Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 509/22 w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 lipca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 509/22, po rozpoznaniu skargi B.Ł. (dalej: wnioskodawca, strona) na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej (dalej: Komendant GŻW; KGŻW) z [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną dla celów kolekcjonerskich: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w Elblągu (dalej: Komendant OŻW, KOŻW) z [...] października 2021 r. i orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Wnioskodawca, będąc szeregowym pełniącym zawodową służbę wojskową w [...] pułku artylerii w W., wystąpił 19 lipca 2001 r. (powinno być 2021 r.) do KOŻW z kolejnym wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich. Oświadczył, że nie zachodzą po jego stronie negatywne przesłanki uniemożliwiające przyznanie prawa do broni, jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i kolekcjonerskim "K.", a obecnie, w ramach obowiązków służbowych, przydzielono mu karabin kbs Beryl C.

Komendant OŻW, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z [...] października 2021 r. wydał decyzję odmowną. Uznał, że wydane wobec strony dwa skazujące wyroki karne, mimo zatarcia skazania, uzasadniają brak wystąpienia przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: u.b.a.).

Po rozpatrzeniu odwołania strony, KGŻW, wspomnianą decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Podtrzymał argumentację KOŻW, że wnioskodawca może stanowić zagrożenie. Odnosząc się do odwołania wyjaśnił, że odbywanie przez stronę czynnej służby wojskowej nie ma znaczenia przy ocenie wniosku, gdyż oceniane są inne przesłanki do wydania pozwolenia, a inne do czynnej służby wojskowej (w oparciu o inne ustawy). Zdaniem organu odwoławczego upłynęło zbyt mało czasu, aby uznać trwałą zmianę postępowania skarżącego. Organ zgłosił wątpliwość, czy zważywszy na przeszłość, strona nie użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Doszedł do wniosku, że strona nie spełnia przesłanki art. 10 ust. 1 u.b.a. - niestwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i dlatego nie zasługuje na zaufanie w kwestii wydania jej pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy, uznając ją za zasadną, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) uchylił decyzje organów obu instancji. Zdaniem WSA organy administracyjne dokonały wybiórczych ustaleń faktycznych w oparciu o zebrany materiał dowodowy w sprawie i ocen, czym naruszyły określoną art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) zasadę zaufania do organów państwa. Opinia organu, że skarżący nie zasługuje na zaufanie w kwestii wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich i nie spełnia przesłanki art. 10 ust. 1 u.b.a., tj. niestwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z uwagi na wyłączną przesłankę karania w kontekście czynnej służby wojskowej z powierzeniem mu broni, wskazuje na przekroczenie granic uznania administracyjnego. Sąd, odwołując się do orzecznictwa, podniósł, że badanie przesłanki z art. 10 ust. 1 u.b.a.- zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, musi polegać na precyzyjnej analizie nie tylko przeszłego zachowania się wnioskodawcy, ale przede wszystkim badaniu stanu obecnego – jakie jest jego zachowanie, jaka jest jego postawa w zakresie przestrzegania prawa oraz aktualna opinia z miejsca zamieszkania, opinia służbowa, karalność.

Organy Żandarmerii Wojskowej obu instancji, analizując cechy skarżącego pod kątem czy posiadanie przez niego broni może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, zasadnie badały jego wcześniejsze zachowanie w kontekście przestrzegania prawa. Ustaliły, że wnioskodawca miał konflikt z prawem, w przeszłości dopuścił się dwóch czynów zabronionych i orzeczono wobec niego wyroki skazujące. Jednakże, zdaniem WSA, ustalenie organów, że posiadanie przez skarżącego broni może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, nie było wystarczające. Ustalenie to nie zostało poparte dogłębną analizą materiału dowodowego i jest jednostronne, dowolne oraz wykraczające poza swobodną ocenę dowodów. Organy skupiły się wyłącznie na fakcie popełnienia przez skarżącego w przeszłości czynów zabronionych (których naganności sąd nie kwestionuje). Pominęły natomiast zebrane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego dokumenty, z których wynika, że obecnie strona nie figuruje w kartotece KRK, z opinii służbowej dowódcy mjr. T. C. wynika, że wnioskodawca w służbie i życiu codziennym daje świadectwo patriotycznej postawy oraz honoru żołnierza, jak również brak jest przeciwskazań do wydaniu mu pozwolenia na broń palną w celach kolekcjonerskich. Sąd przywołał argumenty strony, że w toku powierzanych czynności z użyciem broni długiej bierze udział w patrolowaniu najtrudniejszego obecnie odcinka na granicy Polski i Białorusi i nakazał ich weryfikację. Potwierdzenie powierzenia skarżącemu przez organ państwowy - Armię Polską broni długiej przy tak odpowiedzialnym zadaniu jak patrolowanie z bronią granicy Państwa na nieustannie "prowokowanym" odcinku, według WSA nie da się pogodzić z podnoszeniem wątpliwości czy strona nie użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd podał, że okoliczność ta wymaga albo jej uwzględnienia na podstawie oświadczenia skarżącego i uwzględnienia złożonego wniosku, albo, w przypadku wątpliwości, sprawdzenia poprzez wezwanie o stosowny dowód lub opinię.

Sąd za istotny uznał brak skierowania strony na jakiekolwiek dodatkowe badania psychologiczne oraz nieuwzględnienie faktów, że skarżący nie znajduje się w okresie wypowiedzenia, w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią, nie jest negatywnie postrzegany przez sąsiadów.

Co do zasady zgodził się z organem, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustaleń w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celu sprzecznym z interesem porządku publicznego. Podniósł też, że nie można pominąć obecnego zachowania skarżącego, jego obecnej postawy w zakresie przestrzegania prawa, aktualnej opinii z miejsca zamieszkania, opinii służbowej, karalności. Ponadto, w ocenie WSA, organ analizując spełnianie przez skarżącego przesłanki, czy posiadanie przez niego broni może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, nie mógł pominąć faktu, że skarżący jest żołnierzem zawodowym w czynnej służbie wojskowej i spełnia warunki do korzystania i używania broni palnej bojowej i taka też broń jest mu powierzona.

Argument organu, że od zatarcia skazania upłynęło zbyt mało czasu, według WSA należało ocenić wraz z faktem, że od czasu wspomnianych zdarzeń karalnych skarżący wstąpił do Wojska Polskiego i sprawuje służbę już od kilku lat z pozytywnymi ocenami, co potwierdza trwałość zmiany postawy skarżącego co do kwestii przestrzegania prawa i jego postawy w życiu osobistym. Sąd nie miał wątpliwości, że od strony jako czynnego żołnierza zawodowego, od którego społeczeństwo jako od funkcjonariusza publicznego należy wymagać nieskazitelnej postawy zarówno w służbie jak i w życiu osobistym. Sąd zauważył, że wskazany czyn zabroniony miał miejsce przed rozpoczęciem służby wojskowej, a oceniany wniosek jest drugim wnioskiem o pozwolenie na broń.

Dlatego, zdaniem WSA, doszło do naruszenia przez organy zasady wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., wymogów dotyczących uzasadnienia decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo, ma ustosunkowywać się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy.

Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne WSA uznał uchylenie obu decyzji.

Sąd I instancji zalecił, aby organ uwzględnił okoliczności pracy strony z bronią na bardzo wrażliwym odcinku granicy państwa bądź poprzez jej uwzględnienie w oparci o oświadczenie skarżącego bądź poprzez stosowne uzupełnienie materiału dowodowego a następnie dokonanie ponownej kompletnej oceny sprawy nie budzącej uzasadnionych wątpliwości co do zastosowanej argumentacji.

Z wyrokiem WSA nie zgodził się organ - Komendant GŻW i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie

1) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że organ administracji publicznej dokonał wybiórczych, jednostronnych oraz dowolnych ustaleń faktycznych w oparciu o zebrany materiał dowodowy w sprawie i wyrażonych ocenach, podczas gdy organ ten działając na gruncie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 75 k.p.a., w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w tym mając na względzie fakt dwukrotnego skazania karnego strony oraz wykonywanie zawodu żołnierza (w tym wykonywaniu zadań, przy użyciu broni służbowej na granicy państwowej) dokonały swobodnej (prawidłowej) oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w granicach uznania administracyjnego, w konsekwencji czego dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, z których wynika, że strona stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.b.a. (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, z poźn. zm.);

2) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że organ administracji publicznej pominął niektóre dowody przy wydawaniu swoich decyzji, tj. dowód z KRK, z którego wynika, że strona obecnie nie figuruje w kartotece KRK, dowód z pozytywnej opinii służbowej wydanej przez przełożonego strony oraz oświadczenia strony, że pełni służbę wojskową na odcinku granicy Polski z Białorusią przy użyciu służbowej broni, podczas gdy organ administracji publicznej rozstrzygając niniejszą sprawę, wszystkie te dowody wziął pod uwagę, mając na względzie przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 75 k.p.a.;

3) przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 u.b.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym uznaniu, że do spełnienia przesłanki wydania pozwolenia na broń palną prywatną tj. przesłanki niestanowienia zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, wystarczy aby wnioskodawca był żołnierzem Wojska Polskiego, podczas gdy ustalenie czy wnioskodawca spełnia tę przesłankę powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, na gruncie przepisów k.p.a. przez uprawnione organy Policji/Żandarmerii Wojskowej, które są wyłącznie władne do wydawania pozwolenia na broń palną prywatną w Polsce.

W oparciu o powyższe zarzuty KGŻW wnosił o: uchylenie zaskarżonego kasacyjnie wyroku w całości oraz oddalenie skargi, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz KGŻW kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Wnioskodawca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie żądała przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na mocy art. 182 § 3 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna organu nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy wyjaśnić, że przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Skoro nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlegała uwzględnieniu, a wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.

Nie można podzielić stanowiska Komendanta GŻW, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 10 ust. 1 u.b.a., a w konsekwencji dokonał nieprawidłowej kontroli decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, tj. art. 7 i będących jego rozwinięciem art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz zasady zaufania do organów państwa wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a.

W myśl art. 10 ust. 1 u,b.a. wydaje się pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Co do przesłanki ważnej przyczyny posiadania broni nie było sporu, gdyż wniosek dotyczył pozwolenia na broń dla celów kolekcjonerskich, a strona udokumentowała członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim, czyli wystąpiła przesłanka z art. 10 ust. 2 pkt 6 w zw. z ust. 3 pkt 5 u.b.a.

Natomiast rozbieżności między organami a WSA dotyczyły podejścia do kwestii, czy wnioskodawca stanowił zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jak uważał Komendant GŻW (s. 3 decyzji), skupiając się przede wszystkim na skazaniu strony za przestępstwa, które uległy zatarciu i nie uwzględniając okoliczności pozostawania wnioskodawcy w czynnej zawodowej służbie wojskowej i powierzenia mu broni w trakcie jej wykonywania, a które to okoliczności miały istotny wpływ na ocenę przesłanek z art. 10 ust. 1 u.b.a., jak z kolei uważał Sąd I instancji.

Przed oceną stanowiska WSA, wymaga zauważenia brak konsekwencji w opiniach samych organów, gdyż te same okoliczności według Komendanta OŻW oznaczały, że nie można było przyjąć, aby strona nie stwarzała zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego (s. 3 in fine decyzji), czyli nie była podnoszona kwestia zagrożenia wnioskodawcy dla samego siebie, co z kolei dodatkowo wyartykułował organ II instancji, mimo że odwołanie składała strona.

Ze stanowiskiem Sądu I instancji należy się zgodzić, chociaż przy ocenie decyzji organów co warunków zastosowania art. 10 ust. 1 u.b.a. nie powoływał się tylko na konieczność uwzględnienia okoliczności zatrudnienia strony w czynnej zawodowej służbie wojskowej i wykonywania zadań przy użyciu broni na wrażliwym odcinku granicy Państwa. Sąd I instancji miał na uwadze skazanie strony za dwa przestępstwa popełnione w okresie 4 lat (w 2010 r. i 2014 r.) z art. 177 § 2 k.k. i art. 178a § 1 k.k. (to drugie za kierowanie w stanie nietrzeźwości pojazdem w ruchu lądowym), ale też podnosił, że strona po zatarciu skazań za oba przestępstwa została przyjęta do służby wojskowej (2019 r.) i pozostaje w niej nadal, cieszy się dobrą opinią przełożonych i uprawniona jest do posługiwania się bronią. Sąd też zwrócił uwagę, że również w miejscu zamieszkania strona posiada dobrą opinię, jest aktywna społecznie, pokończyła różne kursy, także związany z posługiwaniem się bronią.

Co do kwestii istotności przesłanki – pozostawania wnioskodawcy w zawodowej, kontraktowej służbie wojskowej, uprawnienia do posługiwania się bronią i faktycznego wykonywania zadań na wrażliwym odcinku granicy Państwa, należy zgodzić się z Sądem I Instancji. W myśl art. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 536), uchylonej z dniem 23 kwietnia 2022r. na mocy art. 824 w zw. z art. 823 pkt 12 ustawy z dnia 11 marca 2022r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655) żołnierzem zawodowym mogła być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budziła wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przy czym służbę wojskową pełni się nie tylko w jednostce wojskowej bądź w trakcie wykonywania czynności służbowych, ale także w życiu prywatnym, poza jednostką i poza czasem przeznaczonym na wykonywanie tych czynności (por. wyrok WSA z 21 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 105/09, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy też zauważyć, że w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustalała wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie, będące decyzją. Ponadto zgodnie z art. 5a ust. 1 tej samej ustawy osobę, która zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej, wojskowy komendant uzupełnień kierował do wojskowej pracowni psychologicznej w celu przeprowadzenia badań psychologicznych oraz wydania orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań do pełnienia tej służby.

Powołane przepisy miały związek z art. 15 ust. 6 u.b.a. mówiącym, że obowiązek przedstawienia orzeczeń lekarskich i psychologicznych nie dotyczy m.in. funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.

Nieprawidłowe więc jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie organu, że skoro odrębnie (bo w różnych ustawach) zostały uregulowane przesłanki przyjęcia do odbycia zawodowej służby wojskowej i warunków, które musi spełniać żołnierz zawodowy od przesłanek udzielenia pozwolenia na broń palną – stanowienia zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sąd I instancji nie twierdził, że przesłanki mają decydujące znaczenie, ale zakwestionował podejście organów, które w okolicznościach badanej sprawy pominęły (jak organ I instancji) bądź zbagatelizowały (jak organ odwoławczy) odbywanie zawodowej służby wojskowej przez stronę i posiadanie przez nią uprawnień do dysponowania bronią służbową.

W kontekście wpływu uregulowań omawianych ustaw należy mieć także na uwadze art. 16 ust. 2 u.b.a., który stanowi, że od egzaminu, o którym mowa w ust. 1 (Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią.) zwolnieni są m.in. funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

W świetle tych okoliczności i innych podnoszonych przez WSA, m.in. że strona zaczęła odbywanie zawodowej służby wojskowej już po zatarciu skazań nie znajdowało uzasadnienia opieranie się przez organy przede wszystkim na fakcie skazania strony za dwa przestępstwa, już zatarte od kilku lat i pomijaniu szeregu innych pozytywnych okoliczności, mających wpływ na ocenę przesłanek z art. 10 ust. 1 u.b.a. Dokonując ustaleń, czy osoba, która była w przeszłości karana, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego należy brać pod uwagę nie tylko sam fakt skazania, ale również upływ czasu, jaki nastąpił od chwili wydania wyroku do dnia wydania decyzji oraz zachowanie tej osoby w tym okresie (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1070/20).

Dlatego niezasadny okazał się zarzut zgłoszony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej.

Niepoddanie rzetelnej i wyczerpującej ocenie okoliczności pozostawania przez skarżącego w zawodowej służbie wojskowej, posiadanie przez stronę pozytywnych opinii, zarówno w miejscu pracy, jak i w miejscu zamieszkania, co ma miejsce po zatarciu skazania, które także należy ocenić, stanowiło, jak słusznie podniósł WSA naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Pominięcie twierdzeń strony, jak zauważył WSA uchybieniem przez organy art. 77 § 1 k.p.a. nakazującego organowi ocenę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz art. 80 k.p.a., nakładającego na organ obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Organy przeprowadzając wybiórczą ocenę zebranych i dostarczonych dowodów naruszyły również art. 7 k.p.a. zobowiązujący organy, aby w toku postępowania stały na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Jak zasadnie dostrzegł WSA, strona, zgłaszając szereg dowodów, istotnych dla wykazania przesłanek z art. 10 ust. 1 u.b.a., że nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, tym bardziej, że chodzi o broń dla celów kolekcjonerskich i strona ma ważną przyczynę posiadania broni tego rodzaju, mogła oczekiwać od organów, że rzetelnie i zgodnie z prawem załatwią jej wniosek czyli zadziałają zgodnie z regułą z art. 8 k.p.a.

Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty zgłoszone w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 75 , art. 80 k.p.a.

Z powyższych względów skargę kasacyjną organu jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.