Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi B. Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i grudzień 2008 roku oraz określenia kwoty do zapłaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nr [...] z dnia [...].12.2012 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r., 2. w pozostałym zakresie oddala skargę, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w części, w której została uchylona, 4. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej B. Spółki z o.o. w B. kwotę 1.050 zł (słownie: jeden tysiąc pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił B. Sp. j. w B. (dalej jako Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń i grudzień 2008 r. w wysokości innej niż zadeklarowana oraz określił za styczeń 2008 r. obowiązek zapłaty podatku wynikający z faktur wystawionych w trybie art. 108 § 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.t.u.".

Organ I instancji stwierdził następujące nieprawidłowości w rozliczeniu VAT

za ww. miesiące. Po pierwsze, zadeklarowane przez Spółkę zobowiązanie podatkowe za grudzień 2008 r. zostało jego zdaniem zaniżone na skutek nieopodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedanej nieruchomości położonej w E. przy ul. [...]. W ocenie Dyrektora UKS, w odniesieniu do tej sprzedaży nie mogło mieć zastosowania zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.t.u., gdyż sprzedaży dokonano przed upływem 5 lat od końca roku, w którym zakończono jego budowę. W miesiącu tym Spółka dokonała również obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT nr [...] dokumentującej zakup usług transportowych przewozu dwóch komór wędzarniczych z Niemiec (L.) do Polski (B.), które to towary nie były wykorzystane przez Spółkę do wykonywania czynności opodatkowanych.

Po drugie, stwierdzone zostało, że zadeklarowane zobowiązanie podatkowe za styczeń 2008 r. zawyżone zostało o kwotę 10.714 zł na skutek wystawienia przez Spółkę i wprowadzenia do obiegu prawnego faktur sprzedaży prętów stalowych

na rzecz firmy R., które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Konsekwencją tego było stwierdzenie, że faktury te zostały wystawione w trybie art. 108 § 1 u.p.t.u.

Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że stanowisko organu I instancji jest uzasadnione. W efekcie decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że w deklaracji VAT-7 oraz rejestrze sprzedaży prowadzonym dla celów podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. Spółka wykazała jako zwolnioną z VAT sprzedaż nieruchomości składającej się z działki zabudowanej budynkiem mieszkalno-usługowym z garażem, położonej w E. przy ul. [...]. Zbycie tej nieruchomości udokumentowane zostało aktem notarialnym rep. A Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz potwierdzone fakturą VAT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że sprzedaż tej nieruchomość nie była objęta zwolnieniem z VAT. Wskazał, że dostawy budynków mogą być zwolnione

z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 43 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie zaś z art. 43 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., przez towary używane rozumie się budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku,

w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat.

Organ odwoławczy zauważył, że przepisy u.p.t.u. nie precyzują, jak należy rozumieć termin "zakończenie budowy obiektu". Uznał więc, że dla wyjaśnienia tego pojęcia odwołać się trzeba do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z których wynika, że o zakończeniu budowy świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego,

a w szczególności złożenie zawiadomienia do organu nadzoru budowlanego

o zakończeniu budowy (art. 54 ust. 1). Obiekt powinien być wówczas w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i by można było przekazać go

do normalnej eksploatacji i użytkowania.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono, aby zostało złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy części mieszkalnej przedmiotowej nieruchomości (pismo Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w E. z [...] marca 2012 r.). Z odpowiedzi udzielonej przez Starostwo Powiatowe w E. pismem z [...] marca 2012 r. wynika natomiast,

że decyzją nr [...] z [...] marca 1997 r. zezwolono na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego, wyłącznie w części usługowej przedmiotowego budynku. Powyższe oznacza, że od strony formalnej nie można stwierdzić, iż zakończenie budowy budynku miało miejsce.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził zatem, że w chwili sprzedaży ww. budynek w części mieszkalnej nie został jeszcze przyjęty do użytkowania, co oznacza,

że zwolnienie od podatku, o którym mowa wart. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., w odniesieniu do tej części budynku nie miało zastosowania. W zaistniałej sytuacji przedmiotem sprzedaży nie był towar używany, lecz rozpoczęta inwestycja budowlana wraz

z gruntem, na którym posadowiony był ten obiekt. W efekcie organ odwoławczy podzielił stanowisko o konieczności opodatkowania dostawy budynku mieszkalno-usługowego i gruntów związanych z tym budynkiem według stawki VAT 7%.

Organ odwoławczy za prawidłowe uznał również zastosowanie w sprawie

art. 108 § 1 u.p.t.u. Wskazał, że Spółka w styczniu i lutym 2008 r. wykazała nabycie 341,54 ton prętów stalowych od dwóch podmiotów gospodarczych. Spółka nie dokonywała zakupu prętów stalowych w innych miesiącach 2008 r. i od innych dostawców. Na podstawie spisu z natury przeprowadzonego na dzień 31 grudnia 2006 r. oraz faktur zakupu i sprzedaży prętów stalowych w 2007 r. ustalono, że na dzień 1 stycznia 2008 r. Spółka posiadała ma magazynie 61,094 ton prętów stalowych. Za ww. miesiące 2008 r. Spółka wykazała dostawę 430,942 ton prętów stalowych na rzecz firmy R. Na podstawie przedstawionych w trakcie prowadzonego postępowania dokumentów stwierdzono, że Spółka nie dokonywała sprzedaży prętów stalowych na rzecz innych nabywców i w innych miesiącach 2008 r. Ujawnione rozbieżności pomiędzy ilością prętów stalowych posiadanych na stanie magazynowym na dzień 31 grudnia 2006 r. oraz zakupionych przez Spółkę i sprzedanych w latach 2007-2008 wyniosły 28,308 ton. Spółka w styczniu i lutym 2008 r. wystawiła 17 dokumentów - faktur VAT dokumentujących sprzedaż na rzecz firmy R. Organ I instancji porównał zarówno ilość i rodzaj posiadanych przez Spółkę prętów na dany dzień sprzedaży i przyporządkował do tego faktury sprzedaży wystawione przez Spółkę. W przypadku pięciu faktur VAT o nr: [...] stwierdzone zostało, że nie dokumentują one rzeczywistych transakcji. Organ stwierdził, że wielkość sprzedaży prętów stalowych w 2008 r. wykazana na tych fakturach w porównaniu ze stanem magazynowym na dzień 1 stycznia 2008 r., jest wyższa od ilości stali posiadanej przez Spółkę, więc nie mogła sprzedać towaru, którego nie posiadała.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Spółka pomimo wielokrotnych wezwań nie przedłożyła spisów z natury posiadanych towarów na koniec 2007 i 2008 r., ewidencji ilościowej lub ilościowo-wartościowej towarów zawierających analityczne zapisy księgowe za poszczególne miesiące 2008 r., wydruków konta: 330 "towary", oraz wydruku konta 731 "wartość sprzedanych towarów w cenach zakupu". Przedmiotowych dokumentów Spółka nie przedłożyła również wraz z wniesionym odwołaniem. Spis z natury towarów według stanu na dzień 31 grudnia 2006 r. sporządzony został i podpisany przez osoby uczestniczące w tej czynności, a w tej sytuacji brak jest przesłanek, aby po 7 latach od jego sporządzenia uznać go za niezgodny ze stanem faktycznym.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie jest możliwe, aby Spółka dokonywała sprzedaży towaru, którego nie posiadała. Powyższe zaś powoduje, że brak jest podstaw do uznania, że ww. faktury sprzedaży VAT wystawione na rzecz R. dokumentują rzeczywiste transakcje. Tym samym organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, że nie wystąpił obrót podlegający opodatkowaniu VAT. W tej sytuacji zasadnie zastosowano art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Wystawione przez Spółkę faktury, mimo że nie dokumentowały czynności mających odzwierciedlenie w stanie faktycznym, zostały jednak wprowadzone do obrotu prawnopodatkowego poprzez ich doręczenie kontrahentowi, dlatego wystąpił obowiązek zapłaty wykazanego w nich podatku.

W skardze do Sądu Spółka sformułował zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. oraz art. 121, art.122, art.187 § 1 i art.188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.

Zdaniem Spółki w stosunku do dostawy przedmiotowego budynku powinno mieć zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Decydujące znaczenie dla określenia czy w przedmiotowej sprawie podatnik miał możliwość skorzystania z przedmiotowej preferencji ma sprecyzowanie pojęcia "zakończenie budowy". Ustawa o podatku od towarów i usług nie wprowadza w tym zakresie definicji legalnej. Ustawodawca nie wprowadził też żadnego przepisu uzasadniającego zastosowanie w takim przypadku przepisów Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę zasadę autonomii prawa podatkowego nie można przyjmować,

iż ustawodawca bez wprowadzenia właściwego odesłania, stawia przed podatnikami wymogi wynikające z innych dziedzin prawa. Nie można bowiem przenosić wprost na grunt ustawy podatkowej instytucji przewidzianych w Prawie budowlanym

tj. pozwolenia na użytkowanie budynku. Nie należy również stosować posiłkowo przepisów tej ostatnio wymienionej ustawy. Do uznania budynku za wybudowany, nie jest zatem niezbędne spełnienie wymogów formalnych przewidzianych przez prawo budowlane (np. zgłoszenie do użytkowania, uzyskanie pozwolenia na użytkowanie), konieczne jest natomiast wyjaśnienie i ustalenie, że budowa budynku została dokonana, tzn. doprowadzona do stanu, w którym nadawał się on do używania zgodnie z jego przeznaczeniem.

Spółka wskazała, że część mieszkalna była zdatna do użytkowania

i użytkowana jeszcze przed 2002 r. Fakt, iż nie zostało wydane zezwolenie na użytkowanie nie przesądza o tym, że budynek był zdatny do użytkowania i były spełnione przesłanki umożliwiające złożenie stosownego zgłoszenia. Na powyższą okoliczność kontrolowany wnosił o przesłuchanie byłych właścicieli budynku.

W skardze zakwestionowano również stanowisko organów w zakresie stwierdzenia, że faktury VAT nr [...] nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Różnica pomiędzy stanem magazynów a ilością sprzedanego towaru nie jest równoznaczna z brakiem rzeczywistej transakcji. Zapewne różnice były spowodowane błędami spisu z natury. W rzeczywistości towar został wydany kontrahentowi w ilościach wykazanych na kwestionowanych fakturach, co potwierdzają dokumenty odbioru towaru przez kontrahenta oraz następne zużycie towaru przez kontrahenta w ilościach wykazanych na fakturach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga w części okazała się zasadna.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na dwa pytania: 1) Czy

w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 43 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u, do uznania, że sprzedaż nieruchomość składającej się z działki zabudowanej budynkiem mieszkalno-usługowym z garażem, położonej w E. przy ul. [...], w całości była objęta zwolnieniem z VAT? oraz 2) Czy zobowiązanie podatkowe za styczeń 2008 r. zostało zawyżone na skutek wystawienia przez Spółkę i wprowadzenia do obiegu prawnego pięciu faktur VAT

o nr: [...], w których wskazano sprzedaż prętów stalowych na rzecz firmy R., które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji?

Przed przystąpieniem do odpowiedzi na pierwsze z pytań należy przypomnieć, że w myśl postanowień art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 43 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u.,

w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. dostawa towarów używanych w tym także budynków korzystała ze zwolnienia z podatku, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a przedmiotem dostawy był towar używany. Zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., przez towary używane należy rozumieć budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku,

w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat. Tym samym, by w 2008 r. móc objąć zwolnieniem z opodatkowania VAT dostawę budynku lub jego części od końca roku, w którym zakończono budowę tego obiektu powinno upłynąć, co najmniej 5 lat, a dokonującemu dostawy nie przysługiwało prawo

do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W przepisach u.p.t.u. nie zdefiniowano pojęcia "zakończenie budowy". Tymczasem prawidłowe rozumienie użytego w art.43 ust.2 u.p.t.u pojęcia jest niezbędnego dla uznania, czy w sprawie mamy do czynienia z dostawą budynku używanego, korzystająca ze zwolnienia z opodatkowania VAT, które wyznacza obszar poszukiwań faktów istotnych dla właściwego jego zastosowania. Przy interpretacji nie zdefiniowanego w prawie podatkowym pojęcia należało posiłkować się przepisami prawa budowlanego, a to dlatego, że pomimo tzw. autonomii prawa podatkowego, prawo to składa się z norm, które tworzą pewną całość zintegrowaną

z innymi dziedzinami prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

o sygn. II FSK 262/05 "mimo tego, iż kwestie związane z opodatkowaniem są regulowane przez autonomiczne przepisy prawa podatkowego, jego pojęciowa samodzielność nie jest absolutna. Prawo podatkowe jest bowiem systemem norm, które tworzą pewną całość zintegrowaną z innymi dziedzinami prawa (dostępny

w internetowej bazie orzeczeń i informacji o sprawach). Skład orzekający w sprawie podziela powyższy pogląd i przyjmuje za swój.

Zgodzić należy się z autorem skargi, że w przepisach Prawa budowlanego nie zdefiniowano pojęcia "zakończenie budowy", niemniej pomocne przy wykładni spornego pojęcia mogą okazać się przepisy zawarte w jego przepisach w rozdziale

5 "Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych", zwłaszcza treść art.57 ust.1-3 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.), gdzie wskazano dokumenty, które należy dołączyć do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wniosku o pozwoleniu na użytkowanie, które potwierdzają, że w sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy. Dla prawidłowego zastosowania przy sprzedaży budynku używanego zwolnienia, o którym mowa

w art.43 ust.1 pkt 2 u.p.t.u., istotne jest by budową została zakończona w sensie techniczno-budowlanym, tj. by budynek odpowiadał warunkom, jakie przewiduje Prawo budowlane (art.57) wobec budowy na której wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego

o zakończeniu budowy. Brak złożenia, przez inwestora, formalnego zawiadomienia

o zakończeniu budowy, nie może być decydujący by uznać, że budowa nie została zakończona, zwłaszcza, że znajdujące się w aktach administracyjnych dowody (treść aneksu do operatu szacunkowego k-82/17-83/20 akt admin. oraz fotografie części mieszkalnej k-83/47 akt admin. tom III), przeczą tym twierdzeniom. Organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i ustalić faktyczną datę zakończenia budowy sensie techniczno-budowlanym w tym uwzględnić wniosek strony skarżacej o przesłuchanie w charakterze świadków inwestorów - byłych właścicieli budynku mieszkalno-usługowego, a ich wyjaśnienia, jeżeli to możliwe powinien skonfrontować z zapisami w dzienniku budowy obiektu.

W myśl postanowień art. 188 o.p żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. I FSK 1344/11 (LEX 1217330) stwierdził, że sformułowanie "chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem" odnosi się do sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony. Jeżeli dowód dotyczy tezy odmiennej powinien być przeprowadzony. We wspomnianym orzeczeniu NSA wskazał dodatkowo, że odmienna interpretacja tego przepisu prowadziłaby do pozbawienia strony instrumentu, za pomocą którego realizuje ona prawo do czynnego udziału

w sprawie. Skład orzekający w sprawie powyższy pogląd w pełni podziela i przyjmuje za swój. Odmowa przesłuchania w sprawie wnioskowanych przez stronę skarżącą świadków na tezę dowodową odmienną od przyjętej przez organ (postanowienie

z 22 listopada 2012 r., k-123/1 akt admin.), zasadnym czyni zarzut naruszenia

art. 187 § 1 o.p. w związku z art. 188 o.p. Podkreślić należy, że zgodnie z zasadą zupełności postępowania dowodowego wyrażoną w art. 187 §1 o.p., organ podatkowy obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z zasady tej wynikają dyrektywy dotyczące zarówno sposobu gromadzenia, jak i rozpatrywania materiału dowodowego. Powyższe zasadny czyni także zarzut naruszenia art.122 o.p. (zasada prawdy materialnej) oraz art.121 o.p.

tj. zasady zaufania do organów podatkowych, która także stanowi przesłankę oceny działania organów, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji.

W świetle powyższego nie można zgodzić się z poglądem Dyrektora Izby Skarbowej, że okoliczność braku formalnego zgłoszenia budynku do użytkowania

w części mieszkalnej, w chwili jego sprzedaży oznacza, że zwolnienie od podatku,

o którym mowa wart. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., w odniesieniu do tej części budynku nie miało zastosowania.

Przechodząc do odpowiedzi na drugie z postawionych na wstępie pytań wskazać należy, że w myśl postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1) i ust. 2 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, rozumiana, jako odpłatne przeniesienie prawa

do rozporządzania towarami jak właściciel niezależnie od tego, czy została wykonana z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Ustalony prze organy stan faktyczny pozwalał na uznanie, że nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży towarów uwidocznionych na 5 fakturach VAT, o nr: [...].

Ustalono, że Spółka zakupu prętów stalowych dokonała jedynie w styczniu

i lutym 2008 r. Ponadto z dokonanego przez organ porównania wielkości sprzedaży, wykazanej w zakwestionowanych fakturach VAT oraz stanów magazynowych prętów stalowych na dzień 1 stycznia 2008 r., w sposób bezsprzeczny wynika, że obrót udokumentowany tymi fakturami nie dokumentuje rzeczywistych transakcji.

Na podstawie spisu z natury przeprowadzonego na dzień 31 grudnia 2006 r. oraz faktur zakupu i sprzedaży prętów stalowych w 2007 r. ustalono, że na dzień

1 stycznia 2008 r. Spółka posiadała ma magazynie 61,094 ton prętów stalowych,

a wykazała dostawę 430,942 ton prętów stalowych na rzecz firmy R. Ujawnione rozbieżności pomiędzy ilością prętów stalowych posiadanych na stanie magazynowym na dzień 31 grudnia 2006 r. oraz zakupionych przez Spółkę i sprzedanych w latach 2007- 2008 wyniosły 28,308 ton. Powyższe oznacza, że dostawa 28,308 ton prętów stalowych nie mogła mieć miejsca, bowiem nie mogło dojść do odpłatne przeniesienie prawa do rozporządzania towarami, którymi Spółka nie dysponowała. Tym samym zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 u.p.t.u. uznano za niezasadny.

Podstawą uchylenia decyzji na mocy art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r,. poz.270 ze zm., dalej w skrócie, jako: "p.p.s.a."), było stwierdzone na wstępie naruszenie prawa materialnego tj. art.43 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust.2 pkt 1 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że o "zakończeniu budowy" decyduje złożenie formalnego zawiadomienia o zakończeniu budowy a nie to czy budowa została zakończona w sensie techniczno-budowlanym, a więc czy odpowiada warunkom, jakie przewiduje Prawo budowlane (art.57) wobec budowy na której wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy oraz prawa procesowego tj. art.122, art.187 § 1 i art.188 o.p., w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynika sprawy.

O częściowym zasądzeniu kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uwzględnić wykładnię art.43 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust.2 pkt 1 u.p.t.u. dokonaną przez sąd oraz ustalić faktyczną datę zakończenia budowy części mieszkalnej w sensie techniczno-budowlanym. W tym celu organ powinien m.in. przesłuchać w charakterze świadków inwestorów - byłych właścicieli budynku mieszkalno-usługowego a następnie ocenić ich treść, zgodnie z dyrektywami płynącymi w z zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.).