Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 181/24 w sprawie ze skargi J.F. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od J.F. na rzecz Starosty W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

30 stycznia 2024 r. J.F. złożył do Starosty W. wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez doręczenie materiałów związanych z przebudową drogi powiatowej nr [...] T.-R.-Ł. za okres 1 styczeń 1998 r. do nadal, z ograniczeniem wnioskowanych informacji do:

- odcinka drogi powiatowej: od początku drogi o nazwie ul. [...] w R. do granicy miejscowości R. z miejscowością Z.;

- materiałów dokumentujących przebieg prac związanych z przebudową drogi, tj. informacji kiedy (w którym roku) były prowadzone poszczególne prace oraz co było przedmiotem tych prac (na czym polegała przebudowa/remont drogi).

W odpowiedzi na wniosek Starosta W. pismem z 9 lutego 2024 r. stwierdził, że wniosek ten obejmuje informację publiczną przetworzoną, dla której zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) wymagane jest wykazanie przez wnioskodawcę istotnego celu publicznego, do którego wykazania wezwał J.F. w terminie 7 dni.

Następnie decyzją z 8 marca 2024 r. Starosta W. odmówił udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 30 stycznia 2024 r. wskazując, że wnioskodawca nie wykazał istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 30 kwietnia 2024 r. uchyliło decyzję Starosty W. z 8 marca 2024 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że argumentacja organu I instancji co do uznania informacji publicznej za przetworzoną jest niewystarczająca. Złożony wniosek dotyczył konkretnych informacji: po pierwsze chodziło o wskazany odcinek drogi, a nadto o tylko te materiały, które dokumentują jakie prace były wykonywane, na czym one polegały oraz kiedy były wykonywane. Strona podkreśla, że nie żąda decyzji administracyjnych, specyfikacji, zgód właścicieli nieruchomości, dokumentacji przetargowych, faktur, ani korespondencji prowadzonych w trakcie robót. Z decyzji organu I instancji nie wynika ile jest dokumentów, które należy przeanalizować by udostępnić informację, w jaki sposób są one ewidencjonowane, w jakich rejestrach i zbiorach. Ogólnikowe wyjaśnienia organu, że chodzi o okres 26 lat nie są przekonujące.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta W. pismem z 10 lipca 2024 r. udzielił informacji jakie były i są prowadzone prace na odcinku drogi powiatowej nr [...] T.-R.-Ł. od początku drogi o nazwie ul. [...] w R. (tj. km ok. 5+580) do granicy miejscowości R. z miejscowością Z. (tj. km ok 2+210) związane z remontem i przebudową przedmiotowej drogi w latach 2006, 2015 oraz 2017.

Pismem z 20 sierpnia 2024 r. J.F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę wnosząc o stwierdzenie, że Starosta W. dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie organu do dokonania czynności niezbędnych w sprawie, tj. udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 30 stycznia 2024 r. oraz o wyznaczenie terminu na ostateczne załatwienie sprawy. Skarżący wskazał, że w złożonym wniosku z 30 stycznia 2024 r. żądał udostępnienia materiałów związanych z przebudową drogi, z ograniczeniem wnioskowanych informacji do danego odcinka drogi oraz określonych dokumentów. Starosta nie udostępnił mu żadnych materiałów tylko w piśmie z 10 lipca 2024 r. wymienił inwestycje jakie były przeprowadzane na drodze w danym okresie.

W odpowiedzi na skargę Starosta W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.F. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wyrokiem z 19 listopada 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 181/24, w pkt I. zobowiązał Starostę W. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku J.F. z 30 stycznia 2024 r.; w pkt II. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie udzielenia informacji publicznej; w pkt III. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt IV. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Analiza akt sprawy oraz pisma Starosty W. z 10 lipca 2024 r. doprowadziła Sąd Wojewódzki do wniosku, że organ nie wywiązał się z obowiązku udzielenia skarżącemu informacji publicznej zgodnej z treścią złożonego wniosku w terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Organ ograniczył odpowiedź na wniosek wyłącznie do wskazania ogólnego zakresu prac związanych z przebudową drogi powiatowej nr [...] T.-R.-Ł. w kolejnych latach. Tymczasem wniosek dotyczył "doręczenia materiałów związanych z przebudową drogi powiatowej nr [...] T.-R.-Ł. za okres 01.01.1998 r. do nadal, z ograniczeniem wnioskowanych informacji do:

- odcinka drogi powiatowej: od początku drogi o nazwie ul. [...] w R. do granicy miejscowości R. z miejscowością Z.;

- materiałów dokumentujących przebieg prac związanych z przebudową drogi, tj. informacji kiedy (w którym roku) były prowadzone poszczególne prace oraz co było przedmiotem tych prac (na czym polegała przebudowa/remont drogi)."

W związku z tym Sąd I instancji uznał, że organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni wynikającym z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Starosta W. wniósł od ww. wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej określanej jako "p.p.s.a.", zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracyjny w sposób niewyczerpujący zbadał materiał dowodowy, w szczególności, że błędnie zinterpretował wniosek skarżącego udzielając mu niepełnej odpowiedzi;

2) art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez przyjęcie, że wniosek skarżącego był wystarczająco skonkretyzowany i wskazywał na konkretne dokumenty, których udostępnienia żądał skarżący, co według Sądu I instancji obligowało organ administracyjny do udostępnienia skarżącemu materiałów dotyczących opisanej drogi powiatowej, podczas gdy wniosek skarżącego - pomimo jego sprecyzowania w skardze na bezczynność - nadal nie wskazuje do jakich konkretnych dokumentów skarżący chciałby uzyskać dostęp;

3) art.149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez przyjęcie, że organ administracyjny nie udzielił informacji publicznej zgodnej z wnioskiem skarżącego z 30 stycznia 2024 r. dopuszczając się w tym zakresie bezczynności;

II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ administracyjny dopuścił się bezczynności, podczas gdy organ w ustawowym terminie odpowiedział na wniosek, a czas który upłynął pomiędzy wydaniem decyzji przez SKO a zwrotem akt organowi I instancji nie powinien być liczony do terminu udostępnienia informacji publicznej, ponieważ organ administracyjny nie był w posiadaniu akt sprawy, wobec czego niemożliwym było udostępnienie informacji skarżącemu;

2) art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że materiały związane z przebudową drogi powiatowej nr [...] T.-R.-Ł., których udostępnienia żądał skarżący stanowią informację publiczną, podczas gdy przedmiotowe materiały jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, w związku z czym nie powinny być udostępnione w drodze cytowanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Starosta wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.,

2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, na podstawie art. 181 § 1 p.p.s.a.,

3) zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podano, że nieprawidłowe są ustalenia Sądu I instancji wskazujące, że organ dopuścił się bezczynności udzielając

skarżącemu informacji niepełnej, niezgodnej z jego wnioskiem z 30 stycznia 2024 r. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od decyzji Starosty W. z 18 marca 2024 r. skarżący wskazał, że nie żądał udostępnienia żadnych decyzji administracyjnych, specyfikacji technicznych, dokumentacji postępowań przetargowych, kosztorysów, faktur, ani korespondencji dotyczącej prowadzonych robót, itd. Dlatego też organ administracji publicznej udzielił informacji publicznej szczegółowo opisanej w piśmie z 10 lipca 2024 r. i to w zakresie ostatecznie skonkretyzowanym przez skarżącego w odwołaniu od ww. decyzji. W odwołaniu tym skarżący podkreślił ponadto, że nie musiał wykazywać interesu w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej, ponieważ ograniczył zakres żądanych informacji. tj. kiedy i jakie prace były wykonywane na wyznaczonym odcinku drogi w miejscowości R.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji, organ nie pozostawał w bezczynności od 24 maja 2024 r. Organ niezwłocznie po zwróceniu akt przez Samorządowe Kolegium

Odwoławcze w Krakowie, które nastąpiło 1 lipca 2024 r. przesłał w ustawowym terminie odpowiedź skarżącemu. Skarżący odebrał odpowiedź w dniu 15 lipca 2024r.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się również, że akta postępowania mogą być zbiorem różnego rodzaju dokumentów. Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej, a nie prawo dostępu do zbioru, w której niektóre dokumenty mogą mieć walor takiej informacji. Warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej jest skonkretyzowanie wniosku. Wnioskodawca powinien wskazać o jaką konkretnie informację mu chodzi lub co ma być jej przedmiotem, aby organ mógł ocenić, czy dotyczy sfery faktów publicznych (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. II SAB/01 109/24). W realiach niniejszej nie sposób także zarzucić organowi, że ograniczył odpowiedź na wniosek do wskazania ogólnego zakresu prac związanych z przebudową drogi powiatowej nr [...] T.-R.-Ł. Wbrew ustaleniom Sądu I instancji, pismo organu z 10 lipca 2024 r. zawiera szczegółowy opis zakresu rzeczowego robót związanych z przebudową i remontem drogi powiatowej, wskazanie kiedy były prowadzone roboty i na czym polegał remont oraz przebudowa odcinka drogi biegnącej w miejscowości R., Zauważyć należy, że wniosek skarżącego - pomimo jego sprecyzowania w skardze na bezczynność - nadal nie wskazuje do jakich konkretnych dokumentów skarżący chciałby uzyskać dostęp.

Biorąc pod uwagę wykazane wyżej naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania uzasadnione jest żądanie wyrażone w petitum skargi kasacyjnej.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie udzielono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie objętej skargą kasacyjną nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem zostały spełnione warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Skarżący kasacyjnie organ zarzucił kwestionowanemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego dokonana przez Sąd I instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ w sposób niewyczerpujący zbadał materiał dowodowy, a w szczególności, że błędnie zinterpretował wniosek skarżącego jest niezasadny.

Art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Według postanowień art. 106 § 5 p.p.s.a., do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W orzecznictwie zasadnie podnosi się, że sąd administracyjny może w toku uzupełniającego postępowania dowodowego dokonywać wyłącznie ustaleń, które mają wpływ na ocenę legalności aktu lub czynności. Ocena zgodności z prawem działań organu przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Ocena ta nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (wyrok NSA z 9 lipca 2019 r. sygn. akt I GSK 1288/18).

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki ww. przepisów autor skargi kasacyjnej w żadnym jej fragmencie nie wskazał jakich to czynności dowodowych zaniechał przeprowadzenia Sąd I instancji, czy też z urzędu, czy też nie uwzględniając wniosków dowodowych strony. Zarzut uchybienia ww. regulacjom, które dotyczą wyjątkowej możliwości przeprowadzenia przez Sąd Wojewódzki uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, w sposób oczywisty nie mógł być skutecznie powiązany z przepisami art. 7 i art. 77 k.p.a. Sąd Wojewódzki nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego a jedynie ocenia prawidłowość ich wykładni i zastosowania przez organy administracji publicznej. Przepisy art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. nie stanowią podstawy oceny przez Sąd Wojewódzki prawidłowości ustaleń stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), dalej określanej jako "u.d.i.p." oraz naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, że wniosek skarżącego był wystarczająco skonkretyzowany do udostępnienia informacji publicznej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut ten okazał się zasadny.

W myśl art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Trafnie zwraca uwagę skarżący kasacyjnie organ, że wnioskujący o informację nie wymienił konkretnych materiałów, których domaga się udostępnienia pomimo ograniczenia zakres żądania poprzez wskazanie dokumentów, którymi nie jest zainteresowany.

Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Z wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi wynikać, że dotyczy on informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wskazanie żądanych informacji musi być na tyle precyzyjne i jasne, aby nie budził wątpliwości zakres oczekiwania wnioskodawcy. Jeżeli wniosek nie spełnia tego standardu i nie jest dostatecznie sprecyzowany, wówczas nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów tej ustawy. W konsekwencji, organ nie ma możliwości popaść w bezczynność w rozpatrzeniu wniosku. Ocena precyzyjności sformułowania żądania udzielenia informacji, o których mowa w przepisie art. 1 ust. 1 u.d.i.p., podlega kontroli w postępowaniu w przedmiocie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 819/22).

W orzecznictwie wskazuje się, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub chce się z nimi zapoznać. Podmiot do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może domagać się jego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 k.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania. W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08; wyrok NSA z 30 października 2018 r. sygn. akt I OSK 59/17).

Lektura dokumentów zgromadzonych w sprawie, w szczególności wniosku skarżącego z 30 stycznia 2024 r. oraz odwołania z 18 marca 2024 r. dowodzi, że skarżący w żadnym z pism nie sprecyzował dokumentów, których udostępnienia się domaga. Wyjaśnienie, że żąda materiałów, które dokumentują prace jakie były wykonywane na danym odcinku drogi na przestrzeni ponad dwudziestu lat z wyłączeniem "decyzji administracyjnych, specyfikacji technicznych, zgód właścicieli nieruchomości, dokumentacji z postępowań przetargowych, kosztorysów, faktur oraz korespondencji prowadzonych w trakcie robot itd.", jest niejasne. Tak sformułowane oczekiwanie stwarza uzasadnioną wątpliwość co do intencji skarżącego. W takim stanie rzeczy nieweryfikowalna staje się również ocena zachowania organu w zakresie pełnego zrealizowania żądania wniosku.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny prawnej Sądu Wojewódzkiego, że wniosek z dnia 30 stycznia 2024 r. stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Jest on tak dalece nieprecyzyjny, że nie wskazuje rodzajów lub konkretnych dokumentów, czy też źródeł pozyskania informacji, którymi jest zainteresowany skarżący w sprawie.

W tym kontekście zasadny okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Ten ostatni stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Skoro wnioskodawca żądał udostępnienia bliżej nieokreślonych "materiałów związanych z przebudową drogi" a tak sformułowanego żądania nie można uznać za żądanie udostępnienia konkretnej informacji publicznej, to poprzestanie przez organ na udzieleniu skarżącemu pisemnej informacji o pracach realizowanych na przedmiotowym odcinku drogi w piśmie z 10 lipca 2024 r. nie uzasadniało stwierdzenia bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku i zastosowania przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną i uchylając zaskarżone orzeczenie uznał, że istotna sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i rozpoznał skargę, która z przedstawionych wyżej względów okazała się niezasadna, bowiem Starosta W. nie pozostawał w bezczynności w sprawie załatwienia niedostatecznie jasnego co do przedmiotu wniosku skarżącego z 30 stycznia 2024 r.

Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.