Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.C. o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 752/23 w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] marca 2023 r. nr SKO.OG/41.12/33/2023/6305 w przedmiocie ochrony zwierząt postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Wyrokiem z 17 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 752/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] marca 2023 r. nr SKO.OG/41.12/33/2023/6305 w przedmiocie ochrony zwierząt.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, sporządzonej przez adwokata, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł m.in. o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.).

Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie, Sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do tzw. przedsądu. Bada jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może prowadzić w okolicznościach danej sprawy, wskazanych przede wszystkim przez skarżącego we wniosku, do zagrożenia w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić także należy, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe, niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Każdy bowiem akt prawny wywołuje określone skutki prawne, nie wszystkie jednak podlegają ochronie tymczasowej.

Co istotne, postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać na konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której przedmiotem jest tymczasowe odebranie zwierzęcia skarżącej kasacyjnie, nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odniesiono się jedynie do kwestii zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku, a zupełnie pominięto kwestię związaną z uprawdopodobnieniem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ustawodawca natomiast w żaden sposób nie wiąże wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję czy skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji. Skarżąca kasacyjnie, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, nie uprawdopodobniła nawet w najmniejszym stopniu ani zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody, ani nieodwracalności skutków wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się do wskazania, że "zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Za przesłanki mogące świadczyć o wystąpieniu tak dalekich skutków jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sposób uznać luźno przywołanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności związanych z wiekiem odebranego zwierzęcia czy częstym przebywaniem skarżącej kasacyjnie w schronisku, w którym znajduje się zwierzę, bez wyraźnego powiązania ich z rzeczywiście występującymi przesłankami z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy ponadto wyjaśnić, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki

składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie strony ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja dotycząca czasowego odebrania zwierzęcia została wykonana. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zwierzę zostało odebrane skarżącej kasacyjnie w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2022 r. poz. 572 ze zm.) i przekazane Schronisku [...] w [...] do dnia wydania orzeczenia o przepadku zwierzęcia lub umorzenia postępowania karnego w sprawie. Tym bardziej brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku z uwagi na okoliczność, że zaskarżona decyzja została już zrealizowana.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.