi swoje obowiązki na rzecz Spółki w oparciu o żądaną aktualnie umowę na obsługę prawną. W ocenie Organu zatem zainteresowanie Skarżącego obsługą prawną Spółki wynika ze styczności z prawnikami reprezentującymi ten podmiot w przywołanych sporach prawnych i poszukiwaniem informacji wrażliwych celem wywierania nieuzasadnionej presji na Spółkę i jej obsługę prawną, być może dla zwiększenia swoich szans w tych sporach sądowych. Nadto podkreślono, że o nadużyciu prawa do informacji można mówić wówczas, gdy wykorzystuje się je w sposób sprzeczny z celem, który legł u podstaw jego ustanowienia, a tak jest w tej sprawie.

W skardze do sądu administracyjnego Skarżący zarzucił Spółce wydanie decyzji z naruszeniem:

1) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3, art. 7 ust. 1 pkt 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej "u.d.i.p.") poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, w której przepisy te powinny być zastosowane, co znalazło wyraz w nieudostępnieniu informacji publicznej będącej w posiadaniu organu i niepublikowanej w BIP, co do której złożono wniosek o jej udostępnienie;

2) art. 5 ust. 2 u.d.i,p.- w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tej. Dz.U. z 2022 r., poz. 1233; dalej "u.z.n.k,") poprzez ich zastosowanie w sytuacji, w której nie mają one zastosowania, gdyż wnioskowane przez Skarżącego informacje publiczne nie mają charakteru chronionej prawem tajemnicy przedsiębiorcy, a organ administracji nie uzasadnił, w jaki sposób udostępnienie tych informacji mogłoby wpłynąć ujemnie na sferę prawnie chronionych interesów przedsiębiorcy;

3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - poprzez jego zastosowanie, chociaż wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej, a nadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, na czym miałoby polegać przetworzenie informacji, co więcej, organ nie wykazał, by udzielenie wnioskowanej informacji nie było szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego;

4) art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez ich zastosowanie, przejawiające się w wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z uwagi na rzekome nadużycie przez wnioskodawcę prawa do informacji, podczas gdy ustawodawca przewidział możliwość odmowy udostępnienia informacji jedynie w dwóch przypadkach, tj. gdy jest to informacja przetworzona a nie została spełniona przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego lub gdy informacja stanowi tajemnicę ustawowo chronioną - tymczasem w sprawie niniejszej żadna z tych okoliczności nie zachodzi;

5) art. 107 § 3 zw. z art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej "k.p.a.") poprzez uzasadnienie decyzji w sposób pozorny, powierzchowny i nie budzący zaufania obywatela do organu, co znalazło swój wyraz w powołaniu w uzasadnieniu decyzji argumentacji naruszającej jedynie dobra osobiste wnioskodawcy, nie wskazującej natomiast na zasadność odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi Skarżący na wstępie wniósł o przywrócenie terminu do zaskarżenia spornej decyzji. Dalej odwołał się do zasady jawności życia publicznego, konstytucyjne prawo do informacji publicznej, pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy zdefiniowanego w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

W ocenie Skarżącego w sprawie nie zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy bowiem organ w ogóle nie uzasadnił, by wnioskowane informacje stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy (ani jakąkolwiek inną tajemnicę ustawowo chronioną). W żadnym fragmencie uzasadnienia nie wskazano, w jaki sposób (w jakim mechanizmie) ujawnienie tych konkretnych informacji mogłoby zaszkodzić interesom przedsiębiorcy i jakiego rodzaju byłaby to szkoda (przynajmniej potencjalnie). Tymczasem to do adresata wniosku należy wykazanie i uprawdopodobnienie, że dana informacja stanowi jego tajemnicę i jej ujawnienie może wyrządzić szkodę. Poza tym wskazano, że powołaną przez organ podstawą faktyczną odmowy było rzekome nadużywanie przez wnioskodawcę prawa do informacji, jednak - co zapewne organ sam zauważył - ustawodawca nie przewidział takiej przesłanki jako podstawy do odmowy udostępnienia informacji na wniosek. Jednak w tej sprawie o żadnym nadużyciu prawa do informacji nie ma mowy. Podkreślił, że będąc 15 lat pracownikiem Spółki posiadł wiedzę w zakresie funkcjonowania Spółki, która to wiedza dostarcza podejrzeń co do - najdelikatniej rzecz ujmując - kontrowersyjnych z prawnego i gospodarczego punktu widzenia działań osób zarządzających Spółką. Weryfikacja tych podejrzeń wymaga uzyskania w trybie społecznej kontroli sprawowanej w ramach dostępu do informacji publicznej, określonych dokumentów będących w posiadaniu Spółki, co pozwoli potwierdzić albo sfalsyfikować rozmaite przypuszczenia.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie. Podkreśliła, że jeden z dwóch poprzedzających wniosków o udostępnienie informacji publicznej, który zakończył się wydaniem częściowo odmownej decyzji w zakresie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (sprawa prowadzona w WSA w Gliwicach pod sygn. akt III SA/GI 239/23), skutkował powstaniem akt, gdzie ilość kart przekraczała 1160. Tym samym aktywność Skarżącego doprowadziła do znacznego zaangażowania służb Spółki przez wiele godzin. Skarżący potwierdza zresztą, że wszelkie wnioski o informacje publiczną złożył po rozwiązaniu umowy o pracę, będąc skonfliktowanym ze Spółką, co ma uzewnętrznienie w toczących się cywilnych postępowaniach sądowych. Skarżący w skardze zapowiada kolejne postępowania sądowe. W ocenie Organu treść i ilość złożonych wniosków, stopień obciążenia Spółki tymi wnioskami, a także koincydencja czasowa pomiędzy rozwiązaniem umowy o pracę oraz toczącymi się sprawami sądowymi z powództwa Skarżącego, a przystąpieniem do składania wniosków o udzielenie informacji publicznej wskazuje na to, że Skarżący próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego, niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Złożony w niniejszej sprawie wniosek ma na celu wywołanie nacisku na Spółkę i jej obsługę prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm., dalej określanej skrótem P.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej także: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).

Skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z definicją określoną w przepisie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie "sprawa publiczna" wiąże się ściśle z przepisem art. 1 ust. 1 Konstytucji RP, którzy prawo do informacji łączy z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LexPolonica nr 36465). Ponadto informacja musi dotyczyć sfery istniejących już faktów i danych, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań oraz może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wymienionych wyżej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Natomiast Skarżąca Spółka jest podmiotem, której akcjonariuszami jest 12 miast [...] Metropolii. Największy pakiet posiada Miasto K. – 47,05%. Drugim dużym akcjonariuszem jest Miasto S. – 11,55 %. Zatem niewątpliwie dominującą pozycję w Spółce w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. posiadają jednostki samorządu terytorialnego. W konsekwencji Spółka jest zobowiązania do udzielania informacji publicznej na temat gospodarowania mieniem publicznym.

Odnosząc się w tym miejscu do kwestii zaistnienia zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym należy zauważyć, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Przepis ten przyznaje podmiotom nie będącym organami władzy publicznej a obowiązanym do udzielenie informacji publicznej, kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., do których wydania stosuje się przepisy k.p.a. w zakresie wynikającym z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z powołanym przepisem odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej, odpowiednio podmiot nie będący organem władzy publicznej, następują w drodze decyzji (ust. 1). Z kolei do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:

1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;

2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Nadto, by można było mówić o wydaniu decyzji, musi ona być podpisana przez osobę upoważnioną do wydawania decyzji, a w przypadku decyzji wydawanej w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Wskazana procesowa postać "podpisu" ma znaczenie gwarancyjne dla pewności obrotu. W przypadku podpisu odręcznego, jak i odpowiednich form podpisu elektronicznego, tożsamość osoby podpisującej zostaje niejako uwierzytelniona.

W rozpatrywanej sprawie decyzja została odręcznie podpisana przez dwie osoby, wymienione z imienia i nazwisk i, zgodnie z wpisem Spółki do Krajowego Rejestru Sądowego, uprawnione do reprezentowania Spółki.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zasadności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że odpowiada prawu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że żądanie wniosku udzielenia informacji w postaci obowiązujących w okresie od 1 stycznia 2022 r. do nadal umów na obsługę prawną zawartych przez Spółkę wraz z ewentualnymi aneksami i załącznikami, jak również o informację, czy we wskazanym okresie spółka zatrudniała lub zatrudnia radcę prawnego na podstawie umowy o pracę, a jeżeli tak, to ile osób jest w ten sposób zatrudnionych – stanowiło wnioskowanie o informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Co potwierdza, że wniosek odnosił się do informacji publicznej i skierowany był do organu zobowiązanego do jej udostępnienia.

Natomiast oceniając zasadność odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji wyjaśnić należy, że Sąd podziela stanowisko Spółki co do tego, że w zaistniałych w sprawie okolicznościach Organ miał podstawy aby zakwalifikować działanie Skarżącego jako na nadużycie prawa. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (vide: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, W-wa 2005 r., s. 146). Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega zatem na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, prawo do przejrzystych działań organów państwa, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, czy jawność administracji. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. np. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4448/21, z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15).

Wprawdzie w u.d.i.p. nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a zatem brak jest ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanych informacji. Jednakże cel ustawodawcy w tej regulacji był jednoznaczny – zapewnienie zasad jawności życia publicznego, transparentności i przejrzystości państwa, jego organów i osób pełniących funkcję publiczną. Jednakże w każdym indywidualnym przypadku zachowanie strony skarżącej winno być oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach należy również uwzględnić te nadrzędne zasady. Zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę miedzy korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Nadużywanie prawa do informacji może bowiem ograniczać dostęp do niej innym podmiotom i zakłócać funkcjonowanie urzędu (zob. Nadużywane prawa do informacji publicznej – Uwagi De Lege Lata i De Lege Ferenda, Agnieszka Piskorz – Ryń, Kontrola Państwowa nr [...]).

W tej konkretnej sprawie działania Skarżącego są typowym nadużywaniem prawa do informacji publicznej, co znajduje odzwierciedlenie w zakresie żądań wniosków składanych w trybie u.d.i.p. Będący przedmiotem niniejszego postępowania jest trzecim żądaniem z kolei, podczas gdy jeden z dwóch poprzednich wniosków - zakończony wydaniem częściowo odmownej decyzji w zakresie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy skutkował powstaniem akt o ilość kart sprawy 1160. Nadto fakt bycia prawnikiem w Spółce przez 15 lat i prowadzenie obsługi prawnej tego podmiotu; rozwiązanie umowy o pracę w trybie natychmiastowym z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych przez Skarżącego; aktualnie trwające sądowe spory cywilno-prawne pomiędzy obu stronami niniejszego postępowania; usiłowanie przez Skarżącego, pomimo powyższych uwarunkowań, reprezentowania jednego z pracowników Spółki w sporze przeciwko Organowi – całkowicie przemawia za zasadnością takiego zakwalifikowania wniosku Skarżącego. Wiedza powzięta w trakcie długoletniego zatrudnienia oraz trwające konflikty i spory co najmniej podważają obiektywność spornego wniosku i wypełnianie przez niego celu ustawy u.d.i.p. Deklarowana przez Skarżącego chęć kontroli i nadzoru nad prawidłowością gospodarowania mieniem publicznym i prawidłowym wypełnianiem zadań przez Spółkę budzi poważne wątpliwości przy zaistnieniu powyżej przedstawionych uwarunkowań faktycznych. Tym bardziej, że składany wniosek nie dotyczy faktycznie wydatkowanych środków pieniężnych przez Spółkę w zakresie gospodarowania majątkiem i funkcjonowania w obrocie gospodarczo-finansowym – a jedynie danych związanych bezpośrednio z umowami dotyczącymi obsługi prawnej, ich aneksów i załączników.

W konsekwencji zatem stanowisko Organu należało uznać za zasadne, a zarzuty podniesione w skardze za bezzasadne.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi również należało je uznać za całkowicie chybione. Bezpodstawne są argumenty odwołujące się do charakteru chronionej prawem tajemnicy przedsiębiorcy, skoro ta okoliczność w ogóle w niniejszej sprawie nie wystąpiła - nie była podnoszona przez Organ jako podstawa wydania zaskarżonej decyzji. Podobnie jak kwestionowanie charakteru wnioskowanej informacji jako przetworzonej – obszerność udostępnianych Skarżącemu informacji była powołana przez Organ dodatkowo jako argument przy wyjaśnieniu kwestii poprzednio złożonych wniosków. Błędne jest także twierdzenie Skarżącego, że ustawodawca przewidział możliwość odmowy udostępnienia informacji jedynie w dwóch przypadkach, tj. gdy jest to informacja przetworzona a nie została spełniona przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego lub gdy informacja stanowi tajemnicę ustawowo chronioną – co obszernie wykazano powyżej.

Mając powyższe na względzie tut. Sąd nie stwierdził naruszenia przez Organ ani prawa procesowego ani materialnego. Chybione jest także bowiem podważanie prawidłowości uzasadnienia zaskarżonej decyzji skoro Organ obszernie wyjaśnił zaistniały stan faktyczny i dokonał prawidłowej subsumpcji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.