Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na czynność Burmistrza Nysy w przedmiocie blokady obywatela na profilu w serwisie Facebook postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu M. N. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

M. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na - jak sam to określił - naruszenie prawa do informacji publicznej w związku z blokadą obywatela na profilu Burmistrza Nysy K. K. w serwisie Facebook, wykorzystywanym przez Burmistrza Nysy do przekazywania mieszkańcom komunikatów o charakterze publicznym. Jako podstawę skargi M. N. (zwany dalej skarżącym) wskazał art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a oraz art. 61 Konstytucji RP i przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W skardze podniesiono, że Burmistrz Nysy K. K. prowadzi w serwisie Facebook profil pod nazwą "[...]", na którym od wielu lat publikuje treści dotyczące działalności samorządu, wydarzeń gminnych, komunikatów urzędowych, w tym informacji o bezpieczeństwie mieszkańców. W ocenie skarżącego, profil ten, choć formalnie określony jako "prywatny", w istocie służy realizacji zadań publicznych, stanowiąc narzędzie bieżącej komunikacji organu władzy z mieszkańcami gminy. W dniach 12-16 września 2024 r., podczas powodzi w Nysie, na wskazanym profilu publikowane były komunikaty o zagrożeniu powodziowym, ewakuacji mieszkańców, zamknięciu szkół, działaniach służb ratowniczych i aktualnym stanie wód. Posty te następnie zostały udostępnione przez oficjalny profil "Miasto i Gmina Nysa". Skarżący stwierdził, że jego konto zostało zablokowane przez Burmistrza Nysy, co uniemożliwia skarżącemu dostęp do wszystkich treści publikowanych na tym profilu. Blokada ta - co podkreślił skarżący - ma charakter całkowity, bowiem nic może wyszukać ani otworzyć profilu, ani zapoznać się z opublikowanymi tam informacjami. W praktyce jest całkowicie pozbawiony dostępu do publikowanych przez Burmistrza komunikatów, w tym o znaczeniu publicznym i kryzysowym. Zdaniem skarżącego, takie działanie stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż prowadzi do selektywnego udostępniania informacji w zależności od osoby odbiorcy. Natomiast, prawo do informacji publicznej ma charakter powszechny i nie może być ograniczane decyzją organu władzy wobec wybranych obywateli. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, skarżący uznał, że prowadzenie przez organ profilu w mediach społecznościowych, stanowi formę realizacji zadań publicznych, a kwestie blokowania użytkowników i ograniczania dostępu do publikowanych treści podlegają rezimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie skarżącego, ograniczenie dostępu do profilu wykorzystywanego do realizacji zadań publicznych stanowi bezprawne ograniczenie prawa do informacji publicznej. Reasumując powyższe, skarżący wniósł o stwierdzenie, że Burmistrz Nysy naruszył jego prawo do informacji publicznej przez całkowitą blokadę do treści publikowanych na profilu "[...]". Zażądał także zobowiązania Burmistrza Nysy do usunięcia blokady uniemożliwiającej wyszukanie i dostęp do profilu przez konto skarżącego, a także stwierdzenia, że Gmina Nysa posiadając wiedzę o funkcjonowaniu tego profilu, zaniechała podjęcia działań mających na celu zapewnienie równego dostępu mieszkańców do informacji publicznych. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Nysy (zwany dalej także Burmistrzem) wniósł o odrzucenie skargi, a to z uwagi, że:

1) brak jest biernej legitymacji procesowej – K. K. prowadzi swój profil na portalu społecznościowym Facebook osobiście, bez wykorzystania w jakikolwiek sposób środków publicznych w tym celu, zatem prowadzenie tego profilu nie stanowi działalności publicznej organu,

2) brak jest wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki do przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli w przedmiotowej sprawie w związku z faktem, że "blokowanie użytkownika" na portalu społecznościowym nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, tym bardziej w sferze ingerowania w prawa i wolności obywatela w kontekście dostępu do informacji publicznej,

3) blokada konta użytkownika - skarżącego na prywatnym profilu społecznościowym prowadzonym osobiście przez osobę fizyczną nie mieści się w kategorii czynności w sferze prawa publicznego;

Z ostrożności procesowej, Burmistrz wniósł także o oddalenie skargi.

W replice na odpowiedź Burmistrza na skargę, skarżący stwierdził, że charakter profilu "[...]" to oficjalny profil komunikacyjny Burmistrza, bowiem Burmistrz posiada oprócz wyżej wskazanego, także odrębny, prywatny profil osobisty, który posiada 4,8 tysięcy znajomych - co potwierdza, że jest to profil osobisty, działający jak standardowe konto Facebook. Ponadto, profil objęty skargą nie jest - w ocenie skarżącego - profilem prywatnym, a oficjalnym profilem Burmistrza Nysy, oznaczonym pełnioną funkcją publiczną.

Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że skarżący pismem z 1 lutego 2024 r. wystąpił na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji publicznej: Kto, kiedy, na czyje polecenie oraz z jakiego powodu i na jakiej podstawie zablokował dostęp mojego profilu M. N. na portalu Facebook do profilu osoby publicznej pod nazwą [...]. Dokumentacja gromadzona na przestrzeni roku jedynie potwierdza ten fakt".

W odpowiedzi na powyższe Sekretarz Miasta działający z upoważnienia Burmistrza Nysy w piśmie z dnia 14 lutego 2024 r. poinformował skarżącego, że nie istnieje oficjalny profil Burmistrza Nysy na Facebooku, prywatny profil prowadzi K. K. pełniący funkcję Burmistrza Nysy. K. K. jest jedyną osobą zarządzającą ww. profilem. Prowadzenie profilu nie jest finansowane ze środków publicznych, jak również brak jest zaangażowania pracowników Urzędu w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z póżn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd bada dopuszczalność skargi na dzień jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy została wniesiona przez uprawniony podmiot, spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie i gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu. Uwagi te są istotne, albowiem przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Każdorazowo bowiem badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia.

Przeprowadzona przez Sąd ocena dopuszczalności wniesionej skargi prowadzi do wniosku, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został bowiem ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–7 p.p.s.a.

W pierwszym rzędzie Sąd zatem ocenił, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga wniesiona w niniejszej sprawie może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowana w niej czynność zablokowania profilu na Facebooku, takiej kontroli sądowej nie podlega.

Stosownie do tego wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119 zzl § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sąd administracyjny orzeka także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Jeżeli dana sprawa nie należy do kategorii wskazanych w art. 3 i art. 4 p.p.s.a., to nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co skutkuje koniecznością odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego M. N. uczynił czynność Burmistrza Nysy polegającą na całkowitym zablokowaniu jego konta na portalu w serwisie Facebook należącym do K. K. określającego się także Burmistrzem Nysy. Skarżący uznał, że takie działanie narusza art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy o informacji publicznej.

Zgodnie z przywołanym art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obraz (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Z kolei, w świetle art. ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, z późn. zm.) dalej zwanej u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Według art. 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego oraz partie polityczne (art. 4 ust. 2 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są również podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W ocenie Sądu, przedmiot skargi, którym uczyniono zablokowanie skarżącego na profilu w serwisie Facebook należącego do prywatnego konta K. K. określającego się jednocześnie jako Burmistrza Nysy, nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że K. K. - co pozostaje poza sporem - pełni funkcję Burmistrza Nysy i tak określa się na swoim koncie w serwisie Facebook, w którym podaje m.in. informacje związane z aktualnymi wydarzeniami Gminy Nysa. Pomimo tego, że profil ten jest określany w odpowiedzi na skargę jako prywatny, to w ocenie Sądu - jego charakter może budzić wątpliwości. Słusznie podnosi skarżący, że nazwa profilu "[...]" i prezentacja na profilu wskazująca, że wyżej wymieniona osoba pełni funkcję Burmistrza Nysy, a także określenie, że jest osobą publiczną może sugerować odbiorcy, że jest to profil publiczny. Dodatkowo, na profilu tym są publikowane informacje związane z aktualną sytuacją Gminy Nysa, w tym dotyczące działań podejmowanych przez Burmistrza jako organu administracji publicznej. Zwłaszcza wobec faktu, że w świetle art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, z późn. zm.) to Burmistrz kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Jednocześnie K. K. posiada odrębny profil na Facebooku, w którym nie określił pełnionej przez niego funkcji (por. strona internetowa [...], dostęp 23 stycznia 2026 r.). Odbiorca profilu pn. "[...]" nie jest zatem w stanie zweryfikować - zapoznając się z tak zaprezentowanym profilem - jaki charakter on posiada, a już na pewno nie może sprawdzić, że wskazany użytkownik prowadzi swoje konto osobiście, bez wykorzystania aparatu administracji publicznej i angażowania środków publicznych. Bo właśnie tej argumentacji użyto w odpowiedzi na skargę, jako poparcie twierdzenia, że opisywanej czynności (prowadzenia konta na Facebooku) nie można uznać jako wykonywanej w sferze prawa publicznego.

Co warte podkreślenia, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dostrzega się rolę mediów społecznościowych jako narzędzia do bezpośredniego kontaktu organów samorządu terytorialnego z mieszkańcami. Dla przykładu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia stwierdził, że: "Profil organu na portalu społecznościowym Facebook jest oficjalnym (urzędowym) profilem w mediach społecznościowych oraz że profil ten służy jako narzędzie pomocne przy wykonywaniu zadań publicznych oraz do kontaktu z mieszkańcami" (tak: w wyroku z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 288/23, orzeczenie to i wszystkie przywołane w postanowieniu - dostępne są na stronie internetowej pn. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że: "organy administracji publicznej korzystają też, dobrowolnie, z mediów społecznościowych, czy to w celach informacyjnych, czy promocyjnych, komunikując się w ten sposób z członkami wspólnoty samorządowej i nie tylko. Praktykę taką trzeba więc uznać za działanie w ramach wykonywania władzy publicznej. Jak już bowiem wskazano, organy świadomie i dobrowolnie podejmują aktywność w mediach społecznościowych i koncentruje się ona na informowaniu społeczeństwa o efektach i realizacji przez nie zadań własnych lub zleconych, a także do promocji samych organów czy regionu. W mediach tych często porusza się także problemy lokalnej społeczności, co nie tylko pozwala na ich ujawnianie, ale też rozwiązanie, również dzięki samopomocy społecznej. Taki sposób komunikacji zapewnić może większą skuteczność działań informacyjnych czy promocyjnych, gdyż dla wielu osób skorzystanie z medium społecznościowego stanowi najprostszy sposób docierania do informacji" (tak: w wyroku z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 113/22).

Jednakże w ocenie tut. Sądu, nie każda forma aktywności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, stanowi formę czynności z zakresu administracji publicznej. W związku z tym - jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 lutego 2025 r. - nie każdy przejaw aktywności takiego podmiotu może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie z dnia 7 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2937/24). Niewątpliwie bowiem profil w mediach społecznościowych określonego organu - nie służy, co do zasady, do kontaktów z tym organem, a tym bardziej prywatny profil burmistrza, na którym promuje on swoją osobę oraz zamieszcza według własnego uznania określone treści. Organ nie ma obowiązku posiadania profilu w mediach społecznościowych i nie jest to oficjalny kanał komunikacji z nim. Posiadanie przez poszczególne organy strony w portalu społecznościowym typu Facebook służy zazwyczaj promocji, a informacje tam zawarte są dostępne nawet pomimo zablokowania możliwości dokonywania komentarzy, które nie mają związku z działalnością organu, są złośliwe czy obraźliwe (postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 14 października 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 552/24). Z tych względów owo "zablokowanie profilu", które kwestionuje skarżący, nie mogło być zakwalifikowane jako czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność faktyczna związana z zablokowaniem dostępu skarżącego do treści publikowanych na ww. profilu nie podlega również ocenie w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż skarżący nie zwracał się do organu z wnioskiem o konkretnie wskazaną w nim informację publiczną.

Podkreślenia wymaga przy tym, że skarżący wystąpił o wyjaśnienie tej kwestii (zablokowania profilu) wnioskiem z dnia 1 lutego 2024 r. i uzyskał odpowiedź od Sekretarza Miasta działającego z upoważnienia Burmistrza Nysy pismem z dnia 14 lutego 2024 r.

Dodatkowo dostrzeżenia wymaga, że nawet jeśli by uznać, że skarżący kwestionuje nieprawidłowe - w jego ocenie - działanie Burmistrza Nysy i w tym zakresie składa tzw. skargę powszechną, jaką strona niezadowolona z nienależytego wykonywania zadań przez organ (jego pracownika) może wnieść na zasadzie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) - dalej k.p.a., zatytułowanego "Skargi i wnioski". To również w tym przypadku nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi powszechnej może być bowiem w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 k.p.a.). W postępowaniu skargowym, rozpatrywanym w trybie działu VIII k.p.a., nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze oraz o sposobie załatwienia skargi. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu w świetle art. 3 § 2, 2a i 3 p.p.s.a.

Z powyższych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w punkcie 2 sentencji postanowienia, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.