Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (sprawozdawca) Protokolant: Starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 688/23 w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 688/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Z. (dalej: "skarżący" oraz "skarżący kasacyjnie") na bezczynność Burmistrza Miasta [...] (dalej "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, oddalił skargę.

U podstaw rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Pismem z dnia [...] maja 2023 r. skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie jakie działania podjęto w stosunku do jego zawiadomienia o wywożeniu odpadów na działkę nr [...] w [...] (obok działki [...]) z dnia [...] listopada 2022 r., czy wszczęte zostało w sprawie postępowanie w tej sprawie, czy dla gruntu wydawana była decyzja w przedmiocie podniesienia terenu, czy posiadacz terenu posiada zgodę na gromadzenie lub przetwarzanie odpadów. W przypadku wydania wskazanych decyzji skarżący zwrócił się o przesłanie ich kopii wraz z uzasadnieniami.

Pismem z dnia [...] maja 2023 r. Burmistrz [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek podając, że pracownicy Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] przeprowadzili postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie. Właściciele ww. działki zostali wezwani do złożenia wyjaśnień w związku z gromadzeniem mas ziemnych. W odpowiedzi na wezwanie zostały przedłożone dokumenty potwierdzające ilość, rodzaj i pochodzenie dowiezionych mas ziemnych. Z powyższego wynika, że masy ziemne zostały zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz że poinformowano o tym właścicieli działki. Ponadto organ poinformował, że kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie zgody na gromadzenie lub przetwarzanie odpadów ma starosta lub marszałek.

Pismem z dnia 16 czerwca 2023 r. A. Z. złożył skargę na bezczynność organu. Burmistrzowi [...] zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p", poprzez nieudostępnienie w całości wnioskowanej informacji publicznej pomimo upływu ustawowego terminu. Skarżący wniósł o stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącego w nierozpoznanej części. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, według norm przepisanych. Dodatkowo skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że organ nie udzielił odpowiedzi czy dla wskazanej działki o nr [...] była wydawana decyzja w przedmiocie podniesienia terenu oraz informacji, czy posiadacz terenu ma zgodę na gromadzenie lub przetwarzanie odpadów. W ramach swoich kompetencji gmina musi posiadać wiedzę na temat odpadów, skoro jest to jej ustawowe zadanie.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zarzut dotyczący braku odpowiedzi na pytanie czy wydawana była decyzja dotycząca podniesienia terenu jest niewłaściwy z uwagi na to, że organ nie jest uprawniony do wydawania zgód na podnoszenie terenu, a regulują to przepisy odrębne, np. dotyczące pozwolenia na budowę wydawane przez starostę. Organ podkreślił, że w skierowanym do skarżącego piśmie został on poinformowany, że kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie zgody na gromadzenie lub przetwarzanie odpadów ma starosta lub marszałek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "P.p.s.a.".

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd meriti wskazał, że prawidłowe jest twierdzenie organu, że w piśmie z dnia [...] maja 2023 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej i odpowiedź ta w całości replikuje na żądane informacje. Organ pismem z dnia [...] maja 2023 r. wskazał, że pracownicy Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] przeprowadzili postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie. Właściciele działki, która jest w polu zainteresowania skarżącego, zostali wezwani do złożenia wyjaśnień w związku z gromadzeniem mas ziemnych i wyjaśnienia takie złożyli. Nadto w odpowiedzi na wezwanie zostały przedłożone dokumenty potwierdzające ilość, rodzaj i pochodzenie dowiezionych mas ziemnych. Burmistrz w omawianym piśmie wskazał zatem, że wszczęto postępowanie wyjaśniające, wyjaśnił jakie podjęto działania w związku z zawiadomieniem skarżącego z dnia [...] listopada 2022 r. Dodatkowo po zapoznaniu się z dokumentacją organ poinformował skarżącego, że masy ziemne na działce nr [...] w [...] zostały zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Natomiast w części wniosku dotyczącej wydanej decyzji administracyjnej czy zgody na gromadzenie lub przetwarzanie odpadów, Burmistrz poinformował skarżącego, że kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w tym zakresie ma starosta lub marszałek. Organ podał zatem, że nie jest w posiadaniu takich informacji i wskazał organ, do którego skarżący powinien wnioskować.

W ocenie Sądu pierwszej instancji Burmistrz [...] w ustawowym terminie wypełnił obowiązek wynikający z u.d.i.p. udzielając skarżącemu (w piśmie z dnia [...] maja 2023 r.) kompletnej odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] maja 2023 r. Z tego względu skargę na bezczynność organu Sąd meriti uznał za nieuzasadnioną.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 688/23 wniósł skarżący, zaskarżając wyrok w całości.

Powyższemu wyrokowi zarzucono:

- na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a wręcz niezastosowanie;

- na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a., przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;

Kolejnym pismem z dnia 8 sierpnia 2024 r. skarżący zarzucił naruszenie:

- przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. i art. 113 § 1 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie niniejszej sprawy przez Sąd pierwszej instancji na podstawie niekompletnych akt sprawy i oddalenie skargi pomimo braku oceny dowodu jakim było pismo skarżącego skierowane do WSA poprzez e-puap w dniu 23 maja 2024 r. i zaniechania wysłania tego dowodu do organu celem odpowiedzi i ustosunkowania się do jego treści, oraz zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, a nadto w zakresie w jakim przepisy te formułują wymogi wobec uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, w tym wymóg wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu wskazania przez WSA w Warszawie dlaczego w uzasadnieniu wyroku uważa, że organ pismem z dnia [...] maja 2023 r. w całości odpowiedział na pytania skarżącego, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wcale to nie wynika, oraz WSA nie wskazał całości zebranego w sprawie materiału dowodowego w aktach, co daje uzasadnione wątpliwości czy wydając zaskarżony wyrok przeanalizował wszystkie dowody i argumenty stron oraz czy zawarł je w uzasadnieniu orzeczenia;

- przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 141 § 1 i 4 P.p.s.a. poprzez brak oceny pisma skarżącego z dnia 23 maja 2024 r. na wynik sprawy i brak oceny tego wpływu na całość materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydanego wyroku w kontekście całości materiału dowodowego a prawidłowe odczytanie stanowiska zawartego w piśmie skarżącego doprowadziło by Sąd do odmiennych wniosków i innej treści wyroku, niż zapadły w dniu 24 maja 2024 r.;

- przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - przez niewłaściwą kontrolę działania administracji publicznej, to jest zaaprobowanie niekompletnej odpowiedzi na wniosek skarżącego przez organ chociaż opiera się ona na wadliwie ocenionym materiale dowodowym;

- prawa materialnego, a to: art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 2 ust. 2 u.d.i.p., art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., art. 4 ust. 1 pkt 1, 3, 4 u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., art. 10 ust. 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, iż pismo organu zawierało wszystkie informacje zawarte w pytaniach we wniosku skarżącego do tego organu, a tym samym, że nie naruszono wskazywanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarówno organ jak i Sąd był związany treścią wniosku skarżącego do organu, a jego właściwa ocena winna zawierać kwestie dokładnej analizy pytań skarżącego, którego interesowała wiedza organu na temat wydanych rozstrzygnięć w stosunku do konkretnie wskazanej nieruchomości, a nie tego jaki organ wydaje wnioskowane decyzje. Chodziło o to czy Burmistrz [...] dysponował wiedzą na temat decyzji zawartych we wniosku i czy posiada ich kopie wraz z uzasadnieniem. Takie działanie Sądu i organu ograniczało dostęp do informacji publicznej pomimo braku przeszkód prawnych do ich uzyskania;

Powyższe uchybienia skutkowały w ocenie skarżącego kasacyjnie naruszeniem art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 8 P.p.s.a. i art. 149 § 1a P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez jego błędne i ewidentnie przedwczesne zastosowanie do niniejszej sprawy, albowiem całkowicie nietrafnie WSA oddalił skargę na bezczynność organu podczas, gdy skarga ta powinna zostać uwzględniona w całości. Zarzucane sądowi uchybienia miało wpływ na treść wydanego wyroku.

Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o:

- uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez orzeczenie zgodnie ze skargą i orzeczenie o kosztach postępowania;

- uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie;

- przeprowadzenie rozprawy;

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, wedle norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca na celu wykazanie zasadności przedstawionych zarzutów kasacyjnych.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Przed przystąpieniem do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej odnotować należy, że zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna usprawiedliwionych podstaw nie zawiera.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w art. 113 § 1 P.p.s.a. rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz stan zdolności w sprawie sądowoadministracyjnej do wydania wyroku. Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2022 r.; sygn. akt II OSK 2551/19). Rozpatrywana skarga kasacyjna nie precyzuje zaś w ogóle, aby w sprawie miało dojść do tego typu naruszenia przepisów postępowania.

Naruszenie określonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może z kolei stanowić podstawę kasacyjną jeżeli wojewódzki sąd administracyjny oddalił skargę, pomimo niekompletnych akt sprawy, pominął istotną część tych akt bądź oparł orzeczenie na własnych ustaleniach nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Podkreślenia wymaga konieczność odróżnienia poddania sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, ale z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Zasadniczo art. 133 § 1 P.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. O naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a. można by zaś mówić, gdyby Sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Mając na uwadze powyższe zapatrywania uznać należy, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, że Sąd pierwszej instancji oprał swoje orzeczenie na podstawie innego materiału niż akta sprawy. Skarżący kasacyjnie nie wskazał nadto jakich naruszeń nie dopatrzył się Sąd pierwszej instancji, ani też w jaki sposób wyszedł poza granice sprawy. Należy mieć na uwadze, że wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd pierwszej instancji odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów wskazując, że kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie zgody na gromadzenie lub przetwarzanie odpadów ma starosta lub marszałek.

Niezasadne jest nadto stanowisko skarżącego kasacyjnie jakoby w postępowaniu sądowoadministracyjnym doszło do naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie naruszenia art.106 § 3 P.p.s.a. upatruje w tym, że Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do pisma skarżącego z dnia 23 maja 2024 r. Zauważyć jednakże należy, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Regulacja ta wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu prowadzonym przed organem. Należy w tym miejscu zauważyć, że skarga, jak i pisma procesowe stron postępowania nie stanowią dokumentów w rozumieniu art. 106 § 3 P.p.s.a., z których nadto sąd miałby przeprowadzać dowód w trybie tego przepisu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2009 r.; sygn. II GSK 764/08). Ponadto dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Zatem gdyby taki dowód był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jego nieprzeprowadzenie przez sąd nie mogłoby być oceniane jako naruszenie prawa procesowego, i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 stycznia 2005 r.; sygn. akt OSK 1595/04 oraz z dnia 7 listopada 2014 r.; sygn. akt I FSK 1555/13). Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który to przepis jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi pisemnego uzasadnienia wyroku. Zarzut może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. w tej materii uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r.; sygn. akt II FPS 8/09; publ. ONSAiWSA 2010/3/39 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2009 r.; sygn. akt II FSK 568/08). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej porównanie skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji i uzasadnienia zaskarżonego wyroku świadczy o tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił zarzuty i argumenty podnoszone przez skarżącego kasacyjnie i odniósł się do poszczególnych zarzutów. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozbawia nadto Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania orzeczenia w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionej skargi kasacyjnej. Na marginesie wypada zauważyć, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i nie może stanowić przekonującego argumentu skutkującego uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.

Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie może odnieść zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej jak i zarzut "naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 8 P.p.s.a. i art. 149 § 1a P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez jego błędne i ewidentnie przedwczesne zastosowanie do niniejszej sprawy [...]" (zarzut z punktu 6 petitum skargi kasacyjnej). W odniesieniu do ww. zarzutów wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1a, czy też art. 149 § 2 P.p.s.a., podobnie zresztą jak art. 149 § 1 pkt 1 i 3, art. 146 § 1, art. 147 § 1, czy też art. 145 § 1, jak i art. 151 P.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia jednej ze wskazanych wyżej regulacji zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie jednego z ww. przepisów jest bowiem zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. W treści rozpatrywanej skargi kasacyjnej takiego powiązania nie uczyniono. Jednocześnie zaakcentowania wymaga, że w warstwie opisowej zarzutu z punktu 6 petitum skargi kasacyjnej wskazano błędnie "art. 3 § 8 P.p.s.a.", podczas gdy art. 3 P.p.s.a. składa się wyłącznie z czterech odrębnych paragrafów (to jest § 1, § 2, § 2a oraz § 3).

Za niezasadne uznać nadto należy zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wskazać należy, że jest to przepis, który określa krąg podmiotów odpowiedzialnych do udzielenia informacji publicznej, jeśli takowe posiadają. Kwestia posiadania bądź nieposiadania informacji publicznej przez organ jest zagadnieniem ze sfery faktu. Kwestionowanie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy następuje zaś poprzez podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. III OSK 767/25). Nieskuteczne jest zatem podniesienie zarzutu naruszenia tego przepisu z ogólnym odwołaniem się, jak to uczynił autor skargi kasacyjnej, "do niewłaściwego zastosowania, a wręcz niezastosowania tego przepisu".

Jako niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 2 ust. 2 u.d.i.p., art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., art. 4 ust. 1 pkt 1, 3, 4 u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., art. 10 ust. 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego rozpatrywana łącznie z uzasadnieniem skargi kasacyjnej daje podstawę do stwierdzenia, że strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje nie tyle wykładnię przepisów wskazanych w warstwie opisowej analizowanego zarzutu, do których to przepisów odniósł się Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, upatrując wadliwość działania Sądu meriti w niewłaściwej ocenie żądania zawartego we wniosku dostępowym, błędnej kwalifikacji żądanych informacji z punktu widzenia zakresu przedmiotowego u.d.i.p. jak i błędnej oceny co do reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym należy przypomnieć, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Jeżeli zatem podmiot skarżący kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono przedmiot żądania objęty złożonym wnioskiem dostępowym, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię nie może osiągnąć skutku, a zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie – gdyby nawet istniały podstawy do jego zrekonstruowania - jest w takiej sytuacji co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może bowiem opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r.; sygn. akt II GSK 2391/11), gdyż wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzutami naruszenia prawa procesowego – co ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, a o czym w dalszej części niniejszego uzasadnienia – to zarzuty naruszenia prawa materialnego mające na celu zakwestionowanie ocen co do stanu faktycznego sprawy należy ocenić jako bezskuteczne (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r.; sygn. akt I FSK 1092/12).

Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W realiach rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, o jej oddaleniu.