Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2023 r. sprawy ze skargi P[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę nr LXXXVII/2424/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 czerwca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasta Kołodzieja" I. stwierdza nieważność §7 ust. 12 pkt 2 i pkt 3, §14 ust. 1 pkt 5 oraz §7 ust. 12 pkt 1 zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz"; II. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz skarżącej P[...] Sp. z o.o. w W. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca", "Skarżąca spółka" lub "Spółka") jest [...] Rady Miasta Krakowa z dnia 8 czerwca 2022 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasta Kołodzieja" (opubl. Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 20 czerwca 2022 roku, poz. 4216).

Skarżąca spółka P. Sp. z o.o. w W. działająca przez pełnomocnika radcę prawnego T. L. – B. , wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, to § 7 ust. 12 pkt 1 w zakresie frazy: "wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz", § 7ust. 12 pkt 2 i 3 uchwały, a także § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały.

Spółka wskazała, że jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr [...] i stosownie do treści art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 roku, poz. 884) – dalej jako "ustawa szerokopasmowa", przedsiębiorca telekomunikacyjny w sprawach telekomunikacji, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Postanowienia uchwały w zaskarżonej części dotyczą telekomunikacji, bowiem odnoszą się wprost do lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.) dalej jako "u.g.n." wchodzących w skład stacji bazowych telefonii komórkowej, co uzasadnia legitymację procesową czynną Skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia

"1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 884, dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub uniemożliwiających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 334, dalej "u.g.n,"), na całym terenie objętym mpzp;

2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3. art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1648, dalej "P.t.") oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 670, dalej "ustawa o informatyzacji") poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym Uchwałą, jak również przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE");

4. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 162, dalej "P.p.") w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem Skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych;

Powołując się na powyższe spółka wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej od Rady Miasta Krakowa zwrotu kosztów postępowania niezbędnej do celowego dochodzenia praw, w tym wynagrodzenia dla radcy prawnego.

W uzasadnieniu spółka wskazała, że uchwała w zaskarżonej części powoduje bezprawne ograniczenie Skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. Potwierdził to np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 978/20, wskazując, że: "Zatem wprowadzając uznaniowe ograniczenia w lokalizowaniu stacji bazowych telefonii komórkowej, z jedne czesnym dopuszczeniem usług rozwoju usług telekomunikacyjnych stacjonarnych, gminny uchwałodawca dopuścił się faworyzowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi za pomocą sieci kablowych i podziemnych, do czego nie miał prawa".

Zaznaczono, że nie chodzi tu jedynie o sprzeczności z Megaustawą, ale także z zasadą neutralności technologicznej i usługowej, obowiązującą w telekomunikacji na poziomie europejskim, implementowaną w P.t. (art. 2 ust. 5 w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 P.t.), oraz narzuconą do przestrzegania przez podmioty publiczne, a więc także Gminę Kraków (art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o informatyzacji). Rozwój telekomunikacji jako takiej na terenie Unii Europejskiej opiera się na zasadzie neutralności technologicznej, zakazującej państwom członkowskim narzucania lub dyskryminacji jakichkolwiek technologii stosowanych przy wykonywaniu prawa. Zasada neutralności technologicznej jest podstawowym narzędziem stworzenia i utrzymania równoprawnej konkurencji pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi oraz zapewniania dostępu użytkowników końcowych do ich usług. Tymczasem Uchwała w zaskarżonej części zawiera regulacje naruszające powyższe, bowiem zakazy lub rozwiązania dotyczące inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej odnoszą się wyłącznie do infrastruktury łub sieci służących świadczeniu usług w technologii mobilnej.

Ponadto jak wskazano w skardze Niejasne są przesłanki przyjęcia przez Radę Miasta Krakowa w Uchwale skarżonych postanowień, gdyż zaskarżona Uchwała nie zawiera dokładnego i przedmiotowego uzasadnienia. Z pewnością takim uzasadnieniem dla wprowadzonych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej dedykowanej sieciom czy urządzeniom telefonii mobilnej nie mogą być ogólne cele Uchwały. Podnoszone w ramach konsultacji społecznych uwagi i wątpliwości Skarżącej co do treści Uchwały nie zostały uwzględnione przez projektodawców Uchwały, a powołana przez Prezydenta Miasta argumentacja jasno wskazanej, że konsultacje te mają (przynajmniej w zakresie uwag odnoszących się do postanowień związanych z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej) całkowicie iluzoryczny charakter. Żadna z uwag nie tylko nie została uwzględniona, ale także nie doczekała się merytorycznego odniesienia.

W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Kraków wniosła o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Sąd nie ocenia celowości podjętych przez organ rozwiązań. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 8 czerwca 2022 r. nr LXXXVII/2424/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasta Kołodzieja" (opubl. Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 20 czerwca 2022 roku, poz. 4216) – zwana dalej też jako "uchwała", "plan miejscowy" lub "mpzp".

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 559 ze zm. – dalej też jako "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Legitymacja do wniesienia skargi na plan miejscowy do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem, przy czym naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, a na skarżącym ciąży obowiązek wykazania związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną (por. np. uzasadnienia wyroków NSA: z dnia 17 października 2017 roku, sygn. II OSK 2559/16, z dnia 14 lutego 2019 roku, sygn. II OSK 64/17).

Na gruncie niniejszej sprawy Skarżąca wywodzi swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 733, dalej "u.w.r.u.s.t."), zwanej przez strony także "Megaustawą", "ustawą szerokopasmową", "ustawą o wspieraniu rozwoju".

Zgodnie z art. 48 ww. ustawy przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Legitymacja ta operatorom telekomunikacyjnym jest udzielona bez związku z posiadaniem nieruchomości zlokalizowanych w obszarze obowiązywania danego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a związana jest z rodzajem prowadzonej działalności i samą możliwością realizacji w obszarze tego planu urządzeń telekomunikacyjnych. W orzecznictwie podkreśla się, że legitymacja ta jest wąska. Ograniczona jest bowiem do tych zapisów uchwały w sprawie planu miejscowego, które wprost dotyczą lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (por. np. uzasadnienia do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 maja 2019 r., sygn. II OSK 1814/17, z dnia 13 października 2016 r., sygn. II OSK 3353/14).

Drugą cechą wyróżniającą legitymację w zakresie skarżenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przez przedsiębiorstwa telekomunikacyjne jest to, że przedsiębiorca taki nie musi wykazywać naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia.

Przepis art. 48 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w ocenie sądu stanowi samodzielną niezależną i opartą o inne przesłanki niż te, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podstawę do skarżenia uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (podobnie do kompetencji wojewody wynikających z art. 93 ustawy o samorządzie gminnym).

Wobec tego należy uznać, że Skarżąca spółka wykazała swoją legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

W tym kontekście trzeba jednak wskazać, że odnosząc się do reguł obowiązujących przy rozpatrywaniu skarg na uchwały dotyczące planów miejscowych, należy zaznaczyć, że wykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Rozstrzyganie przez Sąd dotyczy bowiem tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości. Przewidziany w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek badania przez Sąd zasad sporządzenia planu miejscowego nie oznacza, że kontrola i rozstrzyganie dotyczy ustaleń planu w zakresie terenów nie obejmujących nieruchomości, do której tytuł prawny ma podmiot wnoszący skargę.

Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości – jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy – to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego. Przez to nie różni się ona niczym od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 5 czerwca 2014 roku, sygn. II OSK 117/13, z dnia 24 listopada 2016, sygn. II OSK 1565/16, z dnia 18 czerwca 2020, sygn. II OSK 334/20).

W świetle legitymacji skargowej Spółki, która jak wskazano już powyżej ograniczona jest do tych zapisów uchwały w sprawie planu miejscowego, które wprost dotyczą lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, oznacza to, że sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego Skarżącego.

Dodatkowo trzeba wskazać, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 8 czerwca 2022 r. nr LXXXVII/2424/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasta Kołodzieja" była już uprzednio przedmiotem kontroli i wyrokiem (według stanu na dzień 29 września 2023 roku nieprawomocnym) z dnia 17 stycznia 2023 roku, sygn. II SA/Kr 1154/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na powyższą uchwałę.

Trzeba także zaznaczyć, że podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego, w tym przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej też jako "upzp"), władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w upzp. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 upzp. Na mocy przywołanego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 upzp wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania.

Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części.

Skarżący w swojej skardze podnieśli zarzuty, które dotykają zasad sporządzania planu miejscowego.

W ocenie Sądu powołane w skardze zarzuty zasługują na uwzględnienie.

W skardze Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części, to jest w zakresie.

"1. § 7 ust. 12 pkt 1 Uchwały w zakresie frazy: "wyznaczonych w planie

maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz",

2. § 7 ust. 12 pkt 2 i 3 Uchwały,

3. § 14 ust. 1 pkt 5 Uchwały."

Zgodnie z treścią § 7 ust. 12 mpzp:

"Zasady odnoszące się do lokalizowania urządzeń i obiektów budowlanych - inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (w tym telefonii komórkowej):

1) nakaz uwzględnienia wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz maksymalnej wysokości zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotniska;

2) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej;

3) dopuszczenie lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, w terenach: U.1, U.4, U.6, U.14, U.17, U.18, U.21, U.23, U.24."

Natomiast stosownie do § 14 ust. 1 pkt. 5) mpzp

"1. Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się:

5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych;"

Skarżąca spółka wskazuje, że wynikające z powyższych przepisów ograniczenia praktycznie uniemożliwiają lokalizowanie na całym terenie obowiązywania mpzp inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n.", także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie wprowadzenie powyższych zapisów do planu stanowi o przekroczeniu władztwa planistycznego.

Gmina wskazuje natomiast, że skarżony plan miejscowy ma charakter ochronny i ma na celu zachowanie układu kompozycyjnego osiedli mieszkaniowych i zieleni osiedlowej. Podkreśla także, że w tak ściśle zdefiniowanym układzie urbanistycznym trudno sobie nawet wyobrazić miejsce, w którym, gdyby istniała taka możliwość, lokalizacja wolnostojącego masztu telefonii komórkowej nie stanowiłaby rażącego zaburzenia ładu przestrzennego i nie obniżałaby walorów krajobrazowych. Ich dopuszczenie stałoby wprost w sprzeczności z celami planu jakim było "określenie zasad zrównoważonego rozwoju przestrzenno - funkcjonalnego obszaru poprzez ochronę układu kompozycyjnego osiedli mieszkaniowych, ochronę i kształtowanie terenów zieleni i przestrzeni publicznych oraz określenie zasad obsługi komunikacyjnej i kształtowania nowej zabudowy" (§ 3 mpzp). Wskazuje także Gmina, że ustalony zakaz nie ogranicza rozwoju sieci bezprzewodowych, a jedynie wyklucza pewien rodzaj urządzenia (wolnostojący maszt), natomiast nie wpływa na możliwość lokowania urządzeń łączności na innych nośnikach.

W kontekście zacytowanych zapisów oraz powołanych argumentów trzeba w pierwszej kolejności podkreślić, że (jak wskazano także w odpowiedzi na skargę) obszar planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Piasta Kołodzieja" położony jest w północnej części Krakowa w Dzielnicy XV Mistrzejowice i obejmuje powierzchnię 116,9 ha. Na tym obszarze dominuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, w większości składająca się z budynków z tzw. wielkiej płyty w obrębie osiedli: Bohaterów Września, Piastów oraz Mistrzejowice. Z kolei zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w układzie szeregowym, koncentruje się w południowo - wschodniej części obszaru objętego planem, w rejonie ulic: Szymona Marycjusza, Romana Dmowskiego, Do Fortu, Wojciecha Korfantego, ks. Kardynała Adama Stefana Sapiehy oraz Ks. Stefana Mazanka. Ponadto wzdłuż ul. Mistrzejowickiej występuje zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, będąca kontynuacją osadnictwa dawnej wsi Mistrzejowice. Natomiast zabudowa usługowa osiedli Bohaterów Września, Piastów oraz Mistrzejowice to głównie usługi o charakterze publicznym oraz usługi lokalne zaspokajające podstawowe potrzeby mieszkańców m. in. z zakresu kultu religijnego, oświaty, opieki zdrowotnej. Gmina przy tym podkreśla, że obszar planu charakteryzuje się wysokim udziałem terenów zieleni urządzonej.

Trzeba jednak zwrócić uwagę, że jak wynika ze sporządzonej w toku procedury planistycznej prognozy oddziaływania na środowisko, według pięciostopniowej waloryzacji przyrodniczej, na obszarze planu występują obszary jedynie przeciętne przyrodniczo (poziom 4) oraz tereny silnie zdewastowane (poziom 5) (por. prognoza oddziaływania na środowisko – str. 31; k. 1415 akt planistycznych). Ponadto tereny Zp – Parki stanowią jedynie 10% obszaru planu miejscowego (s. 85; por. k. 1469 akt planistycznych), a obszar planu jest silnie zurbanizowany i jest to w zasadniczej części zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna.

Wprowadzanie w takim otoczeniu przestrzennym daleko idących zakazów czy ograniczeń i uzasadnianie ich koniecznością ochrony ładu przestrzennego czy układu kompozycyjnego osiedli mieszkaniowych nie jest uzasadnione.

Co więcej argumentacja Gminy zdaje się być wewnętrznie sprzeczna. Jak wynika bowiem ze stanowiska Gminy ład przestrzenny, względnie układ kompozycyjny osiedli mieszkaniowych będą zaburzać jedynie urządzenia i obiekty budowlane stanowiące inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie będą natomiast tego ładu zaburzać inne urządzenia techniczne, których lokalizacja jest dopuszczona na całym obszarze planu (por. § 17 ust. 2 pkt. 3) mpzp).

Takie stanowisko jest jednak niezrozumiałe. Nie można skutecznie uznawać, że np. wolnostojące maszty telekomunikacyjne stanowią o naruszeniu ładu przestrzennego, a z drugiej dopuszczać wolnostojące inne urządzenia infrastruktury technicznej przyjmując w konsekwencji, że nie będą one tego ładu naruszać.

Nie sposób dopatrzyć się przy tym jakie konkretnie okoliczności związane z akcentowanym przez Gminę ładem przestrzennym i koniecznością zachowania układu kompozycyjnego osiedli mieszkaniowych nie pozwalają na lokalizację wolnostojącego masztu telekomunikacyjnego, ale pozwalają już na lokalizację np. słupa wysokiego napięcia. Dlatego też należy uznać, że sformułowane w tym zakresie zakazy czy też ograniczenia stanowią o naruszeniu władztwa planistycznego przez Gminę.

Dodatkowo wskazana regulacja ma charakter dyskryminujący. Jej skutkiem jest wprowadzenie nieuzasadnionych ograniczeń w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w świadczeniu usług w technologii mobilnej, względem usług telekomunikacyjnych świadczonych w technologii stacjonarnej. Gmina nie przedstawia bowiem żadnych konkretnych argumentów, które uzasadniałyby wprowadzenie takich ograniczeń.

Trzeba przy tym podkreślić, że "organy samorządu terytorialnego w stanowieniu aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze ich działania związane są ramami prawnymi stworzonymi przez ustawy, co wynika z art. 94 Konstytucji, według którego organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Przepisy art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi akt prawa miejscowego (jakim jest MPZP) zajmuje w hierarchii aktów prawa miejsce niższe niż ustawa, a precyzyjnie rzecz biorąc, jest aktem o ograniczonym zakresie obowiązywania i ma za zadanie jedynie uzupełniać postanowienia ustaw (aktów prawa powszechnie obowiązującego), w żadnym zaś wypadku nie może być z nimi sprzeczny czy wykraczający poza ramy wskazane w ustawach. Nadto przepisy art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyraźnie wskazujące na intencję ustawodawcy, jaką było uwzględnienie w MPZP znaczącej roli sieci telekomunikacyjnych dla funkcjonowania społeczności lokalnych. Zatem wprowadzając uznaniowe ograniczenia w lokalizowaniu stacji bazowych telefonii komórkowej, z jednoczesnym dopuszczeniem usług rozwoju usług telekomunikacyjnych stacjonarnych, gminny uchwałodawca dopuścił się faworyzowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi za pomocą sieci kablowych i podziemnych, do czego nie miał prawa. W ten sposób w praktyce uniemożliwia się stronie skarżącej prowadzenie przez nią działalności gospodarczej na obszarze objętym MPZP, jako że arbitralnie ogranicza się lokalizowanie niezbędnych urządzeń telefonii bezprzewodowej. Przyjęte w MPZP rozwiązanie nie jest uzasadnione na gruncie wskazanych przepisów rangi konstytucyjnej i ustawowej, a jednocześnie nie jest konieczne biorąc pod uwagę przepisy ustaw szczegółowych, które mają zastosowanie na etapie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych (m.in. przepisów środowiskowych). Utrzymanie w mocy postanowienia MPZP prowadzi bowiem do sytuacji, w której cel publiczny tj. rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych został w sposób nadmierny ograniczony, w praktyce uniemożliwiając lokalizowanie niezbędnych urządzeń bez jakiekolwiek wskazania, jakiemu celowi ma służyć takiego właśnie ograniczenie" (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2020 roku, sygn. II SA/Kr 978/20).

Powyższe stanowisko Sąd na gruncie niniejszej sprawy w pełni podziela. To stanowi przy tym o naruszeniu powołanych powyżej przepisów Konstytucji oraz upzp.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że dopuszczono w planie miejscowym lokalizację urządzeń i obiektów budowlanych - inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na następujących obszarach: U.1, U.4, U.6, U.14, U.17, U.18 , U.21, U.23, U.24.

Obszary te stanowią około 10% obszaru objętego planem miejscowym.

Wskazane powyżej tereny, na których natomiast możliwa jest – zgodnie z ustaleniami planu miejscowego lokalizacja urządzeń i obiektów budowlanych - inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, obejmują m.in. U.1 – kościół, U.4 – ośrodek kultury oraz bibliotekę, U.6 – szkołę podstawową, U.14 – aptekę, U.17 – szkołę podstawową objętą ochroną konserwatorską, U.18 – liceum, oraz U.24 przedszkole (żłobek).

Wskazane obszary nie podlegają zatem już takiej ochronie jak osiedla mieszkaniowe, skoro dopuszczalne jest lokalizowanie na nich urządzeń i obiektów budowlanych - inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nawiązując do argumentacji Gminy należałoby wskazać, że na tych obszarach nie dojdzie do naruszenia ładu przestrzennego w przypadku realizacji wskazanych inwestycji.

Rozróżnienie wskazanych terenów od wszystkich innych pozostałych terenów w planie miejscowym, jest o tyle wątpliwe, że w terenach tych znajduje się m.in. budynek objęty ochroną konserwatorską (teren U.17). Dodatkowo, w kontekście podnoszonej przez Gminę konieczności ochrony zdrowia przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych związanych z lokalizacją wskazanych urządzeń telekomunikacyjnych, pominięta jest całkowicie kwestia, że lokalizacja wskazanych urządzeń dopuszczona jest głownie na obiektach kultury i oświaty. Z dokumentacji planistycznej, jak i również z odpowiedzi na skargę, nie wynika jednak, aby Gmina w ogóle rozważała problem ochrony zdrowia przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych w kontekście wskazanych terenów U.1, U.4, U.6, U.14, U.17, U.18 , U.21, U.23, U.24.

W związku z tym stanowisko Gminy, która z jednej strony akcentuje konieczność ochrony układu kompozycyjnego dużych osiedli mieszkaniowych, a jednocześnie dopuszcza, przynajmniej w perspektywy zapisów planu miejscowego, lokalizację urządzeń z zakresu łączności publicznej na obiektach objętych ochroną konserwatorską budzi istotne wątpliwości. Jednocześnie Gmina nie wykazała, że wartością priorytetową ma być konieczność ochrony układ kompozycyjny dużych osiedli mieszkaniowych, której ma ustępować dbałość o obiekty objęte ochroną konserwatorską.

Gmina co prawda wprowadza zapis § 14 ust. 1 pkt. 5) mpzp, który nakazuje lokalizację obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, to jednakże nie sposób nie dostrzec pewnej niekonsekwencji w postępowaniu Gminy w tym zakresie. Z jednej strony akcentuje bowiem ona konieczność zachowania zasady lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, z drugiej jednak dopuszcza lokalizację tych urządzeń tych urządzeń tylko w takich obszarach planu, które w istotnym stopniu będą łączyć się oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych na pracowników i uczniów szkół oraz przedszkoli.

Reasumując powyższe należy wskazać, że zapisy planu są niekonsekwentne i skutkują w związku z tym ustaleniem dowolnych ograniczeń, które nie znajdują uzasadnienia w podnoszonych przez Gminę wartościach (takich jak ład przestrzenny). Co z kolei stanowi o naruszeniu władztwa planistycznego w tym zakresie i naruszeniu art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 roku, poz. 884) – dalej jako "ustawa szerokopasmowa"

Zgodnie ze wskazanym art. 46 ustawy szerokopasmowej:

"1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

1a. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

3. W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, 1846, 2185 i 2747)."

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że miejscowy plan nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania tych inwestycji.

Przeznaczenie terenu na cele zabudowy mieszkaniowej, usługowej czy produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Ponadto od dnia 25 października 2019 r., (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815)) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt I OSK 579/21), dokonując wykładni aktualnego brzmienia art. 46 cyt. ustawy wyjaśnił, że wprowadzona w art. 46 zmiana przez dodanie ust. 1a nie oznacza całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości.

Podzielając przywołany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie należy rozumieć w tej sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej, w tym telefonii komórkowej. Rzecz jednak w tym, by zakazy i ograniczenia, jako wyjątki od zasady dopuszczalności lokalizowania obiektów i urządzeń z zakresu łączności publicznej, formułowane były ściśle i precyzyjnie, tak aby adresaci regulacji mogli na jej podstawie ustalić, czy na danym obszarze określone zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane, czy też nie, ewentualnie pod jakimi warunkami. Plan miejscowy nie może natomiast wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Tego warunku nie spełnia kwestionowany zapis § 7 ust. 12 pkt 1) i 2) mpzp.

Skoro wyeliminowano wolnostojące maszty (§ 7 ust. 12 pkt. 2) mpzp), to dopuszczalne jest lokalizowanie urządzeń i obiektów budowlanych - inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (w tym telefonii komórkowej) tylko na budynkach.

W przedmiotowym planie możliwe jest zatem lokalizowanie wskazanych urządzeń w terenach U.1, U.4, U.6, U.14, U.17, U.18 , U.21, U.23, U.24, które łącznie stanowią ok. 10 % obszaru planu miejscowego.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że we wskazanych obszarach, gdzie można lokalizować urządzenia na budynkach usługowych, wiąże (co wynika z treści § 7 ust. 12 pkt 1) mpzp), ograniczenie maksymalnej wysokości w poszczególnych terenach. Jeśli w danym terenie budynki usługowe osiągną maksymalną wielkość przewidzianą planem, to posadowienie na nich urządzenia będzie wykluczone. We wskazanych obszarach maksymalna wysokość zabudowy wynosi 10 m oraz 15 m. Mając na uwadze, że na obszarach znajdują się szkoły, ośrodek kultury czy kościół to mając na uwadze gabaryty tych obiektów wysoce wątpliwa może być faktyczna możliwość lokalizowania urządzeń na tych obiektach.

Reasumując, analiza zapisów § 7 ust. 12 prowadzi do wniosku, że na ok. 90% powierzchni planu lokalizacja urządzeń telefonii komórkowej nie jest możliwa, zaś na pozostałej części – wysoce wątpliwa. W ocenie Sądu, mimo deklaracji zapisów pozytywnych dla przedsiębiorców z zakresu łączności, podkreślających możliwość budowy nowych obiektów i urządzeń budowlanych telekomunikacyjnych (z uwzględnieniem pozostałych ustaleń Planu) w istocie na gruncie zaskarżonego planu należy mówić o praktycznym zakazie realizacji tych inwestycji na obszarze Planu.

Ograniczenie wysokości urządzeń do tych określonych maksymalnie dla poszczególnych terenów, skutkuje tym, że dysproporcje maksymalnych wysokości między zabudową mieszkaniową (gdzie nie można lokować anten) a zabudową usługową będą mogły faktycznie uniemożliwiać lokowanie urządzeń na z reguły niższych budynkach usługowych. Ten zapis prowadzi do wniosku o praktycznym wykluczeniu na obszarze planu możliwości lokowania tych urządzeń w tych terenach, gdzie (wyłącznie teoretycznie) jest to dozwolone. To z kolei stanowi o naruszeniu art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej.

Odnosząc się natomiast do kwestionowanego zapisu § 14 ust. 1 pkt 5) mpzp, to trzeba wskazać, że przepis ten sprowadza się w zasadzie do sformujłowania nakazu uwzględniania przy lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych.

Sam w sobie przepis ten nie zawiera dodatkowych szczegółowych warunków, lecz w istocie odsyła w tym zakresie do norm powszechnie obowiązującego prawa. W ocenie Sądu wprowadzanie do aktu prawa miejscowego zapisów, które wskazują na konieczność czy zasadność zachowywania warunków czy wymagań wynikających przepisów ustaw czy rozporządzeń jest bezzasadne. Dlatego też w ocenie Sądu trafne jest stanowisko Skarżącej, że skoro przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać dodatkowe zasady, dotyczące tej tematyki, w szczególności, że nie sposób doszukać się wyraźnej podstawy prawnej dla regulowania takich kwestii w planie miejscowym.

Z powyższych względów na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 upzp stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części to jest w zakresie § 7 ust. 12 pkt 2) i 3), § 14 ust. 1 pkt. 5) oraz § 7 ust. 12 pkt. 1) w zakresie słów: "wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz".

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 zł, uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).