Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 50/24 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Zarządu [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 grudnia 2023 r. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 50/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Zarządu [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 grudnia 2023 r., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I), a także zasądził od Prezesa Zarządu [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego M. B. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2023 r. M. B. (dalej: "wnioskodawca", "strona" "skarżący") wystąpił do Zakładu [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z żądaniem udostępnienia następujących informacji:

1. miesięcznej wysokości wynagrodzenia brutto Prezesa spółki (Pana R. K.) wraz z podaniem składników tego wynagrodzenia;

A. kopii umowy lub innego dokumentu dotyczącego świadczenia pracy lub innych czynności przez Prezesa spółki na rzecz spółki;

2. miesięcznej wysokości wynagrodzenia brutto Kierownika Operacyjnego spółki (Pana P. H.) wraz z podaniem składników tego wynagrodzenia;

A. kopii umowy lub innego dokumentu dotyczącego świadczenia pracy lub innych czynności przez Kierownika Operacyjnego spółki rzecz spółki;

B. zakres obowiązków i czynności Kierownika Operacyjnego spółki;

3. numeru służbowego telefonu komórkowego (telefonów) Prezesa spółki;

4 (I). wykazu sprzętu teleinformatycznego, będącego na wyposażeniu służbowym Prezesa spółki i kierownika operacyjnego spółki, zakupionego ze środków publicznych spółki z podaniem modelu i nazwy oraz wartości fakturowej brutto w dniu zakupu;

4 (II). kwoty wysokości brutto premii i nagród przyznanych prezesowi i kierownikowi operacyjnemu spółki w 2023 r. wraz z podaniem ewentualnego uzasadnienia przyznania tych premii i nagród.

W następstwie tego wniosku zostały wydane dwie decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Prezes Zarządu w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "organ") decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r., na podstawie art. 1 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm., zwanej dalej: "u.d.i.p."), odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 1, 2, 3 i 4 (II).

Następnie ten sam organ decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r., na podstawie art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 4 (I).

Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym treścią punktu 1 wniosku organ wskazał:

Miesięczne wynagrodzenie Prezesa Zarządu spółki jest informacją notorycznie znaną, albowiem jest ono ujawniane w rocznym sprawozdaniu finansowym spółki. Z tych przyczyn, wniosek w tym zakresie nie dotyczy informacji publicznej i nie podlega rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W zakresie kopii obowiązującego kontraktu menadżerskiego Prezesa Zarządu spółki organ wskazał, że dane organizacyjne mające wartość gospodarczą - a takim dokumentem jest m.in. kontrakt menadżerski Prezesa spółki - spółka traktuje jako informacje poufne, objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, co do których spółka ma wolę utrzymania ich jako poufnych i podjęła w tym celu niezbędne starania.

Odnotował także, że "w rozważanym przypadku" wnioskodawca zwracał się do spółki kilkukrotnie i otrzymał odpowiedzi w tym sprawach. Ponowne, wielokrotne wnoszenie o wydanie tych samych informacji publicznych stanowi, zdaniem spółki, nadużycie prawa.

Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym treścią punktu 2 wniosku organ wskazał:

Wnioskowana informacja nie może zostać udostępniona ze względu na prywatność osób fizycznych oraz tajemnicę przedsiębiorstwa. Wnioskowana informacja objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa m.in. w zakresie wewnętrznych kwestii organizacyjnych oraz jako informacja posiadająca wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1233, zwanej dalej: "ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji"). Stosownie do treści art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie znajduje racjonalnego uzasadnienia i podstaw w sytuacji, gdy nie jest wiadomy cel, w jakim zostaną one wykorzystane. Dane organizacyjne związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, a w tym dane dotyczące Kierownika Operacyjnego spółki oraz dotycząca go umowa, stanowią informacje mające wartość gospodarczą, które spółka traktuje jako informacje poufne, objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, które nie zostały przez spółkę ujawnione do wiadomości publicznej, a co do których spółka ma wolę utrzymania ich jako poufnych i podjęła w tym celu niezbędne starania.

Ponadto, wnioskowana w punkcie 2 wniosku informacja nie może zostać udostępniona ze względu na prywatność osoby fizycznej, która prowadzi obsługę prawną spółki. Imię i nazwisko w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2019 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE stanowią dane osobowe na podstawie których można zidentyfikować osobę fizyczną.

Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym treścią punktu 3 wniosku organ wskazał:

Służbowy numer telefonu Prezesa Zarządu spółki nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy dostępowej.

Uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym treścią punktu 4 (II) wniosku organ wskazał:

Część zmienna wynagrodzenia Prezesa Zarządu spółki jest informacją notorycznie znaną, albowiem jest ona ujawniana w rocznym sprawozdaniu finansowym spółki. Z tych przyczyn, wniosek w tym zakresie nie dotyczy informacji publicznej i nie podlega rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego w sposób nakazujący wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z treści wniosku, strona nie domagała się udostępnienia jej sprawozdań finansowych spółki. Skoro jednak organ doszedł do przekonania, że informacje w zakresie wysokości wynagrodzenia brutto Prezesa spółki ujęte są w treści sprawozdania finansowego spółki, to organ powinien poinformować wnioskodawcę w formie zwykłego pisma wraz z podaniem adresu strony internetowej na której wnioskodawca znajdzie tego rodzaju informacje. Przedstawiona dotąd argumentacja prowadzi do wniosku, że w omawianym przypadku, wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje podstaw prawnych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tożsamą argumentację odnieść należy do objęcia trybem decyzyjnym odmownej odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy z punktu 4 (II) wniosku, tj. o podanie kwoty wysokości brutto premii i nagród przyznanych Prezesowi spółki w 2023 r. wraz z podaniem ewentualnego uzasadnienia przyznania tych premii i nagród. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że jakkolwiek rozstrzygnięcie decyzji odnosi się do odmowy udostępnienia stronie informacji publicznej z punktu 4 (II) wniosku, to jednocześnie, w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ zawęził swoją argumentację jedynie do zmiennych części wynagrodzenia Prezesa spółki. Pisemna część uzasadnienia decyzji nie odnosi się więc do całej treści żądania z punktu 4 (II) wniosku, które dotyczyło wysokości premii i nagród przyznanych w 2023 r. Prezesowi spółki oraz Kierownikowi Operacyjnemu. Na marginesie należy dodać, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej odnosi się do punktu 2 wniosku jako całości. Tymczasem, treść tego punktu odnosi się do trzech kwestii (miesięcznej wysokości wynagrodzenia brutto kierownika operacyjnego spółki wraz z podaniem składników tego wynagrodzenia; kopii umowy lub innego dokumentu dotyczącego świadczenia pracy lub innych czynności przez kierownika operacyjnego spółki na rzecz spółki; zakresu obowiązków i czynności kierownika operacyjnego spółki). W zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia z jakiego powodu organ wydał decyzję o odmowie udostępnia informacji publicznej o jaką strona wystąpiła w punkcie 2B wniosku, w którym domagała się udostępnienia zakresu obowiązków i czynności kierownika operacyjnego spółki.

Sąd I instancji podkreślił, że jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, pytanie wnioskodawcy o informację publiczną sformułowaną w punkcie 1A oraz 2 i 2A wniosku organ uznał za podlegające ograniczeniu ze względu na - odpowiednio - tajemnicę przedsiębiorcy oraz prywatność osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy. Jak podano w decyzji, kontrakt menadżerski Prezesa podmiotu zobowiązanego, "[...] Spółka traktuje jako informacje poufne, objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, które nie zostały przez spółkę ujawnione do wiadomości publicznej, a co do których spółka ma wolę utrzymania ich jako poufnych i podjęła w tym celu niezbędne starania". Sąd w tym zakresie w pełni podzielił stanowisko skarżącego który zarzuca, że w zaskarżonej decyzji organ nie wykazał przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej na która powołuje się odmawiając stronie udostępnienia informacji z punktu 1A wniosku. Trafnie podnosi strona, że w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, czy w kontrakcie menadżerskim zawarty jest zapis o zastrzeżeniu poufności (aspekt formalny), a nadto, z jakiego powodu informacje zawarte w kontrakcie organ uznaje za informacje mające wartość gospodarczą (aspekt materialny). W tym zakresie, decyzja organu dotknięta jest brakami w argumentacji, które należy traktować w kontekście naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwanej dalej: "k.p.a."). Podobnie, standardów prawidłowo zredagowanej decyzji nie spełnia ta część zaskarżonej decyzji, która traktuje o odmowie udostępnienia informacji publicznej z punktu 2A wniosku w powołaniu na prywatność osoby fizycznej.

Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika zakres obowiązków Kierownika Operacyjnego spółki. Spółka podała jedynie, że osoba ta zajmuje się obsługą prawną spółki. Z uwagi na brak szczegółowych danych nie można ocenić, czy w tym przypadku odmowa udostępnienia stronie wnioskowanych informacji była uzasadniona w powołaniu na tajemnicę przedsiębiorstwa i ochronę prywatności osoby fizycznej czy też nie. Niezależnie od powyższej uwagi, wskazać należy, że także w tym przypadku organ nie wykazał spełnienia przesłanek - formalnej i materialnej tajemnicy przedsiębiorstwa, choć powoływał się na tajemnice przedsiębiorstwa obok powoływania się na przesłankę ochrony prywatności osoby fizycznej. Uzupełniająco należy podnieść, że niezrozumiały jest argument spółki co do tego, że nie jest znany cel w jakim te informacje zostaną wykorzystane przez wnioskodawcę. Trafne podnosi skarżący, że na gruncie ustawy dostępowej podmiot zobowiązany nie ma prawa badać interesu prawnego bądź faktycznego osoby występującej z wnioskiem złożonym w trybie rzeczonej ustawy.

Zdaniem Sądu odnosząc się końcowo do sposobu rozpoznania przez organ w decyzji żądania sformułowanego przez stronę w punkcie 3 wniosku trzeba wskazać, że jakkolwiek organ prawidłowo uznał, że numer służbowego telefonu komórkowego Prezesa spółki nie stanowi informacji publicznej, to brak było podstaw do odmowy (z tego powodu) stronie udzielenia żądanej informacji w trybie decyzji administracyjnym. Prawidłową formą działania organu w tym przypadku byłoby poinformowanie wnioskodawcy zwykłym pismem, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej. Wydanie decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. uprawnione jest jedynie w przypadku, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, lecz co do której występują ustawowe przesłanki ograniczenia jej udostępnienia.

Podsumowując w rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a nadto również, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., zaś stwierdzona naruszenia prawa obligowały Sąd do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezes Zarządu [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wobec uznania, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek zawartych w normach przywołanego przepisy odmawiając wnioskodawcy wydania kontraktu menadżerskiego Prezesa Zarządu, gdyż nie powołał się przy tym na istnienie klauzuli poufności w tym dokumencie, podczas gdy w ocenie skarżącego ocena czy dany dokument jest objęty tajemnicą przedsiębiorstwa dokonana została poprawnie i nie wymaga wskazania czy dokument ten zawiera taką klauzulę;

II. naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wobec uznania, że żądane przez wnioskodawcę informacje dotyczące Kierownika Operacyjnego zatrudnionego w przeszłości u skarżącego nie korzystają z ochrony związanej z danymi osobowymi i interesem prywatnym wymienionego, podczas gdy w ocenie skarżącego Kierownik Operacyjny nie jest funkcjonariuszem publicznym, a w przypadku wydania żądanej informacji publicznej narażałoby to wymienionego na możliwość zidentyfikowania jego osoby przez osoby nieuprawnione z jednoczesnym naruszeniem obowiązków związanych z administrowaniem danymi osobowymi przez skarżącego.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także oświadczył, że zrzeka się rozprawy w postępowaniu kasacyjnym.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Po pierwsze Sąd I instancji nie stosował tego przepisu, a więc nie mógł go naruszyć. Co więcej przepis ten nie stanowił także podstawy prawnej zaskarżonej do WSA we Wrocławiu decyzji Prezesa Zarządu [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 grudnia 2023 r.

Po drugie skarżący kasacyjnie nie wskazał postaci tego naruszenia, tj. czy nastąpiło to przez błędną wykładnię tego przepisu, czy też przez niewłaściwe jego zastosowanie. Mając na uwadze treść zarzutu można przyjąć, że chodzi o niewłaściwe zastosowanie tego przepisu.

Po trzecie w odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie w niniejszej sprawie w ogóle nie zakwestionowała przyjętego w sprawie przez Sąd I instancji stanu faktycznego.

Z tych samym powodów bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. "wobec uznania, że żądane przez wnioskodawcę informacje dotyczące Kierownika Operacyjnego zatrudnionego w przeszłości u skarżącego nie korzystają z ochrony związanej z danymi osobowymi i interesem prywatnym wymienionego, podczas gdy w ocenie skarżącego Kierownik Operacyjny nie jest funkcjonariuszem publicznym, a w przypadku wydania żądanej informacji publicznej narażałoby to wymienionego na możliwość zidentyfikowania jego osoby przez osoby nieuprawnione z jednoczesnym naruszeniem obowiązków związanych z administrowaniem danymi osobowymi przez skarżącego". Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała postaci tego naruszenia, tj. czy nastąpiło to przez błędną wykładnię tego przepisu, czy też przez niewłaściwe jego zastosowanie. I tak jak poprzednio mając na uwadze treść zarzutu można przyjąć, że chodzi o niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Jednocześnie konstruując zarzut błędnego zastosowania autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że stan faktycznie został w niniejszej sprawie błędnie ustalony. W związku z tym jeszcze raz powtórzyć należy, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Jednak, gdy skarżący nie podważył skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi. Tymczasem strona skarżąca w niniejszej sprawie w ogóle nie zakwestionowała przyjętego w sprawie przez Sąd I instancji stanu faktycznego i nie podniósł żadnych zarzutów naruszenia z zakresu przepisów prawa procesowego.

Jednocześnie zauważyć należy, że Sąd I instancji nakazał ponownie rozpoznać wniosek M. B. z dnia 7 grudnia 2023 r. nie przesądzając jak ma on zostać załatwiony, a jedynie wskazując błędy w rozumowaniu organu i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd wyraźnie stwierdził, że "w toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organu będzie uwzględnienie przedstawionego w sprawie stanowiska Sądu. W przypadku dojścia do wniosku, że część informacji wnioskowanych przez stronę nie może być udostępniona i wymaga wydania decyzji odmownej w powołaniu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ powinien swoje stanowisko w tym zakresie w sposób wyczerpujący uzasadnić. Ewentualne zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. powinna poprzedzać analiza czy w sprawie nie będzie miała zastosowanie wyłączenie z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., o czym w sprawie Sąd nie przesądza".

Uwzględniając wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.