Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 116/25 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 2 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. Ł. ("skarżący") na bezczynność Burmistrza Miasta O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, jako niedopuszczalną.

Postanowieniem z 6 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną skarżącego jako niedopuszczalną z uwagi na sporządzenie jej przez osobę, która nie ma kwalifikacji wymaganych w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 769 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Pismem z 13 listopada 2025 r. skarżący wniósł sporządzone osobiście zażalenie na ww. postanowienie.

Postanowieniem z 21 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie wskazując, że jest ono niedopuszczalne z powodu sporządzenia go osobiście przez skarżącego, przez co nie wypełnia ono dyspozycji art. 194 § 4 p.p.s.a.

Skarżący pismem z 2 grudnia 2025 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie zarzucając naruszenie art. 194 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie podlegało oddaleniu.

Stosownie do art. 194 § 4 zd. 1 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, winien sporządzić adwokat lub radca prawny (z zastrzeżeniem art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. znajdującego zastosowanie wobec odesłania zawartego w art. 194 § 4 zd. 2 p.p.s.a. – bez wpływu dla sprawy). Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej czyni wniesienie takiego zażalenia niedopuszczalnym z innych przyczyn w rozumieniu art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., stanowi brak niepodlegający konwalidacji w trybie art. 49 p.p.s.a., co oznacza jego nieusuwalność (postanowienia NSA: z 20 marca 2012 r., I OZ 169/12; z 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04; z 2 października 2012 r., II OZ 832/12; z 30 czerwca 2011 r., II FZ 318/11; z 20 stycznia 2021 r., III FZ 7/21).

Wprowadzając w art. 194 § 4 p.p.s.a. (podobnie art. 175 § 1 p.p.s.a.) wymóg sporządzenia środka odwoławczego przez profesjonalnego pełnomocnika, ustawodawca kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie pomocy prawnej ze strony osób posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą, a nadto zapewnieniem prawidłowego poziomu merytorycznego wnoszonego środka zaskarżenia, umożliwiającego dokonanie pełnej kontroli instancyjnej kwestionowanego rozstrzygnięcia w zakreślonym zażaleniem zakresie. Przepisy formalne zapewniają bezpieczeństwo prawne i przejrzystość postępowania, pełniąc funkcję ochronną dla wszystkich uczestników postępowania i zapewniając bezstronność osiąganą przez jednakowe wymagania formalne stawiane obu stronom procesu. Obowiązek dopełnienia wymagań formalnych, które nie są nadmierne i służą celom postępowania sądowego, nie może być postrzegany jako ograniczenie prawa do sądu bądź pozbawienie strony instancji odwoławczej.

Bezsporną w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że skarżący samodzielnie sporządził zarówno skargę kasacyjną, jak i zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odrzucające skargę kasacyjną.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie zastosował sankcję odrzucenia zażalenia, co czyni kwestionowane orzeczenie zasadnym i zgodnym z przepisami prawa.

Z ww. względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

-----------------------

2