Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Jerzy Sulimierski (spr.) Protokolant Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt I SA/Go 480/08 w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A.Z. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I SA/[...] [...] oddalił skargę A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...]. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd stwierdził, że A.Z. (skarżący) w dniu 16 lutego 2005 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu zakupiony od szwajcarskiej firmy samochód osobowy, marki [...]1, rok produkcji 1998. Zadeklarował wartość celną pojazdu w wysokości 400 CHF, zgodnie z dołączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem z dnia 11 lutego 2005 r., oraz preferencyjną stawkę celną 0% przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających. W związku z przeprowadzoną kontrolą postimportową towaru organ celny przesłał wspomniany rachunek do weryfikacji szwajcarskim służbom celnym.

Wobec wyników weryfikacji, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. określił kwotę wynikająca z długu celnego, prawidłową kwotę podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu organ podał, że przy piśmie z dnia 30 stycznia 2006 r. władze szwajcarskie poinformowały, że przedstawiony przez skarżącego rachunek zakupu został wystawiony przez nieistniejąca firmę A. w Szwajcarii. Ponadto władze szwajcarskie przedstawiły dokument z którego wynikało, że firma L. ze Szwajcarii dokonała sprzedaży spornego pojazdu, jako pojazdu po wypadku za kwotę 3 000 CHF.

Z uwagi na brak pozytywnych wyników weryfikacji dokumentów przedstawionych przez skarżącego organ celny w myśl art. 29 – 31 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L Nr 302.1), zwane dalej WKC, zobowiązany był do ustalenia rzeczywistej i obiektywnej wartości celnej importowanego pojazdu. Organ przytoczył opinie biegłego, powołanego do zbadania wartości pojazdu metodą "ostatniej szansy" - porównanie towaru identycznego lub podobnego w oparciu o pojazdy wyprodukowane poza krajami Wspólnoty Europejskiej. Biegły do obliczenia wartości samochodu, przyjął samochód marki [...]2, którego wartość rynkowa stanowiła wartość bazową dla określenia wartości spornego pojazdu. Organ określił wartość importowanego pojazdu na kwotę 17 300 zł, pomniejszoną o kwotę podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, oraz stawkę celną, co dało kwotę 7 813 zł.

Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że władze celne zgodnie z art. 78 WKC po zwolnieniu towarów, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym mogą między innymi kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym.

Władze celne kraju eksportu przeprowadziły materialną weryfikację dokumentu pochodzenia towaru. W jej wyniku poinformowały polskie władze celne, że wystawca przedstawionego rachunku nie istnieje. Wobec powyższego organ celny zasadnie zakwestionował wartość celną pojazdu wskazaną na załączonym do zgłoszenia celnego rachunku.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił ponadto, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wartość celną pojazdu na podstawie metody "ostatniej szansy" zgodnie z art. 31 ust 2a WKC.

Organ stwierdził również, że pojazd został zakupiony na terenie Konfederacji Szwajcarskiej, która nie jest członkiem Wspólnoty Europejskiej. Stąd też - pomimo faktu, że Konfederacja Szwajcarska jest tzw. krajem stowarzyszonym z UE - przepis art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.), dalej zwany TWE, nie znajduje tu zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalając skargę za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 90 TWE. Sąd stwierdził, że przepis ten dotyczy państw członkowskich Unii Europejskiej. Bezsporne zaś jest między stronami, iż Konfederacja Szwajcarii nie jest członkiem Unii Europejskiej i nie została wymieniona w Załączniku II do Traktatu wśród krajów, do których stosuje się postanowienia TWE. Skoro zatem przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, to nie mógł zostać naruszony.

Sąd zgodził się z organami celnymi, iż miały one podstawy do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego wartości celnej towaru. WSA w [...] podniósł, że stosownie do art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, ustalana z ewentualnym uwzględnieniem art. 32 i 33 tegoż Kodeksu. Jednakże art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE Nr 253.1) zwane dalej rozporządzeniem nr 2454/93, przewiduje odstępstwo od tej zasady. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organy celne w oparciu o procedurę opisaną w ust. 2 tego artykułu mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, to nie muszą one ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Organy celne właściwie uzasadniły przyczyny zakwestionowania wartości transakcyjnej pojazdu.

Za uzasadnione Sąd uznał powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentacji, która miała potwierdzać fakt nabycia w Szwajcarii samochodu za deklarowaną kwotę. Zakres wątpliwości obrazuje znajdująca się w dokumentacji sprawy korespondencja między organami polskimi a uprawnionymi organami szwajcarskiej administracji celnej. W raporcie administracji celnej w odniesieniu do przedsiębiorstwa o nazwie A., Szwajcaria, kontrahenta strony skarżącej, organy szwajcarskie wyjaśniły, iż firma ta nie istnieje. Władze szwajcarskie nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, na podstawie której sprowadzony został pojazd. Wobec powyższego trafny był wniosek, że także kwota zakupu przedstawiona w dokumentacji, której wiarygodność została skutecznie podważona, nie odzwierciedla rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej.

W sprawie, wobec istnienia uzasadnionych wątpliwości co do pochodzenia sprowadzonego towaru, prawidłowo zastosowano art. 181a rozporządzenia nr 2454/93 i odmówiono ustalenia wartości celnej importowanego towaru z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej i konsekwentnie dokonano określenia nowej wartości stosując metodę "ostatniej szansy" przewidzianej w art. 31 WKC.

WSA w [...] stwierdził, że organy zasadnie ustaliły wartość celną pojazdu przyjmując za podstawę ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie wartości rynkowej pojazdu innej marki. Działanie taki było zgodne z art. 31 ust. 2a WKC, zgodnie z którymi wartość celna ustalana metodą "ostatniej szansy" nie może być ustalana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie.

W skardze kasacyjnej A.Z. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) oraz art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zarzucił orzeczeniu rażące naruszenie prawa materialnego przez mylne jego rozumienie, a mianowicie:

1. art. 29 ust. 1 WKC oraz artykuł 181a rozporządzenia nr 2454/93 z uwagi na nieuzasadnione kwestionowanie wartości celnej towaru uwidocznionej na umowie kupna oraz dokumentów pochodzenia towaru;

2. art. 90 TWE w związku z art. 300 ust. 7 i ust. 1 TWE - z uwagi na uznanie, iż po dacie wejścia Polski do Unii Europejskiej przepisy umów nie stosuje się wprost w zakresie obrotu towarowego między ww. krajami i istnieje obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od sprowadzanych ze Szwajcarii samochodów osobowych, podczas gdy na samochody ze Szwajcarii, jako kraju stowarzyszonego z UE na podstawie umowy pomiędzy EWG a Konfederacją Szwajcarską, nie ciąży akcyza w wysokości jak dla innych krajów pozawspólnotowych i w danym stanie została ona pobrana nienależnie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że Sąd błędnie nie uznał zarzutu, iż do towarów szwajcarskich zastosowanie ma taka sama zasada, jak względem innych krajów członkowskich Unii. Szwajcarię łączą z Unią Europejską, a zatem od 1 maja 2004 r. także z Polską, umowy międzynarodowe, na mocy których na sprowadzanych lub eksportowanych samochodach osobowych nie ciąży obowiązek zapłaty podatku akcyzowego. Podstawą prawną dla powyższego twierdzenia jest art. 3 i art. 18 Umowy pomiędzy EWG a Konfederacją Szwajcarską w związku z art. 300 ust. 7 i ust. 1 TWE. Tymczasem Sąd wskazał, że wspomniana zasada dotyczy stosowania jedynie preferencji celnych i podatkowych we wzajemnej wymianie handlowej między obu umawiającymi się stronami i wymagane jest przedstawienie określonych dokumentów świadczących o pochodzeniu produktu ze Szwajcarii.

Zdaniem kasatora, o pochodzeniu samochodu ze Szwajcarii świadczą dokumenty rejestracyjne oraz ustalenia poczynione w postępowaniu weryfikacyjnym. W kwestii źródeł pochodzenia towaru nie można przyjmować domniemań prawnych o niezidentyfikowanym pochodzeniu towaru i wdrożeniu przepisów upoważniających do weryfikacji na podstawie art. 29 ust. 1 WKC oraz art. 181a rozporządzenia nr 2454/93.

Skarżący podkreślił również, że należytej wykładni art. 90 TWE w związku z art. 3 i art. 18 Umowy pomiędzy EWG a Konfederacją Szwajcarską w związku z art. 300 ust. 7 i ust. 1 TWE dokonał ustawodawca w nowo uchwalonej ustawie z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego. Skarżący zacytował fragment z projektu ustawy, w brzmieniu: "zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami prawo o ruchu drogowym. Stąd z uwagi na równość podmiotów uzasadnione jest objęcie omawianym prawem do zwrotu także akcyzy zapłaconej z tytułu importu samochodów osobowych. Ponadto należy zauważyć, że do towarów będących przedmiotem wymiany handlowej między Unią Europejską a państwami trzecimi mogą znaleźć zastosowanie umowy międzynarodowe (...), które zawierają przepisy zakazujące stosowania praktyk dyskryminujących między produktami jednej z umawiających się stron i produktami pochodzącymi z obszaru drugiej umawiającej się strony. Zatem w swej treści zawierają dyspozycję podobną do treści art. 90 TWE".

Obowiązek stosowania umów międzynarodowych wynika z samej Konstytucji RP, stosownie do treści art. 8 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3, zgodnie z którymi ratyfikowane umowy międzynarodowe są źródłem powszechnie obowiązującego prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, podstawy na których ją oparto nie popierają bowiem wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie. Zakres kognicji Sądu rozpoznającego skargę kasacyjną wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na podstawach, określonych w art. 174 p.p.s.a. i uzasadnionych w treści skargi. Stosownie zaś do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwojakich podstawach, a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1) oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).

Rozpoznawaną skargę kasacyjną oparto na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit.a p.p.s.a. przez mylne zrozumienie przepisów wskazanych w pkt 1 i 2 wniesionego środka odwoławczego.

Wobec tak sformułowanych zarzutów podkreślić należy - co skarżący trafnie podniósł, powołując postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r. sygn. akt CKN 102/99 - że mylne rozumienie treści określonej normy prawnej to naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

Ocena zarzutu błędnej wykładni art. 29 ust. 1 WKC oraz art. 181a rozporządzenia nr 2454/93 wymaga zwrócenia uwagi, że WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ograniczył się do przytoczenia treści ww. przepisów i - oceniając ich zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy - oparł się na ich literalnym brzmieniu.

W skardze kasacyjnej zaś jej autor nie tylko nie wyjaśnił, dlaczego interpretacja przepisów zgodna z ich literalnym brzmieniem jest niewłaściwa, ale i nie wskazał jak powyższe przepisy winny być interpretowane. Twierdzenie zaś, że w oparciu o powyższe przepisy niezasadnie zakwestionowano wartość celną towaru, uwidocznioną na przedłożonych przez stronę dokumentach, świadczy o tym, że kastor w istocie zmierza do podważenia prawidłowości zastosowania tych przepisów w okolicznościach niniejszej sprawy.

Odnosząc się do tak sformułowanej podstawy kasacyjnej należy podkreślić, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest przyjąć za wiążący stan faktyczny ustalony w sprawie i uznany przez WSA przy wyrokowaniu za prawidłowy.

Zgodnie z niekwestionowanym stanem faktycznym skarżący do zgłoszenia celnego dołączył rachunek zakupu samochodu w szwajcarskiej firmie A. za kwotę 4000 CHF, władze szwajcarskie nie potwierdziły autentyczności przedstawionego rachunku.

W tym stanie rzeczy istniały uzasadnione wątpliwości - w rozumieniu art. 181 a ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 - że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC i organy celne nie musiały ustalać wartości importowanego towaru z zastosowaniem wartości transakcyjnej, lecz mogły wartość tą ustalić z wykorzystaniem metod zastępczych, o których mowa w art. 30 i 31 WKC.

Zatem stan faktyczny ustalony w sprawie trafnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w objętych zarzutami skargi kasacyjnej normach prawnych. Tym samym zarzut, że z naruszeniem ww. przepisów niezasadnie zakwestionowano wartość celną uwidocznioną w przedstawionych przez stronę dokumentach jest chybiony.

Niezasadny jest również drugi z podniesionych zarzutów.

Art. 90 ust. 1 TWE stanowi, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Zgodnie z art. 300 ust. 7 ww. Traktatu umowy zawarte zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule wiążą instytucje Wspólnoty oraz Państwa Członkowskie.

Istotnie art. 3 i art. 18 Umową pomiędzy EWG a Konfederacją Szwajcarską przewidują preferencje celne i - między innymi - podatkowe we wzajemnej wymianie handlowej między obu Umawiającymi się Stronami. Pierwszy z nich ustanawia zakaz wprowadzania nowych ceł przywozowych w wymianie handlowej między Wspólnotą a Szwajcarią (ust. 1) i przewiduje harmonogram stopniowego znoszenia ceł przywozowych (ust. 2). Pierwszy akapit drugiego przepisu nakłada natomiast - na obie Umawiające się Strony - powinność powstrzymania się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się Strony.

Zauważyć jednak należy, że w myśl art. 2 in principio Umowy, ma ona zastosowanie jedynie do produktów pochodzących ze Wspólnoty i ze Szwajcarii.

Określenie "produkty pochodzące" ma jednak w prawie wspólnotowym (a także w samej Umowie) specyficzne, formalnoprawne znaczenie. Nie może być w każdym razie interpretowane tak, jak w języku potocznym. W rozpatrywanym wypadku chodzi o znaczenie, jakie temu zwrotowi nadały Strony w Protokole 3 do analizowanej Umowy, dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Z uregulowań zawartych w tymże Protokole 3 wynika natomiast, że produkty pochodzące - w rozumieniu tegoż Protokołu - podlegają przy przywozie do Wspólnoty i do Szwajcarii postanowieniom umowy "pod warunkiem" przedłożenia stosownego świadectwa przewozowego (oznaczonego symbolami "A.CH.1" lub "A.W.1" - art. 8 ust. 1 i 2 Protokołu), wystawianego wyłącznie na pisemny wniosek eksportera, sporządzonego na przewidzianym do tego celu formularzu. Z takiego uregulowania wynika niezbicie daleko posunięty formalizm, którego zachowanie umożliwia dopiero skorzystanie z preferencji celnych i podatkowych przewidzianych w Umowie, o których wcześniej była mowa.

Nie jest w sprawie podważane, że skarżący nie przedstawił świadectwa przewozowego A.CH.1 lub A.W.1 - przewidzianego Protokołem 3 (w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną decyzją nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r.) do umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, dotyczącego definicji "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej.

Braku tego nie sanują inne, przedstawione przez stronę dokumenty, w tym potwierdzające zarejestrowanie samochodu przez uprawnione do tego władze szwajcarskie. Fakt zarejestrowania pojazdu w Szwajcarii nie jest bowiem tożsamy z wykazaniem jego "pochodzenia" z tego kraju (lub ze Wspólnoty), w rozumieniu Protokołu Nr 3.

Skutkiem braku prawem przewidzianego potwierdzenia, że przedmiotowy samochód może być zaliczony do "produktów pochodzących" ze Szwajcarii lub Wspólnoty, jest niedopuszczalność stosowania w rozpoznawanym przypadku Umowy zawartej w 1972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską - ze względu na brzmienie wcześniej już przytoczonego art. 2 (in principio) tej Umowy - co z kolei wyklucza możliwość skorzystania z preferencji celnych i podatkowych przewidywanych w art. 3 i 18 Umowy pomiędzy EWG a Konfederacją Szwajcarską. Powyższego nie podważają też – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - przepisy przywołanej w skardze kasacyjnej ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrz wspólnotowego albo importu samochodu osobowego. Nie ma też znaczenia powoływanie się przez stronę skarżącą kasacyjnie na orzeczenie ETS z dnia 18 stycznia 2007 r., wydanego w sprawie C-313/05 (M.B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w [...]), nawet przy założeniu, że przepis art. 18 umowy dotyczy materii zbliżonej do uregulowania przyjętego w art. 90 TWE. Skoro bowiem w rozpoznawanej sprawie organy celne nie miały obowiązku uwzględniania - w świetle tego co wyżej powiedziano - unormowań Umowy pomiędzy EWG a Konfederacją Szwajcarską, jest oczywiste, że określone w niej zasady nie mogły wiązać na podstawie art. 300 ust. 7 TWE. W sprawie nie miało też zastosowania orzeczenie wstępne ETS z dnia 18 stycznia 2007r., ponieważ dotyczyło ono równego traktowania używanych samochodów (w zakresie podatku akcyzowego) w wymianie handlowej wewnątrz Wspólnoty. Stanowisko takie wyrażane było już w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok WSA 29 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 688/06, wyrok NSA z dnia 29 września 2009 r. sygn.akt I GSK 861/08).

Z tych wszystkich względów, skoro podstawy, na których oparto skargę kasacyjną nie znajdują usprawiedliwienia, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 1 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).