Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Zarządu Zakładu Gospodarki Komunalnej w Ścinawie sp. z o.o. z siedzibą w Lasowicach z dnia 13 grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 grudnia 2023 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Prezesa Zarządu Zakładu Gospodarki Komunalnej w Ścinawie sp. z o.o. z siedzibą w Lasowicach na rzecz skarżącego M. B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi M. B. jest decyzja Prezesa Z. w Ś. sp. z o.o. z siedzibą w L. z dnia 13 grudnia 2023 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Decyzja ta została wydana na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2023 r. M. B. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wystąpił do Z. w Ś. sp. z o.o. z żądaniem udostępnienia następujących informacji:

1. miesięcznej wysokości wynagrodzenia brutto Prezesa Spółki (Pana R. K.) wraz z podaniem składników tego wynagrodzenia;

A. kopii umowy lub innego dokumentu dotyczącego świadczenia pracy lub innych czynności przez Prezesa spółki na rzecz spółki;

2. miesięcznej wysokości wynagrodzenia brutto Kierownika Operacyjnego spółki (Pana P.H.) wraz z podaniem składników tego wynagrodzenia;

A. kopii umowy lub innego dokumentu dotyczącego świadczenia pracy lub innych czynności przez Kierownika Operacyjnego spółki rzecz spółki;

B. zakres obowiązków i czynności Kierownika Operacyjnego spółki;

3. numeru służbowego telefonu komórkowego (telefonów) Prezesa spółki;

4 (I). wykazu sprzętu teleinformatycznego, będącego na wyposażeniu służbowym Prezesa spółki i kierownika operacyjnego spółki, zakupionego ze środków publicznych spółki z podaniem modelu i nazwy oraz wartości fakturowej brutto w dniu zakupu;

4 (II). kwoty wysokości brutto premii i nagród przyznanych prezesowi i kierownikowi operacyjnemu spółki w 2023 r. wraz z podaniem ewentualnego uzasadnienia przyznania tych premii i nagród.

W następstwie tego wniosku organ wydał dwie decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Powołana na wstępie decyzja z dnia 13 grudnia 2023 r. została wydana w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 grudnia 2023 r. w zakresie jego punktu - 1,2, 3 i 4 (II).

Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym treścią punktu 1 wniosku organ wskazał:

Miesięczne wynagrodzenie Prezesa Zarządu spółki jest informacją notorycznie znaną, albowiem jest ono ujawniane w rocznym sprawozdaniu finansowym spółki. Z tych przyczyn, wniosek w tym zakresie nie dotyczy informacji publicznej i nie podlega rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W zakresie kopii obowiązującego kontraktu menadżerskiego Prezesa Zarządu spółki organ wskazał, że dane organizacyjne mające wartość gospodarczą - a takim dokumentem jest m.in. kontrakt menadżerski Prezesa spółki - spółka traktuje jako informacje poufne, objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, co do których spółka ma wolę utrzymania ich jako poufnych i podjęła w tym celu niezbędne starania.

Odnotował także, że "w rozważanym przypadku" wnioskodawca zwracał się do spółki kilkukrotnie i otrzymał odpowiedzi w tym sprawach. Ponowne, wielokrotne wnoszenie o wydanie tych samych informacji publicznych stanowi, zdaniem spółki, nadużycie prawa.

Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym treścią punktu 2 wniosku organ wskazał:

Wnioskowana informacja nie może zostać udostępniona ze względu na prywatność osób fizycznych oraz tajemnicę przedsiębiorstwa. Wnioskowana informacja objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa m.in. w zakresie wewnętrznych kwestii organizacyjnych oraz jako informacja posiadająca wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stosownie do treści art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie znajduje racjonalnego uzasadnienia i podstaw w sytuacji, gdy nie jest wiadomy cel, w jakim zostaną one wykorzystane. Dane organizacyjne związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, a w tym dane dotyczące Kierownika Operacyjnego spółki oraz dotycząca go umowa, stanowią informacje mające wartość gospodarczą, które spółka traktuje jako informacje poufne, objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, które nie zostały przez spółkę ujawnione do wiadomości publicznej, a co do których spółka ma wolę utrzymania ich jako poufnych i podjęła w tym celu niezbędne starania.

Ponadto, wnioskowana w punkcie 2 wniosku informacja nie może zostać udostępniona ze względu na prywatność osoby fizycznej, która prowadzi obsługę prawną spółki. Imię i nazwisko w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2019 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE stanowią dane osobowe na podstawie których można zidentyfikować osobę fizyczną.

Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym treścią punktu 3 wniosku organ wskazał:

Służbowy numer telefonu Prezesa Zarządu spółki nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy dostępowej.

Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym treścią punktu 4 (II) wniosku organ wskazał:

Część zmienna wynagrodzenia Prezesa Zarządu spółki jest informacją notorycznie znaną, albowiem jest ona ujawniana w rocznym sprawozdaniu finansowym spółki. Z tych przyczyn, wniosek w tym zakresie nie dotyczy informacji publicznej i nie podlega rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zaskarżając tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych wolności poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek;

2. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej mimo braku zaistnienia ustawowej przesłanki odmowy;

3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy przedmiotem wniosku nie jest informacja objęta tajemnicą przedsiębiorcy;

4. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy przedmiotem wniosku nie jest informacja dotycząca prywatności osoby fizycznej;

5. art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 u.d.i.p. poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji w sytuacji, gdy w ocenie spółki przedmiotem wniosku nie jest informacja podlegająca udostępnieniu na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W treści skargi skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji. Jak argumentował, błędne jest wydanie decyzji administracyjnej przez organ w odniesieniu do informacji, która zdaniem podmiotu zobowiązanego nie stanowi informacji publicznej. Decyzję odmowną należy bowiem wydać wyłącznie względem informacji dotyczących spraw publicznych, ale niepodlegających udostępnieniu ze względu na ograniczenia ustawowe. Tym samym, jeśli zdaniem spółki informacja, o której mowa w punkcie 1 i 4 wniosku nie stanowi informacji publicznej, to spółka nie powinna wydawać decyzji administracyjnej, a jedynie poinformować o tej okoliczności zwykłym pismem. Skarżący zwrócił nadto uwagę, że z obowiązku udostępnienia informacji publicznej zwalnia tylko publikacja tej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), z którym nie można utożsamiać rocznego sprawozdania finansowego spółki. Wskazał, że samo odesłanie do w/w sprawozdania nie stanowi prawidłowego sposobu załatwienia wniosku. Odwołując się do orzecznictwa sądowego stwierdził, że w przypadku złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej, jego adresat powinien zawiadomić wnioskodawcę o braku trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP wraz z podaniem precyzyjnego adresu internetowego pod którym się ona znajduje.

W ramach dalszej argumentacji skarżący zarzucił, że spółka nie wykazała aby przedmiotem wniosku była informacja objęta tajemnicą przedsiębiorcy. W ramach tej argumentacji skarżący nawiązał do formalnego i materialnego aspektu tajemnicy przedsiębiorcy. W tym kontekście podniósł, że nie jest wystarczająca formalna deklaracja podmiotu zobowiązanego, iż określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Spełnienie formalnej przesłanki powinno polegać na konkretnych i urzeczywistnionych, a nie jedynie na deklaratywnych działaniach podmiotu. Tymczasem, spółka nie wskazała nawet czy w kontrakcie menadżerskim jest choćby zapis o ewentualnej poufności. Zdaniem skarżącego, w zaskarżonej decyzji spółka nie przedstawiła także przekonujących argumentów na rzecz spełnienia materialnego aspektu tajemnicy przedsiębiorcy.

Skarżący podniósł także, że spółka błędnie przywołuje przesłankę ochrony prywatności osoby fizycznej i uregulowania RODO. Odwołując się do orzecznictwa sądowego wskazał, że według ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, ochrona danych o kontrahentach organów władzy publicznej, takich jak ich nazwy (firmy) albo imiona i nazwiska ma ograniczony zakres, co oznacza, że zasadniczo dane tego rodzaju podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej, a nie podlegają wyłączeniu z uwagi na prywatność tych osób wskazaną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przemawia za tym funkcja kontroli społecznej, pozwalająca lokalnej społeczności weryfikować wykonanie umów zawartych przez jednostki samorządu terytorialnego, w tym racjonalne i gospodarne wydatkowanie środków publicznych, a także sprawdzać, czy zawierane umowy nie stanowią swoistego przejawu nepotyzmu lub korupcji politycznej, które w oczywisty sposób podkopują zasady funkcjonowania społeczności lokalnej. Przeciwdziałanie owym zjawiskom dostatecznie usprawiedliwia transparentne funkcjonowanie samorządu terytorialnego. Tego rodzaju argumentacja w pełnej rozciągłości odnosi się także do spółki, która jest podmiotem uczestniczącym w wykonywaniu zadań publicznych w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym i wykorzystującym środki publiczne.

Z tych wszystkich powodów, skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji;

- zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego wedle norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego w sposób nakazujący wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 16 przewiduje wydanie decyzji administracyjnej jedynie w dwu przypadkach: w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej i w przypadku umorzenia postępowania, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy.

Co w kontekście pomieszczonej w zaskarżonej decyzji argumentacji wymaga wyraźnego zaakcentowania, przepis art. 16 ust. 1 ustawy ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji, a spełniony jest warunek przedmiotowy - informacja ma charakter informacji publicznej i podmiotowy - podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji lub gdy konieczne jest umorzenie postępowania. Jeżeli więc, według oceny dokonanej przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, żądana przez wnioskodawcę informacja nie ma waloru informacji publicznej, to przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania i nie występuje możliwość wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 tej ustawy, a odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego.

Odnosząc te uwagi do zastosowanego przez organ trybu wydania decyzji administracyjnej w odniesieniu do sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie żądania udostępnienia informacji odnośnie do miesięcznej wysokości wynagrodzenia brutto Prezesa spółki oraz kierownika operacyjnego spółki wraz z podaniem składników tego wynagrodzenia, należy wyartykułować pod adresem organu zarzuty dwojakiego rodzaju.

Po pierwsze, błędny jest wniosek organu, że informacje dotyczące wynagrodzenia Prezesa spółki z uwagi na to że są ujawniane w rocznym sprawozdaniu finansowym nie dotyczą informacji publicznej.

Rzeczone informacje stanowią informację publiczną, albowiem odnoszą się do wydatkowania środków publicznych (spółka jest podmiotem w którym jedynym wspólnikiem jest Gmina). Odrębną kwestią pozostaje kwestia zastosowania w tym przypadku przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Jak stanowi powołana regulacja, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. regulowanie to wyraża zatem normę kolizyjną, wyłączającą stosowanie unormowań u.d.i.p. w sytuacji, w której inna ustawa odmiennie reguluje ten sam zakres. Zasady i tryb dostępu do informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych regulują przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Z art. 8 i art. 8a ust. 1 pkt 5 tej ustawy wynika, że Rejestr ten jest jawny i każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze (w tym rocznych sprawozdań finansowych) za pośrednictwem Centralnej Informacji. Ma prawo otrzymać także drogą elektroniczną, poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru (art. 8a ust. 2 ustawy). Pogląd, że skoro informacje w zakresie sprawozdań finansowych są dostępne na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym, to nie podlegają one udostępnieniu w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy uznać za ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1903/18, , z 9 sierpnia 2011 r. I OSK 877/11, 6 marca 2013 r. I OSK 2984/12, 26 września 2014 r. I OSK 31/14, 21 kwietnia 2016 r., I OSK 2593/14, 29 maja 2018 r. I OSK 1976/16).

Jak wynika z treści wniosku, strona nie domagała się udostępnienia jej sprawozdań finansowych spółki. Skoro jednak organ doszedł do przekonania, że informacje w zakresie wysokości wynagrodzenia wynagrodzenia brutto Prezesa spółki ujęte są w treści sprawozdania finansowego spółki, to organ powinien poinformować o tym spółkę w formie zwykłego pisma wraz z podaniem adresu strony internetowej na której wnioskodawca znajdzie tego rodzaju informacje. Przedstawiona dotąd argumentacja prowadzi do wniosku, że w omawianym przypadku, wydanie decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznej nie znajduje podstaw prawnych.

Tożsamą argumentację odnieść należy do objęcia trybem decyzyjnym odmownej odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy z punktu 4 (II) wniosku, tj. o podanie kwoty wysokości brutto premii i nagród przyznanych Prezesowi spółki w 2023 r. wraz z podaniem ewentualnego uzasadnienia przyznania tych premii i nagród. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że jakkolwiek rozstrzygnięcie decyzji odnosi się do odmowy udostepnienia stronie informacji publicznej z punktu 4 (II) wniosku, to jednocześnie, w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ zawęził swoją argumentację jedynie do zmiennych części wynagrodzenia Prezesa spółki. Pisemna część uzasadnienia decyzji nie odnosi się więc do całej treści żądania z punktu 4 (II) wniosku, które dotyczyło wysokości premii i nagród przyznanych w 2023 r. Prezesowi spółki oraz Kierownikowi Operacyjnemu.

Na marginesie należy dodać, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej odnosi się do punktu 2 wniosku jako całości. Tymczasem, treść tego punktu odnosi się do trzech kwestii (miesięcznej wysokości wynagrodzenia brutto kierownika operacyjnego spółki wraz z podaniem składników tego wynagrodzenia; kopii umowy lub innego dokumentu dotyczącego świadczenia pracy lub innych czynności przez kierownika operacyjnego spółki na rzecz spółki; zakresu obowiązków i czynności kierownika operacyjnego spółki). W zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia z jakiego powodu organ wydał decyzję o odmowie udostępnia informacji publicznej o jaką strona wystąpiła w punkcie 2B wniosku, w którym domagała się udostępnienia zakresu obowiązków i czynności kierownika operacyjnego spółki.

Odnosząc się do tej części decyzji, która traktuje o odmowie udostępnienia informacji publicznej w powołaniu na art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stwierdzić należy, że tryb wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział dla odmowy udostępnienia informacji publicznej m.in. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy lub prywatność osoby fizycznej. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zgodnie z orzecznictwem, podmiotem pełniącym funkcję publiczną jest osoba, której przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Chodzi tu o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wyłączone są zaś takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają jedynie charakter usługowy lub techniczny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Ke 45/24, Osoba pełniąca funkcję publiczną).

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, pytanie wnioskodawcy o informację publiczną sformułowaną w punkcie 1A oraz 2 i 2A wniosku organ uznał za podlegające ograniczeniu ze względu na - odpowiednio – tajemnicę przedsiębiorcy oraz prywatność osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy.

Jak podano w decyzji, kontrakt menadżerski Prezesa podmiotu zobowiązanego, "[...] Spółka traktuje jako informacje poufne, objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, które nie zostały przez spółkę ujawnione do wiadomości publicznej, a co do których spółka ma wolę utrzymania ich jako poufnych i podjęła w tym celu niezbędne starania." Sąd w tym zakresie w pełni podziela stanowisko skarżącego który zarzuca, że w zaskarżonej decyzji organ nie wykazał przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej na która powołuje się odmawiając stronie udostępnienia informacji z punktu 1A wniosku.

Na co trafnie zwraca uwagę skarżący, w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, który prezentuje też Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (informacja o określonej treści, mająca wartość gospodarczą) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej, jako niedostępnej dla osób trzecich. Zatem, obie te przesłanki uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa muszą być spełnione i wykazane w decyzji, aby można było przyjąć, że spełnione zostały warunki wyłączające dostęp do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Wykazanie zaistnienia przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej nie może być rozumiane jako ogólne wskazanie przez organ, że dana informacja stanowi właśnie np. tajemnicę przedsiębiorstwa, albowiem podmiot ten przejawił wolę objęcia jej ochroną.

Trafnie podnosi strona, że w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, czy w kontrakcie menadżerskim zawarty jest zapis o zastrzeżeniu poufności (aspekt formalny), a nadto, z jakiego powodu informacje zawarte w kontrakcie organ uznaje za informacje mające wartość gospodarczą (aspekt materialny). W tym zakresie, decyzja organu dotknięta jest brakami w argumentacji, które należy traktować w kontekście naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.

Podobnie, standardów prawidłowo zredagowanej decyzji nie spełnia ta część zaskarżonej decyzji, która traktuje o odmowie udostępnienia informacji publicznej z punktu 2A wniosku w powołaniu na prywatność osoby fizycznej.

Należy zwrócić uwagę, akcentując charakter i zadania podmiotu zobowiązanego (spółka w której jedynym wspólnikiem jest Gmina, której podstawowym przedmiotem działalności jest zaspokajanie potrzeb społecznych w zakresie zaopatrzenia w wodę oraz oczyszczanie i odprowadzenie ścieków), że informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń, finansowane ze środków publicznych i wypłacane za wykonywana pracę stanowią informację publiczną niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia czy fakultatywne lub uznaniowe.

Należy przy tym wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 1053/21). Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy danego podmiotu, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej (wyrok z 25 maja 2022 r. II SAB/Ke 42/22 - Wyrok WSA w Kielcach

Nie jest również kwestionowane w orzecznictwie, ż informacją publiczną jest treść umów cywilnoprawnych wraz z danymi osobowymi podmiotów otrzymujących zapłatę ze środków publicznych. W tym, umów cywilnoprawnych na obsługę prawną

(por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 października 2016 r. i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych).

Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika zakres obowiązków Kierownika Operacyjnego spółki. Spółka podała jedynie, że osoba ta zajmuje się obsługą prawną spółki. Z uwagi na brak szczegółowych danych nie można ocenić, czy w tym przypadku odmowa udostępnienia stronie wnioskowanych informacji była uzasadniona w powołaniu na tajemnicę przedsiębiorstwa i ochronę prywatności osoby fizycznej czy też nie. Niezależnie od powyższej uwagi, wskazać należy, że także w tym przypadku organ nie wykazał spełnienia przesłanek - formalnej i materialnej tajemnicy przedsiębiorstwa, choć powoływał się na tajemnice przedsiębiorstwa obok powoływania się na przesłankę ochrony prywatności osoby fizycznej. Uzupełniająco należy podnieść, że niezrozumiały jest argument spółki co do tego, że nie jest znany cel w jakim te informacje zostaną wykorzystane przez wnioskodawcę. Trafne podnosi skarżący, że na gruncie ustawy dostępowej podmiot zobowiązany nie ma prawa badać interesu prawnego bądź faktycznego osoby występującej z wnioskiem złożonym w trybie rzeczonej ustawy.

Odnosząc się końcowo do sposobu rozpoznania przez organ w decyzji żądania sformułowanego przez stronę w punkcie 3 wniosku trzeba wskazać, że

jakkolwiek organ prawidłowo uznał, że numer służbowego telefonu komórkowego Prezesa spółki nie stanowi informacji publicznej, to brak było podstaw do odmowy (z tego powodu) stronie udzielenia żądanej informacji w trybie decyzji administracyjnym. Prawidłową formą działania organu w tym przypadku byłoby poinformowanie wnioskodawcy zwykłym pismem, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej. O czym była już mowa na wstępie, wydanie decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. uprawnione jest jedynie w przypadku, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, lecz co do której występują ustawowe przesłanki ograniczenia jej udostępnienia.

Na marginesie należy wskazać, że podniesiony w zaskarżonej decyzji argument o nadużywaniu przez stronę prawa o informacji publicznej w kontekście informacji odnoszących się do Prezesa spółki jest gołosłowna albowiem organ poza sformułowaniem tego rodzaju zarzutu nie wykazał jego zasadności.

Kierując się przedstawioną argumentacja Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a nadto również, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., zaś stwierdzona naruszenia prawa obligowały Sąd do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, , dalej: p.p.s.a.).

Z tych powodów, na podstawie w/w przepisu Sąd uchylił zaskarżoną decyzje, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organu będzie uwzględnienie przedstawionego w sprawie stanowiska Sądu. W przypadku dojścia do wniosku, że część informacji wnioskowanych przez stronę nie może być udostępniona i wymaga wydania decyzji odmownej w powołaniu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ powinien swoje stanowisko w tym zakresie w sposobu wyczerpujący uzasadnić. Ewentualne zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. powinna poprzedzać analiza czy w sprawie nie będzie miała zastosowanie wyłączenie z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., o czym w sprawie Sąd nie przesądza.

O kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.