Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 marca 2023 r. nr SKO.OG/41.12/33/2023/6305 w przedmiocie ochrony zwierząt oddala skargę.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 9 marca 2023 r. nr SKO.OG/41.12/3 3/2023/0305, wydana na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 572, ze zm.) – dalej "u.och.z", art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) – dalej: "k.p.a." utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. (dalej: "organ I instancji") z dnia 14 lutego 2023 r. nr [...] o czasowym odebraniu pani M. C. (dalej: "strona" lub "skarżąca") zamieszkałej w J. przy ul. [...] psa i przekazaniu go do Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w J. przy ul. [...] , na okres do dnia wydania przez Sąd orzeczenia o przepadku zwierzęcia lub umorzeniu postępowania karnego w sprawie.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Miejski Policji w J. pismem z dnia 29 listopada 2021 r. zawiadomił Prezydenta Miasta J. o odebraniu przez funkcjonariuszy psa, wyglądem przypominającego bernardyna, w dniu 25 listopada 2021 r., w trybie art. 7 ust. 3 u.och.z. jego właścicielce tj. stronie, z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] w J. . Po otrzymaniu zawiadomienia organ I instancji pismem z dnia 2 grudnia 2021 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji wydał dnia 14 lutego 2023 r. decyzję nr [...] o czasowym odebraniu zwierzęcia i przekazaniu go do Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w J. przy ul. [...] , na okres do dnia wydania przez Sąd orzeczenia o przepadku zwierzęcia lub umorzeniu postępowania karnego w niniejszej sprawie. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 7 ust. 2 u.och.z.

W uzasadnieniu organ I instancji zawarł szczegółowy, wielostronicowy opis wszystkich działań czynności związanych z odebraniem stronie psa, przedstawił przebieg postępowania wyjaśniającego i omówił całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazał, że odbiór zwierzęcia odbył się przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w J. . Wskazał, że z notatki urzędowej z dnia 25 listopada 2021 r. policjanta wynika opis interwencji, w wyniku której dokonano odbioru zwierzęcia. W dniu 25 listopada 2021 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w J. wraz prokuratorem Prokuratury Rejonowej w J. udali się na ul. [...] celem realizacji postanowienia o żądaniu wydania rzeczy oraz o przeszukaniu z dnia 25 listopada 2021 r. wydanym przez Prokuraturę Rejonową w J. . Na miejscu interwencji obecni byli również: przedstawicielka stowarzyszenia "A" " lek. wet. H.M. , Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. W. B. oraz Powiatowy Inspektor Inspektoratu Weterynarii w W. A. M . Organ podkreślił, że z opisu mieszkania strony wynika, że jego stan był zły, mieszkanie było bardzo zaśmiecone różnymi materiałami i pozostałościami opakowań, zbrudzone odchodami i unosił się w nim wyczuwalny odór starej żywności, odchodów i brudu. Na ścianach i sufitach natrafiono na liczne przemieszczające się robactwo a w powietrzu znajdowała się duża ilość latających much. W mieszkaniu znajdował się pies przypominający wyglądem bernardyna, który wyglądał na zaniedbanego i brudnego. Stan psa został poddany ocenie lekarza weterynarii. Stwierdzono, że dalsze przebywanie psa w niewłaściwych warunkach sanitarno-bytowych może realnie zagrażać jego życiu lub zdrowiu a obecny na miejscu prokurator podjął decyzję o zabezpieczeniu psa w schronisku. Z interwencji sporządzony został materiał zdjęciowy obrazujący stan mieszkania strony i psa. O decyzji umieszczenia psa w schronisku dla zwierząt prokurator poinformował właścicielkę, która początkowo nie chciała wydać psa jednak po rozmowie umożliwiła rakarzowi zabranie psa do schroniska.

Od ww. decyzji strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie podnosząc, zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, a to :

- art. 7 w zw. z art 77 § 1 oraz art 80 w zw. z art 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej i obiektywnej analizy stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy oraz dokonanie ustaleń niemających potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w tym w szczególności poprzez przyjęcie iż w niniejszej sprawie zachodziła potrzeba interwencyjnego odebrania zwierzęcia;

- art. 10 § 1 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez całkowity brak informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a w konsekwencji pozbawienie strony możliwości działania w sprawie, w szczególności poprzez odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania świadka I. J. (w sytuacji gdy przesłuchanie rozpoczęto) i ostateczne odebrania od świadka zeznań na piśmie, bez uprzedniego umożliwienia skarżącej jakiegokolwiek sformułowania własnych pytań;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego , a to :

- art. 7 ust 3. u.och.z. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w sprawie zaktualizowały się przesłanki zastosowania powołanego przepisu, podczas gdy zastosowanie przepisu w sprawie było całkowicie niedopuszczalne;

W związku z podniesionymi zarzutami strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmowę odebrania stronie zwierzęcia lub ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniosła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania niniejszego odwołania.

W uzasadnieniu odwołania strona stwierdziła m.in., że uzasadnienie decyzji zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający poznanie toku rozumowania organu I instancji, a co za tym idzie jego instancyjną kontrolę. Ponadto skarżąca powołała się na treść uchwały Sądu Najwyższego z 23.01.2023 r. wydanej w sprawie I Zł 39/22, gdzie Sąd Najwyższy dokonywał analizy tych samych dowodów co organ I instancji, wyciągając z nich całkowicie odmienne wnioski. Postępowanie przed Sądem Najwyższym dotyczyło wniosku prokuratora o zezwolenie na pociągnięcie strony do odpowiedzialności karnej. Sąd Najwyższy po przeprowadzeniu postępowania odmówił zezwolenia na pociągnięcie skarżącej do odpowiedzialności karnej. W ocenie skarżącej stanowisko Sądu Najwyższego, iż w sprawie nie sposób mówić o przestępstwie znęcania się nad zwierzęciem powinno być uwzględnione w sprawie o odebranie zwierzęcia. Zdaniem skarżącej organ powinien również uwzględnić opinię behawioralną B. L. , czego nie uczynił.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania. Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania i stwierdziło, że są one bezzasadne. W ocenie Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości, że odebranie psa stronie nastąpiło zgodnie z przepisami prawa, bowiem ziściła się przesłanka z art. 7 ust. 3 u.och.z. Kolegium odwołało się w swojej argumentacji m.in. do notatki policyjnej opisującej przebieg interwencji, do opinii lekarzy weterynarii dotyczących zdrowia psa czy do wyjaśnień I. J. – pracownicy schroniska dla zwierząt. W ocenie Kolegium jej wyjaśnienia są spójne z ustaleniami dokonanymi bezpośrednio po odebraniu psa, co potwierdza ich wiarygodność. Z wyjaśnień tych wynika także, że pies był już raz odebrany stronie. Interwencja z dnia 25 listopada 2021 r. nastąpiła po 36 dniach od przekazania psa stronie. W czasie tego pobytu w domu strony pies schudł dodatkowo o kilogram.

Odnosząc się do stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w uchwale z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. akt I ZŁ 39/22 Kolegium stwierdziło, że nie mając dostępu do tekstu źródłowego tej uchwały nie może zweryfikować prawdziwości cytatu. Uchwała Sądu Najwyższego nie jest opublikowana w bazie orzeczeń, natomiast z informacji dostępnych na stronie Sądu Najwyższego wynika, że została ona zaskarżona co sugeruje, że nie jest ona prawomocna. Kolegium podkreśliło, że organy administracji publicznej nie są związane oceną prawną wyrażaną w postanowieniach z zakresu zezwolenia na pociągniecie do odpowiedzialności karnej.

Kolegium odniosło się również do opinii B. L. przedstawionej przez stronę w trakcie postępowania przed organem I instancji i wskazało, że przedmiotowa opinia behiawioralna nie może być potraktowana jako dowód z opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. jako, że taki status posiadają tylko opinie sporządzane na zlecenie organu. Opinia ta jest jednak dokumentem prywatnym i może służyć za dowód w postępowaniu administracyjnym, którego wiarygodność i treść podlega ocenie organu. Kolegium uznało, że opinia ta nie jest wiarygodna w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności w zestawieniu z treścią opinii lekarzy weterynarii badających psa skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez całkowity brak informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a w konsekwencji pozbawienie strony możliwości działania w sprawie, w szczególności poprzez odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania świadka I. J. (w sytuacji gdy przesłuchanie rozpoczęto) i ostateczne odebrania od świadka zeznań na piśmie, bez uprzedniego umożliwienia skarżącej jakiegokolwiek sformułowania własnych pytań Kolegium wskazało, że pełnomocnik strony nie wskazał, aby opisane uchybienie organu miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Ponadto po otrzymaniu pisemnych wyjaśnień I. J. organ I instancji zawiadomił stronę o zgromadzeniu materiału dowodowego. Strona lub jej pełnomocnik, przez 14 dni mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy, wnosić uwagi i wnioski o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ale tego nie uczynili.

Kolegium zgodziło się, ze stroną co do zarzutu dotyczącego braku analizy przez organ I instancji zgromadzonych dowodów zwłaszcza w zakresie subsumpcji stanu faktycznego pod dyspozycję powołanego przepisu prawa. W ocenie skarżącego, co potwierdziło Kolegium, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., ale Kolegium uznało jednak, że nie jest to jednak wada skutkująca koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Takie działanie mogłoby mieć miejsce wyłącznie w przypadku, gdyby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a.).

W ocenie Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie, że w sprawie doszło do ziszczenia się przesłanki z art. 7 ust. 3 u.o.ch.z.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, i zarzuciła jej:

I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, a to

- art. 105 § 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy postępowanie w niniejszej sprawie w stosunku do skarżącej winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe;

- art. 7 w zw. z art 77 § 1 oraz art 80 w zw. z art 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej i obiektywnej analizy stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy oraz dokonanie ustaleń niemających potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w tym w szczególności uznanie, że życie i zdrowia psa skarżącej było zagrożone, oraz że zaktualizowały się przesłanki jego odbioru w trybie wynikającym z wydanych decyzji;

- wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób, w szczególności w zakresie w jakim organ wskazuje, że uchwała SN nie ma dla sprawy znaczenia, podczas gdy w sytuacji jej uprawomocnienia uniemożliwi ona prowadzenie postępowania karnego wobec skarżącej, co ma nierozerwalny związek z postępowaniem o odebranie zwierzęcia.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego , a to :

- art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji gdy nie zaktualizowały się przesłanki zastosowania ww. przepisu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o:

- uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

- uchylenie w całości również decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

- o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W dniu 30 października 2023 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo skarżącej, w którym poinformowała Sąd, że wypowiedziała pełnomocnictwo swoim pełnomocnikom procesowym, którzy reprezentowali ja w postępowaniu przed sądem i wniosła o przeprowadzenie rozprawy z jej udziałem w siedzibie Sądu.

W dniu rozprawy strona stawiła się osobiście przed sądem i w uzupełnieniu zarzutów skargi zaprzeczyła wszystkim faktom wynikającym z materiału dowodowego sprawy. Stwierdziła, że zajmowała się psem, że jej mieszkanie było czyste i zostało zdemolowane przez interweniujących w dniu 25 listopada 2022 r. Pies był dobrze karmiony wysokiej klasy karmami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U z 2022 r. poz. 2492 ) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej " p.p.s.a.", sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Zgodnie z art. 6 ust. 1a u.och.z. zabrania się znęcania nad zwierzętami. Natomiast art. 6 ust. 2 stanowi, że przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10). Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 u.och.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne (pkt 1). Art. 7 ust. 1a stanowi zaś, że decyzja, o której mowa, w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Zgodnie z ust. 2 art. 7 decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu, a stosownie do art. 7 ust. 4 w przypadkach, o których mowa w ust. 1 kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Natomiast art. 7 ust. 6 stanowi, że odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone.

W ocenie Sądu kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest zgodna z prawem. W szczególności stwierdzić należy, że ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalał na zastosowanie instytucji czasowego odebrania zwierzęcia w trybie art. 7 ust. 1 u.och.z. W sprawie jest bezsporne, że właścicielem psa jest skarżąca. Pies został umieszczony w schronisku, którego organ prowadzący wyraził na to zgodę. Ze znajdującego się w sprawie obszernego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że pies utrzymywany był przez skarżącą w dramatycznych warunkach higienicznych. W domu znajdowały się sterty śmieci, odchody psa znajdowały się na podłodze, a w otwartych puszkach z karmą zaległy się czerwie. W domu panował odór zepsutego jedzenia i ekskrementów. Opinie lekarzy weterynarii badających psa potwierdziły, że w dniu jego odebrania skarżącej tj. 25 listopada 2022 r. zdrowie psa było zagrożone. Dla zastosowania art. 7 ust. 3 u.och.z., na co zwróciła uwagę również skarżąca w uzasadnieniu skargi, wystarcza istnienie stanu zagrożenia zdrowia, nie zaś wykazanie, że konkretne naruszenie zdrowia nastąpiło. Ocena, czy doszło do znęcania się nad zwierzętami w postaci "utrzymywania zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa" wymaga odwołania się w pewnym zakresie do kryteriów pozaprawnych, zasad doświadczenia życiowego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1027/17, Lex nr 2437819). Zadaniem Sądu w sprawie zebrany został wystarczający materiał dowodowy, obrazujący warunki przebywania psa u skarżącej. Jego zawartość nie pozostawia wątpliwości, że doszło do wyczerpania przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 pkt 10 u.och.z. oraz że istniały podstawy do interwencyjnego odebrania psa skarżącej. Szczegółowo ustalony stan faktyczny został przywołane szczególnie w uzasadnieniu organu I instancji. Istotną okolicznością wynikająca z materiału dowodowego sprawy jest okoliczność, że pies skarżącej był już raz jej odebrany i zaledwie po 36 dniach pobytu w domu skarżącej doszło do drugiej interwencji w jego sprawie z udziałem policji i prokuratora. W ocenie Sądu konsekwencją powyższego było wydanie przez organ I instancji decyzji w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy.

Podniesione w odwołaniu od decyzji i przywołane przez skarżącą stanowisko Sądu Najwyższego w uchwale dotyczącej zezwolenia na pociągniecie skarżącej do odpowiedzialności karnej nie ma charakteru wiążącego dla organów administracji i dla sądu administracyjnego. Zauważyć bowiem należy, że przepisy ustawy o ochronie zwierząt w zakresie, w jakim pozostawiają wydanie rozstrzygnięcia organom administracyjnym, nie uzależniają ich podjęcia od istnienia winy, czy też jej braku po stronie właściciela. Nie jest rolą organu administracji ustalanie, czy doszło do zawinionego znęcania się nad zwierzęciem, czy też nie. Rolą organu jest natomiast reagowanie w takich sytuacjach, w których stan faktyczny wskazuje na to, że zwierzę może być traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Wykazanie winy jest natomiast konieczne w sądowym postępowaniu karnym, którego wynik przesądza o dalszym losie zwierzęcia (art. 7 ust. 6 u.och.z.). Odebranie zwierzęcia w trybie art. 7 ust. 1 u.och.z. ma charakter wyłącznie czasowy, a działania w tym kierunku prowadzone przez urzędników i organy orzekające mają na celu zapobieżenie zagrożeniu życia zwierzęcia. Zwrócić przy tym należy uwagę, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Taka wykładnia art. 7 ust.1 u.och.z. znajduje potwierdzenie w judykaturze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 1 czerwca 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1197/02, Lex nr 523943, wprost stwierdził, że "przepisy administracyjnego prawa materialnego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w sprawie odebrania zwierzęcia nie uzależniają czasowego odebrania zwierząt od elementu winy. Samo ustalenie, że zwierzęta utrzymywane są w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa uzasadnia zastosowanie tej sankcji administracyjnej w postaci czasowego odebrania zwierząt. Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z 11 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1650/08, LEX nr 523938, podkreślając, że "przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt nie uzależnia orzeczenia o czasowym odebraniu zwierzęcia od wystąpienia znamion czynu zabronionego, po stronie właściciela lub opiekuna zwierzęcia" . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z 10 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 325/18 wskazał, że "dla możliwości czasowego odebrania zwierząt bez znaczenia pozostają również okoliczności związane z wcześniejszym utrzymaniem zwierząt, czy też stanem zdrowia skarżącej". Chodzi zatem o zobiektywizowane okoliczności, wskazujące na to, że sposób traktowania zwierzęcia przez właściciela lub opiekuna powoduje u zwierzęcia ból lub cierpienie albo do niego dopuszcza. Słusznie Kolegium zwróciło również uwagę na stanowisko Naczelnego zawarte w wyroku z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 659/18.

Sąd zgadza się również ze stanowiskiem Kolegium odnoszącym się do sformułowanych w skardze zarzutów, które w znacznej mierze są powtórzeniem zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Kolegium dostrzegło wadliwość uzasadnienia decyzji organu I instancji ale uznało, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala mu na uznanie, że ta decyzja co do rozstrzygnięcia jest prawidłowa. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem Kolegium co do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dokonując oceny opinii behawioralnej B. L. Kolegium odniosło się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w tym do znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji fotograficznej oraz obiektywnych badań lekarskich psa. W konsekwencji Kolegium uznało ją za niewiarygodną.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i treść uzasadnień kontrolowanych rozstrzygnięć organów orzekających w sprawie nie pozwalają stwierdzić, aby decyzja o zatrzymaniu psa skarżącej przekroczyła granice uznania administracyjnego i wynikła z wadliwie ustalonego stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.