Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 12 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2025 roku sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc

M. W., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w sprawie udzielenia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1. zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 listopada 2024 r. i udzielenie informacji publicznej,

2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w dniu 25 listopada 2024 r. Następnie pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. organ udzielił odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku, ale w "nikłym stopniu" i odesłał do publikacji. Nie udostępniono skarżącemu – jak wyjaśnił jego pełnomocnik - innych informacji niż zawarte w pismach z dnia 5 grudnia 2024 r. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, a zatem nie może to stanowić realizacji obowiązku udzielenia skarżącemu informacji publicznej. Organ powinien udostępnić informację publiczną na żądanie skarżącego albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, stosownie ją uzasadniając.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał przy tym, że w dniu 25 listopada 2024 r. wpłynęło pismo skarżącego datowane na 21 listopada 2024 r. zawierające między innymi wniosek o udzielenie informacji publicznej na przedstawionych w nim 13 pytań. Pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie informacji publicznej, którymi dysponował. Pismo to skarżący odebrał w dniu 10 grudnia 2024 r.

Odnosząc się do pytań skarżącego zawartych w przedmiotowym wniosku o udzielenie informacji publicznej organ wyjaśnił, że w zakresie pytań o numerach:

- 2 dotyczącego wskazania, w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem oraz wskazania konkretnych badań, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności;

- 4 dotyczącego interpretacji art. 47 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w kontekście unormowań rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania;

- 5 dotyczącego okresu utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki na konkretnie wskazane choroby;

- 9 dotyczącego zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych – informacje te nie stanowią informacji publicznej.

W odniesieniu do powyższego organ, przywołując poglądy orzecznictwa, wskazał, że nie stanowi informacji publicznej: domaganie się informacji o obowiązującym prawie, wykładnia przepisów prawa, jak też ocena czy sposób ich zastosowania, ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych czy domaganie się instruktażu.

Ponadto organ wyjaśnił, że Program Szczepień Ochronnych na 2024 rok został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Ministra Zdrowia z dnia 30 listopada 2023 r. poz. 100, tj. w oficjalnym publikatorze aktów prawnych. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie jest organem opracowującym Program Szczepień Ochronnych, nie jest więc władny udzielać wyjaśnień dotyczących sposobu ustalania takiego Programu. Zasadniczo informacji publicznej nie stanowią informacje o procedurze zbierania informacji o sytuacji epidemiologicznej, jak i podmiotach uczestniczących w tej procedurze. Ta kwestia wynika bowiem z przepisów ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924), a informacja o przepisach prawa nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W dalszej kolejności organ podkreślił, że udzielając skarżącemu odpowiedzi na pytania zawarte w jego wniosku o numerach 8 i 10 wyraźnie wskazał akty prawne, z których wynika obowiązek szczepień ochronnych i możliwość dochodzenia świadczeń kompensacyjnych.

Organ na poparcie swojego stanowiska w sprawie przywołał również zaprezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków oraz szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego. Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych. Wobec powyższego organ stwierdził, że nie był w stanie udzielić informacji w zakresie odnoszącym się do pytań zawartych we wniosku skarżącego pod numerem 2 i 9. Dodatkowo w odniesieniu do zagadnienia zawartego w pytaniu numer 9 dotyczącego zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia odnośnie szczepień oraz ich formy organ przywołał pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym wiedza organu - państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w zakresie wiedzy medycznej, literatury medycznej dotyczącej szczepień ochronnych oraz prawa krajowego obowiązującego w innych niż Polska krajach Unii Europejskiej wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Treść regulacji prawnych dotyczących obowiązku szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej w ramach ich prawa krajowego nie została wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do polskich władz publicznych, czy też wykonywania na terenie Polski zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Zdaniem organu, zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. podkreślił, że na pytania: 1, 3, 6, 7, 11, 12 i 13 zawarte we wniosku skarżącego posiadał dane i przekazał je zgodnie z żądanym zakresem. W ocenie organu, w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności w udzieleniu skarżącemu informacji publicznej, a skarga jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżący wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Jednocześnie należy wskazać, że właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.

Stosownie zaś do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. związana z udostępnieniem informacji publicznej w żądanym przez skarżącego zakresie, objętym wnioskiem z dnia 21 listopada 2024 r. Skarżący nie kwestionuje przy tym, że pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. organ udzielił odpowiedzi na jego wniosek. Niemniej jednak, jego zdaniem, organ udzielił odpowiedzi niepełnej, odesłał przy tym do publikacji, a zatem udzielił informacji niewystarczającej do uznania, że wywiązał się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie.

Przechodząc do kontroli tak określonej przez skarżącego bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia tej informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Do organów władzy publicznej niewątpliwie należą państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w powiecie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 416), powoływanej dalej jako: "u.p.i.s.".

Z kolei z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Ponadto przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, i tym samym niewyczerpującej żądania wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16, dostępny w CBOSA). Skarga na bezczynność ma więc na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Aby można było zatem mówić o bezczynności organu, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim podmiotowy i przedmiotowy, a wynikający z przepisów prawa obowiązek działania (ewentualnie wszczęcia postępowania) i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, że obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia bądź nie wywiązuje się z niego w należytym zakresie.

Przypomnieć przy tym należy, że wykonując obowiązki wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej organ podejmuje dwojakiego rodzaju działania – na skutek wniosku załatwia sprawę w drodze czynności materialno-technicznej albo wydaje decyzję administracyjną. Czynnością materialno-techniczną (np. w formie pisemnej) udziela żądanej informacji lub informuje o tym, że: 1) wniosek nie znajduje oparcia w przepisach prawa; 2) żądana informacja nie jest informacją publiczną; 3) organ nie jest w posiadaniu informacji lub obowiązuje inny tryb udostępniania (np. BIP itp.); 4) nie ma podstaw do zastosowania trybu określonego w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Decyzję administracyjną organ wydaje natomiast w przypadku: 1) odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na przesłanki ograniczające dostępność; 2) odmowy udostępnienia informacji przetworzonej z powodu niewykazania interesu publicznego; 3) umorzenia postępowania, jeżeli wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji, stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Powyższe działania, stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ powinien podjąć, co do zasady, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten dotyczy nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej, ale również wydania decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, poinformowania wnioskującego, że organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej, albo że żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 6863/21, dostępny w CBOSA).

Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. (doręczonym w dniu 10 grudnia 2024 r.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, złożony w dniu 25 listopada 2024 r., a zatem dochował terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie w ocenie organu, skarżącemu została udzielona odpowiedź w zakresie informacji, którymi dysponował organ, a w pozostałym zakresie skarżący otrzymał wyjaśnienie, że nie stanowią one informacji publicznej. Skarżący nie kwestionuje faktu tej odpowiedzi, jednakże, jego zdaniem, w sprawie zaistniała bezczynność organu i świadczy o niej udzielenie odpowiedzi niepełnej i odesłanie do publikacji.

Zmierzając do rozstrzygnięcia powyższego sporu, jaki wiodą strony postępowania w kontrolowanej sprawie, należy ocenić, czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. pozostawał w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, a przede wszystkim ustalić w tym względzie, czy wnioskowane przez skarżącego dane rzeczywiście stanowiły informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Otwierając ten wątek rozważań zauważyć należy, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1846/18, CBOSA).

Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady informację publiczną stanowią informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Bk 127/22, wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 10/23, CBOSA). Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r., poz. 924), powoływanej dalej jako: "u.z.z.ch.z." oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. 2024 r., poz. 138), powoływanego dalej jako: "r.n.o.p.". Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 u.z.z.ch.z. oraz § 5 r.n.o.p.).

Nie można jednak zapominać, że stosownie do art. 17 u.z.z.ch.z. organy inspekcji sanitarnej nie przeprowadzają szczepień ochronnych, a jedynie sprawują nadzór w tym zakresie, co realizowane jest poprzez przekazywane im przez lekarzy sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych sporządzane na urzędowych formularzach. Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, jaką organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań.

Podkreślić przy tym należy, że organy inspekcji sanitarnej nie są dysponentami informacji, dotyczących kwestii odszkodowawczych, związanych z niepożądanymi odczynami szczepiennymi, bowiem organem właściwym przy dochodzeniu takich świadczeń jest Rzecznik Praw Pacjenta. Świadczenia te wypłacane są z kierowanego przez RPP Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, zatem to ten organ jest właściwy do udzielenia informacji odnośnie procedury zgłaszania i dochodzenia roszczeń związanych z niepożądanymi odczynami poszczepiennymi, a także statystyk odnośnie wypłaty odszkodowań.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto także stanowisko, zgodnie z którym, informacje dotyczące polityki szczepień ochronnych, prawidłowości zasad funkcjonowania organów inspekcji sanitarnej, ochrony zdrowia, wiedzy i praktyki medycznej, w tym metod postępowania leczniczego, nie są uważane za informację publiczną w rozumieniu ustawy, dlatego też organ nie jest zobowiązany do ich udzielenia. Uwagi te należy odnieść również do pytań dotyczących wiedzy prawniczej, zmierzających do udzielania porady prawnej i dokonania przez organ wykładni przepisów, bądź oceny ich zgodności z Konstytucją RP. Wreszcie nie stanowią informacji publicznej zagadnienia związane z działalnością organizacji międzynarodowej (Światowej Organizacji Zdrowia), bowiem nie dotyczą polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 164/22; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 132/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22, CBOSA). Powyższe stanowisko Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela na gruncie kontrolowanej sprawy.

Wychodząc z powyższych ustaleń należy zauważyć, że nie wszystkie dane, o które wnioskował skarżący, mają walor informacji publicznej. Wobec tego organ nie był zobowiązany do ich udostępnienia. Ponadto w zakresie pytań dotyczących informacji, których organ nie posiadał, zobowiązany był – co też uczynił – poinformować skarżącego o niedysponowaniu wnioskowanymi informacjami. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie można czynić organowi zarzutu bezczynności w dostępie do informacji publicznej, kiedy poinformuje on wnioskodawcę w przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w terminie, iż nie posiada wnioskowanej informacji. Jest to bowiem przewidziana prawem forma załatwieniu wniosku w przypadku nieposiadania przez jego adresata żądanej informacji publicznej.

Skarżący upatruje bezczynności organu w udzieleniu informacji niepełnej i odesłaniu do przedmiotowych publikacji. Jednak w treści swojej skargi nie sprecyzował, na czym miałoby polegać to uchybienie. Nie wskazał, na które pytania organ odpowiedział w sposób niewystarczający dla wywiązania się z obowiązku udzielenia informacji publicznej ani też nie uprawdopodobnił, że organ nie udostępnił danych, które posiada, a które zostały objęte żądaniem skarżącego, nie sprecyzował również, w jakim zakresie nastąpiło odesłanie do publikacji i czego ono dotyczy. Tymczasem skuteczne zarzucenie organowi udzielenia niewyczerpującej informacji publicznej wymaga sprecyzowania, które odpowiedzi są niepełne (niejasne) oraz w jakim zakresie wymagają - zdaniem strony - uzupełnienia. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niewystarczającej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku, nie pozwala na zweryfikowanie stanowiska strony (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 października 2024 r., II SAB/Lu 103/24, CBOSA).

W ocenie Sądu, analiza akt kontrolowanej sprawy dowodzi bezspornie, że na pytania skarżącego zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ odniósł się w pełni w swej odpowiedzi z dnia 5 grudnia 2024 r. Zasadnie przy tym organ wskazał, że pytania nr: 2, 4, 5, 9 nie stanowią informacji publicznej, ponieważ dotyczą kwestii medycznych - wiedzy medycznej, interpretacji przepisów, czy działania innych podmiotów - organizacji. Niewątpliwie organ udzielił również zgodnie z posiadanymi informacjami odpowiedzi na pytania nr: 1, 3, 6, 7, 11, 12 i 13. W szczególności, wskazał, że: w ciągu ostatnich 5 lat nie wpłynęły zgłoszenia zgonów do 4 tygodni od szczepienia dzieci i dorosłych do 19 roku życia; nie prowadzi statystyk wykonania szczepień ochronnych osób narodowości romskiej czeczeńskiej i ukraińskiej; nie prowadzi statystyk we wskazanym zakresie, nie ustala listy przeciwwskazań do szczepień; szczepienia ochronne osób dorosłych należą do grupy szczepień zalecanych, nie są obarczone przymusem administracyjnym i nie prowadzi się statystyki w tym zakresie, na terenie jego działania w ciągu ostatnich 5 lat nie odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych; nie wypłacono odszkodowań i w ciągu ostatnich 5 lat nie nałożył grzywien na lekarzy, którzy mieliby się nie wywiązywać z ustawowego obowiązku zgłaszania niepożądanego odczynu poszczepiennego.

Natomiast w zakresie pytania nr: 8 i 10, jak wynika z akt sprawy, organ udzielił stosownej odpowiedzi poprzez wskazanie aktów prawnych, stanowiących o obowiązku szczepień ochronnych i możliwości dochodzenia świadczeń kompensacyjnych. W tych odpowiedziach można upatrywać podniesionego przez skarżącego zarzutu dokonanego przez organ odesłania, chociaż konkretnych okoliczności skarżący nie wskazał, co w konsekwencji uniemożliwia odniesienie się w pełni do tego zarzutu. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, nie można podzielić zasadności tego zarzutu. Wszakże na pytanie nr 8 organ prawidłowo podał, że obowiązek szczepień ochronnych został zapisany w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz w § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 ze zm.). Nie budzi także wątpliwości Sądu, że w zakresie pytania nr 10 organ również udzielił skarżącemu odpowiedzi, wskazując, że kwestię świadczeń kompensacyjnych w przypadku niepożądanego odczynu poszczepiennego reguluje art. 17a - 17i ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924). Podkreślić w rozważanym aspekcie należy, że w drodze wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest możliwe ubieganie się o dokonywanie przez organ (adresata wniosku) analizy przepisów prawa, czy wręcz wskazania konkretnych podstaw prawnych lub procedur prawnych określonych działań, np. ubiegania się o odszkodowanie.

Na marginesie, odnosząc się do pytania nr 8, w którym skarżący wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego nr 81/19 w sprawie ogłaszania Programu Szczepień Ochronnych, należy zauważyć, że nie likwiduje on samego obowiązku poddawania się szczepieniom. W dniu 1 października 2023 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 z późn. zm.) i wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych, znajduje się w tym rozporządzeniu oraz w Programie Szczepień Ochronnych ogłaszanym w drodze Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Gd 238/24, LEX nr 3820613). Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych (w tym zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi). Realizacja zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych oraz innych chorób o charakterze społecznym jest możliwa dzięki racjonalnym działaniom w obszarze zdrowia publicznego podejmowanym przez organy i instytucje państwa. Działania te skupiają się na właściwej regulacji prawnej szczepień ochronnych, działalności oświatowo-zdrowotnej, egzekwowaniu obowiązku poddawania się szczepieniom w odniesieniu do tych szczepień ochronnych, które są szczepieniami obowiązkowymi, zapewnieniu bezpieczeństwa szczepień ochronnych. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w demokratycznym państwie prawa konstytucyjne wolności i prawa mogą być ograniczane w drodze ustawy, m.in. gdy jest to niezbędne dla ochrony zdrowia. Zwalczanie zakażeń i chorób zakaźnych jest też jednym z ważniejszych celów programów polityki zdrowotnej (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Gd 238/24, CBOSA).

Reasumując, w ocenie Sądu, organ udzielił wyczerpującej informacji na wniosek skarżącego z dnia 21 listopada 2024 r., tj. w zakresie danych, które posiadał – udzielił informacji, a na pytania, które nie stanowiły informacji publicznej - wyjaśnił, że nie mieszczą się one w pojęciu informacji publicznej objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej.

W tej sytuacji, należało stwierdzić, że organ nie pozostał bezczynny w sprawie, gdyż udzielił odpowiedzi na wniesione przez skarżącego żądanie w terminie ustawowym i udostępnił posiadaną informację publiczną, zgodnie z pytaniami nr 1, 3, 6, 7, 11, 12 i 13. W zakresie pytań nr 8 i 10 organ wskazał akty prawne, z których wynika obowiązek szczepień. Natomiast w odniesieniu do pytań nr 2, 4, 5 i 9 organ właściwie zakwalifikował je jako niedotyczące informacji publicznej i odniósł się do nich w treści pisma z dnia 5 grudnia 2024 r. Nie sposób zatem zarzucić organowi administracji bezczynności w sprawie dostępu do informacji publicznej.

Z tych względów, Sąd nie podzielając zasadności zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

dc