Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.R. od pkt II w zakresie wyrzeczenia, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 202/23 w sprawie ze skargi R.R. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 stycznia 2023 r. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 202/23, po rozpoznaniu skargi R.R. (dalej: "skarżący") na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] (dalej: "organ" lub "Prezes Sądu") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 stycznia 2023 r.: w pkt I. zobowiązał Prezesa Sądu Rejonowego w [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 26 stycznia 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt II. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, a bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt III. oddalił dalej idącą skargę; zaś w pkt IV. przyznał radcy prawnemu M.M. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 590,40 złotych zawierającą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Skarżący wnioskiem z 26 stycznia 2023 r. na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") zwrócił się do Prezesa Sądu o udostępnienie informacji publicznej w formie papierowej i na podany adres poczty elektronicznej w postaci dokumentu rozkładu dni wokandowych, sporządzonego przez Prokuratora Rejonowego w [...], w dniach kiedy miały odbyć się rozprawy w jego sprawach: VI K 201/14, VI K 135/16, VI K 179/16, VI K 8/17 i VI K 323/18. Skarżący wskazał, że dni wokandowe wskazane są na okładce akt każdej ze spraw. Konieczność doręczenia do sądu takiego dokumentu wynika z § 54 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.

W tym samym dniu Prezes Sądu wezwał skarżącego do sprecyzowania, jakiej informacji publicznej się domaga – pod rygorem odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ponagleniu z dnia 3 lutego 2023 r. skarżący ponownie zwrócił się o udostępnienie żądanej informacji publicznej.

W dniu 8 lutego 2023 r. organ przesłał wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Prokuratury Rejonowej w [...].

Skarżący 20 lutego 2023 r. złożył kolejne ponaglenie, wnioskując o udostępnienie żądanej informacji publicznej.

W dniu 20 lutego 2023 r. Prezes Sądu poinformował skarżącego, że nie dysponuje wokandą Prokuratora Rejonowego w [...] X.X.

W dniu 5 kwietnia 2023 r. organ poinformował wnioskodawcę, że nie dysponuje dokumentem rozkładu dni wokandowych, sporządzonym przez Prokuratora Rejonowego w [...] w wymienionych sprawach wnioskodawcy.

W odpowiedzi z dnia 17 kwietnia 2023 r. skarżący zażądał wydania decyzji, odmawiającej mu udzielenia wnioskowanej informacji publicznej.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2023 r. Prezes Sądu poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na wniosek została już udzielona pismami z dnia 20 lutego 2023 r. i 5 kwietnia 2023 r.

Skarżący pismem z dnia 18 marca 2023 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o zobowiązanie organu do bezzwłocznego udostępnienia żądanej informacji publicznej. Ponadto skarżący wniósł o przyznanie "stosownego i godnego zadośćuczynienia za ukrywanie informacji publicznej", która to wiadomość dałaby szansę wnioskodawcy "walczyć o odszkodowanie za niesłuszne skazanie i osadzenie".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Przywołanym powyżej wyrokiem z 22 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I. uznał skargę za zasadną, zobowiązując organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały zarówno przesłanki podmiotowe (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), jak i przedmiotowe (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.) przemawiające za uznaniem, że żądana przez skarżącego informacja w postaci dni wokandowych prokuratorów stanowi informację publiczną, skoro sporządzana jest na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, przekazywana jest pomiędzy organami władzy publicznej i wskazuje, który prokurator bierze udział w rozprawie (posiedzeniu) przed sądem rejonowym - § 54 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. z 2017 r., poz. 1206).

W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że odpowiedź organu na wniosek skarżącego odnośnie nie dysponowania żądaną informacją ma charakter ogólnikowy. Istotnego znaczenia nabiera uwiarygodnienie oświadczenia o niedysponowaniu informacją, którą ten podmiot powinien posiadać, gdy informacja ta jest związana z zakresem jego działalności i posiadaną kompetencją, a jej otrzymanie wynika z przepisu prawa. Zaniechanie wyjaśnienia tego, z jakich powodów organ nie jest w posiadaniu dokumentów, które winien posiadać zgodnie z obowiązującym prawem, nie potwierdza rzetelnego, sumiennego i dokładnego działania organu. W szczególności organ nie wyjaśnił, z jakich względów nie dysponuje informacją, którą zgodnie z przepisami prawa powinien posiadać., tj. czy taka informacja w ogóle nie dotarła do organu, czy też uległa już brakowaniu i zniszczeniu (sygnatury wskazują, że informacja dotyczy spraw z lat 2014, 2016, 2017 i 2018).

Powyższe oznacza, że organ naruszył art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w związku z czym Sąd orzekł jak punkcie I wyroku.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku), gdyż o rażącym naruszeniu prawa można mówić przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, albowiem odpowiedzi na wniosek z dnia 26 stycznia 2023 r. zostały udzielone w dniu 20 lutego 2023 r. i w dniu 5 kwietnia 2023 r., a więc w terminie ustawowym. Nieudostępnienie informacji żądanej we wniosku nie nastąpiło jednak z powodu złej woli organu, ale wskutek błędnego rozumienia przepisów u.d.i.p.

Sąd pierwszej instancji oddalił dalej idącą skargę z uwagi na nieuwzględnienie żądania skargi co do przyznania sumy pieniężnej (punkt III sentencji wyroku). Skarżący nie wykazał bowiem wystąpienia konkretnej szkody spowodowanej nie uzyskaniem żądanej informacji, a jedynie ogólnikowo wskazał na poniesienie szkody moralnej i fizycznej na zdrowiu oraz zniszczenie reputacji.

Od powyższego orzeczenia skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w części, tj. w pkt II w zakresie stwierdzenia, że bezczynność Prezesa Sądu nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz w pkt III w całości, zarzucając orzeczeniu naruszenie:

1) art. 149 § 1a p.p.s.a. polegające na uznaniu, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, poprzez:

a) pominięcie wagi żądanej informacji związanej z prawem do obrony i sprawiedliwym procesem karnym i przy jednoczesnym ustaleniu przez WSA we Wrocławiu, że odpowiedź organu na wniosek skarżącego odnośnie nie dysponowania żądaną informacją ma charakter ogólnikowy, a zaniechanie wyjaśnienia tego, z jakich powodów organ nie jest w posiadaniu dokumentów, które winien posiadać zgodnie z obowiązującym prawem, nie potwierdza rzetelnego, sumiennego i dokładnego działania organu;

b) "prawidłową kwalifikacja informacji" przez organ jako informacji publicznej, ale przy jednoczesnym naruszeniu prawa proceduralnego i oddaleniu skargi co do żądania stwierdzenia, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy w uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że "nie spełnia wymogu rzetelności informacja o nieposiadaniu przez organ żądanych danych, która jest sformułowana krótko, a nawet nonszalancko";

c) pominięcie, że w ustawowym terminie 14 dni i aż do wydania wyroku organ nie podjął żadnej czynności celem wyjaśnienia tego, z jakich powodów organ nie jest w posiadaniu dokumentów, które winien posiadać zgodnie z obowiązującym prawem;

2) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z 149 § 3 p.p.s.a., poprzez oddalenie żądania wymierzenia organowi grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, w sytuacji, gdy zaistniał przypadek, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a.

Wobec powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez stwierdzenie, że bezczynność Prezesa Sądu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie od organu na rzecz skarżącego kwoty 20.000,00 zł. Alternatywnie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zawnioskował o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy podnieść, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r., I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., I FSK 2048/08).

Podnieść należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów prawa postępowania, choć nie powiązał zarzutów z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej jest skierowany przeciwko punktowi II zaskarżonego wyroku, w którym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W zarzucie tym powołano wyłącznie art. 149 § 1a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak już wyżej wskazywano, zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r., FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r., FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r., I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., II FSK 2602/14). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, czy do formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, bądź też do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13; 19 marca 2014 r., II GSK 16/13; 13 września 2011 r., II FSK 549/10; 13 lipca 2011 r., II FSK 277/10; 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08).

Podsumowując, z regulacji zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej powinien zawierać precyzyjne wskazanie przepisu prawa materialnego lub procesowego oraz uzasadnienie tego naruszenia. Zarzut niespełniający tych wymogów nie może być przedmiotem kontroli instancyjnej. Stąd możliwe jest odniesienie się wyłącznie do zarzutu naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a., jako że ten przepis został wskazany w sformułowanej podstawie kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Należy podzielić ocenę wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji, iż nie można mówić o złej woli w działaniu organu, gdyż niewątpliwie organ udzielił odpowiedzi na wniosek dostępowy z 26 stycznia 2023 r. w dniu 20 lutego 2023 r. i w dniu 5 kwietnia 2023 r. Nieudostępnienie informacji publicznej wynikało natomiast z błędnego przyjęcia przez podmiot zobowiązany, że udzielona odpowiedź realizuje prawo dostępu do informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem dostępowym poprzez wskazanie, że organ nie posiada objętej wnioskiem informacji. Brak było zatem podstaw do uznania, że bezczynność podmiotu zobowiązanego ma charakter rażący.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są skierowane przeciwko punktowi III zaskarżonego wyroku, w którym Sąd pierwszej instancji oddalił skargę w pozostałym zakresie. Jako naruszone wskazano przepisy art. 149 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 3 p.p.s.a.

Przede wszystkim należy podnieść, że w art. 149 p.p.s.a. brak jest jednostki oznaczonej jako "§ 3", w tym zakresie konstrukcja zarzutu uniemożliwia odniesienie się do niego. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju sytuacja w realiach niniejszej sprawy nie miała miejsca, co przemawia za zasadnością odstąpienia przez Sąd od zastosowania dodatkowego środka dyscyplinującego.

Nadto wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej, powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez stronę skarżącą argumentacją. Skarżący kasacyjnie konkretnej argumentacji na wskazane wyżej okoliczności nie przedstawił, wskazując jedynie ogólnie na poniesienie szkody moralnej i fizycznej na zdrowiu oraz zniszczenie reputacji.

Wskazane wyżej okoliczności sprawiają, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty – jako bezzasadne - nie mogły odnieść skutku.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 254 § 1 p.p.s.a. i art. 258-261 p.p.s.a.