Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów skargę oddala

Decyzją Starosty z dnia 16.10.2017 r. nr [...] cofnięto skarżącemu – diagnoście K. W. uprawnienia nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 19.05.2017 r. skarżący przeprowadził okresowe badanie techniczne samochodu marki Ford [...] o nr rejestracyjnym [...], który to samochód był oznakowany na podwoziu nr VIN: [...], a więc szóstym od końca znakiem była litera "J". W trakcie badania diagnosta dysponował dowodem rejestracyjnym, na którym widniał numer VIN: [...] (który został sprostowany w dniu 31.05.2017 r.), a więc szóstym od końca znakiem była litera "Y". K. W. dokonując badania technicznego tego pojazdu nie zauważył rozbieżności w oznaczeniu nr VIN i określił wynik badania okresowego jako pozytywny, o czym świadczy wpis w dowodzie rejestracyjnym nr [...] oraz wyznaczony kolejny termin badania technicznego. Organ I instancji wskazał, że w dniu 23.05.2017 r. w Starostwie Powiatowym dokonano czasowej rejestracji samochodu marki Ford [...] o nr rejestracyjnym [...] i nr VIN: [...]. W wyniku weryfikacji załączonych dokumentów stwierdzono rozbieżność pomiędzy numerem identyfikacyjnym pojazdu zamieszczonym w dowodzie rejestracyjnym seria [...] a numerem VIN widniejącym w pozostałych dokumentach załączonych do wniosku o rejestrację pojazdu. Powyższa nieprawidłowość polegała na tym, że w rubryce E wyżej wymienionego dowodu rejestracyjnego seria [...] był wpisany nr VIN: [...] (nr o omawianym wyróżniku "Y"), natomiast umowa przeniesienia prawa własności przedmiotu umowy leasingu nr [...] oraz karta pojazdu nr [...] wskazywały, że nr identyfikacyjny przedmiotowego pojazdu to: [...] (nr o omawianym wyróżniku "J"). W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu, skierowano zawiadomienie do Prezydenta Miasta w celu potwierdzenia zgodności danych pojazdu. Do powyższego pisma załączono dowód rejestracyjny pojazdu z prośbą o sprawdzenie danych oraz dokonanie weryfikacji nr VIN. Uzyskane w dniu 05.06.2017 r. potwierdzenie danych od Prezydenta Miasta oraz umieszczone sprostowanie numeru VIN w uwagach do wymienionego wyżej dowodu rejestracyjnego, umożliwiło wydanie w dniu 20.06.2017r. decyzji nr [...] orzekającej o rejestracji przedmiotowego pojazdu. Organ I instancji uznał zatem, że skarżący nie wskazał różnicy pomiędzy zapisem numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) w dowodzie rejestracyjnym a numerem VIN znajdującym się na nadwoziu pojazdu, przez co doszło do naruszenia art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, polegającego na dokonaniu przez skarżącego wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. W. wniósł o uchylenie decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo ruchu drogowym, gdyż m.in. cofnięcie uprawnień nie było poprzedzone przeprowadzeniem kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, a także przepisów proceduralnych, w szczególności art. 79 § 1 i § 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w szczególności art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 65 ust. 1 w zw. z art. 2. W uzasadnieniu odwołania podał, że porównywał nr VIN wpisany w dowodzie rejestracyjnym samochodu z numerem widniejącym na podwoziu samochodu, jednak nie zauważył ich niezgodności. Zdaniem odwołującego się, błąd ten był wynikiem jedynie niedopatrzenia, tym bardziej, że świadek I. N. potwierdziła, że sprawdzał on zarówno dowód rejestracyjny pojazdu jak i odczytał jego numer VIN znajdujący się na pojeździe. Zdaniem odwołującego się, sankcja polegająca na cofnięciu uprawnień na okres 5 lat jest tak surowa, że powinna być stosowana tylko do przypadków drastycznego naruszenia prawa, a nie do tego rodzaju pomyłek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 grudnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Za bezsporne Kolegium uznało, że podczas przeprowadzonego przez odwołującego się badania technicznego pojazdu w dniu 19.05.2017 r. miał on wykonać czynności identyfikacji pojazdu polegające na sprawdzeniu cech identyfikacyjnych oraz ustaleniu i porównaniu zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym. Skarżącemu do badania przedłożono dowód rejestracyjny z następującym numerem VIN: [...]. W trakcie badania skarżący nieprawidłowo zweryfikował zgodność numeru VIN wpisanego w dowodzie rejestracyjnym z tym znajdującym się na podwoziu pojazdu o nr [...], gdyż nie zauważył rozbieżności w numerach – w pozycji 12 - i określił wynik badania okresowego jako pozytywny, o czym świadczy wprost wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Organ zaznaczył, że odwołujący się miał obowiązek - w przypadku stwierdzenia niezgodności cech identyfikacyjnych umieszczonych w pojeździe z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym - zatrzymać dowód rejestracyjny pojazdu – zgodnie z § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, czego – wobec braku stwierdzenia niezgodności – nie uczynił. Zdaniem Kolegium, niedokonanie przez skarżącego należytego sprawdzenia numeru VIN na podwoziu pojazdu i w okazanym dowodzie rejestracyjnym, skutkujące określeniem wyniku badania technicznego jako pozytywny jest przesłanką wystarczającą do wydania decyzji o cofnięciu mu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Za niezasługujące na uwzględnienie SKO uznało podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przez organ l instancji przepisów k.p.a. dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego, naruszenie przepisów Konstytucji RP. W opinii Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą również przesłanki do zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 97 k.p.a., z uwagi na toczące się obecnie postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w przedmiocie zbadania zgodności z Konstytucją art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

W skardze na powyższą decyzję K. W. wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo ruchu drogowym, poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona tego przepisu, poprzez umyślne wydanie zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami i zastosowanie tego przepisu prawa w sytuacji, gdy w postępowaniu nie doszło do rozważenia, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 wskazanej ustawy: "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna"), co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji; 2) procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście przede wszystkim złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 zarzutów skargi i analizy tego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat, a ponadto art. 79 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., tj. prowadzenie sprawy z rażącym naruszeniem zasad dotyczących powiadamiania pełnomocnika na temat mających się odbyć czynności dowodowych w postaci przesłuchania świadków oraz strony. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że porównywał nr VIN wpisany w dowodzie rejestracyjnym samochodu z numerem widniejącym na podwoziu samochodu, jednak nie zauważył ich niezgodności. Numer VIN w samochodzie marki Ford [...] znajduje się bowiem w trudno dostępnym miejscu pod siedzeniem i aby go odczytać potrzeba oświetlić to miejsce latarką. Skarżący podniósł, że wpisany w dowodzie rejestracyjnym numer różnił się jedynie jedną literką w końcowej części ciągu liter i cyfr podobną w swoim kształcie, zamiast litery "J" w dowodzie rejestracyjnym wpisana była litera "Y". Zdaniem skarżącego, błąd ten był wynikiem niedopatrzenia, omyłki i nie pociągnął za sobą negatywnych skutków ani dla właściciela pojazdu, ani Skarbu Państwa. Ponadto świadek I. N. potwierdziła, że diagnosta sprawdzał zarówno dowód rejestracyjny pojazdu jak i odczytał jego numer VIN znajdujący się na pojeździe. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 79 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez niezawiadomienie go o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadka I. N., przez co pozbawiony został prawa wzięcia udziału w przesłuchaniu oraz zadawania pytań świadkowi. Skarżący dodał, że toczące się przeciwko niemu postępowanie o możliwości popełnienia przez niego przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. zakończyło się odmową wszczęcia dochodzenia albowiem działanie diagnosty wobec nieumyślności nie stanowiło przestępstwa umyślnego poświadczenia nieprawdy. Skarżący wyraził także wątpliwości co do zgodności z Konstytucją przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym stosowanym wobec diagnostów samochodowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo zastosował art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a w sprawie nie ma zastosowania art. 84 ust. 3 pkt 1 tej ustawy. Zdaniem tego organu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami k.p.a, a zatem zarzuty naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, skarga K. W. jest całkowicie nieuzasadniona.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć administracyjnych podjętych w niniejszej sprawie przez organy obu instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.), a w szczególności art. 84 ust. 3 pkt 2 stanowiący:

"Art. 84. (...) 3. Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: (...)

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami."

Niespornym w niniejszej sprawie jest to, że w dniu 19.05.2017 r. skarżący K. W. przeprowadził okresowe badanie techniczne samochodu marki Ford [...] o nr rejestracyjnym [...], który to samochód był oznakowany na podwoziu nr VIN: [...], a więc szóstym od końca znakiem była litera "J" i pomimo tego, że w trakcie badania dysponował dowodem rejestracyjnym, na którym widniał numer VIN: [...], a więc szóstym od końca znakiem była litera "Y", nie zauważył rozbieżności w oznaczeniu nr VIN i określił wynik badania okresowego jako pozytywny, o czym świadczy wpis w dowodzie rejestracyjnym nr [...]. Z powyższego wynika wprost, że diagnosta ten dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Poza sporem pozostaje także to, że w przypadku stwierdzenia takiej niezgodności cech identyfikacyjnych umieszczonych w pojeździe z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym diagnosta miał obowiązek zatrzymać dowód rejestracyjny pojazdu, zgodnie z § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, czego nie uczynił. Tym samym, zdaniem Sądu, diagnosta wyczerpał swym działaniem formalne przesłanki przytoczonego wyżej pkt 2 art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Spornym w sprawie jest to:

- czy cofnięcie diagnoście uprawnień przez starostę może być dokonane w każdym przypadku stwierdzenia jakiejkolwiek niezgodności ze stanem faktycznym lub przepisami dokonanego przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu, jak twierdzą to organy obu instancji, czy też – z uwagi na daleko idące konsekwencje decyzji o cofnięciu polegającej na możliwości wydania ponownego uprawnienia do wykonywania badań technicznych nie wcześniej niż po upływie 5 lat od chwili, gdy decyzja o cofnięciu stała się ostateczna, taki wpis dokonany w wyniku niedopatrzenia, tj. pomyłki może nie skutkować cofnięciem uprawnień – jak chce tego skarżący;

- czy cofnięcie diagnoście uprawnień przez starostę może być dokonane jedynie w wyniku przeprowadzonej kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, jak chce tego skarżący, czy też w wyniku stwierdzenia w inny sposób niezgodności ze stanem faktycznym lub przepisami dokonanego przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu, jak twierdzą to organy;

- nadto spornym w sprawie jest to, czy organy przeprowadzając postępowanie w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów postępowania, jak twierdzi to organ II instancji, czy też uchybiły wskazanym przez skarżącego przepisom postępowania administracyjnego i przepisom Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, jak wskazuje to skarżący.

Sąd zwraca uwagę na to, że stwierdzona przez organy niezgodność dokonanego wpisu przez diagnostę ze stanem faktycznym dotyczy podstawowego zakresu badania, polegającego na prawidłowym dokonaniu przez diagnostę identyfikacji badanego pojazdu. Art. 2 pkt 58 ustawy – Prawo o ruchu drogowym stanowi bowiem:

"Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

58) VIN - numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez producenta;"

Sąd – w ślad za publikacjami M. M. dostępnymi na stronie https://www.motofakty.pl - podkreśla, że numer VIN (ang. Vehicle Identification Number) jest zestawieniem siedemnastu znaków, który identyfikuje konkretny pojazd i jest dla niego unikalnym numerem. Numer VIN jest dla pojazdu tym, czym dla obywateli polskich numer PESEL, a nawet – uznając numer VIN za kod pojazdu - jakim dla człowieka jest jego unikalne i niepowtarzalne DNA. Numer ten zostaje przyporządkowany przez producenta pojazdu i identyfikuje markę, model i rok pojazdu, a także bardziej szczegółowe dane, takie jak między innymi typ silnika. Stosowany jest dla wszystkich typów pojazdów samochodów osobowych, ciężarowych, przyczep, autobusów, motocykli, motorowerów). System znakowania pojazdów VIN zgodny jest z międzynarodowym standardem ISO 3779-1983 i w praktyce funkcjonuje od lat 80-tych XX wieku. Został zaakceptowany przez większość państw i stosowany jest przez czołowych producentów pojazdów. Numer identyfikacyjny VIN jednoznacznie identyfikuje każdy pojazd wyprodukowany na świecie w okresie ostatnich trzydziestu lat. Producent jest odpowiedzialny za jednoznaczność oznakowania VIN. Ze względu na unikalny numer VIN każdego pojazdu, można śledzić jego historię - wypadki czy kradzieże. W oznakowaniu VIN dopuszcza się tylko cyfry arabskie oraz wielkie litery alfabetu łacińskiego, tzn.: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 0 oraz: A, B, C, D, E, F, G, H, J, K, L, M, N, P, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z za wyjątkiem liter: I,O,Q, które wyłączono aby nie myliły się z jedynkami i zerami Numer identyfikacyjny VIN zbudowany jest z trzech członów:

- pierwszy człon trzyznakowy (WMI – ang. Word Manufacturing Identifier) identyfikuje region, z którego pochodzi pojazd oraz producenta pojazdu (osobę, firmę lub korporację),

- drugi człon sześcioznakowy określający pojazd (VDS – ang. Vehicle Descriptor Section) składa się z sześciu znaków i określa ogólne cechy pojazdu (typ pojazdu, informacje o podwoziu i konstrukcji), przy czym sposób kodowania i kolejność znaków w tym członie zależą od producenta,

- trzeci człon ośmioznakowy wyróżniający pojazd (VIS – ang. Vehicle Indicator Section) składa się z ośmiu znaków, przy czym cztery ostatnie to wyłącznie cyfry. To numer konkretnego egzemplarza pojazdu. Jeżeli producent podaje w tym członie oznaczenie roku produkcji i znak fabryki, to zwykle rok produkcji znajduje się na pierwszym miejscu, a znak oznaczający fabrykę na drugim.

Tak więc trzeci człon, w którym organy administracyjne stwierdziły niezgodność ze stanem faktycznym wpisu do dowodu rejestracyjnego, to człon wyróżniający pojazd, przy czym pozycja 12 od początku numeru (poz. 6 od końca numeru) rozpoczyna sześcioznakowy numer seryjny pojazdu (pozycje 12 - 14 od początku numeru to część określająca producenta).

O ile powszechnie znanym użytkownikom pojazdów faktem jest, że w zależności od modelu pojazdu numer VIN może być umieszczony w różnych miejscach na karoserii, to – zdaniem Sądu – niewątpliwym jest, że skoro identyfikacja pojazdu przez diagnostę należy do jego podstawowego zakresu badania, to trudno usprawiedliwić działanie diagnosty, który nieprawidłowe odczytanie tego numeru tłumaczy koniecznością użycia latarki. Należy także nadmienić, że w przypadku mało czytelnego czy nieczytelnego numeru VIN istnieje specjalna procedura dotycząca wydania decyzji na nadanie oraz wybicie numeru identyfikacyjnego, należąca do podstawowej wiedzy diagnosty - celem możliwości całkowitego wyeliminowania rejestracji kradzionych aut, czy dokonywania zmiany danych dotyczących np. przebiegu pojazdu.

Pomimo powyższych stwierdzeń dokonanych przez Sąd wobec wynikającego z pism skarżącego bagatelizowania stwierdzonej przez organy nieprawidłowości, Sąd podnosi, że nie jest istotnym w sprawie, czy nieprawidłowości stwierdzono w powyższym zakresie czy też w jakimkolwiek innym, wyczerpującym przesłanki punktu 2 art. 84 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, albowiem brzmienie tego przepisu jest kategoryczne i nie dopuszczające wyjątków, co wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu. W zakresie tym Sąd orzekający podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroków: z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1830/16 (opubl. LEX nr 2494675): "Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest także niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej."; z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1099/16 (opubl. LEX 2228108); z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1768/14 (opubl. LEX nr 1986677): "1. Sformułowanie, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. W razie ustalenia, że okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. 2. Na odpowiedzialność skarżącego wynikającą z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. nie mogą mieć wpływu okoliczności wystąpienia stwierdzonych uchybień, ich ilościowego stosunku do badań prawidłowo przeprowadzonych przez skarżącego, a także tego, czy popełnione uchybienia miały charakter rażący w tym sensie, że wpływały bezpośrednio na wystąpienie realnego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia na drodze."; z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1474/14 (opubl. LEX nr 2091856), z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1214/13 (opubl. LEX nr 2135442), z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/14 (opubl. LEX nr1572680).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że całkowitą rację mają organy administracyjne uznając, że cofnięcie diagnoście uprawnień przez starostę może być dokonane w każdym przypadku stwierdzenia jakiejkolwiek niezgodności ze stanem faktycznym lub przepisami, dokonanego przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu.

Mają też rację organy administracyjne – zdaniem Sądu - stwierdzając, że cofnięcie diagnoście uprawnień przez starostę może być dokonane nie tylko po uprzedniej kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, ale w wyniku stwierdzenia w inny sposób niezgodności ze stanem faktycznym lub przepisami dokonanego przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu. Stanowisko to znajduje oparcie w jednoznacznym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd orzekający w pełni podziela, a w szczególności zawarte w uzasadnieniu wyroków: z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2684/14 (opubl. LEX nr 2111110; z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1463/17 (opubl. LEX nr 2408782). Powyższe orzeczenia są zgodne z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. II GPS 2/11 (opubl. ONSAiWSA 2012/3/37): "Sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (...) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie."

Nie znajdując naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego Sąd stwierdza, iż nie dopatrzył się także naruszenia przez organy przepisów proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na taki istotny wpływ na wynik sprawy nie wskazał też skarżący działający przez profesjonalnego pełnomocnika. Nadto Sąd zauważa, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt P 16/16 (opubl. OTK-A 2017/88, LEX nr 2414945) umorzył postepowanie dotyczące pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: "czy art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) w zakresie, w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych, jest zgodny z art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji".

Wobec powyższego Sąd - nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji - na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.