Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda [...] decyzją z dnia 12 stycznia 2011 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. [.] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (także: "skarżąca Spółka") od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia 16 listopada 2010 r.,

nr [...] wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej bezprzewodowej transmisji danych nr KRO [..] L., na dachu istniejącego budynku, na działce nr [..]/5 w L., przy ul. O. [..] i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z budową tej stacji, z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wprowadzenie lub zwiększenie ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich – uchylił zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności prawnych i faktycznych, tzn. z naruszeniem art. 7 i art. 77 ust. 1 (powinno być "art. 77 § 1") k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji nie odniósł się do przedstawionych przez inwestora dokumentów w postaci: 1) analizy środowiskowej stacji bazowej sieci KRO [..] L., 2) kwalifikacji przedsięwzięcia stacji bazowej sieci KRO [..] L. oraz 3) ekspertyzy technicznej dotyczącej możliwości i warunków posadowienia stacji transmisji danych systemu 800/900/1800/2600 MHz na budynku biurowo-handlowo-usługowym w L. przy ul. O. [..]. Wprawdzie starosta stwierdził potencjalne zagrożenie wywoływane przez inwestycję (wynikające z instalacji masztu o wysokości 16 m), mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz uciążliwość dla terenów sąsiednich, to jednak nie wykazał na czym, w jego ocenie, polega to negatywne oddziaływanie. Za niedostateczne uznano przywołanie treści "§ 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury" oraz wskazanie na "zasady wiedzy technicznej", jakie mogłyby doznać naruszenia wskutek realizacji inwestycji bez stosownego pozwolenia. Twierdzenia organu I instancji uznano – na obecnym etapie postępowania wyjaśniającego – za gołosłowne. Organ ten powinien odnieść się wyczerpująco do treści art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Z decyzją nie zgodziła się A. [..] Sp. z o.o., składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze pełnomocnik skarżącej Spółki stwierdziła, że decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 138 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105, art. 107 § 3 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, art. 15 w zw. z art. 140 oraz art. 12 k.p.a., a także z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4, art. 30 ust. 5 i art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepisy art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego naruszono przez to, że zobowiązując organ I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy zaaprobowano przekroczenie terminu 30-dniowego na wydanie sprzeciwu, liczonego od dnia złożenia zgłoszenia. Termin ten ma charakter materialnoprawny i zgłoszenie sprzeciwu po jego upływie (w tym wskutek powrotu sprawy do etapu I instancji) jest nieuprawnione. Niezależnie od tego, naruszeniu uległ art. 12 k.p.a. (zasada szybkości postępowania), gdyż Wojewoda choć sam posiadał kompletny materiał dowodowy nie wydał decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Pominięto przy tym również "cele i założenia" ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010, Nr 106, poz. 675); uchwalając tę ustawę prawodawca miał na celu zwiększenie popytu inwestycyjnego w sferze telekomunikacji, w tym poprzez usunięcie barier prawnych i skrócenie stosowanych procedur. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wyraźnie narusza te wartości. Wojewoda nie wykazał równocześnie, jakiego rodzaju materiał dowodowy powinien zostać uzupełniony w postępowaniu przed organem I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.), choć sam również mógł brakujące dowody uzupełnić na podstawie art. 136 k.p.a. Przeciwnie, to inwestor z własnej inicjatywy dostarczył organowi szereg dokumentów, nie będąc do tego zobligowanym. Do nich Wojewoda również się nie odniósł. W przypadku upływu terminu na zgłoszenie sprzeciwu w dniu ostatecznego załatwienia sprawy, rolą organu jest umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Przepisy art. 15 w zw. z art. 140 k.p.a. naruszono przez to, że organ odwoławczy uchylił się od rozpatrzenia sprawy co do istotny, do czego był zobowiązany zgodnie z treścią zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zebrany materiał dowodowy był kompletny, a z pewnością dostateczny do wydania decyzji merytorycznej w II instancji, gdyż można na jego podstawie stwierdzić, że treść zgłoszenia obejmuje roboty określone w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. To naruszenie prawa spowodowało również w następstwie naruszenie art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż Wojewoda pominął istotne dla sprawy okoliczności i dowody, w tym dowody złożone przez inwestora do akt w toku postępowania I instancji. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono też art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 59 "ustawy środowiskowej". Nie było uprawnione obligowanie organu I instancji do ustalenia, czy projektowana inwestycja należy do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko lub na obszar Natura 2000, skoro akta sprawy zawierają już dowody odpowiednie do sformułowania oceny w tym zakresie.

W szczególności z treści "Kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz "Analizy środowiskowej" można wyprowadzić wniosek, że stacja bazowa będzie zlokalizowana poza obszarami chronionymi oraz poza obszarami wchodzącymi w skład obszaru Natura 2000 oraz że nie należy do inwestycji mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdzenie to oparto na "niedostępnej dla ludności przebywającej w otoczeniu (...) stacji" częstotliwości pola elektromagnetycznego. W sprawie doszło także do naruszenia art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Treść

art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 Prawa budowlanego nie daje, wbrew stanowisku organu, podstawy do twierdzeń, że już samo prawdopodobieństwo (ryzyko, hipotetyczna możliwość) wystąpienia zagrożeń, obliguje inwestora do uzyskania pozwolenia

i wyklucza realizację inwestycji na podstawie zgłoszenia. Każda praca na wysokości (nie wykluczając montażu stacji i anteny) zawsze wiąże się z pewnym stopniem niebezpieczeństwa dla ludzi (np. pracowników instalujących urządzenie w postaci konstrukcji wsporczych). Zaprezentowana przez Wojewodę interpretacja tego przepisu oznaczałaby, że żadne zgłoszenie inwestycji realizowanej na wysokości nie może okazać się skuteczne, a norma wynikająca z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego okazałaby się martwa. Pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji I instancji,

o stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy substytut pełnomocnika skarżącej Spółki podtrzymał wniesioną skargę i jej wnioski. Na pytanie Sądu oświadczył zaś, iż nie jest mu wiadome, aby w sprawie toczyło się postępowanie przewidziane ustawą z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Wyjaśnił ponadto, że starosta kolejną decyzją ponownie wniósł sprzeciw odnośnie zamierzonej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wyłącznie z powodów i przyczyn wskazanych w jej treści.

Na wstępie zaznaczyć trzeba, że organ odwoławczy błędnie przytoczył publikator Prawa budowlanego, jednolity tekst tej ustawy z 7 lipca 1994 r. ogłoszono w Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 (dalej powoływana jako Upb) opublikowanym w dniu 23 grudnia 2010 r. Wydając zatem decyzję w dniu 12 stycznia 2011 r. Wojewoda [...] powinien przywołać w podstawie prawnej swej decyzji ten właśnie publikator. Uchybienie to oczywiście nie ma większego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Odnośnie zarzutu podnoszonego w skardze oraz w wystąpieniu substytuta pełnomocnika skarżącej spółki o tym, że wobec upływu terminu materialnoprawnego, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Upb, w dacie orzekania przez wojewodę i braku możliwości w związku z tym wydania decyzji opartej na dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a., to Sąd go nie podziela. W literaturze odnoszącej się do problematyki zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dopuszczalność wydania decyzji opartej na cyt. przepisie bądź to w ogóle nie jest kwestionowana (por. B. Majchrzak, Procedura zgłoszenia robót budowlanych, Warszawa 2008, s. 96), bądź też dopuszcza się wyjątkowo, aby można było z takiego rozstrzygnięcia skorzystać w postępowaniu odwoławczym właśnie wtedy, gdy "stwierdzone zostaną braki w zgłoszeniu, co do których organ I instancji nie wezwał zgłaszającego do ich usunięcia" (M. Laskowska, Instytucja zgłoszenia robót budowlanych w ustawie – Prawo budowlane, Gdańskie Studia Prawnicze, Tom XIV, 2005, s. 443). Zresztą kwestia ta w realiach przedmiotowej sprawy nie ma przesądzającego znaczenia, z punktu widzenia naruszenia przez organ odwoławczy innych przepisów prawa, które nie zostały przez skarżącą dostrzeżone.

Zasadny w ocenie Sądu jest natomiast zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja Wojewody [...] w podstawie prawnej wskazuje właśnie na art. 138 § 2 k.p.a. stanowiący przesłankę do wydania tzw. decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przepis powyższy w dacie wyrzekania przez skarżony organ określał, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności faktyczne należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W literaturze prawniczej zwracano uwagę, że decyzja tego typu nie może zostać wydana w innych przypadkach niż wskazane w art. 138 § 2 k.p.a., żadne inne wady postępowania ani wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu (tak B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 592). Nie jest to jednak stanowisko jedyne, przeciwnicy takiego poglądu afirmują tezę, iż decyzja z art. 138 § 2 k.p.a. nie może być traktowana w sposób wyjątkowy (por. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Bibliografia..., Kraków 2000, s. 766). Trzeba tu jednak zaznaczyć, że organ odwoławczy ma możliwość uzupełnienia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie, albo może zlecić uzupełnienie takiego postępowania organowi I instancji w trybie art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu, tylko konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w "znacznej części", albo zupełny brak takiego postępowania przed I instancją, uprawnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej i zwrotu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z uzasadnienia decyzji nie sposób wywieźć, jakie fakty nie zostały wyjaśnione przez organ I instancji. Organ odwoławczy, nie wskazywał zresztą okoliczności faktycznych, jakie należy mieć na względzie, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, za nietrafne należy uznać celu wydania kasacyjnej decyzji połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia w tym, że umożliwi to organowi I instancji ocenę przedłożonego materiału dowodowego. Przyczyną podjęcia decyzji kasacyjnej nie może być to, że organ I instancji, w ocenie organu odwoławczego, bądź to pominął i nie ocenił przedłożonych przez inwestora dokumentów i opracowań, bądź to jego wywody w oznaczonym zakresie (a to co się tyczy przyszłych ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich) zostały przez instancję odwoławczą uznane za gołosłowne.

W literaturze przedmiotu zwraca się ponadto uwagę, że korzystanie z tego typu rozstrzygnięcia, jakie jest objęte skargą Spółki, nie może być stosowane przy posługiwaniu się wykładnią rozszerzającą (por. G. Łaszczyca, w: G. Łaszczyca, A. Matan, Cz. Martysz: Postępowanie administracyjne ogólne, C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 748). Wyjątkowy charakter decyzji kasacyjnej wynika także z obowiązującej zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) oraz zasady ogólnej załatwiania spraw (art. 7 k.p.a.). Organ odwoławczy jest, co do zasady, zobowiązany do dążenia, aby merytorycznie sprawę administracyjną załatwić.

Zawarte w decyzji Wojewody [...] wywody odnoszące się do nakazu uwzględnienia przez organ wnoszący sprzeciw treści art. 29 ust. 3 Upb, w ocenie Sądu, nie usprawiedliwiają zasadności oparcia decyzji na normie art. 138 § 2 k.p.a. W tym aspekcie wywód zaskarżonej decyzji w zdaniu na s. 4 od słów "Istotą sprawy..." i dalej "...zresztą na wezwanie organu... w zestawieniu z przepisem..." jest wadliwy z powodów gramatycznych. Nie sposób dociec w tym fragmencie stanowiska Wojewody kierunku argumentacji, skoro zdanie powyższe z punktu widzenia składni języka polskiego jest błędnie skonstruowane.

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji dotknięte jest tego rodzaju uchybieniami, które nakazują jej wzruszenie. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa, subsumpcji normy prawnej oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Zatem ocenie Sądu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (tak NSA w wyroku z 15.11.2000 r. I SA/Gd 668/98, baza orzecz. LEX Nr 47109). W orzecznictwie wypowiedziano pogląd, że dopuszczalne jest nawet wzruszenie przez sąd administracyjny decyzji administracyjnej z powodu wadliwości stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu, mimo że jej sentencja jest zgodna z prawem (por. wyrok NSA z 5.02.1990 r., IV SA 832/89, opubl. ONSA Nr 2-3/1990, poz. 31). Za dopuszczalnością samego zaskarżenia uzasadnienia decyzji, zwłaszcza decyzji kasacyjnej wydanej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. opowiadał się NSA w wyroku z 20.05.1998 r. I SA 1896/97, (baza orzecz. LEX nr 44519), wskazując na istotną funkcję wewnętrzną uzasadnienia. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w k.p.a. odnośnie nakazu prawidłowego uzasadniania swego rozstrzygnięcia. Skoro w podstawie prawnej powołano art. 138 § 2 k.p.a., należało przytoczyć jego treść, albowiem z mocy art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie prawne decyzji to "wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Zaskarżona decyzja opierając się na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. nie zawiera jego przytoczenia oraz wyjaśnienia jego treści, zatem uchybia wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. art. 28 ust.1 Upb "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Z kolei art. 29 ust. 1 Upb stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa m. in.: wolno stojących kabin telefonicznych, szaf i słupków telekomunikacyjnych (pkt 7); instalacji telekomunikacyjnych w obrębie budynków będących w użytkowaniu (pkt 27). Zgodnie z art. 29 ust. 2 Upb pkt 15 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Należy jednak zauważyć, że w myśl art. 29 ust. 3 Upb "Pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko" (dalej jako "ustawa środowiskowa"). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy środowiskowej przez "ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (pkt 8), zaś pod pojęciem "przedsięwzięcia" rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (pkt 13). Nie ulega zatem wątpliwości, że zamierzenie inwestycyjne skarżącej Spółki jest przedsięwzięciem w rozumieniu ustawy środowiskowej. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej "Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1". Działając na podstawie art. 60 ustawy środowiskowej Rada Ministrów określiła w rozporządzeniu z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) zarówno przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Cyt. rozporządzenie weszło w życie dzień przed wydaniem sprzeciwu przez organ I instancji. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby Wojewoda dokonał kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia z uwzględnieniem przepisów cyt. rozporządzenia. Zwrócić trzeba także uwagę, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś ocenę tę, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (ust. 2 cyt. przepisu). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej). Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś z art. 72 ust. 1a cyt. ustawy wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych (podkr. Sądu) oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Uwzględniając treść art. 75 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz zakres planowanego przedsięwzięcia przez skarżącą spółkę uznać należy, że organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach byłby Burmistrz Miasta [..].

Z akt sprawy nie wynika, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia została wydana czy też nie. Faktu tego nie ustalił Wojewoda w prowadzonym postępowaniu, czym naruszył obowiązek podjęcia wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Faktu tego nie można było bezspornie ustalić także w trakcie rozprawy przed Sądem, a ustalenie powyższe ma istotne znaczenie dla kierunku orzekania przez organy rozpoznające zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, albowiem z mocy art. 30 ust. 6 pkt 2 Upb właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli m.in. wykonywanie robót budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (podkr. Sądu). Brak takiego ustalenia, jak również inne uchybienia zawarte w zaskarżonej decyzji doprowadziły Sąd do wniosku, że została ona podjęta z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym innym niż dające podstawę do wznowienia postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa), to zaś nakazywało ją uchylić.

Uwzględnienie skargi uzasadniało zasądzenie kosztów postępowania sądowego na zasadzie art. 200 Ppsa. Sąd uznał, że wobec faktu wydania kolejnej decyzji o sprzeciwie przez starostę, co wynika z wyjaśnień substytuta pełnomocnika skarżącej Spółki bezprzedmiotowe jest opatrywanie wyroku klauzulą ochrony tymczasowej z art. 152 Ppsa.