Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 marca 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1251/24 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 października 2024 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na rzecz Rektora Uniwersytetu [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 marca 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1251/24 oddalił skargę w całości Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 października 2024 r.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej: "skarżący", "Stowarzyszenie") w dniu 7 października 2024 r. zwróciło się do Rektora Uniwersytetu [...] (dalej: "Rektor", "organ") o udostępnienie informacji dotyczącej egzaminów przeprowadzonych na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2022/2023 na kierunku prawo z przedmiotu "prawo rzymskie", w zakresie arkuszy wszystkich egzaminów pisemnych, zarówno w sesji zimowej, jak i letniej, z uwzględnieniem sesji zerowej, we wszystkich terminach, w tym poprawkowych.

W odpowiedzi Rektor pismem z dnia 18 października 2024 r., poinformował skarżącego, że wnioskowane arkusze egzaminacyjne nie posiadają waloru informacji publicznej i nie zostaną udostępnione. Wyjaśnił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych pytania egzaminacyjne z pisemnych egzaminów semestralnych należą do grupy dokumentów wewnętrznych. Przy ich pomocy uczelnia może bowiem dokonać weryfikacji bieżącej wiedzy studenta. Samo pytanie egzaminacyjne nie jest źródłem tej wiedzy. W konsekwencji informacją o sprawie publicznej nie jest informacja o zadanych pytaniach na egzaminie semestralnym z danego przedmiotu, informacja ta nie ma charakteru publicznego, gdyż nie odnosi się do relacji pomiędzy studentem, uczelnią a społeczeństwem.

Skarżące Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W odpowiedzi na skargę Rektor podtrzymał stanowisko wnosząc o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że problematyka charakteru prawnego informacji w postaci arkuszy egzaminów składanych przez studentów w toku studiów była już analizowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd I instancji w składzie orzekającym podzielił stanowisko, że ze względu na wewnętrzny charakter takich dokumentów nie można ich traktować jako informacji publicznej.

Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że informację publiczną stanowią informacje dotyczące kierunków studiów na uczelni, programu studiów, w tym przedmiotów na danym kierunku, efektów uczenia się przyjętych dla danego kierunku i przedmiotu oraz metod i form weryfikacji tych efektów. Wszystkie te elementy są objęte przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jako odnoszące się do funkcjonowania systemu szkolnictwa wyższego i nauki. Nieobjęcie przez ustawodawcę regulacją prawną materii związanej z tworzeniem pytań egzaminacyjnych świadczy o tym, że mieści się ona w sferze gwarantowanej konstytucyjnie autonomii uczelni – art. 70 ust. 5 Konstytucji RP, z której uczelnia korzysta na zasadach określonych w przepisach przywołanej ustawy. Uczelnia wyższa jako jednostka organizacyjna jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej wyłącznie w takim zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne – art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Brak objęcia zasad i trybu układania pytań egzaminacyjnych z zaliczanych na uczelni wyższej przedmiotów przepisami prawa oznacza, że ustawodawca nie identyfikuje tej sfery działalności uczelni z wykonywaniem zadań publicznych. Z przepisów prawa można wywieść obowiązek weryfikowania efektów uczenia się studenta oraz obowiązek podania przez uczelnię metod i form tej weryfikacji i w tym zakresie uczelnia realizując nałożone na nią zadania publiczne, zobowiązana będzie udostępnić informacje publiczne. Same pytania egzaminacyjne stanowią już element wewnętrznej sfery działalności uczelni, nie są kierowane na zewnątrz i nie kształtują bezpośrednio sytuacji prawnej studentów (por. wyroki NSA: z 21 II 2023 r., III OSK 7096/23; z 21 VII 2011 r., I OSK 678/11 – publ. CBOSA). Taką cechę można przypisać jedynie pytaniom, czy testom przygotowywanym i wykorzystywanym na egzaminie, którego zdanie skutkować będzie państwowym certyfikowaniem kompetencji zawodowych (wyrok NSA z 13 III 2024 r., III OSK 3919/21 – publ. CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że nie można podzielić wyrażonego w skardze poglądu, że arkusz egzaminacyjny z prawa rzymskiego jest dokumentem skierowanym do studenta jako podmiotu zewnętrznego. Jest wprost przeciwnie. Służy on bowiem wewnętrznej weryfikacji postępów studenta w nauce w toku studiów. Student występuje w tym przypadku w charakterze destynatariusza zakładu administracyjnego (uczelni), podległego władztwu zakładowemu, a więc w relacji stricte wewnętrznej. Nieuprawnione jest dopatrywanie się w tym przypadku analogii do arkuszy stosowanych w przypadku egzaminów rozstrzygających o przyznaniu jednostce określonych uprawnień czy kwalifikacji (np. licencji zawodowych, stopni naukowych, stopni zawodowych) lub chociażby rozstrzygających o możliwości przyjęcia na określoną uczelnię (do określonej szkoły), a więc uzyskaniu statusu studenta czy słuchacza. W każdym z powołanych przypadków jednostka występuje w charakterze podmiotu zewnętrznego, zaś wynik egzaminu rozstrzyga o przyznaniu jej określonego uprawnienia skutkującego erga omnes. Tego nie można powiedzieć o osobach, które są już użytkownikami zakładu administracyjnego (tu: studentami) i realizują ustalony przepisami wewnątrzzakładowymi porządek (tu: składają egzaminy wewnętrzne służące weryfikacji postępów w nauce).

W ocenie Sądu nieuprawnione są też zastrzeżenia skarżącego wskazujące na brak transparentności i kontroli społecznej tego rodzaju arkuszy w sytuacji uznania, że mają one charakter dokumentu wewnętrznego. Podkreślić należy, że przyznanie przez ustawodawcę uczelniom wyższym autonomii stanowi nie tylko wyraz zaufania ale również ich szczególnego znaczenia w życiu społecznym, co zostało dobitnie wyrażone w preambule Prawa o szkolnictwie wyższym. Taki stan rzeczy nie oznacza jednak wyjęcia uczelni z systemu kontroli. Przede wszystkim z uwagi właśnie na wewnętrzny charakter wnioskowanych przez skarżącego dokumentów, kontrola w tym zakresie ma charakter wewnętrzny. Student uprawniony jest do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego egzaminu i żądania jego weryfikacji poprzez powołaną przez dziekana komisję (zob. § 35 Regulaminu studiów na Uniwersytecie [...] – załącznika do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z 24 IV 2024 r.). Niezależnie od tego funkcjonuje oczywiście system kontroli zewnętrznej, który tworzą przede wszystkim uprawnienia nadzorcze właściwego ministra oraz kompetencje kontrolne sądów administracyjnych. W konsekwencji, wewnętrzny charakter informacji w postaci arkusza egzaminu składanego przez studenta w toku studiów nie sprzeciwia się postulatom transparentności funkcjonowania uczelni i kontroli jej działalności.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Stowarzyszenie, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p.") poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na niezastosowaniu go z uwagi na przyjęcie, że informacja objęta wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci arkuszy egzaminacyjnych nie mieści się w zbiorze desygnatów normatywnych pojęcia "informacja publiczna".

2) art. 61 ust. 1 w zw. art. 61 ust. 3 w zw. art. 31 ust. 3 w zw. art. 7 Konstytucji RP poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na ich niezastosowanie w efekcie czego doszło do ograniczenia prawa do informacji publicznej w oparciu o przesłankę nieznaną u.d.i.p. jaką jest pojęcie "dokumentu wewnętrznego". Przesłanka ta nie jest wymieniona w katalogu ograniczeń prawa do informacji zawartych w u.d.i.p., tym samym nie znajduje oparcia w ustawie, co jest konieczne w przypadku ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw. Jest to rozwiązanie nieproporcjonalne, które nie znajduje oparcia w przepisach prawa oraz wychodzi poza jego ramy.

3) art. 70 ust. 5 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie "autonomii szkół wyższych" oznacza, że to co dotyczy autonomii działania uczelni wyższej jest jednocześnie jej sferą wewnętrzną i nie dotyczy spraw publicznych, gdy w istocie nie wynika to z prawidłowego rozumienia pojęcia "autonomii szkół wyższych".

Mając powyższe na uwadze skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ewentualnie gdyby zachodziła sytuacja wskazana w art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Jednocześnie Stowarzyszenie wniosło o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych, a także oświadczyło o zrzeczeniu się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do oceny, czy arkusze egzaminacyjne na kierunku prawo z przedmiotu "prawo rzymskie" przeprowadzanych na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2022/2023 w zakresie wszystkich egzaminów pisemnych, zarówno w sesji zimowej, jak i letniej, z uwzględnieniem sesji zerowej, we wszystkich terminach, w tym poprawkowych stanowią informacją publiczną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żądana przez Stowarzyszenie informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd w składzie rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną podziela w tym zakresie w całości pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. III OSK 7096/21, z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. III OSK 1862/24, z dnia 19 maja 2023 r., sygn. III OSK 59/22, z 14 marca 2025 r., sygn. III OSK 7719/21, z 10 października 2025 r., sygn. III OSK 1648/24, w których jednoznaczne wskazano, że pytania egzaminacyjne spełniają kryteria dokumentu wewnętrznego i jako takie nie stanowią informacji publicznej.

Wskazać należy, że zakres przedmiotowy prawa do informacji publicznej został ukształtowany w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, wedle którego "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Ponadto prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji "o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa", co oznacza, że prawo do informacji o działalności tych podmiotów zakresowo obejmuje wyłącznie tę ich aktywność, w ramach której wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przepis konstytucyjny uznaje zatem, że "prawo do uzyskiwania informacji" jest powiązane z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Tak więc prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną.

Na poziomie ustawowym pojęcie "informacji publicznej" określono w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o "sprawach publicznych", a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Określając pojęcie informacji publicznej odwołano się więc do kategorii "sprawy publicznej", która nie została w przepisach u.d.i.p. zdefiniowana. Niewątpliwie jednak sprawy publiczne to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie. Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej", nie są sprawami publicznymi. Informacją publiczną nie jest zatem informacja o sprawach "niepublicznych".

Arkusze egzaminacyjne, czyli innymi słowy pytania egzaminacyjne z przeprowadzanych na uczelni wyższej pisemnych egzaminów weryfikujących osiągnięcie przez studenta efektów uczenia się po zakończeniu cyklu (poziomu) kształcenia odpowiednio: na studiach licencjackich i na studiach magisterskich (w niniejszej sprawie z przedmiotu prawo rzymskie na kierunku prawo), nie stanowią informacji publicznej.

Arkusze egzaminacyjne zawierające pytania egzaminacyjne nie stanowią bowiem informacji o działalności uczelni w zakresie, w jakim wykonuje ona zadania publiczne. Nieobjęcie przez prawodawcę regulacją prawną materii związanej z tworzeniem pytań (arkuszy) egzaminacyjnych świadczy o tym, że mieści się ona w sferze gwarantowanej konstytucyjnie autonomii uczelni – art. 70 ust. 5 Konstytucji RP, z której uczelnia korzysta na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. z dnia 11 września 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1571). Autonomię działalności uczelni należy identyfikować ze swobodą doboru form i środków realizacji zadań nałożonych na uczelnię w zakresie, jaki nie został zdeterminowany przez ustawodawcę. Ponadto, sama preambuła do ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce akcentuje, iż: "(...) obowiązkiem władzy publicznej jest tworzenie optymalnych warunków dla wolności badań naukowych i twórczości artystycznej, wolności nauczania oraz autonomii społeczności akademickiej (...)".

Uczelnia wyższa jako jednostka organizacyjna jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej wyłącznie w takim zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne. Brak objęcia zasad i trybu układania arkuszy (pytań) egzaminacyjnych w danym cyklu czy poziomie kształcenia przepisami prawa oznacza, że ustawodawca nie identyfikuje tej sfery działalności uczelni z wykonywaniem zadań publicznych. Z przepisów prawa można wywieść obowiązek weryfikowania efektów uczenia się studenta oraz obowiązek wskazania przez uczelnię metod i form tej weryfikacji. Samo stworzenie arkuszy egzaminacyjnych poprzez ułożenie, sformułowanie pytań egzaminacyjnych nie zostało przewidziane prawem, nie jest obowiązkowe i może w ogóle nie mieć miejsca, jeżeli weryfikacja efektów uczenia się nastąpi w ramach egzaminu ustnego, egzaminu pisemnego bez wykorzystania pytań, np. poprzez prezentację pisemną, wystąpienie z prelekcją, etc.

Arkusze (pytania) egzaminacyjne stanowią zatem element wewnętrznej sfery działalności uczelni, nie są skierowane na zewnątrz i nie kształtują bezpośrednio sytuacji prawnej studentów. To nie arkusze (pytania) egzaminacyjne kształtują sytuację prawną studenta, lecz wyniki z egzaminów, a więc oceny, jakie student uzyskuje w procesie weryfikacji osiągniętych efektów uczenia się.

Wskazać należy, że odmowa przyznania arkuszom (pytaniom) egzaminacyjnym przymiotu informacji publicznej nastąpiła w oparciu o przyjęcie, że zawartość arkuszy, innymi słowy treść pytań posiada status dokumentu wewnętrznego. Przyjmuje się, że dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 lipca 2010 r.; sygn. akt I OSK 707/10; z dnia 27 stycznia 2012 r.; sygn. akt I OSK 2130/11 oraz z dnia 21 czerwca 2012 r.; sygn. akt I OSK 666/12). Nadto cechą dokumentów wewnętrznych jest to, że zostają wytworzone tylko na potrzeby podmiotu, który je wytworzył i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz, nie zostają bezpośrednio wykorzystane w szeroko rozumianym procesie decyzyjnym. Dokumenty wewnętrzne służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (por. wyrok TK z dnia 13 listopada 2013 r., P 25/12, OTK-A 2013, Nr 8, poz. 122).

Arkusze (pytania) egzaminacyjne z egzaminu prawo rzymskie przeprowadzonych na kierunku prawo na Wydziale Prawo, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2022/2023 spełniają kryteria dokumentu wewnętrznego. Przy ich pomocy uczelnia dokonuje weryfikacji osiągnięcia przez studenta efektów uczenia się przewidzianych na danym etapie studiów dla danego kierunku. Sam arkusz egzaminacyjny, samo pytanie egzaminacyjne nie jest źródłem tej wiedzy, jest nią ocena, jaką student uzyskał z egzaminu. Ocena z egzaminu nie rozstrzyga o tym, czy student ukończy studia i uzyska tytuł zawodowy. Dopiero wszystkie oceny cząstkowe, uzyskane w całym cyklu nauki pozwalają ustalić, czy student zgromadził wymaganą liczbę punktów ECTS. Suma zgromadzonych przez studenta punktów ECTS będąca pochodną uzyskanych ocen z egzaminów cząstkowych, obok złożenia egzaminu dyplomowego oraz pozytywnie ocenionej pracy dyplomowej, stanowi element niezbędny do podjęcia przez uczelnię decyzji (rozumianej jako efekt procesu decyzyjnego) o ukończeniu przez niego studiów i uzyskania tytułu zawodowego – art. 76 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 1 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt III OKS 1862/24, CBOSA).

Arkusze egzaminacyjne, innymi słowy pytania z pisemnych egzaminów pozwalają na wytworzenie i zgromadzenie części dokumentacji będącej podstawą do podjęcia przez organy uczelni decyzji o przyjęciu lub ukończeniu przez studenta studiów i uzyskania tytułu zawodowego, same jednak do tej dokumentacji nie wchodzą. Element decyzyjny będący wyrazem realizacji zadań publicznych wykonywanych przez uczelnię tkwi więc w rozstrzygnięciu o przyjęciu na studia lub ukończeniu studiów przez studenta. Arkusze egzaminacyjne służą wyłącznie do zgromadzenia informacji cząstkowych, pozwalających na podjęcie tej decyzji. Służą realizacji określonego zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku decyzji uczelni w kwestii przyjęcia na studia lub ukończeniu studiów przez studenta.

Konkludując informacją o sprawie publicznej, nie jest zatem informacja o sformułowanych pytaniach zawartych w arkuszach egzaminacyjnych na egzaminach przeprowadzanych pisemnie na danym kierunku. Przedmiotowa informacja nie ma charakteru publicznego, bowiem nie odnosi się do relacji pomiędzy studentem, uczelnią a społeczeństwem. Dopiero ukończenie studiów, uzyskanie publicznego potwierdzenia kwalifikacji zawodowych, którym absolwent może legitymować się w na zewnątrz, będzie należeć do tej sfery faktów, która kształtuje sprawę publiczną.

Jednocześnie podkreślić należy, że orzecznictwo uznaje, że pytania egzaminacyjne będą informacją publiczną wówczas, gdy zostaną wykorzystane na egzaminie, którego pozytywne złożenie będzie skutkowało państwowym certyfikowaniem kompetencji zawodowych. Pytania z takich egzaminów są wytworzone przez podmiot publiczny, służą do realizacji zadania publicznego i determinują działanie względem jednostek – treść pytań ma wpływ na ich uprawnienia, gdyż w zależności od kształtu zadań i zasobu wiedzy jednostki, zda ona lub nie zda egzaminu, a co za tym idzie będzie lub nie będzie mogła realizować uprawnień związanych z certyfikatem, honorowanych przez prawo (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 822/10; wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11; wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/11).

Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej ocenić należy jako niezasadne.

Mając powyższe na uwadze NSA, na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.