Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezesa Rady Izby Notarialnej w Krakowie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 września 2024 r. oddala skargę.

Wnioskiem z dnia 30 września 2024 r., M. K. zwrócił się do Prezesa Izby Notarialnej w Krakowie w trybie dostępu do informacji publicznej z wnioskiem o:

1) przekazanie kopii pisma Prezes Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy oraz kopii dołączonego pisma sędzi K. R., które to zostały wspomniane w piśmie Prezesa Izby Notarialnej z dnia z dnia 20 września 2024 r. L.dz. 392/2024(6);

2) udzielenie informacji czy do Izby Notarialnej wpłynęły w okresie od 1 styczeń 2022 r. do 30 wrzesień 2024 r. inne zażalenia, skargi, informacje odnośnie notariusz -M. W., wskazujące na działania i okoliczności które budzą zastrzeżenia będące niegodne zawodu notariusza? Jeżeli tak to proszę o przesłanie kopii takich informacji. Czy w tej sprawie(-ach) jest lub było prowadzone jakikolwiek postępowanie przez Izbę lub Sąd Dyscyplinarny i na jakim jest ewentualnie etapie lub jak się zakończyło?

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 11 października 2024 r. Prezes Izby Notarialnej wyjaśnił, że pismem z dnia 20 września 2024 r. w związku z wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem, RIN udzieliła wnioskodawcy odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z dnia 25 kwietnia 2024 r., wobec czego ww. pismo z dnia z dnia 30 września 2024 r. zostało potraktowane jako nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Odpowiadając na pytanie 2) wniosku z dnia 30 września 2024 r. RIN wskazał, że do Izby Notarialnej w Krakowie w okresie od 1 stycznia 2022 r. - 30 września 2024 r. nie wpłynęły inne zażalenia, skargi, informacje odnośnie notariusz M. W. - wskazujące na działania i okoliczności, które budzą zastrzeżenia, a będące niegodne zawodu notariusza.

W odpowiedzi na wniosek zawarty w pkt 1 organ wyjaśnił, że żądane dokumenty nie posiadają waloru informacji publicznej i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W myśl art. 1 ust. l u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej jest pojęciem niedookreślonym. Na gruncie powyższego przepisu za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności.

Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

W treści tego przepisu ustawodawca wyraźnie przewidział dostęp do danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności wskazując na udostępnianie treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Tym samym nie może być wątpliwości, że informacją publiczną są dokumenty urzędowe, a więc dokumenty, które zostały wytworzone przez organy administracji publicznej w ramach wykonywania powierzonych im zadań (a więc w zakresie działań organów administracji publicznej). Z powyższego, w ocenie organu wynika więc, że informację publiczną stanowią dokumenty wytworzone przez organ w związku ze skargami czy informacjami. W ocenie organu pisma, o udostępnienie których wystąpił wnioskodawca, nie mieszczą się w żadnej z kategorii zakreślonej w art. 6 u.d.i.p. Zawarta w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. definicja legalna dokumentu urzędowego może być odczytywana wyłącznie przez pryzmat art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ww. ustawy, z których wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, a więc jedynie informacja o sprawach publicznych, mająca walor "danych publicznych", w tym takich, które przyjęły kształt "dokumentów urzędowych", a w szczególności obejmująca "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć",

a także "dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających".

Zdaniem organu wnioskowane do udostepnienia pisma nie mieszczą się

w kategoriach uregulowanych ww. przepisem u.d.i.p.. Nie są to bowiem dokumenty urzędowe, ani nie są dokumentami z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniami, wnioskiem, czy opinią, nie są przede wszystkim dokumentami wytworzonymi przez organ. Tym samym nie mieszczą się w pojęciu "danych publicznych". Co więcej, zgodnie z orzecznictwem również skarga nie jest dokumentem wytworzonym przez organ administracji publicznej. Jest to dokument skierowany przez osobę prywatną, a tym samym nie ma waloru informacji publicznej. Na takim stanowisku stanął m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 27 kwietnia 2016 r. II SAB/Sz 37/16. Jak wskazał sąd: "Dokument prywatny, niezależnie od tego, czy wszczyna postępowanie w konkretnej sprawie przed organem administracji publicznej czy też nie, współtworzy wespół z innymi dokumentami całość akt prowadzonej przed nim sprawy. Jednak fakt, że dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu, nie oznacza, że przez to nabiera on cech dokumentu urzędowego. Dokument skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nigdy nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został doń zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Nie nabierze zatem cech dokumentu urzędowego, w rozumieniu przedmiotowej ustawy (nawet, gdy jego forma miałaby postać oficjalnego wzoru). NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r. (III OSK 2956/210) stwierdził, iż skarga, mająca na celu zainicjowanie postępowania dyscyplinarnego wobec adwokata, jest dokumentem, który nie może wywoływać skutków prawnych poza tym postępowaniem. Skarga taka nie podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 23 października 2024 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezesa Rady Izby Notarialnej w Krakowie polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia

30 września 2024 r., zarzucając organowi naruszenie przepisów:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie;

4) art. 1 i art. 6 ust. 2 UDIP poprzez błędne uznanie, iż pismo Prezes Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy oraz dołączonego pisma pismo Sędzi K. R., które zostały wspomniane w piśmie RIN z dnia 20 września 2024 r. nie stanowią dokumentów urzędowych, a tym samym informacji publicznej.

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy, to z całą pewnością cechy takie nosi tak pismo Prezes Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy oraz kopia dołączonego pisma Sędzi K. R. Pisma te zostały wytworzone bowiem w ramach wykonywania przez ww. osoby funkcji publicznych tj. sprawowania urzędu sędziego, a poruszane w nim kwestie wprost dotyczącą funkcji i zadań wskazanych osób jako sędziów Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie. Tym samym nie są to, wbrew stanowisku organu, dokumenty skierowane przez osobę prywatną, a przez funkcjonariuszy publicznych do innego organu w związku z pełnieniem przez nie stanowisk sędziego sądu powszechnego. Innymi słowy jest to oficjalna tj. urzędowa, a nie prywatna korespondencja skierowana do RIN. Ww. dokumenty zostały podpisane przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 3 kodeksu karnego tj. przez sędziów, po drugie dotyczą one wyłącznie zakresu działania tychże funkcjonariuszy publicznych. W takim przypadku adresatem może być dowolny podmiot, a zatem zarówno podmiot, którego dotyczy treść oświadczenia, jak i każda osoba trzecia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wiceprezes Rady Izby Notarialnej w Krakowie wyjaśnił, że pismem z dnia 20 września 2024 r. w związku z wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem, RIN udzieliła skarżącemu odpowiedzi na pytania zawarte w jego wniosku z dnia 25 kwietnia 2024 r.: Czy do Izby Notarialnej wpłynęła skarga lub informacja odnośnie podejrzenia notariusz M. W. o znieważenie funkcjonariusza publicznego lub/i naruszenie nietykalności funkcjonariusza publicznego lub/i inne przestępstwa m. in. związane z podejrzeniem dokonania takich działań przez ww. notariusz na Sędzi Sądu Rejonowego w Krakowie K. R. lub inne działania niegodne zawodu notariusza wobec organów prawa. W odpowiedzi na powyższe organ wskazał, że do Izby Notarialnej w Krakowie wpłynęło pismo Prezes Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie informujące o tym, że w ocenie ww. Prezes notariusz M. W. mogła dopuścić się zachowania uchybiającego powadze i godności urzędu, bowiem za taki uznać należy słowny atak na sędziego – s. K. R. Do przedmiotowego pisma dołączone zostało pismo skierowane przez s. K. R. do ww. Prezes Sądu Rejonowego, w którym poinformowała o zdarzeniu z jej udziałem i ww. notariusz.

Organ podtrzymał swoje stanowisko, że wiosek w zakresie, w którym dotyczy udostępnienia ww. pism nie dotyczy informacji publicznej, dlatego taka informacja nie podlega udostępnieniu. W dalszej części organ powtórzył argumentację zawartą w piśmie z dnia 11 października 2024 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 30 września 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z kolei w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Według § 1a powołanego przepisu jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle zaś § 1b art. 149 Sąd,

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

Zauważyć również należy, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a.

Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się bezzasadna.

Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować

w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Jeśli zatem przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna

w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej lub gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku.

W konsekwencji stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza sytuację, w której "mimo upływu ustawowych terminów nie udostępnia żądanej informacji w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy" (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2808/15, Lex nr 2348878); jak też sytuację, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udostępnienie informacji publiczne lub odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej prawem formie prawnej (tak wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należało stwierdzić, że po pierwsze, Prezes Rady Izby Notarialnej w Krakowie stanowi podmiot zobowiązany – co do zasady – do udostępniania informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Po drugie, co do przedmiotu żądania należało uwzględnić w tej sprawie zapadły wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2024 r., II SAB/Kr 132/24, w którym Sąd wskazał następująco: "informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią nie tylko treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowią również z całą pewnością dane dotyczące postępowań i orzeczeń dyscyplinarnych członka samorządu zawodowego notariuszy, bowiem są to osoby wykonujące zawód zaufania publicznego. Innymi słowy informację publiczną zawierają wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go.

Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. źródłem informacji publicznych są dane publiczne wynikające m.in. z dokumentów urzędowych wytworzonych w ramach działania podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej lub z dokumentów, którymi ten podmiot posługuje się w celu wykonywania powierzonych mu zadań publicznych.

Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.).

Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10, LEX nr 737513).

W myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie natomiast do treści art. 115 § 13 pkt. 3 Kodeksu karnego funkcjonariuszem publicznym jest m.in. osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy.

W związku z treścią wniosku skarżącego danymi publicznymi są zatem dane z dokumentów (i dokumenty, tj. orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem jako jego integralną częścią) wytworzonych - w toku postępowania dyscyplinarnego w sprawie lub sprawach opisanych przez skarżącego - przez rzecznika dyscyplinarnego i sąd dyscyplinarny.

Nie ulega wątpliwości, że ww. dokumenty i dane z nich wynikające są źródłem informacji publicznej, bowiem przedmiotem udostępnienia są informacje publiczne dotyczące działalności organów lokalnych samorządu zawodowego w zakresie wykonywania zadań publicznych określonych m.in. w art. 35 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz.U. z 2024 r. poz. 1001) do zakresu działania rady izby notarialnej należy nadzór nad wykonywaniem obowiązków przez notariuszy, zastępców notarialnych i aplikantów notarialnych oraz nad przestrzeganiem przez nich powagi i godności właściwej dla notariusza.

Należy tu podkreślić raz jeszcze, że notariusz, jako osoba wykonująca zawód zaufania publicznego, realizuje funkcje i zadania publiczne. Zgodnie z art. 2 § 1 ww. ustawy Prawo o notariacie, notariusz w zakresie swoich uprawnień, o których mowa w art. 1, działa jako osoba zaufania publicznego, korzystając z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym.

Z kolei działania korporacyjnych organów dyscyplinarnych mają za zadanie egzekwowanie odpowiedzialności dyscyplinarnej od swoich członków. Natomiast rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych odnoszą się do spraw publicznych, ponieważ służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu (dokonywanie czynności notarialnych). Personalny aspekt sprawy dyscyplinarnej nie odbiera jej przymiotu sprawy publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2023 r. sygn. VIII SA/Wa 24/23)."

Przywołany in extenso obszerny fragment wyroku WSA w Krakowie zapadłego w sprawie ze skargi obecnie skarżącego stanowi pogląd, który co do istoty znajduje zastosowanie i w obecnie rozpoznawanej sprawie, w której wnioskodawca, kolejnym wnioskiem (z 30 września 2024 r.) zwrócił się do Prezesa Rady Izby Notarialnej w Krakowie o przekazanie kopii pisma Prezes Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy oraz kopii załączonego do niego pisma Sędzi K. R. (pkt 1), jak też udzielenie informacji, czy do Izby Notarialnej w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 września 2024 r. wpłynęły inne zażalenia, skargi, informacje odnośnie notariusz M. W.

Pismem z dnia 11 października 2024 r. organ udzielił odpowiedzi na pytanie w punkcie 2 wniosku, a w zakresie punktu 1 wniosku poinformował wnioskodawcę, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, wobec tego nie mogą być udostępnione. Sąd to stanowisko podziela, przyjmując, że wnioskowane pisma, na podstawie których miało być zainicjowane postępowanie dyscyplinarne względem ww. notariusza, nie mieszczą się w kategorii pojęcia dokumentu urzędowego, tj. oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalonej i podpisanej w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Sąd całkowicie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2024 r., III OSK 2956/21, zgodnie z którym "skarga, mająca na celu zainicjowanie postępowania dyscyplinarnego wobec adwokata, jest szczególnym dokumentem mającym – zgodnie z intencją skarżącego - wywołać określone skutki prawne. Pismo to funkcjonuje zatem w ramach konkretnego postępowania. Poza postępowaniem dyscyplinarnym skutków prawnych wywoływać nie może. Nie jest zatem dokumentem dotyczącym informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarga, o której mowa w niniejszej sprawie, nie mieści się w żadnej z kategorii zakreślonej w art. 6 u.d.i.p. Zawarta w art. 6 ust. 2 ustawy definicja legalna dokumentu urzędowego może być odczytywana wyłącznie przez pryzmat art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy, z których wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, a więc jedynie informacja o sprawach publicznych, mająca walor "danych publicznych", w tym takich, które przyjęły kształt "dokumentów urzędowych", a w szczególności obejmująca "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć", a także "dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". Skarga, o której mowa w niniejszej sprawie, co do swojej istoty nie mieści się w kategoriach uregulowanych powyższym przepisem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest bowiem zwykłym dokumentem urzędowym, nie jest dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem, czy opinią. Skarga taka nie mieści się w pojęciu "danych publicznych"."

W tym kontekście Sąd wskazuje, że powyższa wypowiedź odnosi się także do pism inicjujących postępowania dyscyplinarne względem notariuszy, przed organami Izby Notarialnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że charakteru pisma nie zmienia to, że osoba składająca skargę (zawiadomienie) pełni funkcję publiczną. Jak wskazano, istotny jest charakter powyższego pisma, które mogłoby zostać udostępnione na zasadach uregulowanych Kodeksie postępowania karnego, którego przepisy stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczący postępowań dyscyplinarnych notariuszy, a zatem i w kwestii dostępu do akt postępowania dyscyplinarnego (vide: art. 69 Prawa o notariacie). Jak bowiem wskazuje art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

W konsekwencji pisma, których dotyczył wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej z dnia 30 września 2024 r., nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Skoro więc w piśmie z 11 października 2024 r. organ odniósł się do żądania wyrażonego we wniosku z 30 września 2024 r., informując że nie dotyczy ono informacji publicznej, należało przyjąć, że organ nie dopuścił się bezczynności.

Zarzuty skargi okazały się więc bezzasadne, dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.