Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Burmistrza L. w przedmiocie wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że Burmistrz L. dopuścił się bezczynności i bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Burmistrzowi L. grzywnę w wysokości 2. 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), 4. zasądza od Burmistrza L. na rzecz skarżącego P. B. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. P. B. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy L., w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji w zakresie:

1) wszelkiej dokumentacji w szczególności wydanych decyzji, akt postępowań przetargowych, aktualnej dokumentacji geodezyjnej dotyczącej realizacji inwestycji drogowej usytuowanej na działce nr [...] oraz ew. działki nr [...] w L. – zadanie nr [...],

2) udostępnienia pełnej dokumentacji postępowania przetargowego nr [...] –[...] ogłoszonego w dniu [...] września 2015 r pod tytułem "wykonanie dokumentacji projektowo – kosztorysowej dla zadania "budowa drogi usytuowanej w obrębie działki nr [...] – zadanie [...],

3) udostępnienia pełnej dokumentacji dotyczącej ewentualnej inwestycji na działce nr [...] w L., w szczególności umów, zobowiązań lub postanowień zawartych pomiędzy Gminą a Klubem Sportowym KS L. dotyczących lokalizacji nowego obiektu sportowego (stadionu piłkarskiego).

Burmistrz, w dniu 30 listopada 2015 r. (pismem błędnie oznaczonym datą 27 października 2015 r.), poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek zostanie rozpoznany do dnia 15 stycznia 2016 r., w związku z koniecznością przygotowania żądanej dokumentacji.

W skardze do tutejszego Sądu (wniesionej w dniu 3 grudnia 2015 r.) P. B., wnosząc o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, podniósł, że jego wniosek nie został rozpoznany w ustawowym terminie. Nadto, iż brak było konieczności przedłużania terminu do udostępniania żądanych informacji, bowiem żądane informacje nie wymagają ich gromadzenia i kompletowania przez okres 2 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz L. wniósł o jej oddalenie. Twierdził, że wniosek informacyjny nie spotkał się z "milczeniem organu" lecz z konkretną realizacją, a mianowicie, organ - korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku.

Pismem z dnia 5 września 2016 r. P. B. uzupełnił wniesioną skargę na bezczynność, podnosząc, że organ w dalszym ciągu nie rozpoznał jego wniosku. Wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa, a nadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej, o jakiej mowa w art 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w maksymalnej wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej

Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Burmistrz L. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Biorąc powyższe pod uwagę, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią m.in. informacje o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).

W świetle powyższego stwierdzić należało, że żądanie udostępnienia informacji objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji, będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r, poz. 718 ze zm.). Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uzna, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p.

Rozpatrując skargę na bezczynność Burmistrza L. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. Sąd stwierdził, iż jest ona zasadna.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że żądana przez stronę skarżącą informacja nie została udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie została udostępniona do dnia orzekania przez Sąd. Organ nie udzielił stronie skarżącej informacji, że nie posiada żądanych danych, nie wydał też decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Dlatego też Sąd zobowiązał Burmistrza L. do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Mając na uwadze, iż od daty wniesienia wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. do daty orzekania w dniu 8 marca 2017 r. minął okres 1 roku i 3 miesięcy i organ przez tak długi okres nie udostępnił żądanych informacji, nie wydał decyzji w przedmiocie ich udostępnienia, Sąd na postawie art. 149 § 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do żądania strony skarżącej w zakresie zasądzenia sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości, Sąd zważył co następuje.

Stosownie do art. 149 § 2 powołanej ustawy, Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Mając na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do rozpoznania wniosku skarżącego w ustawowym terminie i przekroczenie terminów załatwienia wniosku jest rażące (ponad 1 rok i 3 miesiące) i pozbawione racjonalnego uzasadnienia, Sąd orzekł o grzywnie stosownie do art. 149 § 2 i art. 154 § 6 cytowanej ustawy w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych.

Grzywna pełni funkcję prewencyjną i ma przeciwdziałać bezczynności i przewlekłości organu prowadzącego postępowanie.

Na wysokość zasądzonej kwoty grzywny miał wpływ okres bezczynności i przewlekłości. W ocenie Sądu, tak wymierzona grzywna (jej wysokość) jest adekwatna do stopnia i okresu pozostawania w bezczynności i przewlekłości.

Mając na uwadze art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie mógł przyznać od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

Stosownie do treści art. 149 § 2 tej ustawy, Sąd może orzec z urzędu lub na wniosek strony grzywnę lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości połowy kwoty określonej art. 154 § 6. Użyte w tym przepisie przez racjonalnego ustawodawcę sformułowanie "lub" oznacza, że sąd może orzec o jednym ze środków dyscyplinująco-represyjnym, tj. albo o grzywnie, albo o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. W rozpatrywanej sprawie Sąd orzekł o grzywnie, biorąc pod uwagę, że środki te zasilą budżet Państwa. Nadto, skarżący nie wykazał, iż z powodu bezczynności (przewlekłości postępowania) organu, poniósł jakąkolwiek wymierną szkodę. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.