Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. F. na bezczynność Zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo Handlowe "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...]do rozpoznania wniosku K. F. z dnia 21 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo Handlowe "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...]dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku K. F., która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...]na rzecz K. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga K.F.( dalej jako: "skarżąca") na bezczynność Zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "R." sp. z o.o. z siedzibą w R. ( dalej również jako: "spółka") w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Do złożenia ww. skargi doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dn. 27 marca 2025 r. skarżąca w związku z wypowiedzią pracownika spółki R. Ł.P. dla portalu [...]pl., wystąpiła za pośrednictwem poczty elektronicznej do ww. spółki o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:

1. Ile innych lokalizacji składowiska rozważano i gdzie? Proszę o potwierdzenie, że obecna lokalizacja została wybrana spośród innych, ponieważ jako jedyna spełniła wymogi.

2. Proszę o przedstawienie wyników badań hydrologicznych dla alternatywnych lokalizacji, które potwierdzają, że nie spełniły one ustawowych wymogów.

3. Proszę o wskazanie w którym roku i przez jaką instytucję wykonane były badania hydrologiczne i geologiczne dla lokalizacji wysypiska przy ulicy S./K. oraz dokumentu, który ukazuje wyniki tych badań.

Pismem z dn. 2.04.2025 r. Zarząd R. sp. z o.o. w R. udzielił skarżącej odpowiedzi w której stwierdził, że komentowanie ww. wypowiedzi pracownika Ł.P., jak i jej precyzowanie nie stanowi informacji publicznej, a co za tym idzie wszelkie okoliczności związane z ww. wypowiedzią nie mogą być objęte wnioskiem wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W skardze K.F. wskazała, że jej wniosek nie ma na celu komentowania czy polemiki z wypowiedziami dla przypadkowych portali, a pozyskanie konkretnych informacji o inwestycji, o której mowa w wypowiedzi dla portalu oraz obywatelskim zapytaniu. Zapytanie zostało wywołane wypowiedzią i do niej nawiązuje, natomiast dotyczy konkretnej publicznej inwestycji. Jako obywatel ma prawo znać podstawy oraz badania, na których oparła się Spółka "R." uznając wskazany teren pod inwestycję jako jedyny spełniający ustawowe wymogi. I wyłącznie o takie informacje wnioskuję.

Pozyskanie tych informacji jest formą obywatelskiego monitoringu działań instytucji, dysponującej publicznymi środkami, której powierzono realizację inwestycji o znacznym wpływie na ludzi i środowisko. Sposób procedowania tej inwestycji oraz jej lokalizacja budzą ogólny sprzeciw społeczny oraz wątpliwości co do prawidłowości postępowania i wydanych w jego trakcie pozwoleń. Wszelkie zapytania mają na celu rozwianie (bądź potwierdzenie) powstałych obaw związanych z prowadzoną inwestycją. Przy inwestycji o tak wielkim znaczeniu i koszcie realizacji ze środków publicznych, postępowanie powinno być transparentne, a każda informacja z nim związana udzielona bez zbędnej zwłoki.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o:

1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2/ zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3/ zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik R. sp. z o.o. w R. wniósł o:

• odrzucenie skargi wobec braku wyczerpania przez skarżącą środków ochrony prawnej, a przede wszystkim nie spełnieniem obowiązku wynikającego z treści art. 37 § 1 k.p.a.,

ewentualnie

oddalenie skargi w całości jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.

Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od skarżącej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik spółki R. wskazał, że w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej, spółka przekazała informację zawartą w piśmie z dnia 2.04.2025 r.. Fakt, iż skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem spółki wyrażonym w udzielonej jej odpowiedzi, nie może stanowić podstawy do uznania, że spółka jest w bezczynności w ramach rozpoznania wniosku.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, pełnomocnik spółki podniósł, że skuteczne wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania uzależnione jest od złożenia ponaglenia do właściwego organu (zob. postanowienie NSA z 17.12.2020 r., sygn. akt I OZ 774/20, Legalis). Wniesienie takiego ponaglenia jest warunkiem dopuszczalności tej skargi. W razie ustalenia, że ponaglenie nie zostało skutecznie złożone przed wniesieniem skargi, sąd byłby zobowiązany do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PostAdmU. Według pełnomocnika spółki w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. Skarżąca nie wykonała czynności określonych w art. 37 § 1 k.p.a., a zatem nie złożyła do spółki ponaglenia, wobec rzekomego nieotrzymania odpowiedzi na złożony do spółki wniosek. Pomijając w ogóle kwestię tego, że skarżąca do skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność załącza pismo spółki stanowiące odpowiedź na ww. wniosek, to fakt wniesienia skargi wymaga wcześniejszego skierowania do spółki ponaglenia. Tej czynności skarżąca nie wykonała, a zatem skarga winna być odrzucona.

Natomiast uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, pełnomocnik motywował okolicznościami, że wypowiedź pracownika, nie zarządu spółki umocowanego do reprezentowania spółki, ogólna, nie stanowi informacji publicznej, w ocenie pełnomocnika spółki. Wypowiedź przede wszystkim dotyczy prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, a nie zadań wykonywanych w imieniu i na rzecz gminy z wykorzystaniem mienia komunalnego. Jest ona nieprecyzyjna, nieautoryzowana, ani zaakceptowana przez zarząd, a tym samym nie można jej uznać jako oświadczenie wiedzy skierowane przez spółkę. Z uwagi na fakt, iż wszystkie trzy pytania zawarte we wniosku skarżącej z dnia 21.03.2025 r. dotyczą części wypowiedzi pracownika, nie istnieje możliwość, aby powyższe pytania uznać za informację publiczną, gdyż stanowiłyby one komentarz do wypowiedzi pracownika spółki. Co więcej, zarząd spółki nie posiada wiedzy na temat tego, jakie były podstawy tej wypowiedzi, a zatem brak jest także możliwości udzielenia odpowiedzi w zakresie wiedzy zarządu na temat tego, co pracownik miał na myśli wypowiadając słowa będące podstawą złożonego przez skarżącą wniosku. W konsekwencji uznania, iż wniosek nie obejmuje informacji publicznej, spółka przekazała skarżącej pismo informujące, że wniosek nie obejmuje swoim zakresem informacji publicznej. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, iż w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą, a na potwierdzenie prezentowanego stanowisko powołał wskazane orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, iż skarga została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., czy też (w poprzednio obowiązującym stanie prawnym) uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1991/12, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., I OSK 646/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekając, że organ dopuścił się bezczynności sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiot tak rozumianej kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie stanowiła bezczynność, której zdaniem skarżącej dopuścił się Zarząd Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "R." sp. z o.o. z siedzibą w R. nie udostępniając skarżącej objętej wnioskiem informacji publicznej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, znajdująca zastosowanie w przedmiotowej sprawie, która to ustawa stanowi rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej określonego w art. 61, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Dodać należy, iż w orzecznictwie sądowym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5).

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji powiadomienia wnioskodawcy w terminie 14 dni od złożenia wniosku o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem informacji, udostępnienie następuje w terminie 14 dni od powiadomienia (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu ma miejsce, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w terminie 14 dni w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, nie wzywa do wykazania istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego w przypadku uznania żądanej informacji za informację przetworzoną, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub umorzeniu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu informacji, że informacja dostępna jest na BIP lub że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Odnośnie samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd wyjaśnia, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną (e-mail) – i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA).

W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, iż skarżąca zwrócił się do skarżonego organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Żądana informacja odnosząca się do działalności spółki R. w zakresie zamierzonej inwestycji budowy nowego wysypiska odpadów komunalnych w R., stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., gdyż odnosi się do spraw publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 u.d.i.p. Z całą pewnością realizacja inwestycji finansowanej ze środków publicznych (budowa nowego wysypiska odpadów komunalnych w R.) zalicza się do spraw publicznych. Nie może także kwestionowane, że skarżony organ – Zarząd Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "R." sp. z o.o. z siedzibą w R., należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Analiza treści wpisów w jawnym rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wskazuje, że jej wyłącznym wspólnikiem spółki jest gmina Miasta R.. W takim przypadku spółka wykonuje zadania publiczne, gospodaruje mieniem publicznym.

Sąd orzekając w sprawach dotyczących bezczynności bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący na dzień orzekania. Z akt sprawy wynika, iż do dnia złożenia skargi organ nie udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek. W piśnie z dn.2.04.2025 r. organ spółki poinformował skarżącą, że komentowanie wypowiedzi pracownika Ł.P., jak i jej precyzowanie nie stanowi informacji publicznej, a co za tym idzie wszelkie okoliczności związane z ww. wypowiedzią nie mogą być objęte wnioskiem wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności organ statutowy spółki nie wziął pod uwagę faktu, że wniosek dotyczy działalności zobowiązanej spółki jako podmiotu prawa handlowego Gminy miasta R., a więc jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego wykonujące zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust.1 u.d.i.p., a wypowiedź jej pracownika dla ww. portalu lokalnego była jednie inspiracją dla skarżącej o udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych. Niewątpliwie informacje dotyczące zamierzonej przez R. sp. z o.o. w R. inwestycji budowy nowego wysypiska odpadów komunalnych w R., jako inwestycja celu publicznego, ma charakter informacji publicznej jako realizowanej przez podmiot sektora finansów publicznych i jako inwestycja celu publicznego.

Z powyższych względów Sąd uznał za uzasadnione zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku, którego treść musi odpowiadać stanowi faktycznemu, z koniecznością odniesienia się do treści dokumentów i danych żądanych przez skarżącą we wniosku z dn. 21 marca 2025 r. w odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego budowy nowego wysypiska odpadów komunalnych w R. przez R. sp. z o.o. w R..

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że Zarząd Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "R." sp. z o.o. z siedzibą w R. pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia objętej wnioskiem skarżącej z dnia 21 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W świetle powyższych rozważań, skarga podlegała uwzględnieniu w zakresie obejmującym żądanie rozpoznania przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 21 marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I sentencji wyroku).

Jednocześnie stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Określenie to oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe.

W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącej, które można byłoby rozpatrywać jako wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, jak również celowego działania czy uporczywego zaniechania. Nie ma też podstaw do stwierdzenia zaistnienia dotkliwych skutków społecznych bądź indywidualnych uzasadniających uznanie dopuszczenia się przez organ bezczynności w stopniu rażącym. W tej sytuacji brak było podstaw do przyjęcia, że zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535).