Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w [...] na postanowienie Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ( [...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] sierpnia 2018 r. I. W. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Inne z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której skarżąca wniosła o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie możliwości obniżenia podstawy opodatkowania przez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych dowodami źródłowymi przechowywanymi w formie cyfrowej. Przedstawiając zdarzenie przyszłe spółka wskazała, że jest właścicielem Systemu oraz Serwisu Internetowego [...] oraz administratorem danych osobowych przetwarzanych za jego pośrednictwem. Jest aktywnym użytkownikiem Systemu i Serwisu, który wykorzystuje w procesie fakturowania w relacjach ze swoimi kontrahentami/odbiorcami. Wystawia faktury jako sprzedawca oraz otrzymuje faktury zakupu jako nabywca. Wysyłanie i otrzymywanie faktur odbywa się za pośrednictwem Systemu.

System [...].pl to automat służący do przesyłania faktur oraz importowania zintegrowany z największymi programami księgowymi i handlowymi, pozwalający na eliminację procesu "ręcznego" wprowadzania faktur do programów handlowych i księgowych. Jego użytkowanie jest odpłatne. Przy mniejszej ilości faktur możliwe jest korzystanie z Systemu w wersji nieodpłatnej. System umożliwia przesyłanie faktur w formie elektronicznej pomiędzy jego użytkownikami, będącymi stronami danej transakcji, a także między użytkownikiem Systemu a jego biurem rachunkowym. Przesyłanie faktur za pośrednictwem Systemu odbywa się w czasie rzeczywistym i polega na tym, że po wystawieniu faktury w programie handlowym jest ona automatycznie dostępna w Systemie [...].pl, skąd może być w każdym czasie pobrana. Serwis jest skierowany wyłącznie do przedsiębiorców. Użytkownikiem Serwisu może być wyłącznie podmiot niebędący konsumentem. Serwis [...].pl planuje poszerzenie funkcjonalności Systemu przez dodanie możliwości wgrywania przez użytkowników Serwisu plików (skanów) stanowiących zeskanowane faktury, które pierwotnie otrzymali w formie dokumentu papierowego oraz ich przechowywania w formie archiwum elektronicznego (w tzw. chmurze). Faktury w postaci elektronicznej byłyby przechowywane na serwerach [...].pl w taki sposób, aby zapewnić autentyczność pochodzenia, integralność treści, czytelność tych dokumentów oraz łatwe ich odszukanie. Zasady działania Serwisu umożliwiają zapewnienie organom podatkowym lub organom kontroli dostępu do dokumentów znajdujących się na serwerach. Po wgraniu na serwer skanów otrzymanych faktur papierowych dokumenty papierowe będą niszczone zgodnie z polityką przechowywania dokumentów przyjętą u danego użytkownika.

Spółka podkreśliła, że archiwizowanie otrzymanych faktur papierowych wyłącznie w formie elektronicznej wyklucza ryzyko ich utracenia oraz ma wymierny wpływ na wysokość kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oryginały otrzymanych pierwotnie papierowych faktur będą niszczone po ich zdigitalizowaniu i wgraniu na serwer.

W oparciu o opisane we wniosku zdarzenie przyszłe skarżąca zapytała, czy w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2343 z ze zm.; dalej: "u.p.d.o.p.") w zw. z art. 9 ust. 1 tej ustawy prawidłowe będzie działanie wnioskodawcy, polegające na obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych o koszty uzyskania przychodów rozpoznawane na podstawie wydatków/kosztów ujętych w księgach rachunkowych (zaksięgowanych) na podstawie dowodów źródłowych, których oryginalne wersje zostały zniszczone, a pozostały jedynie kopie w formie cyfrowej? Według skarżącej działanie takie będzie prawidłowe.

W wydanym [...] kwietnia 2018 r. postanowieniu organ, powołując się na art. 120, art. 14b § 1, § 2a, § 3, art. 14c § 1 oraz art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), wskazał że z wnioskiem o wydanie interpretacji może wystąpić podmiot, u którego wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem przedmiotem interpretacji mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego. Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Ocena stanowiska wnioskodawcy jest zatem możliwa wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Ponadto przedmiotem wniosku nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych.

Organ podkreślił również, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywoływać określone w ustawie skutki prawne. Wnioskodawca w złożonym wniosku zobligowany jest wyczerpująco przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a organ podatkowy zobowiązany jest stanowisko to jednoznacznie ocenić. Wymogiem formalnym wniosku jest także sformułowanie, przyporządkowanego do opisu sprawy, pytania w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna może dotyczyć tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania wnioskodawcy. Przedmiotem wniosku może być więc ocena prawna danego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego.

Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że u.p.d.o.p. w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii sposobu przechowywania dokumentów księgowych. W tym zakresie art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., którymi są przepisy zawarte są w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2018 r., poz. 395; dalej: "u.r."), która nie stanowi przepisów prawa podatkowego. Tym samym organ nie jest uprawniony do interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości - nie może sankcjonować w drodze indywidualnej interpretacji przyjętych przez wnioskodawcę rozwiązań w obrębie zapisów w księgach rachunkowych oraz ujęcia wydatków w księgach rachunkowych.

Ponadto treścią pytania wnioskodawcy, nie jest zagadnienie sensu strico związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnienie techniczne związane ze sposobem/systemem/procedurą przechowywania dokumentów w formie elektronicznej, wymagające dokonania oceny przedstawionej we wniosku procedury w kategoriach dowodów, o których mowa w przepisach Działu IV Ordynacji podatkowej, dotyczącego postępowania podatkowego i regulujących uprawnienia organów podatkowych podczas prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli. Zatem, przedstawione pytanie nie jest zagadnieniem na wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest przede wszystkim wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej wnioskodawcy, lecz byłaby oceną materiału dowodowego do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony. Gromadzenie i zbieranie dokumentów jest bowiem uprawnieniem organu podatkowego w postępowaniu podatkowym lub podczas kontroli, a uprawnienia organów podatkowych nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Wniosek skarżącej dotyczy zatem przepisów u.r., które nie są przepisami prawa podatkowego oraz przepisów Ordynacji podatkowej regulujących uprawnienia organów podatkowych w zakresie oceny dowodów zebranych w postępowaniu podatkowym lub kontrolnym i nie może stanowić podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

W zażaleniu na ww. postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1, art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 14b § 1 oraz art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpatrzenia złożonego wniosku.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując że z wydawanych przez niego interpretacji wyłączone są te zagadnienia, które - choć zostały unormowane przez przepisy prawa podatkowego, dotyczą właściwości a także uprawnień i obowiązków organów podatkowych. Przyczyną taką jest niewątpliwie stwierdzenie, że działanie organu mogłoby skutkować naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej.

Dyrektor powołują treść art. 180 § 1Ordynacji podatkowej również podkreślił, że prowadząc postępowanie organ podatkowy rozstrzyga jakie dokumenty i okoliczności mogą być uznane za dowód w sprawie podatkowej. Działanie organu w tym zakresie nie może być oparte na dowolnych przesłankach, ale musi wynikać z przepisów i racjonalnego rozumowania, prowadzącego do wyjaśnienia z jakich przyczyn i na jakiej podstawie określoną okoliczność, istotną z punktu widzenia prowadzonego postępowania, organ uznał za udowodnioną. Tym samym uznanie za dowód przedkładanych w toku postępowania dokumentów jest uprawnieniem organu podatkowego postępowanie to prowadzącego. Działanie takie, mocą art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Wydając interpretację w powyższym zakresie Dyrektor KIS, nie prowadząc postępowania podatkowego, przesądzałby o tym co stanowi a co nie stanowi dowodu w prowadzącym przez inny organ podatkowy postępowaniu. Działanie takie jest niedopuszczalne z punktu widzenia niezależności prowadzącego postępowanie organu podatkowego i może być uznane za naruszenie zasady instancyjności. Stanowiłoby również naruszenie właściwości rzeczowej.

Ponadto postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne przepisy Ordynacji podatkowej. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej".

Z powyższych względów indywidualną sprawą zainteresowanego nie jest każde zagadnienie, które w jakiś sposób dotyczy wnioskodawcy lub z jakichś względów go interesuje. Podmiot ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej musi legitymować się określonym interesem prawnym w uzyskaniu tego rozstrzygnięcia - wydanie interpretacji indywidualnej musi być uzasadnione określoną normą materialnego prawa podatkowego dotyczącą wnioskodawcy. Ponadto wydanie interpretacji jest uzależnione od możliwości dokonania oceny kwestii prawidłowości stanowiska wnioskodawcy przy zastosowaniu środków prawnych, jakimi dysponuje organ. W szczególności w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego, ani do oceny tych dowodów. Tego typu działanie (uprawnienie) zarezerwowane jest dla organu podatkowego prowadzącego postępowanie podatkowe.

W ocenie organu istotą wniosku o interpretację indywidualną nie jest interpretacja przepisów wskazanych przez wnioskodawcę, tj. art. 9 i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Zdaniem organu ocena dokumentów źródłowych możliwa jest tylko w ramach postępowania podatkowego lub kontrolnego i stanowi uprawnienie organu postępowanie to prowadzącego. Organ zaznaczył również, że zapytanie wnioskodawcy, nie jest związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnienie wymaga dokonania oceny przedstawionej we wniosku procedury w kategoriach dowodów, zaś gromadzenie i zbieranie dokumentów jest uprawnieniem organu podatkowego w postępowaniu podatkowym lub podczas kontroli, a jak wynika z art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, uprawnienia organów podatkowych nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Organ zaznaczył, że nie mógł dokonać oceny przedstawionego we wniosku stanowiska ponieważ zastępowanie trybów przewidzianych dla określonych rodzajów spraw nie może mieć miejsca.

Odnosząc się zarzutów zażalenia organ wskazał, że u.p.d.o.p. w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii sposobu przechowywania dokumentów księgowych, natomiast u.r. nie stanowi przepisów prawa podatkowego i organ nie był uprawniony do interpretacji jej przepisów. Nadto organ nie dokonał merytorycznej oceny możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych dowodami przechowywanymi w formie elektronicznej, w związku z czym nie mógł naruszyć art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 3 pkt 1b i 2 oraz art. 14b § 1 i 2a Ordynacji podatkowej.

Powyższemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 14b § 1 oraz art. 3 pkt 1 i 2, art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego sprawy przez przyjęcie, że przedstawiona we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej sprawa indywidualna dotyczy interpretacji przepisów u.r. oraz przepisów Ordynacji podatkowej, regulujących uprawnienia organów podatkowych w zakresie oceny dowodów zebranych w postępowaniu podatkowym lub kontrolnym, a nie przepisów u.p.d.o.p. i w konsekwencji na błędnym zastosowaniu art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie skarżącej, postawiony przez nią problem dotyczy rozstrzygnięcia generalnej zasady wynikającej z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. i w żadnym zakresie nie odnosi się wykładni u.r. Nie dotyczył także kwestii dowodowych na podstawie art. 180 Ordynacji podatkowej. W tym konkretnym przypadku organ podatkowy zawsze będzie miał prawo do oceny czy zostały spełnione wymogi wynikające z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. dotyczące zaliczenia danego kosztu do kosztów uzyskania przychodu i ta kwestia nie była przedmiotem wniosku.

Przedstawiona we wniosku sprawa dotyczy kwestii prawidłowości w zakresie obniżenia podstawy opodatkowania na podstawie dowodów źródłowych, których oryginalne wersje zostały zniszczone, a pozostały jedynie kopie w formie cyfrowej. Pytanie spółki nie odnosi się zatem do kwestii technicznych sposobu prowadzenia ewidencji podatkowej (co jasno wynika z treści wniosku), ale wymogu stawianego przepisami prawa podatkowego, tj. właściwego udokumentowania wydatku jako niezbędnej przesłanki do uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów, który obniża podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Natomiast organ, wbrew treści wniosku, uznał że dotyczy innego problemu niż wynikający z jego treści i następnie na tej podstawie przyjął, że w zakresie przyjętym przez organ (w sposób nieuprawniony), rozpatrzenie wniosku jest niedopuszczalne. Problem przedstawiony przez Spółkę dotyczy rozstrzygnięcia generalnej zasady, czy w świetle u.p.d.o.p. obniżenie podstawy opodatkowania o tak udokumentowane koszty jest prawidłowe.

Zdaniem skarżącej udzielenie odpowiedzi zadane przez nią pytanie sprowadza się do wykładni art. 15 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., a zaniechanie wyjaśnienia w tym zakresie uniemożliwia wskazanie i określenie, czy "co do zasady" ponoszone przez wnioskodawcę wydatki mogą prawidłowo być ujmowane jako koszt uzyskania przychodu, pozostawiając Spółkę w sytuacji niepewności co do sposobu określenia wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku. W konsekwencji prowadzi to, jakkolwiek nie wprost, do zakwestionowania generalnej możliwości ujmowania kosztów uzyskania przychodów na podstawie dokumentów źródłowych w postaci zdigitalizowanej. Skarżąca podkreśliła, że stanowisko organu jest tym bardziej niezrozumiałe, że w bazie SIP znajdują się interpretacje rozstrzygające ten problem.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Istotą sporu w kontrolowanej sprawie jest zasadność dokonanej przez Dyrektora KIS odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego, którą organ oparł m. in. o przepis art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Skarżąca chciała dowiedzieć się, czy – biorąc pod uwagę przepisy art. 15 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. - postępuje prawidłowo obniżając podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych o koszty uzyskania przychodów na podstawie wydatków ujętych w księgach rachunkowych na podstawie dowodów źródłowych przechowywanych jedynie w formie elektronicznej. Sama opowiedziała się za prawidłowością takiego postępowania. Natomiast organ interpretacyjny odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie złożonego przez nią wniosku, twierdząc że nie jest uprawniony do interpretacji przepisów u.r., a poruszany przez skarżącą problem jest zagadnieniem technicznym, związanym ze sposobem przechowywania dokumentów, zaś ocena tych dokumentów możliwa jest tylko w ramach postępowania podatkowego lub kontrolnego przez organ je prowadzący. Takiego poglądu organu interpretacyjnego Sąd nie podziela.

Zgodnie z art. 14b § 1 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Definicję przepisów prawa podatkowego w wąskim rozumieniu zawiera art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a są nimi przepisy ustaw podatkowych. Jednakże sądy administracyjne przyjmują niejednokrotnie, że w przypadku indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wąskie rozumienie tych przepisów zniweczyłoby cel, jakiemu ta interpretacja służy. Wówczas niezbędne jest przeprowadzenie wykładni przepisów, które w definicji z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej się nie mieszczą. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie tylko w ustawach podatkowych uregulowano kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość, zaś pod pojęciem prawa podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjnym – przedmiotowe i podmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych (por. wyrok NSA wyroku z 28 czerwca 2017 r., II FSK 1603/15 i powołane tam orzecznictwo - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepisy art. 15 u.p.d.o.p., który w złożonym wniosku wskazała skarżąca, określają cechy, którym muszą odpowiadać poniesione przez podatnika wydatki, aby mógł on uznać je za koszty uzyskania przychodu. Jednakże jednym z elementów tego uznania jest właściwe ich udokumentowanie. Art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. nakłada na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnch i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m, odsyłając przy tym podatnika do prowadzenia tej ewidencji zgodnie z odrębnymi przepisami. Oznacza to, że przepisy art. 15 u.p.d.o.p. należy interpretować w zestawieniu z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., w rozumieniu którego "odrębne przepisy" to m.in. u.r. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z 28 czerwca 2017 r. (II FSK 1603/15) stwierdził, że nieudokumentowanie wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi zasad prowadzenia rachunkowości prowadzi do naruszenia art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., skutkiem czego wydatki takie nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. Takie stanowisko jest prezentowane przez NSA w wielu wcześniejszych, jak i późniejszych orzeczeniach. Zatem należy przyjąć, że sposób ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych i dokumentowanie wydatków ma zasadnicze znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania, zaś kwestii tych sposobów nie można traktować jako zagadnień jedynie technicznych. Takie stanowisko zostało również przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 15 marca 2017 r., II FSK 475/15 wyjaśnił, że skoro z art. 9 ust. 1 u,p,d,o,p, wynika, iż podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych obowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami w sposób zapewniający określenie wysokości podatku (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy, ocena prawidłowości stosowania tych przepisów – przede wszystkim u.r. – ma znaczenie dla prawnopodatkowej kwalifikacji zdarzeń, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże powinność przymusowego świadczenia pieniężnego. Regulacje zawarte w tych przepisach podlegają zatem wykładni w toku postępowania interpretacyjnego, o tyle o ile wpływają na interpretacje prawa podatkowego.

Sąd nie podziela również poglądu Dyrektora KIS, że wydając wnioskowaną interpretację organ interpretacyjny przysądziłby o tym co stanowi, a co nie stanowi, dowodu w prowadzonym przez inny organ podatkowy postępowaniu. Należy zauważyć, ze postawione przez skarżącą pytanie zostało sformułowane przy założeniu, że wydatki, których dotyczą zdigitalizowane dokumenty księgowe są kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu u.p.d.o.p. Zatem skarżąca oczekiwała odpowiedzi tylko co do formy dokumentowania tych wydatków, natomiast udzielona jej odpowiedź byłaby wiążąca dla organu jedynie w tym zakresie. Inny niż interpretacyjny organ podatkowy, w prowadzonym przez siebie postępowaniu podatkowym, badałby związek danego wydatku z przychodami i prowadzone przez niego postępowanie dowodowe nie doznałoby w tym zakresie żadnych ograniczeń. Nie można zatem uznać też, że wydanie wnioskowanej interpretacji byłoby badaniem przez organ interpretacyjny sprawy podatkowej w sensie merytorycznym, ani interpretowaniem przedstawionego stanu faktycznego.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego w sytuacji, gdy konieczność analizy przepisów u.r. była niezbędna do wykładni art. 15 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. Ocena stanowiska skarżącej rzutuje na możliwość rozpoznania przez nią zaewidencjonowanego w określony sposób wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, mając tym samym znaczenie prawnopodatkowe. Nie wystąpiła zatem wskazana w art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przesłanka "jakiejkolwiek innej przyczyny", uniemożliwiająca wszczęcie postępowania intrerpretacyjnego. Tym samy wydając zaskarżone rozstrzygnięcia Dyrektor KIS naruszył art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 i 2a Ordynacji podatkowej.

Zważywszy powyższe Sąd, w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153).