Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Kr 228/24 w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Prezesa Rady Izby Notarialnej w K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wnioskiem z 30 września 2024 r. M.K. zwrócił się do Prezesa Izby Notarialnej w K., w trybie dostępu do informacji publicznej, o:

1) przekazanie kopii pisma Prezes Sądu Rejonowego dla K. oraz kopii dołączonego pisma sędzi K.R., które to zostały wspomniane w piśmie Prezesa Izby Notarialnej z dnia 20 września 2024 r. L.dz. 392/2024(6);

2) udzielenie informacji czy do Izby Notarialnej wpłynęły w okresie od 1 stycznia

2022 r. do 30 września 2024 r. inne zażalenia, skargi, informacje odnośnie notariusz – M.W., wskazujące na działania i okoliczności, które budzą zastrzeżenia będące niegodne zawodu notariusza? W przypadku odpowiedzi pozytywnej wniósł o przesłanie kopii takich informacji. Jednocześnie zwrócił się z pytaniem, czy w tej sprawie(-ach) jest lub było prowadzone jakikolwiek postępowanie przez Izbę lub Sąd Dyscyplinarny i na jakim jest ewentualnie etapie lub jak się zakończyło?

W piśmie z 11 października 2024 r. Prezes Izby Notarialnej odpowiadając na pytanie nr 2 wniosku z 30 września 2024 r. wskazał, że do Izby Notarialnej w K. w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 września 2024 r. nie wpłynęły inne zażalenia, skargi, informacje odnośnie notariusz M.W. - wskazujące na działania i okoliczności, które budzą zastrzeżenia, a będące niegodne zawodu notariusza.

W odpowiedzi na wniosek zawarty w pkt 1 organ wyjaśnił, że żądane dokumenty nie posiadają waloru informacji publicznej i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zawarta w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. definicja legalna dokumentu urzędowego może być odczytywana wyłącznie przez pryzmat art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ww. ustawy, z których wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, a więc jedynie informacja o sprawach publicznych, mająca walor "danych publicznych", w tym takich, które przyjęły kształt "dokumentów urzędowych", a w szczególności obejmująca "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć", a także "dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". Zdaniem organu, wnioskowane do udostępnienia pisma nie mieszczą się w kategoriach uregulowanych przepisami u.d.i.p. Nie są to bowiem dokumenty urzędowe, ani nie są dokumentami z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniami, wnioskiem, czy opinią, nie są przede wszystkim dokumentami wytworzonymi przez organ. Co więcej, zgodnie z orzecznictwem, również skarga nie jest dokumentem wytworzonym przez organ administracji publicznej. Jest to dokument skierowany przez osobę prywatną, a tym samym nie ma waloru informacji publicznej. Ponadto, organ powołał się na wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2024 r. sygn. akt III OSK 2956/21, w którym stwierdzono, że skarga mająca na celu zainicjowanie postępowania dyscyplinarnego wobec adwokata jest dokumentem, który nie może wywoływać skutków prawnych poza tym postępowaniem. Skarga taka nie podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

M.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie bezczynność Prezesa Rady Izby Notarialnej w K. polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek z 30 września 2024 r., zarzucając organowi naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 1 i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 16 stycznia 2025 r. sygn. akt II SAB/Kr 228/24 oddalił skargę M.K. W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że Prezes Rady Izby Notarialnej w K. stanowi podmiot zobowiązany – co do zasady – do udostępniania informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Ponadto, informację publiczną stanowią dane dotyczące postępowań i orzeczeń dyscyplinarnych członka samorządu zawodowego notariuszy, bowiem są to osoby wykonujące zawód zaufania publicznego. Innymi słowy, informację publiczną zawierają wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. W myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie natomiast do treści art. 115 § 13 pkt. 3 Kodeksu karnego, funkcjonariuszem publicznym jest m.in. osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy.

W związku z treścią wniosku skarżącego danymi publicznymi są zatem dane z dokumentów (i dokumenty, tj. orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem jako jego integralną częścią) wytworzonych w toku postępowania dyscyplinarnego w sprawie lub sprawach opisanych przez skarżącego - przez rzecznika dyscyplinarnego i sąd dyscyplinarny. Nie ulega wątpliwości, że ww. dokumenty i dane z nich wynikające są źródłem informacji publicznej, bowiem przedmiotem udostępnienia są informacje publiczne dotyczące działalności organów lokalnych samorządu zawodowego w zakresie wykonywania zadań publicznych określonych m.in. w art. 35 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1001).

Sąd Wojewódzki odwołał się do też wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 września 2024 r. zapadłego w sprawie ze skargi obecnie skarżącego prowadzonej pod sygn. akt II SAB/Kr 132/24, w którym stwierdzono, że notariusz, jako osoba wykonująca zawód zaufania publicznego, realizuje funkcje i zadania publiczne. Zgodnie z art. 2 § 1 ww. ustawy Prawo o notariacie, notariusz w zakresie swoich uprawnień, o których mowa w art. 1, działa jako osoba zaufania publicznego, korzystając z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym. Z kolei działania korporacyjnych organów dyscyplinarnych mają za zadanie egzekwowanie odpowiedzialności dyscyplinarnej od swoich członków. Natomiast rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych odnoszą się do spraw publicznych, ponieważ służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu (dokonywanie czynności notarialnych).

Podzielając to stanowisko Sąd Wojewódzki przyjął, że pisma, na podstawie których miało być zainicjowane postępowanie dyscyplinarne względem wymienionego notariusza, nie mieszczą się w kategorii pojęcia dokumentu urzędowego, tj. oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalonej i podpisanej w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowanego do innego podmiotu lub złożonego do akt sprawy.

Skarga, o której mowa w niniejszej sprawie, nie mieści się w żadnej z kategorii zakreślonej w art. 6 u.d.i.p. Nie jest bowiem zwykłym dokumentem urzędowym, nie jest dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem, czy opinią. Skarga taka nie mieści się w pojęciu "danych publicznych". W tym kontekście Sąd wskazał, że powyższa wypowiedź odnosi się także do pism inicjujących postępowania dyscyplinarne względem notariuszy, przed organami Izby Notarialnej. Charakteru pisma nie zmienia to, że osoba składająca skargę (zawiadomienie) pełni funkcję publiczną. Istotny jest charakter powyższego pisma, które mogłoby zostać udostępnione na zasadach uregulowanych w Kodeksie postępowania karnego, którego przepisy stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczący postępowań dyscyplinarnych notariuszy, a zatem i w kwestii dostępu do akt postępowania dyscyplinarnego (vide: art. 69 Prawa o notariacie). Jak bowiem wskazuje art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

W konsekwencji pisma, których dotyczył wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej z 30 września 2024 r., nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Skoro więc w piśmie z 11 października 2024 r. organ odniósł się do żądania wyrażonego we wniosku z 30 września 2024 r., informując że nie dotyczy ono informacji publicznej, należało przyjąć, że organ nie dopuścił się bezczynności.

M.K., działając poprzez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł od opisanego wyżej wyroku skargę kasacyjną, zarzucając mu:

1. W granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania poprzez ich błędne zastosowanie lub pominięcie gdzie uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1, art. 120 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz brak pełnego i rzetelnego odniesienia się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, w tym w szczególności dotyczących charakteru żądanych dokumentów jako informacji publicznej;

b. naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo spełnienia przesłanek do uwzględnienia skargi na bezczynność;

2. W granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, względnie niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a. naruszenie art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.) - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że pisma Prezes Sądu Rejonowego i sędzi K.R. nie mają charakteru dokumentów urzędowych, mimo że zostały wytworzone przez funkcjonariuszy publicznych w ramach wykonywania funkcji publicznych i skierowane do organu publicznego;

b. naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez ograniczenie prawa do informacji publicznej gwarantowanego konstytucyjnie, mimo że żądane dokumenty dotyczą spraw publicznych i funkcjonowania samorządu zawodowego notariuszy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej strona podkreśliła, że Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie przyjął, że wnioskowane dokumenty nie stanowią dokumentów urzędowych, podczas gdy zostały wytworzone przez funkcjonariuszy publicznych (sędziów w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 3 k.k.) i dotyczą wykonywania przez nich obowiązków służbowych, zostały przekazane do organu publicznego oraz zawierają oświadczenia wiedzy lub woli dotyczące kwestii publicznych, tj. ewentualnego naruszenia etyki zawodowej przez notariusza - osoby wykonującej zawód zaufania publicznego. Sąd pominął, że definicja dokumentu urzędowego w u.d.i.p. nie ogranicza się do dokumentów wytworzonych przez organ, ale obejmuje również dokumenty, którymi organ posługuje się w związku z realizacją powierzonych mu zadań. Takim dokumentem niewątpliwie jest pismo wpływające od funkcjonariusza publicznego, będące podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Nadto, informacje dotyczące postępowania dyscyplinarnego wobec notariusza są informacjami publicznymi, niezależnie od tego, czy postępowanie zostało formalnie wszczęte. Stanowisko WSA ignoruje wykładnię funkcjonalną i prokonstytucyjną art. 61 Konstytucji RP. Fakt pełnienia przez nadawcę funkcji sędziego oraz temat poruszany w korespondencji (dotyczący postępowania wobec notariusza - osoby zaufania publicznego) jednoznacznie wskazuje, że mamy do czynienia z dokumentem urzędowym. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, informacją publiczną jest nie tylko efekt końcowy działania organu, ale również dokumenty, które powstają w toku jego funkcjonowania. Błędne zakwalifikowanie tych pism jako prywatnych skutkowało oddaleniem skargi, mimo że organ faktycznie nie rozpatrzył wniosku prawidłowo - nie udzielając informacji, ani nie wydając decyzji odmownej. 

W ocenie skarżącego kasacyjnie, bezzasadne Sąd powołał się na wyrok NSA z 19 stycznia 2024 r. sygn. akt III OSK 2956/21, dotyczący skargi na adwokata. Przedmiotowa sprawa dotyczy dokumentu wytworzonego przez funkcjonariusza publicznego - sędziego - który nie działał jako osoba prywatna, lecz jako przedstawiciel instytucji sądowej. Różnica ta ma kluczowe znaczenie i nie została uwzględniona w toku analizy prawnej przez WSA.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Rady Izby Notarialnej w K. wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie objętej skargą kasacyjną nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem zostały spełnione warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Skarżący kasacyjnie zarzucił kwestionowanemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego dokonana przez Sąd I instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów procesowych podniesiono naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1, art. 120 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. "poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz brak pełnego i rzetelnego odniesienia się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, w tym w szczególności dotyczących charakteru żądanych dokumentów jako informacji publicznej". Szerszego uzasadnienia ww. zarzutów w skardze kasacyjnej nie przedstawiono.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów należy wyjaśnić, że w drodze przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie jest możliwe zakwestionowanie przyjętych ustaleń faktycznych przez Sąd I instancji. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i na przykład dopuścił w postępowaniu sądowym dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2374/11). Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności organów na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2012r. sygn. akt I OSK 1749/11). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może zatem służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji.

Art. 120 p.p.s.a. stanowi, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd Wojewódzki ww. przepisu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia zarzutu oznacza, że podstawa kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 p.p.s.a.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wynika dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa i jaki stan faktyczny Sąd przyjął za podstawę orzekania. Sąd I instancji przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia uznając, że wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej z 30 września 2024 r. obejmujący pisma mogące inicjować postępowanie dyscyplinarne w stosunku do notariusza przed organami Izby Notarialnej, ze względu na swój charakter mogłyby zostać udostępnione na zasadach uregulowanych w Kodeksie postępowania karnego, którego przepisy stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczący postępowań dyscyplinarnych notariuszy (art. 69 Prawa o notariacie). Sąd wyjaśnił, odwołując się do przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Tym samym, wbrew skarżącemu kasacyjnie, Sąd Wojewódzki odniósł się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, w tym w szczególności dotyczących charakteru żądanych dokumentów jako informacji publicznej. Odmienną kwestią, wykraczającą poza zarzut naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., jest ocena trafności przyjętego przez Sąd Wojewódzki stanowiska.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, w ramach których wymienionych zostało szereg przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, należy wyjaśnić, że błąd wykładni polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien obejmować zarówno konkretyzację nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i wyjaśnienie prawidłowej - zdaniem strony - rekonstrukcji normy prawnej z przepisu. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wymogu tego skarga kasacyjna wraz z jej uzasadnieniem nie spełnia nawet w minimalnym zakresie w odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Jedynie dodatkowo należy zwrócić uwagę, że przepis art. 1 u.d.i.p. składa się z dwóch ustępów. Brak sprecyzowania w skardze kasacyjnej (także w jej uzasadnieniu), o który konkretnie przepis chodzi, pozbawia Naczelny Sąd Administracyjny możliwości merytorycznej oceny zarzutu naruszenia art. 1 u.d.i.p. Ponadto, przepisy art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. mają charakter procesowy, a nie materialny. Normy prawa materialnego są to bowiem normy określające treść uprawnień lub obowiązków, tj. sposób zachowania się ich adresatów w sferze prawa administracyjnego, przy czym adresatami tymi są podmioty znajdujące się poza administracją publiczną. Normy procesowe natomiast wprowadzają sformalizowane reguły działania organów, stanowiąc jednocześnie gwarancje procesowe dla adresatów działań organów administracji. Regulacje art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. mają charakter procesowy, określają bowiem sposób działania podmiotu zobowiązanego oraz terminy załatwiania sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 1147/25).

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że okazał się on nieskuteczny.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie, że informacja (zawiadomienie) wystosowana przez Prezesa Sądu Rejonowego dla K. w K., informująca o dopuszczeniu się przez notariusza zachowania mogącego uchybiać powadze i godności urzędu, nie stanowi dokumentu prywatnego, bowiem została sporządzona przez Prezesa Sądu w ramach pełnienia funkcji publicznej. W tym zakresie nieadekwatne jest zestawienie tego dokumentu z jakimkolwiek innym zawiadomieniem wniesionym w trybie skargowym przez osobę niesprawującą funkcji publicznej. Nadto, dotyczyło ono zachowania notariusza, tj. osoby wykonującej zawód zaufania publicznego, realizującej zadania publiczne - art. 2 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1001). Samo zaś postępowanie dyscyplinarne, jeżeli do takowego wszczęcia by doszło, co do zasady jest jawne, o czym stanowi art. 57 § 1 ww. ustawy. Z tego względu orzeczenie dyscyplinarne, gdyby takie zapadło, wraz z uzasadnieniem byłoby dokumentem stanowiącym informację publiczną.

Przedstawione rozumienie przytoczonych regulacji nie podważa podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu Wojewódzkiego, który oddalając skargę, w podsumowaniu swych rozważań stwierdził, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Z powyższego unormowania wynika, że informacji publicznej nie udostępnia się w trybie i na zasadach wynikających z przepisów u.d.i.p., gdy dostęp do tych informacji regulują przepisy ustaw szczególnych, określając jego odrębne zasady i tryb. Takimi przepisami niewątpliwie są przepisy rozdziału 6 ustawy Prawo o notariacie. Słusznie zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki, że w sprawach nieuregulowanych w tym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. W konsekwencji takiego rozwiązania, dokumenty znajdujące się w aktach sprawy dyscyplinarnej lub aktach poprzedzających takie postępowanie, mogą być udostępniane według zasad określonych przepisem art. 156 § 1 k.p.k. Podsumowując, unormowania dotyczące udostępniania dokumentów znajdujących się w aktach sprawy dyscyplinarnej notariusza, nawet stanowiących informacje publiczne, wyłączają stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odnośnie tak wyrażonego stanowiska Sądu Wojewódzkiego co do mającego w sprawie zastosowanie przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., tj. istnienia regulacji szczególnych, określających odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących przedmiotem wniosku, w skardze kasacyjne nie sformułowano jakiegokolwiek zarzutu. Oznacza to, że skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie podstawy prawnej wyroku, tj. przepisu art. 151 p.p.s.a. i art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie również ogólnie powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 61 Konstytucji i art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.