Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Ł. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Środzie Śląskiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 września 2024 r. oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi Ł. B. jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Środzie Śląskiej w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 września 2024 r.

Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 19 września 2024 r. Skarżący zwrócił się do organu m.in. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie 20 następujących pytań:

1. Czy w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązujących szczepień, w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagane w stosunku do naszego dziecka?

2. Czy Państwa urząd pełni kontrolę nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów?

3. W jaki sposób Państwa urząd może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu niepożądanego odczyny poszczepiennego? Ile takich przypadków miało miejsce w ostatnich 5 latach? Czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów?

4. Czy Państwa urząd zgłasza działania lekarzy stanowiące uchybienie przepisów prawa do właściwej Izby Lekarskiej?

5. Ile Państwa urząd dokonał zgłoszeń uchybień prawa do Izb Lekarskich w ciągu ostatnich 5 lat?

6. Czy w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym lekarz jest obowiązany wydać jakiś dokument?

7. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed zaszczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

8. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od jakiegokolwiek szczepienia na terenie działania urzędu, w ciągu ostatnich 5 lat?

9. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich tutejszy 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

10. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

11. Przez ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po zaszczepieniu osobno przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób zaszczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

12. Czy na terenie urzędu zgłoszony został kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił niepożądany odczyn poszczepienny? Czy przed wszczęciem postępowania weryfikowane są rejestry niepożądanych odczynów poszczepiennych i bierze się pod uwagę informacje tam zawarte przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego?

13. Jakie okoliczności wpływają na decyzję o wystosowanie lub nie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w Państwa urzędzie?

14. Ile osób pracuje w komórce w Państwa urzędzie zajmującej się szczepieniami ochronnymi? Czy oprócz inicjowania postępowań egzekucyjnych podejmowane są inne działania w zakresie szczepień np. działalność edukacyjna i jakie to są działania? Jak to jest możliwe, że pierwszy kontakt Państwa urzędu z nami jest związany z wezwaniem do zaszczepienia, bez rozeznania sytuacji i historii zdrowia dziecka?

15. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak to w jakiej formie?

16. Czy każdego lekarza obowiązują określone standardy i wytyczne przy przeprowadzaniu kwalifikacji do szczepień? Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

17. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz decydowaniu o życiu osobistym?

18. Czy wszczynane są procedury dyscyplinarne dla osób odmawiających innych procedur medycznych mających wpływ na ich zdrowie i życie, jak przyjęcie antybiotyku czy wykonanie zleconych badań laboratoryjnych? Ile takich procedur zostało wszczętych w przeciągu ostatnich 5 lat w Państwa urzędzie?

19. W jaki sposób można ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r.?

20. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat na terenie Państwa urzędu? Jeśli nie, to dlaczego?

Pismem z dnia 2 października 2024 r. organ powiadomił Skarżącego o braku możliwości udzielenia informacji w terminie 14 dni. Powołał się na liczbę i złożoność pytań oraz liczbę i złożoność innych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które wpłynęły w tym samym czasie. Powołując się na art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) organ poinformował, że informacji udzieli w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku czyli do dnia 18 listopada 2024 r.

Pismem z dnia 15 listopada 2024 r. organ udzielił odpowiedzi. Na wstępie wskazał, że informacja publiczna dotyczy faktów znanych adresatowi i przez niego posiadanych, nie dotyczy opinii, przepisów prawa, specjalistycznej wiedzy z zakresu farmacji lub diagnostyki medycznej, co wywiódł z orzecznictwa sądów administracyjnych. Dalej wskazał, że nie dysponuje wynikami badań bezpieczeństwa szczepionek. Prowadzenie postępowań i realizacja czynności w zakresie bezpieczeństwa produktów leczniczych, w tym wydawanie pozwoleń, udzielanie informacji dotyczących wymaganej dokumentacji i czynności w zakresie dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych, prowadzenie właściwych rejestrów i ich udostępnianie, badania kliniczne, w tym informacje o niepożądanych działaniach produktu leczniczego, nadzór nad bezpieczeństwem ich stosowania oraz monitorowanie stosowania tych produktów należą do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów. Organ wyjaśnił również, że wykonanie szczepienia ochronnego jest poprzedzane badaniem lekarskim kwalifikacyjnym, jego celem jest wykluczenie przeciwwskazań do wykonania szczepień, co potwierdza zaświadczenie. Lekarz prowadzący te badania może wystąpić o dodatkową konsultację w razie uznania, że badania uzasadniają odroczenie szczepienia obowiązkowego. Organ nie posiada kompetencji do dokonania takich badań, uprawnienia w tym zakresie ma wyłącznie lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną. Do realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych stosowane są wyłącznie szczepionki dopuszczone do obrotu.

W dalszej części pisma organ udzielił odpowiedzi na poszczególne sformułowane przez Skarżącego pytania.

I tak w zakresie pytań:

• nr 1, 7, 11, 16, 17, 19 wskazał, że nie stanową one informacji publicznej, gdyż dotyczą podstaw prawnych działania organu (nr 1), specjalistycznych kwestii z zakresu medycyny – wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki oraz ewentualnych badań, które mogą temu służyć (nr 7), odnoszą się do wiedzy medycznej (nr 11), dotyczą zagadnień z zakresu medycyny oraz prawa i etyki lekarskiej (nr 16); dotyczą oceny zgodności działań organów władzy publicznej z art. 47 Konstytucji (nr 17), dotyczą porad prawnych z zakresu prawa cywilnego (nr 19),

• Odpowiadając na pytanie nr 8, nr 10, nr 15 organ wskazał, że nie posiada wiedzy na temat informacji przedstawionych w zapytaniach, w tym nie posiada zaleceń lub wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia na temat szczepień ochronnych.

• Odpowiadając na pytanie nr 2 organ wskazał, że pełni kontrolę nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP.

• W zakresie pytania nr 3 organ wyjaśnił, że informację o niezgłoszeniu przez lekarza NOP może pozyskać w trakcie kontroli sanitarnych przeprowadzanych przez upoważnionych pracowników lub ze zgłoszeń osób, u których wystąpił NOP lub opiekunów małoletnich, u których wystąpił NOP. Dalej wskazał, że w przeciągu ostatnich pięciu lat nie stwierdzono przypadków niezgłoszenia NOP przez lekarzy w związku z tym na obszarze powiatu średzkiego nie wystąpiły rozbieżności pomiędzy zgłoszeniami dokonywanymi przez lekarzy a wpisami NOP do rejestru.

• W zakresie pytania nr 4 organ odpowiedział, że powzięcie informacji o działaniach lekarzy stanowiących uchybienie przepisów prawa stanowi podstawę do zgłoszenia tego faktu do Izby Lekarskiej. Organ nie dokonał takiego zgłoszenia w związku z brakiem takich przypadków.

• Na pytanie nr 5 organ odpowiedział, że w ciągu ostatnich pięciu lat nie dokonał zgłoszeń działań lekarzy stanowiących uchybienia przepisów prawa do właściwej Izby Lekarskiej w związku z niewystąpieniem takich przypadków.

• W odpowiedzi na pytanie nr 6 organ wskazał na art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924), po przeprowadzanym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarze wydają zaświadczenia ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania.

• Na pytanie nr 9 organ odpowiedział, że w ciągu ostatnich 5 lat na terenie jego działania nie odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych.

• W odpowiedzi na pytanie nr 12 organ wyjaśnił, że wszczyna postępowanie egzekucyjne wobec osób uchylających się od obowiązku szczepień. Wykaz tych osób otrzymuje od osób prowadzących szczepienia. Przypomniał, że szczepienia poprzedzane są badaniami lekarskimi kwalifikacyjnymi mającymi wykluczyć przeciwwskazanie do szczepień. O istnieniu takich przeciwwskazań decyduje lekarz prowadzący badanie kwalifikacyjne, w uzasadnionych przypadkach po konsultacji. Badanie lekarskie oraz ocena, czy dany przypadek wymaga konsultacji obejmuje badanie, wywiad i zapoznanie się z historią chorobową. Ocena zdolności do zaszczepienia dokonywana jest przez lekarza. Organ nie jest powołany do zastępowania w tych czynnościach lekarza i interpretowania konkretnych przypadków, ustalania, czy historia chorobowa ma swoje początki w uprzednio przeprowadzonym szczepieniu, a co najważniejsze, czy stan zdrowia dziecka uzasadnia odstąpienie od realizacji obowiązku szczepienia. Podkreślał, że nie ma kompetencji do przeprowadzania kwalifikacji dziecka do szczepień, nie weryfikuje, czy u dziecka wystąpił NOP po uprzednim szczepieniu.

• W zakresie pytania nr 13 organ wskazał, że sukcesywnie składa wnioski o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec osób, które pomimo doręczenia upomnienia nie realizowały obowiązku w określonym terminie, jeśli nie zostały stwierdzone przeciwwskazania do realizacji obowiązku szczepień przez lekarza kwalifikującego do szczepień.

• Na pytanie oznaczone nr 14 organ odpowiedział wskazując, że w Sekcji Epidemiologii w organie zatrudnionych jest trzech pracowników, podał także zadania tej Sekcji w zakresie szczepień – dystrybucja preparatów szczepionkowych dla potrzeb realizacji Programu Szczepień Ochronnych obowiązkowych; sprawowanie nadzoru nad realizacją szczepień ochronnych; sporządzanie ocen i analiz wykonawstwa szczepień ochronnych w powiecie; rejestracja i analiza niepożądanych odczynów poszczepiennych; działalność edukacyjna w zakresie szczepień ochronnych. Organ wyjaśnił, że jego pracownicy realizują zdania skierowane na ochronę zdrowia ludzkiego, kształtowania postaw i zachowań prozdrowotnych przez realizację programów edukacyjnych adresowanych do różnych grup wiekowych, działania informacyjne skierowane do ogółu społeczeństwa poprzez organizację kampanii społecznych.

• W zakresie pytania nr 18 organ wyjaśnił, że nie posiada wskazanej w pytaniu listy. Nie podjął żadnych czynności przymuszających wobec osób powyżej 19 roku życia. Nie posiada zmaterializowanej postaci wyjaśnienia z jakich przyczyn nie posiada takiej listy ani dlaczego nie podjął czynności przymuszających wobec takich osób. W tym zakresie przywołał art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz wskazał, że informacja publiczna odnosi się do sfery faktów do których nie należy świadomość organu lub danych niezmaterializowanych, co uzasadniają teza powołanych w odpowiedzi orzeczeń sądów administracyjnych.

• Odpowiadając na pytanie 20 organ wskazał, że nie posiada takiej listy. Nie podjął czynności przymuszających wobec osób powyżej 19 roku życia. Nie posiada zmaterializowanej postaci wyjaśnienia z jakich przyczyn nie posiada takiej listy ani dlaczego nie podjął czynności przymuszających wobec takich osób.

W dniu 2 grudnia 2024 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 września 2024r. Domagała się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 19 września 2024 r., orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Strona opisała okoliczności faktyczne stwierdzając, że po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ w dniu 15 listopada 2024 r. udzielił odpowiedzi, która w nikłym stopniu odpowiada na pytania, odsyłając do publikacji. Do dnia sporządzenia skargi Skarżący nie uzyskał innych informacji, poza pismem z dnia 15 listopada 2024 r., które nie realizuje obowiązku udzielenia informacji. Powołując się na poglądy judykatury Skarżący wywodził, że udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności i uznania, że ma ona charakter rażącego naruszenia prawa. Podkreślał konstytucyjne umocowanie prawa do informacji publicznej i obowiązki sądu uwzględniania z urzędu przewlekłości postępowania. Ponownie odwołując się do poglądów judykatury wywodził, że bezczynność wystąpi także, gdy po wniesieniu skargi organ wyda akt lub podejmie czynność. W opinii Skarżącego organ powinien udostępnić informację na żądanie Skarżącego lub wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Uzasadniając wniosek wskazał, że jest wierzycielem obowiązku szczepień ochronnych, którym Skarżący i jego żona winni poddać piątkę swoich dzieci. Wobec tego w dniu 11 września 2024 r. wystosował do małżonków wezwanie do realizacji tego obowiązku, co udokumentował w aktach sprawy. W odpowiedzi oboje małżonkowie złożyli 10 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, z których każdy zawierał 20 pytań odnoszących się do problematyki farmacji, składu szczepionek, prawodawstwa, kompetencji organu, prowadzonych statystyk, postępowań egzekucyjnych, podziału osób szczepionych wg kryterium narodowości, etyki lekarskiej, odpowiedzialności odszkodowawczej, dyscyplinarnej lekarzy, przepisów prawa, roli radcy prawnego w podejmowanych decyzjach i innych. Pytania w wielu przypadkach się powtarzały, jednakże zmianie ulegała ich kolejność lub częściowo zmieniono ich brzmienie. Organ stwierdzał, że identyczne pytania są rozsyłane do organów w całej Polsce przez rodziców niezaszczepionych dzieci jako forma rewanżu bądź za prowadzenie egzekucji administracyjnej w zakresie obowiązku szczepień, bądź zapowiedzi jej prowadzenia. Do akt sprawy organ włączył wnioski Skarżącego i jego żony.

Pismem z dnia 2 października 2024 r. organ, działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. zawiadomił Skarżącego o przedłużeniu terminu na udostępnienie informacji publicznej do dnia 18 listopada 2024 r. Pismem z dnia 15 listopada 2024 r. Stronie udzielono odpowiedzi na jej wniosek.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że w sprawie nie wystąpił przypadek odmowy udostępnienia informacji publicznej. Organ w piśmie z dnia 15 listopada 2024 r. wyjaśnił, że niektóre pytania nie dotyczą informacji publicznej lub nie są w posiadaniu organu, przyjęta forma odpowiedzi jest prawidłowa. W pozostałym zakresie udzielił odpowiedzi, zwracał uwagę na ogólnikowość zarzutów, które nie odnoszą się do konkretnych odpowiedzi organu. Skarżący nie wyjaśnił, które z odpowiedzi nie są dla niego wystarczające, zaznaczał także, że nie odsyłał Skarżącego do żadnych publikacji. Stwierdził także, że działanie Skarżącego i jego żony stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, co potwierdza treść, sposób i okoliczności złożenia wniosków.

W dalszych obszernych wywodach uzasadnił wskazane tezy. Zaznaczał, że pytania miały bardzo złożony i szeroki zakres. Wyjaśnił, że część z nich nie dotyczyła informacji publicznej (pytania nr 1,7,11,16,17,18,19,20) lub nie posiada informacji oczekiwanej przez Skarżącego (pytania nr 8,10,15), o czym poinformował Skarżącego. Odwołując się do poglądów orzecznictwa wywodził, że informacja publiczna winna się odnosić do sfery faktów i mieć postać zmaterializowaną. W pozostałym zakresie podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek. Odnosząc się do żądania Skarżącego domagającego się wydania decyzji organ wskazał, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające zastosowanie tego trybu. Skarżący uzyskał informacje publiczne, w pozostałym zakresie został poinformowany, że wnioski nie dotyczą informacji publicznej lub, że organ żądanych informacji nie posiada. Końcowo organ powielił tezę o nadużywania przez Skarżącego prawa do informacji publicznej odwołując się do przesłanek jakimi Strona kierowała się domagając się udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, że na sprawę można spojrzeć szerzej jako dzianie szkodliwe dla wymiaru sprawiedliwości, o czym przekonują liczne powołane przez organ orzeczenia sądów administracyjnych odnoszące się do spraw wszczętych wnioskami o takie same zapytania rozsyłane do organów przez rodziców niezaszczepionych dzieci.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie, co istotne działania te muszą dotyczyć informacji publicznej. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej, nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy lub organ nią nie dysponuje (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Milczenie organu przez całe 14 dni jest dowodem na to, że organ ten dopuścił się bezczynności. Jest to bowiem stan obiektywny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 44/21, dostępny w CBOSA). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma bowiem znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. W pojęciu bezczynności organu mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy, w zakreślonym prawem terminie, informacji ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pogląd ten ma uzasadnienie w utrwalonym orzecznictwie. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 125/21, dostępny w: CBOSA). Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA). Zakres kontroli i charakteru podejmowanych przez organy działań w ramach postępowania prowadzonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej nakazuje objęcie kontrolą zupełności, formy i zakresu udzielonej odpowiedzi. Tylko bowiem pełna realizacji wniosku Strony uwalnia organ od zarzutu bezczynności.

W kontekście tak nakreślonych granic działania Sądu oceniając skargę na bezczynność należy ustalić czy podmiot będący adresatem wniosku jest ustawo zobowiązany do jego rozpoznania, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej i wreszcie, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, to niewątpliwie organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z przepisami art. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2024 r., poz. 416 ze zm., dalej: u.p.i.s.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest organem władzy publicznej wykonującym zadania publiczne, jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Kolejną kwestią wymagającą oceny jest charakter informacji, których domagał się Skarżący we wniosku z dnia 19 września 2024 r. w zakresie 20 przedstawionych tam zagadnień. Pojęcie informacji publicznej zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Rozwinięciem tej ogólnej definicji są zapisy art. 6 ust. 1 ww. ustawy wskazujące rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności".

Powołane zapisy wykładane w zgodzie z art. 61 Konstytucji RP nakazują przyjęcie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy jako prawidłowe ocenić trzeba stanowisko, że informacje, o które Skarżący pytał w piśmie z dnia 19 września 2024r. w zakresie pytań 1,7,11,16,17,19 nie stanowią informacji publicznej, zaś pozostałe zagadnienia taki walor posiadają, choć nie implikuje obowiązku ich udostępnienia, zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sytuacji zatem, gdy podmiot zobowiązany takich informacji nie żądanych informacji powinien powiadomić o tym fakcie wnioskodawcę wyjaśniając przyczyny tego stanu rzeczy. Przekazanie takiej informacji w terminie zakreślonym do udostępnienia informacji publicznej uchyla zarzut bezczynności organu.

W sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu postępowanie organu wypełnia opisane wymogi. Na pytania zawarte w pkt 8, 10 i 15 wniosku organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi, że nie posiada żądanych informacji w terminie wynikającym z art. 13 u.d.i.p. i odpowiedź tą ocenić trzeba jako wiarygodną. Na pytanie nr 8 dotyczące ilości zgonów dzieci i dorosłych do lat 19, które nastąpiły w terminie do 4 tygodni od szczepienia w okresie ostatnich pięciu lat na terenie działania organu udzielono Stronie odpowiedzi, że organ nie wie o takich przypadkach, co wyczerpuje wymogi ustawowe. Podobna ocena dotyczy pytania nr 10 - o odszkodowania wypłacone za niepożądane odczyny poszczepienne oraz nr 15 - informacji dotyczących działalności Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie zlecania szczepień ochronnych. Przy czym w zakresie tych zagadnień odnotowania wymaga, że kwestie te leżą poza zakresem właściwości Państwowej Inspekcji Sanitarnej określonej w przepisach ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924 ze zm., dalej: ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi) i przepisach wykonawczych do tych aktów - art. 5 ust. 1 u.p.i.s.; art. 17 ust. 8 pkt 2 i ust. 9b oraz art. 21 ust. 1, ust. 3 i ust. 4a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zgodnie z tymi przepisami do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2, należy: 1) dokonywanie analiz i ocen epidemiologicznych; 2) opracowywanie programów i planów działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej, przekazywanie ich do realizacji podmiotom leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz kontrola realizacji tych programów i planów; 3) ustalanie zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie; 4) wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w wypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych; 4a) wydawanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia; 5) planowanie i organizowanie sanitarnego zabezpieczenia granic państwa; 6) nadzór sanitarny nad ruchem pasażerskim i towarowym w morskich i lotniczych portach oraz przystaniach; 7) udzielanie poradnictwa w zakresie spraw sanitarno-epidemiologicznych lekarzom okrętowym i personelowi pomocniczo-lekarskiemu, zatrudnionemu na statkach morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych; 8) kierowanie akcją sanitarną przy masowych przemieszczeniach ludności, zjazdach i zgromadzeniach (art. 5 ust. 1 u.p.i.s.).

Stosownie zaś do powołanych zapisów ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi osoby przeprowadzające szczepienia ochronne sporządzają sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz sprawozdania ze stanu zaszczepienia osób objętych profilaktyczną opieką zdrowotną, które przekazują państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu (art. 17 ust. 8 lit. b). Lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną nad osobą małoletnią przekazuje państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu dla miejsca udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, imienny wykaz: 1) osób małoletnich objętych obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi, które nie były poddane lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu albo u których nie zostały przeprowadzone obowiązkowe szczepienia ochronne, mimo niestwierdzenia u nich przeciwwskazań do szczepienia, 2) osób sprawujących prawną pieczę nad osobą małoletnią, o której mowa w pkt 1, o ile jest to możliwe do ustalenia - zwany dalej "raportem o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych" (art. 17 ust. 9b).

Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego, ma obowiązek, w ciągu 24 godzin od powzięcia podejrzenia jego wystąpienia, zgłoszenia takiego przypadku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca powzięcia podejrzenia jego wystąpienia (art. 21 ust. 1). Właściwy państwowy inspektor sanitarny: 1) uzupełnia zgłoszenie niepożądanego odczynu poszczepiennego o informacje zebrane w miejscu wykonania szczepienia lub niezwłocznie przekazuje zgłoszenie państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu ze względu na miejsce wykonania szczepienia oraz 2) prowadzi rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych (art. 21 ust. 3). Dane zgromadzone w rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych są udostępniane przez Głównego Inspektora Sanitarnego Rzecznikowi Praw Pacjenta w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego (art. 21 ust. 4a).

Jakkolwiek stanowisko organu mógłby zawierać szersze uzasadnienie, z odwołaniem się do podanych przez Sąd regulacji wyznaczających kompetencje organu i obszerniej wyjaśnić powody braku żądanych informacji, to nie sposób zarzucić, że nie jest ono uzasadnione, a w konsekwencji prawidłowe.

Zastrzeżeń nie budzi także ocena pytań 1, 7,11,16,17,19 wniosku jako nie mających charakteru informacji publicznej. Słusznie wskazuje organ, że wniosek odnoszący się do oceny wymagalności i obowiązku szczepień w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 (pytanie nr 1) uznać trzeba jako zapytanie dotyczące interpretacji przepisów prawa i orzeczenia Trybunalskiego. To zaś uchyla uznanie, że informacja ta stanowi informację publiczną. Zgodnie z powołaną definicją informacji publicznej może ona dotyczyć wyłącznie sfery faktów, nie zaś wiedzy organu. W kategorii informacji publicznej nie mieści się ubieganie o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych czy też domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa. Domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Organ w trybie informacji publicznej nie jest także zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2024 r. sygn. akt III OSK 3237/23, orzeczenie dostępne w CBOSA). Taka sama ocena dotyczy zagadnień poruszonych w pytaniu nr 17 i nr 19 – odnoszą się one do wykładni przepisów prawa. Natomiast pytania oznaczone nr 7, 11 i 16 jak słusznie wywodzi organ dotyczą wiedzy medycznej, nie leżą zatem w kompetencji organu. W zakresie pytania o to czy każdego lekarza obowiązują określone standardy i wytyczne przy przeprowadzaniu kwalifikacji do szczepień? Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? (pytanie nr 16) organ prawidłowo wskazał, że kalifikacja do szczepień dokonywana jest przez lekarzy, a wytyczne i standardy stanowią normy prawa powszechnie obowiązującego i etyki lekarskiej. Odwołał się również do przepisów ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Odnotowania także wymaga, że we wstępnej części pisma stanowiącego odpowiedź na pytanie Skarżącego organ wyjaśniał, że wykonanie szczepienia ochronnego jest poprzedzane lekarskim badaniem kwalifikacyjnym, którego celem jest wykluczenie przeciwwskazań do wykonania szczepienia, które kończy się wydaniem zaświadczenia stwierdzającego istnienie lub nieistnienie przeciwwskazań. Organ nie posiada kompetencji do prowadzenia lekarskiego badania kwalifikacyjnego, badanie to przeprowadza lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną nad osobą małoletnią.

Przedstawione zatem w omawianym zakresie odpowiedzi organu nie budzą zastrzeżeń.

Podobna ocena dotyczy dalszych wniosków ujętych w pkt 2, 3, 4, 5, 6, 9, 12, 13, 14,18,20. Organ udzielił informacji odnoszących się do: pełnienia kontroli nad zgłaszaniem NOP przez lekarzy (pytanie nr 2), powzięcia wiedzy o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP, ilości przypadków we wskazanym okresie oraz prowadzonego rejestru NOP (pytanie nr 3), zgłoszenia działania lekarzy stanowiące uchybienie przepisów prawa do właściwej Izby Lekarskiej i liczby tych zgłoszeń (pytanie nr 4 i nr 5). Zarówno w odpowiedzi na pytanie nr 6 jak i we wstępnej części pisma z dnia 15 listopada 2024 r. organ poinformował Skarżącego o powinności wydania zaświadczenia w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym. Odpowiedział także na pytanie oznaczone nr 9 w zakresie odnotowania ciężkich odczynów poszczepiennych na ternie działania urzędu. Udzielone przez organ wyjaśnienia są czytelne i realizują wniosek Skarżącego w całości. Skarżący w treści skargi poza ogólnym zarzutem braku wyczerpującej odpowiedzi nie wskazał na czym konkretnie miałyby polegać uchybienia organu. Analiza wniosku Strony i odwiedzi organu nie doprowadziła Sądu do wskazywanych przez Skarżącego wniosków.

Podobna ocena dotyczy kolejnych pytań i odpowiadającego na nie stanowiska organu (pytania nr 12,13,14) odnoszącego się do: wskazanych w zapytaniu powodów wszczęcia postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP, związaną z tym weryfikacją rejestrów NOP oraz wpływu na wszczęcie postępowania egzekucyjnego; okoliczności wpływających na decyzję o wszczęciu postępowania egzekucyjnego; stanu zatrudniania w komórce zajmującej się szczepieniami ochronnymi i innych zadań organu w zakresie szczepień. Na wskazane zapytania organ udzielił odpowiedzi wskazując na zasady i przesłanki wszczynania postępowania egzekucyjnego oraz kompetencje organu, podał stan zatrudnienia oraz zadania Sekcji Epidemiologii w zakresie szczepień ochronnych. Kompletność odpowiedzi organu nie budzi zastrzeżeń, jak wskazano nie wyartykułowała ich także Strona.

Odpowiedzi na pytania 18 i 20 także nie budzą zastrzeżeń. Organ obszernie wyjaśnił, że nie podjął żadnych czynności przymuszających wobec osób wskazanych w pytaniach Strony i nie prowadzi w tym zakresie żadnej listy takich osób. Wskazał także, że nie ma zmaterializowanej postaci wyjaśnień w zakresie braku prowadzenia takich list i powodów niepodjęcia czynności przymuszających. W tym zakresie, w opinii Sądu, słusznie wywodząc, że kwestie te nie odnoszą się do sfery faktów, a zatem ta część wniosku nie stanowi informacji publicznej. Przyczyny takiej kwalifikacji zostały przedstawione we wcześniejszych rozważaniach Sądu odnoszących się do kwalifikacji informacji publicznej.

W świetle opisanych okoliczności brak podstaw do negowania stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, a zatem przyjąć trzeba, że sprostał on wymogom ustawy dostępowej udostępniając Skarżącemu informacje publiczną, której się domagał lub informując, o braku jej posiadania przez organ. W piśmie z dnia 15 listopada 2024 r. organ prawidłowo także wskazał, że część z wnioskowanych informacji nie stanowi informacji publicznej. Zatem dla oceny, czy nie dopuścił się w tym względzie bezczynności konieczne jest zbadanie, czy odpowiedź i opisane wyjaśnienia zostały Stronie przekazane w terminie zakreślonym ustawowo.

Odnosząc się do tej kwestii wskazania wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ust. 2 ww zapisu, będący wyjątkiem od już przywołanego, wskazuje, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przywołane regulacje stanowią z gwarancję szybkiego udostępnienia informacji publicznej wnioskodawcy. Ustawa wskazuje bowiem, że zasadniczo winna być ona udostępniania niezwłocznie, nie później niż w terminie do dwóch miesięcy – w przypadkach wskazanych w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Jednocześnie norma ta nie precyzuje, nie powołuje żadnych kryteriów stanowiących jakie powody leżą u podstaw braku możności udostępnienia informacji w terminie 14 dni, jakie okoliczności należy uznać za dopuszczalne, a jakie nie. Ustawodawca wskazuje wyłącznie na brak możliwości udostępnienia informacji przez podmiot zobowiązany oraz obowiązek powiadomienia wnioskującego o powodach opóźnienia i terminie w jakim nastąpi udostępnienie informacji, przy czym nie może być on dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Kierując się poglądami wyrażanymi w orzecznictwie – mimo braku wskazania przez ustawę konkretnych powodów przedłużenia terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. należy przyjąć, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego. Przedłużenie terminu możliwe jest jedynie w uzasadnionych sytuacjach. Przykładowo ze wskazanego uprawnienia organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2024r., sygn. akt III OSK 370/23, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 118/24, w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Rz 60/24, dostępne w CBOSA). Przesłanką uzasadniającą wydłużenie terminu realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej mogą być zarówno szczególne uwarunkowania sprawy indywidualnej - charakter danego wniosku (złożona struktura, potrzeba identyfikacji danych itp.), jak i okoliczności faktyczne, pozostające w związku z realiami pracy danego organu, jak np. znaczny równoczesny wpływ wniosków, bądź szczególne, okresowe obciążenie personelu - wynikające z realizacji podstawowych zadań (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 642/23, dostępny w: CBOSA). Niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 105/24 dostępny w CBOSA). Co do zasady przewidziany prawem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek wynosi 14 dni od daty złożenia wniosku. Innymi słowy wydłużony dwumiesięczny termin na udzielenie informacji publicznej obowiązuje organ jedynie w uzasadnionych sytuacjach i to po uprzednim poinformowaniu podmiotu składającego wniosek o przyczynach opóźnienia organu w udzielaniu odpowiedzi. Należy jednak mieć na uwadze, że wątpliwości organu, co do zakresu informacji publicznej objętej wnioskiem, muszą być zasadne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Łd 99/18, dostępny w: CBOSA). Brak uzasadnionych powodów przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie daje podstawy do przyjęcia, że powiadomienie o wydłużeniu rozpoznania sprawy jest skuteczne i zwalnia organ z zarzutu bezczynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4230/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Ol 201/22, dostępne w: CBOSA).

Przenosząc opisane uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że w terminie zakreślonym do udostępnienia informacji organ pismem z dnia 2 października 2024 r. poinformował Stronę o przedłużeniu terminu udostępnienia informacji. W piśmie tym powołał się na liczbę i złożoność pytań oraz liczbę wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Organ wyznaczył nowy termin na udostępnienie informacji publicznej, który nie przekracza granicy wskazanej w ustawie. Odnosząc się do podanych przyczyn przedłużenia terminu to mieszczą się one w opisanych powodach wskazywanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, podane w piśmie okoliczności odnoszą się bowiem do konkretnej – rozpoznawanej - sprawy. Pogląd organu ma nadto uzasadnienie w okoliczności sprawy przedstawionych Sądowi wraz z materiałem aktowym. Jak podał organ, wykazując to przedłożonymi dokumentami, wniosek Skarżącego był obszerny, dotyczył złożonej i różnorodnej problematyki. Nadto w tym samym czasie do organu wpłynęło 10 wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Dziesięć wniosków (łącznie z wnioskiem Skarżącego będącym przedmiotem analizy w niniejszej sprawie) zawierało po 20 pytań z różnych dziedzin działalności organu, część z nich wykraczało poza jego kompetencje. Niektóre z pytań się powtarzały ale ich porządek i sposób formułowania uniemożliwiał ich łączne potraktowanie. Każdy z wniosków wymagał odrębnej szczegółowej analizy, o czym pisze organ w odpowiedzi na skargę.

Te okoliczności, mające uzasadnienie w przedłożonych Sądowi dokumentach, uzasadniały przedłużenie 14 dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie w piśmie z dnia 2 października 2024 r. organ wskazał termin, do którego udzieli Stronie odpowiedzi wyznaczając go na dzień 18 listopada 2024 r. Pismem z dnia 15 listopada 2024 r. wywiązał się z obowiązku w zakresie informacji publicznej. Tym samym nie naruszył prawem przewidzianych terminów rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 19 września 2024 r., co uchyla zarzut bezczynności i uzasadnia oddalenie skargi.

Końcowo wskazać trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu.

Mając na uwadze wniosek organu o przyznanie kosztów postępowania Sąd informuje, że stosownie art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji przysługuje wyłącznie w razie uwzględnienia skargi skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przepisy nie przewidują w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, co wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę o zwrot takich kosztów.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił w całości uznając brak podstaw do wywodzenia bezczynności organu w tej sprawie.