Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M.L. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa do rozpoznania punktu 2 wniosku M.L. z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. odrzuca skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa na rzecz M.L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2024 r. M. L. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa (dalej, jako: organ lub Przewodniczący KRS) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lutego 2024 r.

W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej, jako: u.d.i.p.) oraz 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p w związku z art. 14 i art. 39-393 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Przewodniczącego KRS do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r., orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż skarżący wnioskiem z dnia [...] lutego 2024 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. wyciągu z protokołu posiedzenia [...] listopada 2023 r. w części dotyczącej zaopiniowania kandydatury Pana K. Z. na stanowiska Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. W wypadku braku możliwości udostępnienia tych fragmentów protokołu skarżący wniósł o udostępnienie stenogramu lub nagrania (wideo lub audio) w części odpowiadającej tym (nieujawnionym) fragmentom protokołu.

Skarżący wskazał, że treść ww. wniosku wynikała z faktu, że na wcześniejszy wniosek tj. z [...] lutego 2024 r. organ udostępnił niekompletny protokół (usunięto z niego fragmenty, o które skarżący pytał). Wyraźnie zatem skarżący wnosił we wniosku z [...] lutego 2023 r. o udostępnienie także tych fragmentów lub wydanie decyzji administracyjnej.

Organ "decyzją" z [...] marca 2024 r. [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej (fragmentów protokołów) wysyłając jedynie skan (kopię) podpisanej odręcznie decyzji na adres ePuap. Ani plik ani wiadomość zawierająca decyzję nie była podpisana elektronicznie. Treść decyzji była obarczona także innymi wadami, w tym dotyczącymi pouczenia.

Uznając to początkowo jedynie za przeoczenie organu, tym bardziej, że akt wydała Krajowa Rada Sądownictwa, skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, sygnalizując organowi m.in. wady co do formy doręczenia decyzji. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tego aktu, wydanie nowej decyzji i prawidłowe jej doręczenie.

Niestety "decyzją" z dnia [...] kwietnia 2024 r. [...] organ ponownie odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w takiej samej formie - tj. znowu na skrzynkę ePuap przesłał skan papierowej kopii wydanej przez siebie decyzji, bez żadnych podpisów elektronicznych. W uzasadnieniu wyraźnie wskazano, że taki sposób działania jest w ocenie Przewodniczącego KRS zgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a zarzuty skarżącego co do doręczenia decyzji są "bez znaczenia".

Skarżący wyjaśnił dalej, że powyższy sposób działania organu tj. uporczywe uchylanie się od obowiązku prawidłowego doręczenia decyzji administracyjnej, a tym samym dalszy brak rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest powodem wniesienia skargi na bezczynność.

Skarżący dalej wyjaśnił jakie widzi wady w wydanej przez organ decyzji i wskazał, że działanie organu uniemożliwia mu zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego, a jedynym dopuszczalnym w tej sytuacji środkiem ochrony jest skarga na bezczynność.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia [...] lutego 2024 r. skarżący zwrócił się do Krajowej Rady Sądownictwa z wnioskiem o "udostępnienie treści protokołu obrad Krajowej Rady Sądownictwa z posiedzenia w dniach [...] listopada 2023 r. w części dotyczącej zaopiniowania kandydatury [...] K. Z. na stanowisko dyrektora Krajowej Rady Sądownictwa i Prokuratury".

W odpowiedzi na powyższy wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] lutego 2024 r. skarżącemu przesłany został "wyciąg z protokołu posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa w dniach [...] listopada w części dotyczącej zaopiniowania kandydatury [...] K. Z. na stanowisko Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. Przekazany wyciąg z protokołu posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa w dniach [...] listopada 2023 r. nie zawierał, zgodnie z zarządzeniem [...] Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] lutego 2024 r., fragmentów dotyczących stanu zdrowia [...] K. Z.

Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. skarżący zwrócił się do Krajowej Rady Sądownictwa o "udostępnienie wyciągu z protokołu także w zakresie tych usuniętych fragmentów protokołu lub wydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej".

Po rozpatrzeniu wniosku, Przewodniczący KRS decyzją z dnia [...] marca 2024 r. (oznaczoną [...]) odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniosku skarżącego, organ wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2024 r.

Organ wyjaśnił, że zarzuty skarżącego przedstawione w skardze dotyczą kwestii "formalnych" decyzji Przewodniczącego KRS z dnia [...] kwietnia 2024 r. skutkujących przyjęciem przez skarżącego, że decyzja ta "nigdy nie weszła do obrotu prawnego i nie rodzi skutków prawnych".

Zdaniem organu przywołując wybrane orzeczenia sądów administracyjnych, skarżący całkowicie pomija charakter postępowania, zakończonego decyzją Przewodniczącego KRS z dnia [...] kwietnia 2024 r., wydaną na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), w związku z odmową udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek powoduje wszczęcia i prowadzenie postępowania w sprawie jej udostępnienia, które ma charakter daleko odformalizowany i uproszczony. Z tego też powodu obowiązuje uproszczona forma korespondencji, w tym z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest zatem sformalizowane, zaś wniosek o udostępnienie informacji nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom zawartym w Kodeksie postępowania administracyjnego, gdyż nie stanowi podania (wniosku) w rozumieniu art. 63 K.p.a.

Udostępnienie informacji publicznej możliwe jest, w szczególności, poprzez doręczenie jej na wskazany przez wnioskodawcę adres, przesłanie jej pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy e-PUAP, udostępnienie jej do odbioru w siedzibie podmiotu obowiązanego do udostępnienia czy też umożliwienie wglądu do wnioskowanej informacji w siedzibie podmiotu obowiązanego.

W przypadku odmowy udostępnienia żądanej informacji organ zobowiązany jest do wydania decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Oceniając decyzję wydaną w niniejszym postępowaniu należy mieć na względzie, zdaniem organu, że została ona wydana w formie papierowej, a jedynie jej doręczenie skarżącemu, nastąpiło w formie komunikacji elektronicznej e-PUAP.

Tym samym, zdaniem organu, Przewodnicząca KRS nie pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, bowiem udostępniając żądaną informację jednocześnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. odmówiła udostępnienia we wskazanej części wnioskowanej informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie budzi wątpliwości w sprawie, że Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej.

Zauważyć należy, iż skarżący przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2024 r., który zawiera dwa punkty.

W ocenie Sądu w pełni zasadna jest skarga w zakresie punktu 2 wniosku albowiem ani do dnia jej wniesienia ani do dnia wyrokowania organ nie udostępnił żądanej w tym zakresie informacji, przy czym wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej. Skarżący żądał bowiem udostępnienia skanu zarządzenia Przewodniczącego KRS nr [...] z dnia [...] lutego 2024 r. w sprawie zaniechania przetwarzania danych osobowych poprzez nieupublicznianie fragmentów protokołu posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] listopada 2023 r. oraz zaprzestanie upubliczniania fragmentów nagrania posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] listopada 2023 r. na stronie internetowej Krajowej Rady Sądownictwa w części dotyczącej stanu zdrowia kandydata na stanowisko Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. Charakter tego dokumentu wskazuje, iż stanowi on o sprawach publicznych gdyż reglamentuje dostęp do jawnego posiedzenia organu władzy publicznej, a także do protokołu z takiego posiedzenia. Trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22).

Z akt sprawy wynika, iż Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa pozostaje bezczynny w omawianym zakresie, dlatego też Sąd zobowiązał organ do rozpoznania punktu 2 wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zaistniała zwłoka wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych. W ocenie Sądu bezczynność w załatwieniu niniejszej sprawy we wskazanym zakresie nie jest efektem zaniechań podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia (udostępnienia informacji publicznej), lecz wynika z nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa dotyczących dostępu do informacji publicznej. Ta okoliczność w ocenie Sądu nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.

Natomiast skarga, której przedmiotem jest bezczynność organu w zakresie punktu 1 wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. podlega odrzuceniu, ponieważ przed jej wniesieniem organ załatwił sprawę z zakresu dostępu do informacji publicznej przez wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p.

Sąd rozpoznający sprawę niniejsza podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 1208/24 i przyjmując go za własny wskazuje, co następuje.

Kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu po załatwieniu sprawy w postępowaniu administracyjnym budziła w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych liczne kontrowersje, przy czym dominowały dwa stanowiska: 1) że skarga pozostaje dopuszczalna i można orzekać o bezczynności niejako ex post (zob. np. wyrok NSA z 4 listopada 2015 r., II OSK 576/15); 2) że skarga jest dopuszczalna, ale podlega oddaleniu (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z 29 września 2016 r., II SAB/Kr 134/16).

W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Po wydaniu tej uchwały utrwalił się pogląd, w myśl którego gdy sprawa została już załatwiona, wniesienie skargi na bezczynność organu jest niedopuszczalne.

Wciąż mogą jednak powstawać wątpliwości co do tego, jakie zdarzenie powoduje stan załatwienia sprawy, implikujący niedopuszczalność skargi na bezczynność. Ilekroć sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, tylekroć zdarzenia tego można upatrywać w: 1) ściśle rozumianym wydaniu decyzji (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 238/15); 2) nadaniu decyzji w placówce pocztowej (zob. np. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2012 r., II OSK 808/11); 3) doręczeniu decyzji (zob. np. postanowienie NSA z dnia 2 sierpnia 2023 r., I GSK 699/23).

Zdaniem Sądu, przekonująca jest argumentacja sformułowana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 238/15, że "Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. (...) Nie można podzielić poglądu, że sprawa w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji, a momentem jej zakomunikowania stronie, nie została zakończona. W postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z jej rozstrzygnięciem. Chwila wydania decyzji jest wobec tego datą jej sporządzenia, a nie doręczenia stronie. Ponadto data sporządzenia decyzji wywołuje oznaczone skutki prawne – data wydania decyzji określa dzień, wg którego ocenia się stan faktyczny i prawny jako podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym zwrócić należy uwagę, że data wydania decyzji nie będzie równoważna z tą, od której organ i strony będą związani decyzją; doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu (...). Tak więc dla oceny czy w dacie wniesienia skargi na bezczynność organ załatwił sprawę znaczenie ma data wydania decyzji, a nie data jej doręczenia stronie".

Za przyjęciem poglądu, że z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność liczy się data wydania decyzji, przemawia też treść powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. – wszak mowa w niej właśnie o "wydaniu" decyzji. Nie sposób zakładać, że pojęcie to – które jest też pojęciem normatywnym i występuje w wielu przepisach – zostało użyte w sposób niezamierzony, tudzież że wymaga wykładni nadającej mu zmodyfikowane znaczenie.

Wreszcie, w doktrynie bardzo wyraźnie wybrzmiewa teza, że o ile dla oceny skutków prawnych decyzji liczy się moment jej doręczenia, o tyle dla oceny kwestii związanych z terminowością załatwienia sprawy miarodajny jest zawsze moment wydania decyzji (zob. T. Woś (T. Woś (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2015, s. 317, A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 161, E. Frankiewicz, Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej, Państwo i Prawo 2/2002, s. 73).

Zdaniem Sądu, możliwości skonstatowania stanu załatwienia sprawy, implikującego niedopuszczalność skargi na bezczynność, nie należy też uzależniać od nadania decyzji w placówce pocztowej. Nadanie to wpisuje się w jedną z form doręczenia decyzji, a samo w sobie jest wyłącznie czynnością o charakterze technicznym, do której nie są przypisane żadne skutki prawne. Może ono co najwyżej mieć znaczenie dowodowe w przypadku podnoszenia przez strony zarzutu antydatowania decyzji przez organ w celu stworzenia pozoru zachowania terminu do załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2011 r., II OSK 737/11).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa wydał decyzję w dniu [...] kwietnia 2024 r., natomiast skarga, datowana jest na dzień [...] kwietnia 2024 r. Skarga w omawianym zakresie ulega zatem odrzuceniu.

Na marginesie należy dodać, że w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność decyzja ta nie podlegała ocenie pod kątem legalności, w tym pod kątem ewentualnych wad wskazanych w skardze.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku, natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 4 sentencji), na które złożył się wpis od skargi, orzeczono w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a.